II GSK 5593/16

II GSK 5593/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2017-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-12-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Anna Stec
Magdalena Maliszewska
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I SA/Sz 1016/16 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2016-11-03
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 141 par. 4, art. 134 par. 1.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2016 poz 217
art. 64, art. 37 ust. 1, art. 34 ust. 1 i 2.
Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020
Dz.U.UE.L 2014 nr 187 poz 1 art. 2.
Rozporządzenie Komisji (UE) NR 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w  zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu
Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 320 art. 2 pkt 10.
Rozporządzenie  Parlamentu Europejskiego i Rady NR 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące  Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego  na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące  Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu  Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. E. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 1016/16 w sprawie ze skargi E. E. Sp. z o.o. w K. na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Sz. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. oddalił skargę E. E. Spółki z o.o. w K. na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Sz. z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
skarżąca spółka ubiegała się o dofinansowanie z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego 2014-2020, realizowanego przez siebie przedsięwzięcia - budowy instalacji wytwarzającej energię elektryczną w oparciu o energię słoneczną w miejscowości P. w ramach konkursu nr RPZP.02.10.00-IP.01-32-KO1/16 ogłoszonego w dniu 29 lutego 2016 r. przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Sz. - Instytucja Pośrednicząca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Zachodniopomorskiego 2014-2020.
Pismem z dnia 1 sierpnia 2016 r. instytucja pośrednicząca poinformowała spółkę, że jej projekt nie spełniał kryterium dopuszczalności.
Rozstrzygnięciem z dnia [...] września 2016 r. organ nie uwzględnił wniesionego przez spółkę protestu. W motywach wskazał, że ocena projektów w procedurze wyboru podzielona była na cztery fazy: dopuszczalności, administracyjności i wykonalności, jakości oraz ocenę strategiczną. Warunkiem przekazania projektu do kolejnej fazy oceny było spełnienie wszystkich kryteriów wyboru w ramach poprzedniej fazy oceny. Organ wskazał, że zgodnie z listą sprawdzającą oceniający, w ramach kryterium "kwalifikowalność beneficjenta" udzielali odpowiedzi, czy wnioskodawca będący mikro, małym lub średnim przedsiębiorcą właściwie określił swój status.
Oceniający stwierdzili, że skarżąca spółka deklarując, iż jest mikroprzedsiębiorcą faktycznie należała do grupy małych przedsiębiorców z uwagi na okoliczność przekraczania we wszystkich powiązanych z nią przedsiębiorstwach, I. O. Sp. z o.o., M. T. Sp. z o.o., M. S. Sp. z o.o., E. – P. R. E. O. MI. K., 10 rocznych jednostek pracy.
Organ wskazał, że konkurs w ramach, którego spółka złożyła wniosek o dofinansowanie, nie był ograniczony wyłącznie do podmiotów z sektora mikro, małych i średnich przedsiębiorstw, ale był otwarty także dla innych podmiotów, w tym przedsiębiorstw dużych.
Wskazał również, że celem weryfikacji spornego kryterium było sprawdzenie, czy aplikująca o środki skarżąca spółka prawidłowo określił swój status, wynikiem której było odrzucenie projektów, w których status określony został nieprawidłowo.
Podsumowując, organ uznał, że ocena spornego kryterium została przez oceniających przeprowadzona w sposób prawidłowy. Nie zgodził się przy tym z tezą spółki, aby badanie statusu przedsiębiorcy nie było samo w sobie kryterium dopuszczalności, lecz miało na celu określenie maksymalnego poziomu dofinansowania. Wskazał, że z treści definicji spornego kryterium wprost wynikało, iż badanie statusu przedsiębiorstwa odbywało się w ramach weryfikacji kryterium 1.7 Kwalifikowalność beneficjenta. Prawidłowe określenie statusu przedsiębiorstwa miało doniosłe znaczenie dla sytuacji prawnej danego przedsiębiorstwa, gdyż z obniżeniem statusu wiązało się uprzywilejowanie podmiotów o niższym statusie względem podmiotów o wyższym statusie.
Sąd I instancji oddalając skargę na to rozstrzygnięcie wskazał, że tryb postępowania w sprawie przyznania środków na finansowanie zgłaszanych przez uprawnione podmioty projektów określa ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 -2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm., dalej: ustawa wdrożeniowa). Wskazał również, że w sprawie zastosowanie miały kryteria przyjęte przez Komitet Monitorujący RPO WZ w uchwale z dnia 22 marca 2016 r. nr 31/16 w sprawie przyjęcia kryteriów wyboru projektów w ramach działania 2.10 Zwiększenie wykorzystania odnawialnych źródeł. Kryteria przyjęte w tej uchwale stanowiły załącznik do regulaminu konkursu i w oparciu o te kryteria odbywała się ocena projektu złożonego przez skarżącą spółkę. Zgodnie z pkt 1.7 załącznika nr 1 do Uchwały nr 31/16 w kryterium "kwalifikowalność beneficjenta" wskazano między innymi, że w sytuacji gdy wnioskodawcą jest mikro, mały, średni przedsiębiorca badany jest jego status.
W ocenie Sądu I instancji, przy tak zdefiniowanym kryterium nie było wątpliwości, że obowiązkiem instytucji organizującej konkurs było zbadanie prawidłowości określenia przez wnioskodawcę swojego statusu jako mikro, małego lub średniego przedsiębiorcy. Definicja kryterium zawierała bowiem stwierdzenie "badany jest jego status", co należało rozumieć zdaniem Sądu jako "sprawdzanie" statusu wnioskodawcy. Sąd stwierdził w tym zakresie, iż bez znaczenia był fakt, że w ramach konkursu, w którym wniosek złożyła skarżąca, uprawnionymi do otrzymania dofinansowania były przedsiębiorstwa wszelkich typów. Sąd zwrócił również uwagę na okoliczności, że instytucja organizująca konkurs nie posiadała kompetencji do dowolnego dostosowywania kryteriów do organizowanych przez siebie konkursów. Nie miała ona zatem kompetencji do tego, aby w niektórych konkursach stosować niektóre tylko kryteria, bądź stosować kryteria o odmiennej definicji. Nie było również podstaw prawnych do wartościowania kryteriów przyjętych przez Komitet Monitorujący. Obowiązkiem instytucji organizującej konkurs było dokonywanie oceny wyłącznie na podstawie przyjętych kryteriów, niezależnie od tego czy w danym przypadku istniały ograniczenia co do kategorii wnioskodawców, którzy mogli ubiegać się o dofinansowanie.
Nie budziło w ocenie Sądu I instancji wątpliwości, że treść kryterium wskazywała wprost, iż przeprowadzając ocenę w fazie dopuszczalności pod kątem spełnienia kryterium 1.7 Kwalifikowalność Beneficjenta, oceniający mieli obowiązek zbadać status wnioskodawcy będącego mikro, małym lub średnim przedsiębiorcą. Status ten ustalany był na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności przepisów załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.Urz.UE.L Nr 187, str. 1). Przepis art. 2 załącznika nr I do tego rozporządzenia wskazuje kategorie przedsiębiorstw (mikro, małe i średnie) oraz dane służące do określenia statusu danego przedsiębiorstwa. Mikroprzedsiębiorstwo posiada odmienny status od przedsiębiorstwa małego, o czym świadczy wyodrębnienie tych dwóch kategorii we wskazanym rozporządzeniu oraz kwalifikowanie podmiotów do tych kategorii na podstawie odmiennych wartości wielkości zatrudnienia oraz danych finansowych.
Sąd zauważył, że spółka wskazała w skardze, iż informacje dotyczące przedsiębiorstw z nią powiązanych podane przez nią we wniosku były rzetelne i prawdziwe, a przez to należało potraktować oświadczenie skarżącej co do posiadanego statusu jako oczywistą omyłkę. Błąd popełniony przez skarżącą nie miał, w ocenie Sądu, charakteru oczywistej omyłki, gdyż z wniosku o dofinansowanie, jak też załączonego do tego wniosku studium wykonalności, który to dokument stanowił integralną część wniosku, wynikało, że skarżąca w sposób świadomy i intencjonalny oświadczyła, iż jej status to mikroprzedsiębiorstwo. Potraktowanie określonego błędu jako oczywistej omyłki w rozumieniu art. 43 ustawy wdrożeniowej możliwe byłoby wyłącznie w sytuacji, gdy błąd miał charakter oczywisty, a zatem w sposób jasny i bezsprzeczny z okoliczności danej sprawy musiał wynikać fakt, że wnioskodawca mógł pomyłkowo wprowadzić określone treści do wniosku. W przedmiotowej sprawie strona powielała w kilku miejscach swoje oświadczenie co do tego, jaki status posiada. Podanie informacji o tym, że wnioskodawca posiadał status mikro przedsiębiorcy nie mogło być zatem uznane za oczywistą omyłkę, gdyż było intencjonalnym działaniem strony.
Wobec tego Sąd I instancji uznał, że zasadnie stwierdzono, iż skarżąca błędnie określiła swój status, który to fakt zarówno na etapie protestu, jak i na etapie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie był przez nią kwestionowany.
W tym stanie rzeczy KOP przeprowadziła ocenę złożonego wniosku na podstawie informacji zawartych we wniosku, zbadała zgodnie z treścią spornego kryterium jaki jest status wnioskodawcy, ustaliła, że status ten jest inny od zadeklarowanego we wniosku i przyznała projektowi skarżącej ocenę negatywną, gdyż zgodnie ze znaczeniem spornego kryterium nadanym mu przez Komitet Monitorujący RPO WZ "Spełnienie kryterium jest konieczne do przyznania dofinansowania. Projekty niespełniające kryterium są odrzucane. Ocena spełniania kryterium polega na przypisaniu wartości logicznych [tak], [nie]". Sąd podkreślił, że instytucja organizująca konkurs na podstawie ustawy wdrożeniowej dokonuje weryfikacji projektu pod względem spełnienia przez projekt kryteriów przyjętych przez Komitet Monitorujący dla właściwego programu operacyjnego, wyłącznie na podstawie wniosku o dofinansowanie oraz załączonych do niego dokumentów. Instytucja organizująca konkurs nie ma kompetencji do dokonywania weryfikacji jakichkolwiek innych informacji dotyczących projektu i samego Wnioskodawcy ponad te informacje, które znajdują się we wniosku oraz w załączonych dokumentach. Z tego względu, każdorazowo to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania poprzez informacje zawarte we wniosku oraz załączone dokumenty, że projekt spełnia kryteria, których wykaz stanowi element regulaminu konkursu.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej.
Skargą kasacyjną E. E. Spółka z o.o. w K. zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego:
- art. 37 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej przez błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że przy ocenie wniosku nie ma znaczenia czy wnioskodawca jest podmiotem uprawnionym do otrzymania dofinansowania zgodnie z regulaminem konkursu, gdyż błędne określenie statusu przez wnioskodawcę wyklucza go z udziału w postępowaniu o przyznanie pomocy, gdy tymczasem przez kawlifikowalność beneficjenta należy rozumieć zgodność wnioskodawcy z dopuszczonymi dla danej osi priorytetowej/działania typami beneficjentów;
- art. 43 ust. 1 poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż na tym etapie oceny projektów niemożliwym było sprostowanie omyłki pisarskiej;
- art. 2 pkt 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1303/2013 ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2000 w zw. z pkt 1.5.5. Regulaminu konkursu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego 2014 – 2020 Oś priorytetowa II Gospodarka niskoemisyjna Działanie 2.10 Zwiększenie wykorzystania odnawialnych źródeł w zw. z 1.7 załącznika do Uchwały nr 31/16 poprzez błędną wykładnię i uznanie w konsekwencji, że skarżąca nie spełniła kryterium "kwalifikowalności beneficjenta" gdy tymczasem przez kwalifikowalnosci beneficjenta należy rozumieć zgodność wnioskodawcy z dopuszczonymi dla danej osi priorytetowej/działania typami beneficjentów;
2. przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art.
141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do podniesionej
przez skarżącą w skardze kwestii, iż ocena Instytucji Pośredniczącej nie wskazywała, które punkty dotyczące kryteriów wyboru projektu zostały naruszone, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, że ocena wniosku została dokonana w sposób przejrzysty, rzetelny, bezstronny i oddalenia skargi.
Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i merytoryczne rozpoznanie sprawy poprzez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Sz. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z uwzględnieniem opłaty od pełnomocnictwa.
Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Sz. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 64 ustawy wdrożeniowej, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Mając na względzie treść art. 62 ustawy wdrożeniowej, stwierdzić należy, że w postępowaniu kasacyjnym zastosowanie mają przepisy działu VI p.p.s.a. dotyczące skargi kasacyjnej w tym jej art. 183 zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany jest granicami skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania, która w tej sprawie nie występuje.
Mając powyższe na względzie w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego, w ramach którego skarżąca kasacyjnie spółka podniosła uchybienie przez Sąd I instancji artykułu 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w motywach zaskarżonego wyroku do sformułowanego w skardze zarzutu niewykazania przez organ które z punktów dotyczących kryteriów wyboru projektów zostały naruszone, co w konsekwencji skutkowało wadliwym przyjęciem, że ocena wniosku został przeprowadzona w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny.
Powołany art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi jakie powinno spełniać uzasadnienie wydanego w danej sprawie wyroku przez sąd administracyjny. Są nimi zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Analiza motywów (uzasadnienia) objętego skargą kasacyjną wyroku Sądu I instancji nie wskazuje aby pozbawiony on był któregokolwiek z wymienionych elementów. Fakt nieodniesienia się w sposób bezpośredni przez Sąd do pierwszego z zarzutów skargi, w sposób jak wywodzi to spółka, pozostaje bez wpływu na prawidłowość orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz., albowiem stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., nie był on związanym zarzutami i wnioskami skargi zaś ocena prawidłowości zakwestionowanego aktu organu administracji publicznej – rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Sz. - wskazywała, iż Sąd I instancji nie stwierdził aby w sprawie doszło do naruszenia zasad przeprowadzania wyboru projektów, określonego w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, do którego to w istocie zmierza omawiany zarzut skargi kasacyjnej błędnie wiążąc go z naruszeniem przepisów procedury sądowoadministracyjnej w zakresie wymogów konstrukcyjnych stawianych orzeczeniom sądów administracyjnych.
Ponadto stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonał wnikliwej oceny kryterium dopuszczalności wyboru projektu w odniesieniu do kluczowej w sprawie kwalifikowalności beneficjenta, która to była przyczyną negatywnego dla strony rozstrzygnięcia organu. Brak jest wobec tego podstaw do uznania aby przedmiotem kontroli Sądu I instancji nie była kwestia prawidłowości wskazania, które punkty kryteriów wybory nie zostały spełnione, czy jak wskazuje skarżąca kasacyjnie, zostały naruszone.
Wobec powyższego za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, sformułowany w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do zarzutów postawionych w ramach naruszenia przepisów prawa materialnego, w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w którym skarżąca kasacyjnie podniosła błędną wykładnię i uznanie przez Sąd I instancji, iż "na tym etapie oceny projektów niemożliwe było sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej".
Sąd I instancji uznał, że określenie w ramach składanego wniosku o dofinansowanie przez skarżąca prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa jako mikroprzedsiębiorstwa nie można było uznać za oczywistą omyłkę podlegającą poprawieniu w trybie art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.
Naczelny Sąd Administracyjny ocenę tą podziela albowiem zastosowanie art. 43 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym w razie stwierdzenia we wniosku o dofinansowanie projektów braków formalnych lub oczywistych omyłek właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku lub poprawienia w nim oczywistej omyłki w wyznaczonym terminie. W odniesieniu do oczywistej omyłki zastosowanie trybu przewidzianego w tym przepisie możliwe jest wyłącznie w sytuacji gdy zaistniały błąd wniosku jest oczywisty, a więc gdy z okoliczności sprawy w sposób jednoznaczny wynika, iż wnioskodawca wprowadził mylnie określone treści wniosku. Zauważyć przy tym należy, że ust. 2 powołanego przepisu, określa, że poprawienie oczywistej omyłki nie może prowadzić do istotnej modyfikacji wniosku.
Mając na uwadze informacje zawarte tak w samym wniosku jak i związanych z nim dokumentach - Studium wykonalności - nie można uznać, aby określenie typu beneficjenta przez skarżącą jako mikroprzedsiębiorcy było następstwem omyłki a tym bardziej omyłki o charakterze oczywistym.
We wniosku, w rubrykach B.2 i B.8.1. strona w ramach typu wnioskodawcy i statusu przedsiębiorstwa określiła się jako mikroprzedisębiorca na dzień złożenia wniosku, przy czym oświadczenie złożone w rubryce B.8.1. zawierało również wskazanie, że spółka jest mikroprzedsiębiorcą zgodnie z warunkami określonymi w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 651/2014. W powołanym zaś Studium wykonalności skarżąca równie konsekwentnie określa się jako mikroprzedsiębiorca wskazując na tenże typ beneficjenta w zakresie danych formalno - prawnych (strona 60) i identyfikacji projektu w kontekście generowania przez niego dochodu (strona 129).
Taki stan faktyczny, w szczególności w okoliczności złożenia oświadczenia o znajomości przez stronę warunków określonych w załączniku nr I do rozporządzenia nr 651/2014, w którym zawarto definicje MŚP i w jego art. 2, w którym dokonano klarownego rozróżnienia pomiędzy małym i mikro przedsiębiorcą – ust. 2 i 3, wskazuje, iż skarżąca w sposób świadomy i celowy określił typ prowadzonej przez siebie działalności jako mikroprzedsiębiorstwo.
Stanowisko skarżącej sformułowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że skoro Instytucja Pośrednicząca ustaliła status spółki na podstawie podanych przez nią informacji, a która to okoliczność powinna skutkować zastosowaniem trybu weryfikacji/poprawienia wniosku określonego w art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, również nie znajduje uzasadnienia. To bowiem na wnioskodawcy spoczywał obowiązek wskazania typy - rodzaju prowadzonego przedsiębiorstwa, rzeczą organu była natomiast, stosownie do regulaminu konkursu, jego zasad i warunków, ocena spełnienia określonego kryterium (kwalifikowalności beneficjenta) przy użyciu wartości logicznej "tak", "nie", a więc ocena czy wnioskodawca spełniał lub niespełniał kryterium dla wskazanego przez niego typu beneficjenta – kategorii przedsiębiorstwa w rozumieniu załącznika nr I do rozporządzenia 651/2014.
Powoływanie się zaś na generowanie wniosku w formie elektronicznej z zastosowaniem opcji "kopiuj/wklej" wskazywać może co najwyżej na niedochowanie należytej staranności lub niedbałości przy sporządzaniu wniosku.
Za niezasadne uznać również należy zarzuty sformułowane w punkcie 1 tiret pierwszy i trzeci petitum skargi kasacyjnej, które to zarzuty w swej istocie sprowadzają się do wytknięcia Sądowi I instancji błędnego przyjęcia, że skarżąca nie spełniła kryterium kwalifikowalności beneficjenta w konsekwencji, czego wykluczona została z udziału w konkursie, w którym kawlifikowalność beneficjenta należało rozumieć jako zgodność wnioskodawcy z dopuszczonymi dla danej osi priorytetowej/działania typami beneficjentów.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią wniosku skarżąca spółka oświadczyła, iż zapoznała się z regulaminem konkursu wraz z załącznikami do niego i zaakceptowała zasady i warunki w nim zawarte (I. Deklaracja Wnioski – oświadczenia, Lp. 2 nr 02, wybór: Tak). Przyjąć zatem należy, iż znane były skarżącej zarówno przesłanki ogólne określone w punkcie 1.5.5. regulaminu konkursu, określające podmioty mogące do niego przystąpić jak również, zasadnicze w przedmiotowej sprawie, warunki kwalifikowalności beneficjenta określone w załączniku nr I do uchwały 31/16 z dnia 22 marca 2016 r. opisane w punkcie 1.7. Znane jej były również kryteria określające typ przedsiębiorstwa, o których mowa w załączniku nr I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 651/2014, jego art. 2, czemu dała wyraz składając odpowiednie oświadczenie w rubryce B.8.1. wniosku.
Jak wskazywał organ oraz Sąd I instancji i co wynika z bezpośredniej treści uchwały nr 31/16, w punkcie 1.7 załącznika nr I do tej uchwały określona została kwalifikowalność beneficjenta, która w swej definicji zawierała zapis, iż w sytuacji gdy wnioskodawcą jest mikro, mały lub średnim przedsiębiorcą badany jest jego status. W opisie znaczenia omawianego kryterium określono natomiast, że spełnienie kryterium jest konieczne do przyznania dofinansowania. Projekty niespełniające kryterium są odrzucane. Ocena spełnienia kryterium polegała zaś na przypisaniu wartości logicznych "tak", "nie" (0/1). Podkreślić przy tym należy, że powołane kryteria, jakie miał spełniać wnioskodawca oraz kryteria oceny wniosku stanowiły uszczegółowienie ogólnych warunków dostępu do konkursu, o których mowa w jego regulaminie.
W przedmiotowym zakresie kwalifikowalność beneficjenta określona w załączniku nr I uchwały 31/16 była uszczegółowieniem warunków podmiotowych określonych w punkcie 1.5.5 regulaminu konkursu, który enumeratywnie określał podmioty, które mogły przystąpić do konkursu. Zgodnie z literą a) tego punktu, do konkursu mogli przystąpić przedsiębiorcy, a więc podmioty jak skarżąca spółka. Raz jeszcze należy podkreślić, że opisany warunek wymieniony w pkt 1.5.5 regulaminu określał wyłącznie ogólny zakres podmiotowy potencjalnych wnioskodawców. Warunki szczegółowe, których spełnienie na potrzeby konkursu było konieczne, określone zostały w załączniku nr I uchwały nr 31/16.
Skarżąca spółka niewątpliwie, czego nie zakwestionował tak organ jak i Sąd I instancji, spełniała warunek zawarty w przywołanym zapisie regulaminu konkursu, była bowiem przedsiębiorcą, a tym samym mogła występować z wnioskiem o dofinansowanie projektu w pełnym spektrum statusu, formy, prowadzonego przedsiębiorstwa. Nie spełniła natomiast szczegółowego kryterium kwalifikowalności, określonego w załączniku nr I do uchwały nr 31/16, wobec negatywnego wyniku badania podanego przez nią we wniosku statusu jako mikroprzedsiębiorcy przy ustaleniach oceniających wniosek, z których wynikało, że spółka należy do kategorii małych przedsiębiorstw. Zauważyć należy, że sam konkurs, na co wskazywał organ, był konkursem otwartym w aspekcie statusu przedsiębiorców mogących w nim wziąć udział. Nie ograniczał się wyłącznie do kategorii przedsiębiorców mikro, małych i średnich ale uwzględniał również i duże przedsiębiorstwa. Stanowisko to znajduje swoje potwierdzenie w powołanych już kryteriach dopuszczalności zawartych w załączniku do uchwały 31/16, w której punkcie 1.7 zawarto wymagania stawiane wszystkim kategoriom przedsiębiorców – beneficjentów, przy czym zapis o badaniu statusu podmiotów z kategorii mikro–małych–średnich przedsiębiorstw stawiał dodatkowy warunek prawidłowego określenia przez wnioskodawcę typu przedsiębiorstwa, które leżało w wyłącznej gestii beneficjenta.
Nie jest przy tym zrozumiały omawiany zarzut w zakresie, w jakim wskazuje się w nim na naruszenie art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 1303/2013. Przepis ten zawiera, bowiem definicje beneficjenta w trzech konfiguracjach. Pierwszej, gdzie przez beneficjenta należy rozumieć podmiot publiczny lub prywatny oraz osobę fizyczną odpowiedzialnych za inicjowanie lub inicjowanie i wdrażanie operacji w kontekście programów pomocy państwa. Drugiej, gdzie beneficjent oznacza podmiot, który otrzymuje pomoc. Trzeciej, w której beneficjent oznacza podmiot wdrażający instrument finansowy, albo w stosownych przypadkach fundusz funduszy.
Skarżąca spółka, na etapie złożenia i oceny wniosku o dofinansowanie projektu, nie kwalifikuje się pod żadną z wymienionych kategorii beneficjenta zawartych w przywołanej definicji. Nie jest podmiotem inicjującym lub inicjującym i wdrażającym operacje w kontekście pomocy państwa. Nie stała się w ramach prowadzonego konkursu podmiotem otrzymującym pomoc państwa. Wreszcie, nie była podmiotem wdrążającym instrumenty finansowe.
Nie jest wobec tego zasadne stanowisko skarżącej kasacyjnie, sformułowane w ramach tych zarzutów w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że naruszone zostały zasady określone w art. 37 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.
Skarżąca spółka, co już zauważono a na co wskazywał zarówno organ jaki i Sąd I instancji, spełniała kryterium warunkujące dostęp do konkursu, zawarte w regulaminie. Nie spełniła natomiast, z uwagi na błędne (niewłaściwe) określenie swojego statusu, warunków szczegółowych w stosunku do regulaminu konkursu, kwalifikowalności beneficjentów określonych w załączniku do uchwały z dnia 22 marca 2016 r., nr 31/16.
Nie jest wobec tego zasadny zarzut naruszenia powołanych art. 37 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, które kolejno, nakładają na instytucję prowadzącą wybór projektów jego dokonywanie w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz na podstawie określonego przez siebie regulaminu, który stosownie do ust. 2 art. 41 ustawy, musi zawierać wyszczególnione w jego punktach 1 – 12 informacje.
Analiza zarówno regulaminu wraz z jego załącznikami jaki i czynności podjętych przez Instytucję Pośredniczącą w ramach konkursu, nie dają podstaw do stwierdzenia aby naruszona została którakolwiek z zasad zawartych w wymienionych przepisach ustawy wdrożeniowej. Postępowanie konkursowe, w stosunku do skarżącej spółki prowadzone było, bowiem w sposób zgodny z wytycznymi zawartymi w art. 37 ust. 1 ustawy. Sam konkurs prowadzony zaś był w oparciu o obowiązujący regulamin zawierający wszystkie elementy składowe wymienione w art. 41 ust. 2 ustawy wdrożeniowej oraz związane z min załączniki uszczegółowiające kryteria (wymagania) stawiane wnioskodawcą i sposób (zasady) ich oceny przez właściwą instytucję prowadzącą wybór projektów do dofinansowania, których znajomość i akceptację skarżąca potwierdziła stosownym oświadczeniem zawartym we wniosku.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej, orzekł jak w sentencji wyroku.