II GSK 59/26

II GSK 59/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-02-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Patrycja Joanna Suwaj /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
III SA/Gd 617/24 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2025-08-28
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 61 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Prezydenta Miasta Słupska w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego wyroku w sprawie ze skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Słupska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 617/24 w sprawie ze skargi G(...) na decyzję Prezydenta Miasta Słupska z dnia 9 września 2024 r., nr 1106/2024 w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenia opłaty postanawia: odrzucić wniosek.
Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 617/24 w sprawie ze skargi G (...) na decyzję Prezydenta Miasta Słupska (dalej: Skarżący kasacyjnie)
z 9 września 2024 r., nr 1106/2024 w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenia opłaty, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 4 361 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
2. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Organ zawarł wniosek
o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku, bowiem jego wykonanie może wyrządzić nieodwracalne szkody w budżecie organu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej – "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie
o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten odnosi się wyłącznie do aktów lub czynności wydanych przez organy administracji publicznej i nie dotyczy wyroków sądów administracyjnych. Celem instytucji prawnej uregulowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a więc zapewnienie skarżącemu ochrony tymczasowej w toku postępowania sądowego przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Stosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. w toku postępowania kasacyjnego może dotyczyć wyłącznie aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że powołany przepis nie znajduje zastosowania do wyroków sądów administracyjnych, co uzasadnia odrzucenie wniosku jako niedopuszczalnego.
4. Mając na uwadze, że Skarżący kasacyjnie organ, reprezentowany jest przez profesjonalnego pełnomocnika, a wnioskiem o wstrzymanie wykonania objął zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, to wniosek ten należało odrzucić. W tej sytuacji nie ma bowiem możliwości rozważenia zasadności argumentów Skarżącego kasacyjnie w kontekście przesłanek wstrzymania, bowiem żądanie to nie ma oparcia w przepisach prawa. Podkreślić przy tym należy, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym
o wysokim stopniu sformalizowania. Ustawodawca w art. 175 § 1 p.p.s.a. określił krąg podmiotów uprawnionych do sporządzenia omawianego środka zaskarżenia. Wprowadzenie tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego ma gwarantować sporządzenie skargi kasacyjnej na odpowiednim poziomie merytorycznym i formalnym.
5. Podkreślić należy, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w swojej treści co do zasady nie dopuszczają możliwości zgłoszenia wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku. Znajdujące się w niej wyjątki – zawarte w art. 89 p.p.s.a. oraz art. 284 p.p.s.a. – nie mają natomiast zastosowania w niniejszej sprawie.
6. Mając powyższe na względzie należy wyjaśnić, że wskutek wniesienia środka zaskarżenia jakim jest skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zaskarżony wyrok pozostaje wyrokiem nieprawomocnym, a co za tym idzie – nie wywołuje on skutków prawnych związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia. Dopiero prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 170 p.p.s.a.).
7. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na podstawie art. 64 § 3 p.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 193 p.p.s.a. in principio, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
8. Uwzględniając przywołane przepisy i wynikające z nich konsekwencje, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku jako niedopuszczalny należało odrzucić.
9. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 oraz art. 193 p.p.s.a.