II GSK 589/21

II GSK 589/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-06-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek
Gabriela Jyż /przewodniczący/
Marek Krawczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 326/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-10-15
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2200
art. 4 pkt 1 i 3; art. 5 ust. 1; art. 87 ust. 1 pkt 1; art. 92a ust. 1 i 2; lp. 6.1.4, 6.1.5, 6.2.1, 6.3.11 załącznika nr 3.
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Dz.U. 2012 poz 1155
art. 31.
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7; art. 8; art. 77; art. 80; art. 107 par. 3.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 141 par. 4; art. 184.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del.WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant asystent sędziego Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 326/20 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 czerwca 2019 r. nr BP.501.471.2019.0993.WA7.3841 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1.350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 października 2020 r., sygn. akt. VI SA/Wa 326/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. S. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ odwoławczy") z dnia 7 czerwca 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego.
Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.
W dniu 14 sierpnia 2018 r. w miejscowości O. dokonano kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki Scania o nr rej. [...] [...] oraz naczepy marki Inter Cars o nr rej. [...] [...]. Kontrolowanym zespołem kierował P. Ł.. Kierowca wykonywał niezarobkowy krajowy przewóz drogowy odpadów w imieniu przedsiębiorcy. Kierowca w trakcie kontroli okazał wypis z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne udzielonego ww. przedsiębiorcy. Z przedmiotowej kontroli sporządzono protokół nr WITD.DI.P.VII0288/418/18 z dnia 14 sierpnia 2018 r.
W wyniku kontroli stwierdzono następujące nieprawdziwości:
1. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji,
2. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji,
3. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi,
4. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę.
W trakcie postępowania Strona złożyła wyjaśnienia, z których wynikało, że ładunek przewożony w dniu 14 sierpnia 2018 r. zespołem pojazdów składającym się z samochodu ciężarowego marki Scania o nr rej. [...] [...] oraz naczepy marki Inter Cars o nr rej. [...] [...] nie był własnością przedsiębiorcy, a firmy B.-D. sp. z o.o. W związku z powyższą informacją organ prowadzący postępowanie wystąpił do organu licencyjnego z zapytaniem, czy przedsiębiorcy wydany był dokument uprawniający do wykonywania przewozów drogowych. W odpowiedzi organ I instancji uzyskał informację, że przedsiębiorcy zostało wydane jedynie zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ I instancji decyzją z dnia 27 lutego 2019 r., nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.
Objętą skargą decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wskazując, że ustalenia organu I instancji są prawidłowe i strona w dniu 14 sierpnia 2018 r. wykonywała przewóz drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Mając powyższe na uwadze organ nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 8.000 zł za naruszenie w postaci wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub bez wymaganej licencji.
Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci: protokołu kontroli drogowej, protokołu oględzin pojazdu, dokumentacji fotograficznej, kserokopii dowodu rejestracyjnego, że strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został poddany badaniu kontrolnemu.
Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przedsiębiorca nie posiadał zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego. Przedsiębiorcy zostało wydane jedynie zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne. Ponadto, strona nie dopełniła obowiązku przeglądu posiadanego tachografu. W kabinie pojazdu zamontowany był tachograf, który ostatnie badanie kontrolne miał w dniu 28 lutego 2018 r. Zgodnie z wklejką umieszczoną na tachografie pojazd był wyposażony w opony o rozmiarze 315/70/22,5. Tymczasem w pojeździe zamontowane były opony o rozmiarze 315/80/R22,5, czyli inne niż te do których był ustawiony tachograf. Inny rozmiar opon oznacza, że tachograf nieprawidłowo mierzył prędkość pojazdu i przebytą drogę i konieczne było w związku ze zmianą opon ponowne przeprowadzenie badanie tachografu zamontowanego w pojeździe. Co więcej, przeprowadzona kontrola wykazała, że karta kierowcy nie była zalogowana do tachografu. Analiza danych cyfrowanych z karty kierowcy i tachografu wykazała, że w dniach 25, 27, 31 lipca 2018 r. oraz 8 i 9 sierpnia 2018 r. wykonywana była jazda bez zalogowanej karty kierowcy. Przedsiębiorca nie wywiązał się także z nałożonego obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy w terminie do 28 dni zarejestrowanej działalności od ostatniego wczytania. Od ostatniego dnia wczytania do dnia kontroli minęło 167 dni kalendarzowych z czego 132 dni były dniami zarejestrowanej działalności, w tym 29 dni zarejestrowanej działalności przypadło na okres kontroli.
Zdaniem WSA, stwierdzone nieprawidłowości znajdują swoje odzwierciedlenie w zgromadzonym przez organy transportu drogowego materiale dowodowym, który jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na naruszenie przez przedsiębiorcę przepisów z zakresu transportu drogowego.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).
Skarżący, skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:
1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przepisów prawa materialnego tj.:
1) art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2200, dalej: "u.t.d."), poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Skarżący kasacyjnie podjął się i wykonywał transport drogowy w dniu 14 sierpnia 2018 r. pojazdem marki Scania o numerze rejestracyjnym [...] [...], o którym mowa w decyzji nr WL8140.6.669.2018, podczas gdy transport drogowy w tym dniu wykonywał podmiot trzeci tj. spółka B. – D. sp. z o.o. z siedzibą w W.;
2) art. 92a ust. 2 u.t.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wystąpiły podstawy do nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10 000,00 zł za naruszenie obowiązków wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji nierejestrowania za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, naruszenia obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego; podczas gdy Skarżący nie wykonywał przedmiotowego transportu drogowego albowiem transport drogowy faktycznie wykonywał podmiot trzeci tj. spółka B. – D. sp. z o.o. z siedzibą w W..
II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu I i II instancji w sytuacji gdy organy administracji przy ich wydaniu naruszyły przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a., 77 k.p.a., 80 k.p.a., 107 § 3 k.p.a. nie podając należytego uzasadnienia, dla którego nie uwzględniono podnoszonej przez Skarżącego kasacyjnie kwestii umowy o świadczenie usług i wykonywania transportu drogowego w dniu 14 sierpnia 2018 r. pojazdem marki Scania o numerze rejestracyjny [...] [...] przez podmiot trzeci tj. przez spółkę B. – D. sp. z o.o. z siedzibą w W. i bezpodstawnie nałożono karę pieniężną na Skarżącego kasacyjnie;
b) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., 77 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, i w konsekwencji oddalenie skargi okoliczności następującej, a mianowicie iż organy administracji nie uwzględniły wniosków dowodowych Skarżącego, nie podjęły wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia, co doprowadziło do dowolnego ustalenia stanu faktycznego bez uwzględnienia zapisów umowy o świadczenie usług z dnia 1 marca 2018 r.;
c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do podnoszonej przez Skarżącego kasacyjnie kwestii wykonywania transportu drogowego przez podmiot trzeci tj. przez spółkę B. – D. sp. z o.o. nie zaś przez Skarżącego kasacyjnie, brak odniesienia się do zapisów umowy o świadczenie usług z dnia 1 marca 2018 r., co w konsekwencji uniemożliwia Skarżącemu kasacyjnie poznanie motywów podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia w tym zakresie.
Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik GITD (radca prawny) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania prowadzonego przez WSA w Warszawie.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
W ramach podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów, jej autor zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania.
Dokonując oceny wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w aspekcie postawionego w punkcie I petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego i uzasadnienia tych zarzutów, za prawidłowe uznać należy stanowisko Sądu I instancji, który stwierdził, iż na stronę zasadnie nałożono karę na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. za naruszenie: polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub bez wymaganej licencji (lp. 6.1.4 załącznika nr 3), za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji (lp. 6.1.5 załącznika nr 3), za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (Ip. 6.2.1 załącznika nr 3), za naruszenie obowiązku w czytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę (lp. 6.3.11 załącznika nr 3).
Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51, zwanym dalej: "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009"). Transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy, jak również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków niezarobkowego przewozu drogowego, działalność gospodarcza w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy oraz działalność gospodarcza w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób (art. 4 pkt 3 u.t.d.). Natomiast przez krajowy transport drogowy rozumie się podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 1 u.t.d.).
Stosownie do treści art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego (...) jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto, wykonując transport drogowy, wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Według lp. 6.1.4 załącznika nr 3, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł. Z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu14 sierpnia 2018 r. wynika, że w trakcie kontroli pojazdu o nr rej. [...] [...] kierowca P. Ł. okazał wypis z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Kierowca P. Ł. w trakcie kontroli zeznał, że kontrolowany przewóz wykonuje w imieniu Skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: E.-T. K. S.. Słusznie zatem organ uznał, że podmiotem wykonującym przewóz drogowy pojazdem o nr rej. [...] [...] w dniu 14 sierpnia 2018 r. był Skarżący prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...]-[...] K. S..
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 92a ust. 2 u.t.d. należy wskazać, iż zgodnie z tym przepisem suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie mogła przekroczyć 10.000 zł. Łączna suma kar pieniężnych wyniosła więc 14.500 zł, dlatego też organy nałożyły karę pieniężną w wysokości 10.000 zł zgodnie z ograniczeniem określonym w art. 92a ust. 2 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r.
Zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej wskazując na naruszenie art. 92a ust. 2 u.t.d. nie umotywowała swojego stanowiska w sposób umożliwiający przeprowadzenie kontroli orzeczenia Sądu I instancji. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w istocie dotyczy art. 92a ust. 1 u.t.d. i ten przepis został przywołany w uzasadnieniu skargi, nie zaś przywołany w pkt. I.2 petitum skargi kasacyjnej art. 92a ust. 2 u.t.d. Należy podkreślić, iż skarga kasacyjna wymaga uzasadnienia podstaw kasacyjnych, nie jest wszak rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego zastępowanie skarżącej kasacyjnie i domyślanie się jej intencji, działanie takie zawsze niesie ryzyko wadliwego odczytania intencji wnoszącego skargę kasacyjną.
Za również niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia przepisów postępowania pomieszczone w punkcie II lit. a i b petitum skargi kasacyjnej.
Zdaniem NSA, dokonanej w zaskarżonym wyroku ocenie ustaleń przeprowadzonych w sprawie przez organ administracji, jak też wynikających z tych ustaleń wniosków prowadzących do określonego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia nie można zarzucić, że jest wadliwa. Orzeczenie administracyjne wydane w niniejszej sprawie nie opierało się na dowolnej - lecz rzetelnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Dlatego też nie były zasadne zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a., 77 k.p.a., 80 k.p.a., 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 77 k.p.a. dotyczące niedokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i rozpatrzenia materiału dowodowego. Zarzuty te zostaną zatem rozpoznane łącznie.
Wskazane w skardze kasacyjnej przepisy odnoszą się odpowiednio do zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), sposobu prowadzenia przez organ postępowania dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) i elementów składowych decyzji administracyjnej (art. 107 § 3 k.p.a.). Przepisów tych Sąd nie stosuje wprost, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Innymi słowy uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez Sąd I instancji przepisom p.p.s.a.
Mając na uwadze podniesione zarzuty zauważyć należy, że o zakresie postępowania dowodowego decyduje nie subiektywne przekonanie strony, lecz treść przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w danej sprawie. Niezbędne dowody przeprowadza się w celu ustalenia okoliczności, które rzeczywiście mogą mieć znaczenie prawne dla sprawy. W niniejszej sprawie WSA w Warszawie trafnie nie znalazł podstaw do zakwestionowania działań organu administracji. Przeprowadziły one bowiem wyczerpujące postępowanie dowodowe oraz wyjaśniły i przeanalizowały wszystkie te okoliczności, które były niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), właściwie oceniły materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), umożliwił wypowiedzenie się stronie w sprawie, a ponadto w sposób wyczerpujący wyjaśniły motywy podjętych rozstrzygnięć (art. 107 § 3 k.p.a.).
Organy podczas wydawania decyzji wzięły pod uwagę, że z przedstawionej przez Stronę umowy zawartej z przedsiębiorstwem B.-D. sp. z o.o. w dniu 1 marca 2018 r. wynika, że to Skarżący zobowiązał się dostarczać pojazd wraz z kierowcami, którymi miał wykonywać przewozy. Ze zgromadzonych dowodów nie wynika, że to przedsiębiorstwo B.-D. sp. z o.o. było faktycznie podmiotem wykonującym przewóz w dniu 14 sierpnia 2018 r., a nie Strona. Argumentacja kasatora, że pojazd o nr rej. [...] [...] nie był jego własnością, a jedynie użytkowanym pojazdem na podstawie umowy leasingu nie podważa ustaleń organów. Z akt sprawy nie wynika w żaden sposób, związek miedzy przedłożoną umową, a przewozem wykonywanym przez Stronę w dniu 14 sierpnia 2018 r. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że to do Skarżącego należy wykazanie związku między przedłożoną umową, a przewozem w dniu kontroli. Żadnych dowodów potwierdzających związek między umową, a wykonywanym w dniu kontroli przewozem strona skarżąca nie przedstawiła.
W tej sytuacji odmienna ocena ww. dowodów, do której strona skarżąca była uprawniona, nie może mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Stanowisko Skarżącego stanowi jedynie polemikę z oceną dokonaną przez organy, przy czym jej skutecznie nie podważa.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w kontrolowanym wyroku nie uchybił również treści art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób, który musiałby prowadzić do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Naruszenie treści art. 141 § 4 p.p.s.a, jako uchybienie przepisom postępowania, może stanowić skuteczny zarzut kasacyjny wyłącznie wtedy, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Zauważyć w tym miejscu więc trzeba, że zgodnie z art. 184 p.p.s.a. in fine skarga kasacyjna podlega oddaleniu, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
W art. 141 § 4 p.p.s.a. ustawodawca określił niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, czyli: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli: 1) uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. o sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39) albo 2) uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wyżej wymienionych przypadków. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. WSA przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga nie zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Ponadto, o czym świadczy skarga kasacyjna, Skarżący był w stanie wdać się w spór i przedstawić argumenty na poparcie swojego stanowiska.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od Skarżącej na rzecz GITD koszty zastępstwa procesowego udzielonego przez radcę prawnego, który wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed WSA.