II GSK 60/06

II GSK 60/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-06-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kisielewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Edward Kierejczyk
Jan Kacprzak
Symbol z opisem
6461 Wynalazki
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 611/05 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2005-12-15
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 183 § 1 w zw. z art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędziowie NSA Jan Kacprzak Edward Kierejczyk Protokolant Małgorzata Suchocka po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S L. z siedzibą w G. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 611/05 w sprawie ze skargi S. L. z siedzibą w G. w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek postanawia oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 611/05, odrzucił skargę S. L. z W. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 25 stycznia 2005 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek.
Pismem z dnia 2 marca 2005 r. S. L. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 25 stycznia 2005 r. Do skargi dołączone zostało pełnomocnictwo procesowe udzielone rzecznikowi patentowemu Z. L.-T. z dnia 23 lutego 2005 r., podpisane przez C. D. w imieniu S. L. Pismem z dnia 14 kwietnia 2005 r. Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w terminie 7 dni oraz do złożenia w terminie 2 miesięcy dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie dla C. D. do reprezentacji skarżącego (odpis z rejestru sądowego), w tym do udzielania pełnomocnictw, przetłumaczonego na język polski przez tłumacza przysięgłego.
Wpis uiszczony został w dniu 25 kwietnia 2005 r., a w dniu 16 czerwca 2005 r. skarżąca dostarczyła do Sądu pełnomocnictwo z dnia 1 stycznia 2004 r., na mocy którego C. D. została ustanowiona prawomocnym pełnomocnikiem spółki do łącznego i indywidualnego działania w jej imieniu w sprawach dotyczących zgłoszeń patentów i wynalazków. Przedłożony dokument nie wskazywał jednak, kto udzielił upoważnienia. W związku z tym Sąd wezwał w dniu 30 czerwca 2005 r. pełnomocnika spółki do czytelnego wskazania osób, które udzieliły C. D. pełnomocnictwa wraz z dokumentami potwierdzającymi, iż osoby te są uprawnione do reprezentacji spółki S. L.
Z oświadczenia przedłożonego przez pełnomocnika skarżącego w dniu 4 sierpnia 2005 r. w odpowiedzi na wezwanie Sądu wynikało, iż osobami, które udzieliły pełnomocnictwa z dnia 1 stycznia 2004 r. do działania w imieniu spółki dla C. D. byli: D. J. G. (dyrektor) oraz M. D. B. (sekretarz). Jednocześnie pełnomocnik S. L., rzecznik patentowy Z. L.-T. przedłożyła dokumenty 288 a poświadczające fakt mianowania D. J. G. na stanowisko dyrektora z dniem 13 października 2003 r. oraz mianowania M. D. B. na stanowisko sekretarza z dniem 12 lipca 2002 r.
Następnie Sąd wezwał skarżącą do nadesłania w terminie 30 dni urzędowego dokumentu wskazującego na sposób oraz osoby uprawnione do reprezentacji spółki S. L. na dzień 1 stycznia 2004 r., tj. dzień udzielenia pełnomocnictwa do działania w imieniu spółki dla C. D.
W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącej przedstawił nowe pełnomocnictwo dla C. D. z dnia 1 lipca 2002 r. udzielone przez R. H. oraz L. D. B. (co wynikało z twierdzenia pełnomocnika - podpisy nieczytelne) wraz z dokumentami świadczącymi o mianowaniu w dniu 4 kwietnia 2001 r. na stanowisko dyrektora spółki R. H. (odwołany ze stanowiska w dniu 2 lipca 2002 r.) oraz na stanowisko sekretarza L. D. B., (odwołany ze stanowiska w dniu 12 lipca 2002 r.). Z dokumentów tych nie wynikał jednak sposób reprezentacji S. L. Nie przedstawiono w szczególności żadnego dokumentu potwierdzającego, iż do występowania w imieniu skarżącej spółki, w tym do udzielania pełnomocnictw, uprawnieni są łącznie dyrektor spółki i jej sekretarz.
Odrzucając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołał się na brzmienie art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, oraz na art. 29 p.p.s.a., który stanowi, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przedłożenie przez pełnomocnika skarżącej osoby prawnej dokumentu, który nie potwierdza umocowania osób działających w imieniu osoby prawnej do jej reprezentowania stanowi brak formalny, który należy uzupełnić w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.
Sąd trzykrotnie wzywał pełnomocnika S. L. do usunięcia braku formalnego skargi w postaci nadesłania dokumentu określającego sposób i osoby uprawnione do reprezentowania spółki. Przesłanie przez pełnomocnika skarżącej dwóch pełnomocnictw wystawionych w różnych datach przez osoby działające w imieniu S. L. bez wskazania sposobu reprezentacji spółki, nie może zostać uznane za usunięcie braku formalnego skargi, w związku z czym skarga podlegała odrzuceniu.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. L. wniosła o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości, uznanie skargi za prawidłowo złożoną i przekazanie sprawy WSA do rozpoznania merytorycznego oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów rozdziału 3, a w szczególności art. 35 i art. 37 p.p.s.a. oraz art. 33 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez:
1. uznanie, że skarżąca zobowiązana jest do przedstawienia dowodu w postaci wyciągu z rejestru handlowego swojej firmy;
2. nieuznanie, iż forma udzielenia pełnomocnictwa winna być zgodna z prawem miejsca wystawienia, a nie z prawem polskim, co dokonało się poprzez nieprzyjęcie dokumentu pod nazwą 288 a i b, przedstawionego przez stronę skarżącą, zgodnego z przepisami prawa miejsca wystawienia, co spowodowało wydanie postanowienia kończącego sprawę.
W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że pismo Sądu I instancji z dnia 21 września 2005 r. wzywające ją do nadesłania dokumentu wskazującego na sposób oraz osoby uprawnione do reprezentacji spółki na dzień 1 stycznia 2004 r. zrozumiane zostało jako wezwanie dotyczące daty podpisania pełnomocnictwa dla C. D. i daty powołania dyrektora i sekretarza spółki S. W związku z tym, w odpowiedzi na wezwanie został złożony nowy dokument pełnomocnictwa dla C. D. i nowe dokumenty pod nazwą 288 a i b dla osób, które podpisały nowy dokument pełnomocnictwa. Sąd nie wskazywał w wezwaniach, że złożone wcześniej dokumenty 288 a są nieodpowiednie.
Skarżąca wskazała, że w W. nie istnieje odpowiednik Krajowego Rejestru Sądowego - rejestru przedsiębiorstw, w związku z czym mogła posłużyć się jedynie środkami prawnymi mu dostępnymi, tzn. dokumentami 288 a i b. Dodatkowo, wezwania Sądu były niejasne i mogły wprowadzić w błąd.
Zdaniem skarżącej, utrzymanie w mocy postanowienia naruszałoby zasadę równego traktowania podmiotów gospodarczych w Unii Europejskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przez Sąd I instancji przepisów rozdziału 3 (pełnomocnicy) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w szczególności przepisów art. 35 i art. 37 tej ustawy oraz naruszeniu art. 33 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzuty te uzasadniono bezpodstawnym, niemożliwym do wykonania przez stronę skarżącą żądaniem przedstawienia Sądowi dokumentu, z którego wynikałoby, że C. D. została prawidłowo umocowana do reprezentowania strony skarżącej - S. L., w tym do udzielenia pełnomocnictwa rzecznikowi patentowemu Z. L. do reprezentowania tego podmiotu w postępowaniu sądowym. Obowiązek wykazania takiego umocowania został określony w art. 29 p.p.s.a., a nie w przepisach wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej. W zaskarżonym postanowieniu o odrzuceniu skargi Sąd I instancji powoływał się zresztą na art. 28 i art. 29 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), co oznacza, że jest m. in. związany podstawami tej skargi, czyli zawartymi w skardze wskazaniami przepisów prawnych, które zostały, zdaniem skarżącego, naruszone przez Sąd I instancji (art. 174 i 176 p.p.s.a.). Określone w podstawach skargi kasacyjnej przepisy prawne nie zostały naruszone, na co wskazuje już samo uzasadnienie tej skargi. Przepisy te nie dotyczą bowiem spornej kwestii wykazania przez pełnomocnika - rzecznika patentowego Z. L., że osoba, która udzieliła jej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej była umocowana do udzielenia takiego pełnomocnictwa. Z tego więc powodu skarga nie może być uwzględniona.
Już więc jedynie na marginesie, tytułem wyjaśnienia, można podać, że wykazanie, że pełnomocnictwo dla C. D. do reprezentowania spółki S. L. zostało jej udzielone przez dyrektora i sekretarza spółki nie spełnia wymagania określonego w art. 28 i art. 29 p.p.s.a., ponieważ z dokumentu potwierdzającego ten fakt nie wynika, że wskazane osoby, wchodzące w skład wieloosobowego zarządu spółki (dyrektor i sekretarz) były umocowane do udzielania pełnomocnictw do reprezentowania tego podmiotu.
Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę za nieuzasadnioną. Dlatego też na podstawie art. 183 § 1 i art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.