II GSK 58/06

II GSK 58/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-12-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Bała /przewodniczący sprawozdawca/
Jan Kacprzak
Małgorzata Korycińska
Symbol z opisem
6251 Warunki techniczne nadawania programów radiowych i telewizyjnych (częstotliwość)
Hasła tematyczne
Telekomunikacja
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 327/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-09-28
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Sędziowie NSA Jan Kacprzak Małgorzata Korycińska Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 327/05 w sprawie ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 28 grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania rezerwacji częstotliwości dla ruchomej publicznej sieci telefonicznej 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz P. S.A. w W. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 327/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 28 grudnia 2004 r., nr [...], w przedmiocie odmowy dokonania rezerwacji częstotliwości dla ruchomej publicznej sieci telefonicznej, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia 17 czerwca 2004 r. oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.
Sąd orzekał na podstawie następującego stanu faktycznego:
Wnioskiem z dnia 19 maja 2004 r. P. S.A. z siedzibą w W. wystąpiła do Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty o dokonanie rezerwacji częstotliwości w zakresie 880−890 i 925−935 MHz na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej dla ruchomej publicznej sieci telefonicznej działającej zgodnie ze standardem telekomunikacyjnym GSM 900.
Prezes URTiP decyzją z dnia 17 czerwca 2004 r., nr [...], odmówił dokonania rezerwacji na podstawie art. 22 ust. 3 w związku z art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 73, poz. 852 z późn. zm.), dalej p.t. W podstawie faktycznej wskazał, że wnioskowane przez P. S.A. częstotliwości nie są dostępne m.in. ze względu na wykorzystywanie części z nich w służbie stałej przez Systemy Radiowego Dostępu Abonenckiego na podstawie dokonanej rezerwacji częstotliwości i wydanych pozwoleń radiowych dla O. Sp. z o.o.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy P. S.A. zarzuciła, że wnioskowana częstotliwość jest przynajmniej częściowo wolna i nie podlega wykorzystaniu przez inne podmioty, a dokonana rezerwacja na rzecz O. Sp. z o.o. dotknięta jest wadą nieważności.
Prezes URTiP pismem z dnia 20 lipca 2004 r. przyznał stronie rację co do istnienia możliwości dokonania rezerwacji w określonych podzakresach, a następnie pismem z dnia 6 października 2004 r. poinformował ją o zmianie stanu faktycznego wskazując, że bez przeprowadzenia postępowania przetargowego nie będzie możliwe uwzględnienie wniosku o dokonanie rezerwacji, ponieważ o dokonanie rezerwacji częstotliwości w zakresie 869−875 MHz i 880−890 MHz wystąpiła także P.T.C. Sp. z o.o., której organ również odmówił uwzględnienia wniosku w tym przedmiocie.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezes URTiP decyzją wydaną w dniu 28 grudnia 2004 r. utrzymał w mocy decyzję odmawiającą dokonania rezerwacji na rzecz P. S.A., wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 22 ust.3 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) i art. 24 ust. 1 pkt 1 oraz art. 111 ust. 1 p.t. w związku z art. art. 222 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.), który stanowi, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W uzasadnieniu organ wskazał, że skoro P.T.C. Sp. z o.o. wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2004 r. wystąpiła o dokonanie rezerwacji w zakresach 869−875 MHz i 880−890 MHz, przetarg jest obligatoryjnym sposobem wyłonienia podmiotu, na rzecz którego zostanie dokonana rezerwacja częstotliwości dostępnych w zakresie 880−890 MHz.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. S.A. domagała się uchylenia zaskarżonych decyzji, zarzucając naruszenie:
– art. 22 ust. 3 w związku z art. 18 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 p.t. poprzez przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki dokonania rezerwacji częstotliwości na rzecz skarżącej;
– art. 24 ust. 1 oraz art. 25 ust. 1 p.t. oraz art. 6, art. 62 i art. 104 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż w celu przeprowadzenia przetargu na rezerwację częstotliwości konieczne jest odmowne załatwienie wniosków P. S.A. i PTC Sp. z o.o. i niepołączenie obu wniosków do łącznego rozpatrzenia.
Zdaniem Spółki, w sytuacji gdy o jedno dobro – a takim jest rezerwacja częstotliwości w tych samych pasmach - ubiega się więcej niż jeden podmiot, to z uwagi na ograniczony charakter widma, którym dysponuje Prezes URTiP, nie ma możliwości pozytywnego uwzględnienia wszystkich wniosków i prowadzone być powinno jedno postępowanie w trybie art. 62 k.p.a., którego celem jest zapewnienie podmiotom ubiegającym się o to samo dobro jednakowej sytuacji procesowej. Konstrukcję tę, zdaniem skarżącej, potwierdza art. 25 ust. 1 p.t.
Skarżąca wywodziła, że skoro Prezes URTiP odmówił uwzględnienia wcześniejszego wniosku PTC, to obecnie zakończył dwa odrębne postępowania i w sferze formalnoprawnej przestał istnieć stan "braku dostatecznych zasobów częstotliwości", o którym mowa w art. 24 ust. 1 p.t., będący przesłanką do ogłoszenia przetargu. Zakończenie obu spraw wydaniem decyzji odmownych - przed ogłoszeniem przetargu — oznacza, że ci wnioskodawcy nie konkurują aktualnie o to samo dobro, zaś z zaskarżonej decyzji wynika, że to właśnie współistnienie wniosku PTC i wniosku P. było powodem zastosowania art. 24 ust. 1 pkt 1 p.t.
Strona zarzuciła również naruszenie w sposób rażący i bez uzasadnienia terminu ustawowego, jaki wynikał z art. 25 ust. 1 p.t., czyli niewyznaczenie przetargu w ciągu 6 miesięcy od dnia wpłynięcia pierwszego wniosku, który to termin - wobec złożenia wniosku także przez skarżącego - minął 29 października 2004 r.
Ponadto Spółka podniosła, że organ wydając dwie odrębne decyzje naruszył art. 104 k.p.a. oraz art. 24 ust. 1 pkt 1 p.t., który nie mógł stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji, a co najwyżej wskazywać tryb, w jakim powinna być wydana. Zarzuciła także zaskarżonej decyzji sprzeczność i niekonsekwencję - z jednej strony powołano się w niej na prawny obowiązek przeprowadzenia przetargu, z drugiej zaś na brak prawnej możliwości uwzględnienia wniosku wobec braku dostępności częstotliwości.
Organ wniósł o oddalenie skargi.
Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał rację skarżącej, że odmawiając obu wnioskodawcom rezerwacji częstotliwości z powodu odesłania ich do odrębnego trybu szczególnego, jakim miałby być przetarg - bez wyraźnego wskazania ustawodawcy - organ nie tylko naruszył przepisy postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie działań zmierzających do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), ale jednocześnie naruszył prawo materialne, wskazując jako podstawę prawną takiego działania art. 22 ust. 3 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) i art. 24 ust. 1 pkt 1 p.t., mimo że określony w art. 24 ust. 1 pkt 1 brak dostatecznych zasobów częstotliwości nie jest podstawą do odmowy rezerwacji częstotliwości wymienioną w art. 22 ust. 3 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b). Zdaniem Sądu, odmowne rozpoznanie wniosku o rezerwację częstotliwości - w sytuacji kiedy zachodził stan braku dostatecznych zasobów: przed ogłoszeniem przetargu, przed poinformowaniem strony o jego warunkach i wymaganiach, a w przypadku przystąpienia do niego, przed ogłoszeniem wyniku przetargu - nie znajduje uzasadnienia w powołanej przez organ podstawie prawnej. Ustalenie stanu braku dostatecznych zasobów częstotliwości uruchamia tryb przewidziany w art. 24 ust. 1, zgodnie z którym podmioty wnioskujące o dokonanie rezerwacji częstotliwości są, bądź mogą być wyłaniane w drodze przetargu. Dopiero wyłonienie zwycięzcy przetargu stanowi dla organu podstawę do uwzględnienia wniosku, natomiast dla pozostałych wnioskodawców podstawę do wydania decyzji odmownej.
Sąd nie podzielił poglądu organu co do prawidłowości przeprowadzonego postępowania. Podniósł, że Prezes URTiP nie dopełnił ustawowego obowiązku przeprowadzenia przetargu w terminie 6 miesięcy od daty pierwszego wniosku o rezerwację częstotliwości. Organ przyjął - wbrew ustawie - koncepcję dwóch odrębnych i niezależnych od siebie postępowań o rezerwację częstotliwości, mimo że przedmiot, jak i postępowanie w zakresie jej uzyskania reguluje ta sama ustawa Prawo telekomunikacyjne, odsyłając do procedury administracyjnej uregulowanej w k.p.a., oba wszczyna się wyłącznie na wniosek, ich przedmiotem jest to samo dobro, a o rezerwacji orzeka ten sam organ - Prezes URTiP.
Sąd wyjaśnił, że otwarcie procedury przetargowej określonej w art. 25 jest etapem postępowania administracyjnego stanowiącego pewną całość, zmierzającą do rozpatrzenia wniosków złożonych zarówno przed, jak i po ogłoszeniu przetargu, nakładając na pierwszych wnioskodawców obowiązek zastosowania się do procedury przetargowej określonej w tym przepisie. Daje możliwość przystąpienia do przetargu innym zainteresowanym, z tym że dla nich warunkiem pozytywnej decyzji w przypadku wygrania przetargu - jest złożenie formalnego wniosku o rezerwację częstotliwości (art. 25 ust. 3a).
W ocenie Sądu do czasu zakończenia procedury przetargowej organ nie mógł wydać dla skarżącej ani decyzji pozytywnej, ani negatywnej. Procedura taka dotyczyła wniosku obejmującego częstotliwości o zakresie, o których braku dostatecznych zasobów organ poinformował wnioskodawcę. W zakresie pozostałych dochodzonych częstotliwości organ powinien orzec na zasadach określonych w art. 22 ust. 3 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b), z zachowaniem rygorów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 111 ust. 1 p.t.
Zdaniem Sądu I instancji zastosowane w zaskarżonej decyzji materialne podstawy rozstrzygnięcia nie zostały precyzyjnie odniesione do pozostałego zakresu wnioskowanego widma. Nie da się także ostatecznie wywieźć, jaka podstawa prawna została zastosowana co do zakresu 933−935 MHz, skoro w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że istnieją potencjalne możliwości rezerwacji częstotliwości w zakresie 933−935 MHz, ale system GSM 900 wymaga dupleksowych kanałów w z odstępem międzykanałowym - 45 MHz (do nadawania przez stacje ruchome).
W skardze kasacyjnej Prezes URTiP zaskarżył powyższy wyrok, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego:
a) art. 22 ust. 3 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) i art. 24 ust. 1 pkt 1 p.t. w związku z art. 222 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że norma nim stanowiona nie może być podstawą dla odmowy dokonania rezerwacji częstotliwości w przypadku braku dostatecznych zasobów częstotliwości,
b) art. 22 ust. 7 p.t. w związku z art. 62 k.p.a., poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że wymóg jawności rezerwacji częstotliwości stanowi o obowiązku organu zastosowania w sprawie z wniosku o jej dokonanie art. 62 k.p.a.,
c) art. 25 ust. 1 p.t. w związku z art. 62 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sprawie;
2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 62 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sprawie,
b) art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., poprzez jego zastosowanie w sprawie i uchylenie obu decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty, mimo że nie istniały przesłanki do ich uchylenia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że Spółka P. we wniosku z dnia 19 maja 2004 r. domagała się dokonania na jej rzecz rezerwacji częstotliwości w trybie bezprzetargowym, podając jako podstawę prawną swego wniosku art. 22 ust. 2 pkt 1 p.t. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych Prezes URTiP przyjął, że związany jest żądaniem wskazanym przez stronę, której wniosek nie pozostawał w żadnej relacji z postępowaniem przetargowym. Organ wskazał, że wniosek o dokonanie rezerwacji częstotliwości w trybie bezprzetargowym nie może być traktowany jako czynność inicjująca postępowanie przetargowe. W przypadku braku dostatecznych zasobów częstotliwości jego złożenie jedynie inicjuje proces przygotowania przetargu. Prezes URTiP, stwierdziwszy brak dostatecznych zasobów częstotliwości, może rozpocząć postępowanie przetargowe także wtedy, gdy brak jest jakiegokolwiek wniosku o rezerwację.
Organ podkreślił, że brak dostatecznych zasobów częstotliwości jest stanem obiektywnym, a zatem nie jest tak, jak twierdzi Wojewódzki Sąd Administracyjny, że odmowne załatwienie wniosków P. S.A. i innego podmiotu o dokonanie rezerwacji przedmiotowych częstotliwości spowodowało "pozbycie się" przez Prezesa URTiP stanu faktycznego braku dostatecznych zasobów częstotliwości.
Jednym z wymagań określonych ustawą dla skutecznego złożenia wniosku o rezerwację częstotliwości, w sytuacji braku dostatecznych zasobów częstotliwości, było, aby podmiot wnioskujący o rezerwację był wyłoniony w drodze przetargu. Tego wymagania Spółka nie spełniała. Wniosek pochodzący od podmiotu innego niż wyłoniony w przetargu nie mógł zostać uwzględniony ani przed rozstrzygnięciem przetargu, ani też po nim. Organ wyjaśnił, że przetarg na rezerwację częstotliwości ma na celu wyłonienie podmiotu będącego stroną postępowania administracyjnego, w którym zostanie dokonana rezerwacja częstotliwości. Prezes URTiP podniósł, że pomiędzy trybem przetargowym i bezprzetargowym istnieją zasadnicze różnice, które wykluczają tożsamość spraw. O tożsamości sprawy decydują łącznie tożsamość stron, przedmiotu postępowania oraz stanu faktycznego. W przypadku ogłoszenia przetargu na dokonanie rezerwacji przedmiotowych częstotliwości i ewentualnego złożenia oferty wraz z wnioskiem przez P. S.A. stan faktyczny sprawy byłby inny od stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Z tego też powodu nie można przyjąć, że decyzja wydana na wniosek złożony wraz z ofertą w postępowaniu przetargowym wszczętym przez Prezesa URTiP dotyczyć będzie sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Złożenie wniosku o rezerwację częstotliwości, w przypadku braku ich dostatecznych zasobów, pozostaje w związku z postępowaniem przetargowym jedynie w takim sensie, że otwiera bieg terminu, w którym przetarg powinien zostać ogłoszony. Postępowanie zainicjowane takim wnioskiem jest jednak samodzielnym postępowaniem administracyjnym i powinno być prowadzone i zakończone przez organ zgodnie z regułami wynikającymi z k.p.a., m.in. z uregulowaną w art. 12 k.p.a. regułą szybkości postępowania oraz regulacjami dotyczącymi terminów załatwiania spraw. Wobec powyższego Prezes URTiP nie mógł postąpić inaczej, niż odmawiając żądaniu wnioskodawcy.
Prezes URTiP stwierdził, że obowiązek odmownego rozstrzygnięcia wniosków był organowi z góry wiadomy, gdyż wynikał z przepisów prawa. Przepis art. 62 k.p.a. umożliwia, a nie zobowiązuje do prowadzenia jednego postępowania w kilku sprawach, jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny, niezasadnie wiążąc normę z art. 62 k.p.a. z art. 22 ust. 7 p.t., stwierdził obowiązek organu prowadzenia jednego postępowania z kilku wniosków.
Organ wskazał, że norma stanowiona art. 25 ust. 1 p.t., nakazująca ogłoszenie przetargu niezwłocznie, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wpłynięcia pierwszego wniosku o dokonanie rezerwacji częstotliwości objętej przetargiem, nie może znajdować w sprawie zastosowania. Dokonując oceny legalności obu decyzji Prezesa URTiP, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie był władny oceniać zachowania organu poza granicami sprawy będącej przedmiotem postępowania. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego nie było uzasadnione zastosowanie art. 25 ust. 1 p.t, jako normy wyznaczającej kryterium legalności działań Prezesa URTiP w sprawie zakończonej decyzją z dnia 28 grudnia 2004 r.
Wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i uchylenie przedmiotowych decyzji było następstwem błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przez ten Sąd przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
P. S.A. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie można podzielić poglądu, iż Sąd I instancji naruszył przepisy art. 22 ust. 3 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) oraz art. 24 ust. 1 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 222 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, iż norma nim stanowiona nie może być podstawą odmowy dokonania rezerwacji częstotliwości w przypadku braku dostatecznych zasobów częstotliwości. Sąd I instancji trafnie bowiem uznał, iż podstawy prawnej do wydania decyzji o odmowie dokonania rezerwacji częstotliwości nie mógł stanowić przepis art. 24 ust. 1 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego, gdyż przepis ten stanowi jedynie o "drodze" – trybie, w jakim mają być wyłaniane podmioty wnioskujące o dokonanie rezerwacji częstotliwości. Zgodnie bowiem z tym przepisem w przypadku braku dostatecznych zasobów częstotliwości podmioty wnioskujące o dokonanie rezerwacji częstotliwości są wyłaniane w drodze przetargu. Z przepisu tego nie można zatem wyciągać wniosku, iż mógł on stanowić podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia o odmowie dokonania rezerwacji częstotliwości.
Z kolei, jeżeli chodzi o zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 22 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego, to również tego przepisu Sąd nie naruszył w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) oraz art. 24 ust. 1 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego.
Powoływany art. 22 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego stanowi, że rezerwacji częstotliwości dokonuje się dla podmiotu, który spełnia wymagania określone ustawą, a także jeżeli nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2, oraz jeżeli spełnione są warunki określone w art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Przepis art. 8 ust. 1 pkt 2 stanowi, że Prezes URTiP wydaje zezwolenie wnioskodawcy, który zamierza wykonywać działalność telekomunikacyjną, jeżeli nie zachodzą uzasadnione okoliczności prowadzące do:
a) zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego,
b) naruszenia umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną,
c) zakłócenia pracy innych urządzeń telekomunikacyjnych i sieci telekomunikacyjnych.
Z kolei w myśl przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 z zastrzeżeniem ust. 2 a, pozwolenie wydaje się podmiotowi, który spełnia wymagania określone ustawą oraz jeżeli częstotliwości objęte wnioskiem:
a) są dostępne,
b) zostały przeznaczone w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości dla wnioskowanej służby radiokomunikacyjnej oraz plan zagospodarowania częstotliwości przewiduje ich zagospodarowanie zgodne z wnioskiem,
c) mogą być ochronione przed zaburzeniami elektromagnetycznymi,
d) zostały międzynarodowo uzgodnione w zakresie i formie określonej w międzynarodowych przepisach radiokomunikacyjnych lub umowach, których Rzeczpospolita Polska jest stroną.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie uznał, iż w sprawie nie zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 oraz że nie spełnione zostały warunki określone w art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.
Za przyczynę uzasadniającą odmowę udzielenia rezerwacji częstotliwości Sąd nie mógł uznać braku dostatecznych zasobów częstotliwości, gdyż taka przyczyna w powołanych wyżej przepisach nie występuje.
W skardze kasacyjnej nie przedstawiono zaś żadnej argumentacji pozwalającej na utożsamienie przesłanki braku dostępności częstotliwości z przesłanką braku dostatecznych zasobów częstotliwości. W sprawie zaś było bezsporne, iż dochodzone częstotliwości były dostępne lecz dopiero po przeprowadzeniu przetargu. W tej sytuacji Prezes URTiP miał zatem, określony art. 24 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego, obowiązek przeprowadzenia przetargu zanim wydał decyzję odmawiającą P. S.A. z siedzibą w W. dokonania rezerwacji częstotliwości.
Jeżeli zaś Prezes URTiP twierdził, iż był związany wnioskiem P. S.A. o przyznanie rezerwacji częstotliwości bez przeprowadzenia przetargu, to w takiej sytuacji powinien rozważyć, czy istnieją podstawy prawne lub faktyczne do prowadzenia w tej sprawie postępowania administracyjnego, czyli czy istnieje przedmiot postępowania (możliwość rezerwacji częstotliwości bez przeprowadzenia przetargu), a w konsekwencji, czy nie zachodzi podstawa do umorzenia tego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji państwowej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.
Z uwagi na powyższe należy podzielić zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd art. 25 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 62 k.p.a. W art. 25 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego stwierdzono, iż przetarg ogłasza się niezwłocznie, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wpłynięcia pierwszego wniosku o dokonanie rezerwacji częstotliwości objętej przetargiem. Przepis ten dotyczy zatem wniosku o rezerwację częstotliwości po przeprowadzeniu przetargu (objętej przetargiem). Postępowanie to odbywa się na wniosek strony, a więc trudno byłoby podzielić pogląd, iż także w przypadku zgłoszenia wniosku o rezerwację częstotliwości z wyraźnym zaznaczeniem, iż chodzi o rezerwację częstotliwości bez przeprowadzenia przetargu, Prezes URTiP byłby zobowiązany do ogłoszenia przetargu.
W konsekwencji nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji, iż Prezes URTiP był obowiązany prowadzić – na podstawie art. 62 k.p.a. – jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony.
Art. 62 k.p.a. nie daje bowiem organowi podstaw do rozstrzygnięcia jedną decyzją administracyjną wniosków dwóch lub więcej stron o sprzecznych interesach, dotyczących wprawdzie tego samego przedmiotu (rezerwacji określonych częstotliwości), jednakże opartych na odrębnych podstawach, a mianowicie w jednym przypadku rezerwacji częstotliwości bez przeprowadzenia przetargu, a w drugim po przeprowadzeniu takiego przetargu. W świetle art. 62 k.p.a. organ administracji państwowej może wszcząć i prowadzić jedno postępowanie i wydać jedną decyzję, jeżeli występuje łączność uprawnień i obowiązków wynikająca z "jednakowego" stanu faktycznego i z "jednakowej" podstawy prawnej.
Powyższe uchybienia Sądu nie miały jednak wpływu na wynik sprawy, a skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw z przyczyn podanych na wstępie niniejszych rozważań.
Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 tej ostatniej ustawy.