II GSK 6/07

II GSK 6/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-05-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca /sprawozdawca/
Małgorzata Korycińska /przewodniczący/
Rafał Batorowicz
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
II SA/Ke 1011/05 - Wyrok WSA w Kielcach z 2006-09-26
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędziowie NSA Rafał Batorowicz Cezary Pryca (spr.) Protokolant Małgorzata Suchocka po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 września 2006 r. sygn. akt II SA/Ke 1011/05 w sprawie ze skargi H. Z. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia 29 lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną;-
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 września 2006 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 1011/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę H. Z. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia 29 lipca 2005 r., nr [...], którą to decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego w Kielcach z dnia 7 czerwca 2005 r. w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach rozstrzygnął sprawę w następującym stanie faktycznym.
W dniu 6 września 2004 r. H. Z. złożył wniosek o przyznanie renty strukturalnej. W wyniku weryfikacji tego wniosku i przedstawionych w tej sprawie dokumentów Kierownik Biura Powiatowego w Kielcach w dniu 25 listopada 2004 r., wydał postanowienie o spełnieniu przez wnioskodawcę niezbędnych warunków do uzyskania renty strukturalnej określonych w § 4 pkt 1 – 3, pkt 6 i 7, § 11 i § 20 ust 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r., w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. (Dz. U. nr. 114/04 poz. 1191). W postanowieniu tym zawarte było również pouczenie dla H. Z., wskazujące iż w terminie 6 miesięcy od dnia jego otrzymania powinien przekazać gospodarstwo rolne oraz zaprzestać prowadzenia działalności rolniczej. Pouczenie to określało także warunki przekazania gospodarstwa rolnego.
W dniu 23 lutego 2005 r. H. Z. zmodyfikował swój wniosek załączając kserokopię umowy dzierżawy z dnia 1 września 2004 r. zawartej pomiędzy nim a S. S., z którego wynika że H. Z. wydzierżawił swoje gospodarstwo rolne w skład którego wchodzą działki ewidencyjne nr [...] położone we wsi W. Wnioskodawca twierdził, że oryginał umowy dzierżawy znajduje się w Świętokrzyskim Oddziale Regionalnym ARiMR.
W wyniku weryfikacji przedstawionych w sprawie dokumentów Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Kielcach decyzją z dnia 7 czerwca 2005 r. nr [...] odmówił przyznania H. Z. renty strukturalnej uzasadniając, że wnioskodawca nie spełnia warunków wymaganych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 114/04, poz. 1191 ze zm.), wskazanych m.in. w § 4 pkt 2 w/w rozporządzenia, albowiem nie prowadził nieprzerwanie działalności rolniczej w gospodarstwie rolnym przez okres co najmniej 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o rentę strukturalną, ponadto suma powierzchni przekazywanych działek spełniających wymogi tego rozporządzenia nie kwalifikuje wnioskodawcy do otrzymania renty strukturalnej (§ 4 pkt 4 rozporządzenia) natomiast współmałżonek wnioskodawcy jest stroną w innej niezamkniętej sprawie pomocowej (§ 4 pkt 5 rozporządzenia).
Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji nie podzielił argumentacji H. Z. i decyzją z dnia 29 lipca 2005 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że analiza oryginału umowy dzierżawy (znajdującego się w Świętokrzyskim Oddziale Regionalnym ARiMR) i kserokopii, załączonej przez wnioskodawcę, wykazała różnice co do powierzchni gospodarstwa i oznaczenia jego działek ewidencyjnych. Powierzchnia gospodarstwa wykazana w oryginale umowy wynosi 4,42 ha i występuje w niej działka o numerze ewidencyjnym [...] natomiast w kserokopii umowy dzierżawy powierzchnia gospodarstwa wynosi 4,22 ha i występuje działka o numerze ewidencyjnym [...]. Działka ewidencyjna [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...] w dniu 16 lutego 2005 r. co przedstawia wykaz zmian gruntowych z dnia 22 lutego 2005 r. a więc nie mogła być wykazana w umowie dzierżawy z dnia 1 września 2004 r. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że H. Z., przekazując gospodarstwo rolne w dniu 1 września 2004 r. zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej przed dniem złożenia wniosku tj. dniem 15 listopada 2004 r., i podkreślił, że I. Z. w oświadczeniu z dnia 15 lutego 2005 r. wskazała, iż jest wraz z małżonkiem (H. Z.) posiadaczem (współposiadaczem) użytków rolnych o powierzchni nie przekraczającej 0,5 ha tj. działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 0,30 ha, działalność rolniczą prowadzi na tych użytkach wyłącznie dla zaspokojenia własnych potrzeb i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Następnie I. Z. wnioskiem z dnia 12 maja 2005 r. wystąpiła o przyznanie płatności obszarowych, deklarując prowadzenie działalności rolniczej na działce ewidencyjnej nr [...] leżącej we wsi W. K. o powierzchni 1,08 ha.
W oparciu o te okoliczności organ II instancji stwierdził, że wnioskodawca nie spełnia warunków wymaganych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 114/04, poz. 1191 ze zm.), wskazanych m.in. § 4 pkt 2 ww. rozporządzenia, albowiem nie prowadził nieprzerwanie działalności rolniczej w gospodarstwie rolnym przez okres co najmniej 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o rentę strukturalną. Przepis § 4 pkt 4 rozporządzenia zawiera wymóg, aby rolnik ubiegający się o rentę strukturalną przekazał gospodarstwo rolne o łącznej powierzchni użytków rolnych wynoszącej co najmniej 1 ha a warunek ten jest spełniony jeżeli zostały przekazane wszystkie użytki rolne będące zarówno przedmiotem odrębnej własności rolnika i jego małżonka jak również przedmiotem ich współwłasności.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Kielcach skarżący podniósł, że przekazał swoje gospodarstwo w dzierżawę 6 dni przed złożeniem wniosku o przyznanie renty strukturalnej a działkę o numerze ewidencyjnym nr [...] której powierzchnia nie przekraczała 0, 50 ha podzielił tak aby po uzyskaniu renty jej część mogła pozostać w jego posiadaniu. Podziału tego dokonał po sporządzeniu umowy dzierżawy w dniu 1 września 2004 r.
Skarżący wyjaśnił także, że z żoną nie zamieszkuje od wielu lat, nie wiedział że jest ona właścicielką działki i że wystąpi o przyznanie dopłat obszarowych do gruntu, co stanowić będzie dla niego przeszkodę w przyznaniu świadczenia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Kielcach wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Rozpatrując skargę H. Z. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału ARiMR w Kielcach z dnia 29 lipca 2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wskazał, że zgodnie z § 20 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r., negatywna weryfikacja wniosku, obejmująca ustalenie że wnioskodawca nie jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni co najmniej 1 ha użytków rolnych lub jego współwłaścicielem wraz z małżonkiem ani właścicielem takiego gospodarstwa nie jest małżonek rolnika, prowadzi do wydania decyzji odmawiającej przyznania renty strukturalnej.
Sąd I instancji stwierdził, że z istniejących uregulowań prawnych dotyczących uzyskiwania rent strukturalnych wynika, iż osoba ubiegająca się o jej przyznanie powinna prowadzić nieprzerwanie działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym w okresie co najmniej 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku (§ 4 pkt 2 w/w rozporządzenia). W ocenie Sądu I instancji w tej sprawie, fakt wydzierżawienia gospodarstwa rolnego potwierdzonego umową z dnia 1 września 2004 r. oraz oświadczeń H. Z. o przekazaniu gospodarstwa w dzierżawę od dnia 1 września 2004 r., nie da się pogodzić z treścią powołanego wyżej przepisu i należy uznać za trafne stanowisko organu administracji, że skarżący w dacie składania wniosku nie spełniał wymogu przewidzianego w § 4 pkt 2 ww. rozporządzenia.
Sąd I instancji wskazał także, że w dniu modyfikacji wniosku tj. 23 lutego 2005 r., pozostawało małżonkom Z. łącznie 1, 38 ha gruntów rolnych a zgodnie z § 9 pkt 1 rozporządzenia rolnik ubiegający się o rentę strukturalną może posiadać, łącznie z małżonkiem, po przekazaniu gospodarstwa rolnego 0, 50 ha gruntów rolnych.
Zdaniem Sądu, organ administracji dokonał prawidłowych ustaleń i zasadnie uznał, że w tym stanie faktycznym i prawnym zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W dniu 26 listopada 2006 r., H. Z., reprezentowany przez pełnomocnika, adwokata M. P., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 września 2006 r. W skardze kasacyjnej H. Z. wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Strona wnosząca skargę kasacyjną zaskarżonemu orzeczeniu zarzuca:
1. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię § 4 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich przez przyjęcie, że wnioskodawca jako osoba ubiegająca się o świadczenia nie spełnił warunku nieprzerwanego prowadzenia działalności rolniczej w gospodarstwie rolnym w okresie co najmniej 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku, w sytuacji gdy faktycznie umowa dzierżawy została przez niego zawarta i zrealizowana dopiero po złożeniu przez niego wniosku, a nie z dniem 1 września 2004 r.
2. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 1, art. 3 § 1, art. 62 pkt. 1, art. 113 § 1, art, 183 § 2 pkt. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), polegające na przyjęciu, że w rozpatrywanej sprawie kontrola sądowoadministracyjna naruszeń przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania nie wykazała, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona, podczas gdy w rzeczywistości sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, albowiem konieczne i celowe było przeprowadzenie dalszych dowodów na okoliczność twierdzeń skarżącego, nie została dokonana pełna kontrola działalności organów administracji publicznej orzekających w niniejszej sprawie, ponadto skarżący został pozbawiony możności obrony swych praw z uwagi na nie pouczenie go jako strony w toku postępowania administracyjnego o przysługujących mu prawach, między innymi składania wniosków dowodowych, zaznajomienia się z aktami sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że doszło do niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy ponieważ z materiału dowodowego wynika, że sporządzone zostały dwie umowy dzierżawy. Zarówno organy administracyjne, jak i Sąd nie wyjaśniły, czy ta pierwsza umowa z dnia 1 września 2004 r., faktycznie doszła do skutku, skoro zawarta została po kilku miesiącach następna umowa dzierżawy pomiędzy tymi samymi osobami. Wnoszący skargę kasacyjną nie zaprzeczał temu, że umowa z 1 września 2004 r. została sporządzona jednak jego zdaniem samo zawarcie umowy nie przesądza o tym, że rzeczywiście została ona zrealizowana.
Wnoszący skargę kasacyjną podkreśla, że Sąd I instancji nie dopuścił dowodu z akt sprawy Sądu Okręgowego w Kielcach o sygn. akt I C 4420/04, pomimo, że właśnie z tych akt wynikało od jak dawna strony ze sobą nie zamieszkują i od jak dawna pozostają ze sobą w faktycznej separacji. Strony nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, ani gospodarstwa rolnego a wnoszący skargę kasacyjną nie wiedział nawet, że jego była żona jest właścicielką gospodarstwa rolnego.
Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił również, że został pozbawiony możności obrony swych praw z uwagi na brak pouczenia go jako strony w toku postępowania administracyjnego o przysługujących mu prawach, między innymi składania wniosków dowodowych oraz możliwości zaznajomienia się z aktami sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym-zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego-wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w związku z oparciem skargi kasacyjnej na obydwu podstawach wymienionych w treści art. 174 p.p.s.a. , w pierwszej kolejności wymagają rozważenia zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.
Podkreślić należy, zgłoszone w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 1, art. 3 § 1, art. 62 pkt.1, art. 113 § 1 i art. 183 § 2 pkt. 5 p.p.s.a., uznać należy za całkowicie bezzasadne.
W tym miejscu przypomnieć więc należy, iż przepis art. 184 Konstytucji RP zakreśla granice właściwości sądów administracyjnych, a z jego treści wypływa wniosek, że sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej należy do sądów administracyjnych. Tym samym rozpoznawanie spraw, polegających na kontroli działalności administracji publicznej jest powierzone sądom administracyjnym. Opierając się na założeniach przyjętych w wymienionym wyżej przepisie Konstytucji RP, w art. 1 ustawy p.p.s.a. ustawodawca zamieścił definicję legalną sprawy sądowoadministracyjnej. Z treści art. 1 p.p.s.a. wynika więc, iż sprawą sądowoadministracyjną jest sprawa z zakresu kontroli administracji publicznej oraz każda inna sprawa, do której znajduje zastosowanie ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. odnosi się do zakresu działania sądów administracyjnych, wskazując jednocześnie na kontrolę działalności administracji publicznej jako podstawowe zadanie sądów administracyjnych oraz dając tym sądom uprawnienia do stosowania środków przewidzianych w ustawie. Uwzględniając powyższe uwagi stwierdzić więc należy, że poza sporem pozostaje okoliczność, iż Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia żadnej ze wskazanych wyżej norm prawnych. Rozpoznając skargę, H. Z. od decyzji Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach, Sąd I instancji sprawował kontrolę działalności organu administracji publicznej i zastosował środki przewidziane przez ustawę. Również poza sporem pozostaje i ta okoliczność, że przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym była sprawa sądowoadministracyjna, o której mowa w art. 1 p.p.s.a. Należy także przypomnieć, że zasadą jest, iż podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest cały materiał faktyczny i dowodowy zgromadzony w toku postępowania przed organami administracji publicznej. Oznacza to, że sądy administracyjne wykonując swoje funkcje kontrolne orzekają na podstawie akt postępowania ( art. 133 § 1 p.p.s.a.), a jedynie w wyjątkowych sytuacjach, gdy w ocenie sądu administracyjnego jest to konieczne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje ta czynność nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, mogą dopuścić przeprowadzenie dowodu z dokumentu. Tak więc przed sądem administracyjnym jest dopuszczalne jedynie przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu. Mając na uwadze treść przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z 30 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. U. 114/04, poz. 1191 ze zmianami), zasadnie Sąd I instancji uznał, iż w sprawie został zgromadzony materiał dowodowy zezwalający na jej merytoryczne rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy uznać należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji orzekał w oparciu o niekompletne akta sprawy oraz, że zamknięcie rozprawy nastąpiło przed dostatecznym wyjaśnieniem sprawy. Ponadto należy podkreślić, że przepis art. 113 § 1 p.p.s.a. ma charakter przepisu porządkowego regulującego kompetencje przewodniczącego, wynikające z pełnionej przez niego funkcji. W zakresie odnoszącym się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji normy art. 183 § 2 pkt.5 p.p.s.a. wskazać należy, iż przywołany przepis prawa wskazuje na przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast z treści skargi kasacyjnej wynika, że zarzut braku możliwości obrony swych praw, strona skarżąca odnosi do postępowania administracyjnego. Taka konstrukcja zarzutu skargi kasacyjnej nie daje podstaw do uznania, iż Sąd I instancji dopuścił się w toku postępowania sądowoadministracyjnego naruszeń prawa skutkujących uznaniem, iż zachodzi nieważność postępowania. Na marginesie jedynie należy wskazać, że z akt sprawy wynika, iż strona skarżąca była wzywana do uzupełniania złożonego wniosku poprzez usunięcie braków formalnych wniosku i złożenie stosownych dokumentów, oświadczeń, a także była pouczana o sposobie prawidłowego wypełnienia wniosku.
W związku z tym, że ustalenia faktyczne stanowiące podstawę faktyczną orzekania przez Sąd I instancji nie zostały skutecznie zakwestionowane przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną należy w dalszej kolejności odnieść się do zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt.1 p.p.s.a. W ramach naruszenia prawa materialnego strona skarżąca zarzuca Sądowi I instancji naruszenie § 4 pkt.2 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. U. 114/04, poz.1191 ze zmianami), poprzez błędną wykładnię tej normy prawnej polegającą na przyjęciu, że skarżący nie spełniał warunku nieprzerwanego prowadzenia działalności rolniczej w gospodarstwie rolnym w okresie co najmniej 10 lat bezpośrednio poprzedzającym złożenie wniosku. Stosownie do treści § 4 w/w rozporządzenia ( w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji) rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną prowadzącą na własny rachunek działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli łącznie spełni warunki opisane szczegółowe w punktach od 1 do 7 tegoż przepisu prawa. Oznacza to, że nie spełnienie przez rolnika ubiegającego się o rentę strukturalną choćby jednego z warunków wymienionych taksatywnie w treści wskazanej wyżej normy prawnej, uniemożliwia przyznanie renty strukturalnej. Przepis § 4 pkt. 2 w/w rozporządzenia wskazuje, że jednym z ustawowo określonych warunków jest ustalenie, iż rolnik prowadził nieprzerwanie działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym w okresie co najmniej 10 lat poprzedzających złożenie wniosku o rentę strukturalną i w tym okresie podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, określonemu w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników, przez okres co najmniej 5 lat. Z treści przytoczonego przepisu prawa wynika, że decydujące znaczenie dla oceny spełnienia tego warunku posiada ostatnie 10 lat, czyli ostatnie 10 lat bezpośrednio poprzedzające wniosek o rentę strukturalną. Potwierdzeniem takiego stanowiska, iż warunkiem uzasadniającym przyznanie renty strukturalnej jest działalność rolnicza w okresie ostatnich 10 lat poprzedzających złożenie wniosku, są inne regulacje prawne zawarte w treści rozporządzenia Rady Ministrów z 30 kwietnia 2004 roku. W szczególności należy zwrócić uwagę na treść § 18 ust.5 pkt.2 rozporządzenia, z którego to przepisu wynika, że do wniosku o przyznanie renty strukturalnej należy dołączyć dokumenty potwierdzające spełnienie warunków do uzyskania renty strukturalnej, w tym potwierdzające okres prowadzenia działalności rolniczej "w ostatnich 10 latach przed złożeniem wniosku". W tym stanie rzeczy biorąc pod uwagę treść umowy dzierżawy z dnia 1 września 2004 roku (z podpisami notarialnie potwierdzonymi) oraz biorąc pod uwagę treść oświadczenia H. Z., złożonego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w którym skarżący wprost stwierdza, że prowadził działalność rolniczą do dnia 1 września 2004 roku, kiedy to całe gospodarstwo przekazał wydzierżawiającemu, należy stwierdzić, iż zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego jest całkowicie bezzasadny. Zasadnie więc Sąd I instancji uznał, że w dacie składania wniosku strona wnosząca skargę nie prowadziła działalności rolniczej i nie wykazała aby w okresie 10 lat poprzedzających złożenie wniosku taką działalność prowadziła.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami) orzekł, jak w sentencji wyroku.