II GSK 55/05

108/2/B/2006 POSTANOWIENIE z dnia 7 marca 2006 r. Sygn. akt Ts 156/05 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Mazurkiewicz – przewodniczący Ewa Łętowska – sprawozdawca Bohdan Zdziennicki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 grudnia 2005 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Joanny Łabędź, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 12 września 2005 r. skarżąca zarzuciła § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 lipca 2002 r. w sprawie uprawnień do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych (Dz. U. Nr 120, poz. 1022) sprzeczność z art. 2 Konstytucji. Decyzją z 30 czerwca 2003 r. (DR-4/033/46980-1-WW/03) Minister Finansów odmówił skarżącej wydania certyfikatu księgowego uprawniającego do prowadzenia ksiąg rachunkowych ze względu na niespełnienie wymogów dotyczących wykształcenia. Rozstrzygnięcie powyższe utrzymane zostało w mocy decyzją Ministra Finansów z 29 października 2003 r. (DR-4/033/46980-2-WB/03/8005). Wniesiona na powyższą decyzję skarga została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 listopada 2004 r. (sygn. akt 6 II SA 4477/03). Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną wyrokiem z 18 maja 2005 r. (sygn. akt II GSK 55/05), doręczonym skarżącej 13 czerwca 2005 r. Z wydaniem wskazanych powyżej rozstrzygnięć skarżąca wiąże naruszenie zaufania obywatela do państwa prawa (art. 2 Konstytucji). Postanowieniem z 7 grudnia 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu wniesionej skardze, stwierdzając w uzasadnieniu, iż wskazana przez skarżącą zasada demokratycznego państwa prawnego, a także wynikające z niej zasady: ochrony zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa nie podlegają bezpośredniej ochronie w trybie skargi konstytucyjnej. Ponadto Trybunał Konstytucyjny wykazał brak koherencji pomiędzy zarzutami skierowanymi de facto przeciwko brakowi odpowiednich przepisów przejściowych (intertemporalnych) a przedmiotem tych zarzutów, którym jest przepis określający wymogi, jakie należy spełnić, aby uzyskać świadectwo kwalifikacyjne. To ustalenie uzasadniło przyjęcie oczywistej bezzasadności podniesionych w skardze zarzutów. We wniesionym na powyższe postanowienie zażaleniu skarżąca wnosząc o jego uchylenie stwierdza, iż we wniesionej skardze wskazała naruszone prawo konstytucyjne, a mianowicie wynikające z art. 2 prawo do bycia przez państwo traktowaną przy zachowaniu zasad sprawiedliwości, tj. tak jak inni obywatele państwa przy zachowaniu analogicznych albo identycznych warunków, jakim oni podlegają. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, zaś zarzuty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Trybunał Konstytucyjny orzekający w niniejszym składzie przychyla się do stanowiska wyrażonego w zakwestionowanym orzeczeniu, zgodnie z którym w skardze stanowiącej przedmiot wstępnego rozpoznania nie wskazano ani konstytucyjnego prawa o charakterze podmiotowym, ani konstytucyjnej wolności, których naruszenie mogłoby uzasadniać merytoryczne rozpoznanie wniesionego środka prawnego. W szczególności za prawa takie nie można uznać zasad przedmiotowych wywodzonych z art. 2 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny w zaskarżonym postanowieniu szczegółowo uzasadnił niemożność dochodzenia w trybie skargi konstytucyjnej ochrony tych zasad. Skarżąca we wniesionym zażaleniu nie ustosunkowała się do przedstawionej tam argumentacji, ograniczając się tylko do stwierdzenia, iż wskazała w swojej skardze naruszone prawo – prawo do bycia przez państwo traktowaną przy zachowaniu zasad sprawiedliwości. W ocenie Trybunału tak sformułowane prawo jest niczym innym, jak tylko inaczej nazwaną zasadą sprawiedliwości społecznej, która samoistnie, jak wykazano w zaskarżonym postanowieniu, nie może stanowić podstawy do wniesienia skargi konstytucyjnej. Odmowa nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stanowiącej przedmiot wstępnego rozpoznania, uzasadniona została także poprzez wskazanie na oczywistą bezzasadność podniesionych zarzutów, który to fakt samodzielnie przesądza o niemożności przekazania skargi do merytorycznego rozpoznania. Skarżąca we wniesionym zażaleniu nie ustosunkowała się w ogóle do tej przesłanki, nie wskazała żadnych argumentów przemawiających za jej niezasadnością. W ocenie Trybunału nie budzi wątpliwości, iż zarzuty, które skierowane są wyłącznie przeciwko regulacji zawierającej określenie nowych wymogów, jakie spełnić musi podmiot, aby uzyskać świadectwo kwalifikacyjne (obecnie: certyfikat księgowy), ale których treścią jest wprowadzenie tych wymogów bez odpowiedniego okresu vacatio legis (bez odpowiedniego ukształtowania przepisów przejściowych), należy uznać za oczywiście bezzasadne. Biorąc powyższe pod uwagę Trybunał Konstytucyjny uznał za w pełni uzasadnione postanowienie z 7 grudnia 2005 r. o odmowie nadania dalszego biegu niniejszej skardze i nie uwzględnił zażalenia złożonego na to postanowienie.