II GSK 5396/16

II GSK 5396/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2017-09-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-11-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący/
Joanna Zabłocka
Małgorzata Grzelak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6359 Inne o symbolu podstawowym 635
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Lu 220/16 - Wyrok WSA w Lublinie z 2016-06-16
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 41 ust. 1, art. 7 ust. 10.
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
Dz.U. 2005 nr 155 poz 1298
art. 35 ust. 1, art. 1, art. 2 ust. 2, art. 37 ust. 1, art. 29 ust. 1.
Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 94.
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 września` 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej O. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 220/16 w sprawie ze skargi O. D. na uchwałę Rady Miasta L. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowch oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z 16 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 220/16 oddalił skargę O.D. na uchwałę Rady Miasta L. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], w przedmiocie stypendium sportowego oraz orzekł o kosztach postępowania należnych pełnomocnikowi skarżącego, który został ustanowiony dla strony z urzędu.
Wyrok Sądu I instancji zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Rada Miasta L., w dniu [...] lutego 2010 r., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 35 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz.U. z 2005 r. Nr 155, poz. 1298 ze zm.) podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym oraz dla zawodników w kategorii uczestniczących w rozgrywkach ligowych w grach zespołowych.
Rozstrzygnięciem Nadzorczym Wojewody L. z dnia [...] marca 2010 r. znak [...] stwierdzono nieważność powyższej uchwały w części obejmującej jej § 2 ust. 6 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. c, § 4 ust. 1, § 4 ust. 2 oraz § 12, a także załącznik nr 1 w brzmieniu: "w przypadku jej posiadania przez zawodnika".
Na ww. uchwałę Rady Miasta L., po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, O.D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L., przy czym Rada Miasta L. uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2015 r. uznała powyższe wezwanie za bezzasadne.
W skardze O.D. zarzucił uchwale istotne naruszenie przepisów prawa, tj. niezgodność jej postanowień z ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594), Konstytucją RP oraz już nieobowiązującą ustawą z dnia 29 lipca 2006 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz.U. z 2005 r. Nr 155, poz. 1298) polegające na:
1) wprowadzeniu warunku formalnego polegającego na obowiązku przedłożenia licencji zawodniku wydanej przez właściwy polski lub okręgowy związek sportowy, co według skarżącego stanowiło warunek dyskryminacji określonych sportowców bez licencji - § 2 ust. 6 pkt 1 lit. c uchwały;
2) wprowadzaniu warunku formalnego polegającego na obowiązku dołączenia do wniosku o przyznanie stypendium potwierdzenia przez właściwy polski lub okręgowy związek sportowy - § 2 ust. 6 pkt 1 lit. e uchwały;
3) powtórzeniu w treści zaskarżonej uchwały zapisu art. 23a ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz.U. z 1996 r., nr 25, poz. 113) bądź art. 34 ustawy o sporcie kwalifikowanym - § 8 ust. 1 pkt 1, 2, 3 uchwały;
4) braku w podstawie prawnej skarżonej uchwały przepisu upoważniającego do cofnięcia stypendium sportowego ze wskazaniem, że adresat upoważnienia ustawowego zobowiązany byt tylko i wyłącznie do "przyznawania" "wstrzymania" i "pozbawiania" stypendiów sportowych;
5) umieszczeniu w treści uchwały przepisu, który wskazywał, że od decyzji Prezydenta Miasta L. nie przysługuje odwołanie, co według skarżącego narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2 i 7 Konstytucji RP;
6) naruszenie działalności organów gminy w związku z niewypełnieniem obowiązków wynikających z treści art. 68 ust. 5 Konstytucji RP oraz zadań własnych samorządu określonych w art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym, co doprowadziło do dyskryminacji O.D. i jego partnerki tanecznej.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu administracji wniósł o jej oddalenie oraz odniósł się do podniesionych przez zarzutów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (WSA), na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę O.D. uznając, że jest bezzasadna. WSA uznał, że wymogi formalne do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (u.s.g.) zostały spełnione, albowiem skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które zostało przesłane do organu. Według Sadu, w przedmiotowej sprawie został również zachowany 60- dniowy termin do wniesienia skargi. W ocenie Sądu I instancji, zaskarżona uchwała posiada cechy pozwalające na zaliczenie jej do aktów prawa miejscowego natomiast skarżący był legitymowany do jej zakwestionowania, gdyż ubiegał się o uzyskanie stypendium sportowego od Prezydenta Miasta L. w związku z uprawianiem tańca sportowego i takiego wsparcia nie otrzymał. Tym niemniej, podkreślił WSA, naruszenie interesu prawnego lub prawa dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej nie oznacza automatycznego uwzględnienia skargi. Aby tak się stało, musi zostać wykazane, że naruszenie interesu prawnego skarżącego wiązane jest z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Dokonując merytorycznej oceny skargi WSA przypomniał, że podstawą prawną zaskarżonej uchwały stanowią art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym. WSA stwierdził, że pierwszy z wymienionych przepisów jest przepisem kompetencyjnym. Stanowi on bowiem, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych sprawach, niż wymienione w art. 18 ust. 2 pkt 1 -14, zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Stosownie natomiast do art. 35 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym (u.s.k.) stypendia sportowe dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowane z budżetów tych jednostek. Z kolei zgodnie z przepisem art. 35 ust. 2 u.s.k. organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określa warunki i tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych, o których mowa w ust. 1. Według WSA, przepis ten zawiera upoważnienie dla jednostki samorządu terytorialnego do ustanowienia przepisów określających zasady przyznawania stypendiów dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym.
Zdaniem Sądu I instancji, z upoważnienia zawartego w art. 35 ustawy wynika, że:
1) jednostka samorządu terytorialnego ma prawo podjąć uchwałę w sprawie stypendiów sportowych określonych w ustawie o sporcie kwalifikowanym;
2) organem uprawnionym do podjęcia uchwały jest organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego;
3) stypendia mogą być przyznawane tylko zawodnikom osiągającym wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym;
4) organ jednostki samorządu terytorialnego może w uchwale określić jedynie warunki i tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych.
Sąd podkreślił, że wydanie przez radę gminy zaskarżonej uchwały, było fakultatywne. Ponadto ustawodawca nie przewidział dodatkowych kryteriów, jakie winny być spełnione przez jednostki samorządu terytorialnego, aby otrzymać stypendium za wyniki sportowe. Przy tak ogólnym określeniu wymogów ustawowych realizacji delegacji zawartej w ww. przepisie, przedmiotowy obowiązek jednostki samorządu terytorialnego może przybrać dowolną formę, jeżeli oczywiście uwzględnia wskazane powyżej przesłanki. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżone przez O.d. postanowienia uchwały nie naruszają delegacji ustawowej powyższego przepisu. WSA zaakcentował, że upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego zawarte w art. 35 ust. 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym określa jednoznacznie krąg podmiotów, których uchwała jednostki samorządu terytorialnego może dotyczyć. Są nimi zawodnicy w rozumieniu ustawy, osiągający ponadto wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym (art. 35 ust. 1 tejże ustawy). Z kolei pojęcie zawodnika, o którym mowa w art. 35 ustawy, definiuje przepis art. 3 pkt 5 ustawy, który stanowi, że w rozumieniu ustawy zawodnikiem jest osoba uprawiająca określoną dyscyplinę sportu i posiadająca licencję zawodnika uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym. Tylko zatem te dwie przesłanki tj. uprawianie określonej dyscypliny sportu i posiadanie licencji zawodnika decydują o uznaniu określonej osoby za zawodnika, któremu może być przyznane stypendium sportowe określone w art. 35 ust. 1 ustawy. Przy czym zgodnie z art. 29 ust. 1 u.s.k. na wniosek osoby zainteresowanej licencję zawodnika, uprawniającą do uczestnictwa w sporcie kwalifikacyjnym, przyznaje polski związek sportowy lub, z jego upoważnienia związek sportowy działający w danej dyscyplinie sportu.
Tymczasem, jak wywodził dalej WSA w Lublinie, z akt sprawy wynika, i nie było to kwestionowane przez skarżącego, O.D. nie posiadał licencji zawodnika w rozumieniu powyższego przepisu, a jedynie książeczkę startową [...], które nie było w tamtym czasie polskim związkiem sportowym. Sąd I instancji zwrócił też uwagę, że zaskarżona uchwała została wydana na podstawie ustawy o sporcie kwalifikowanym, a nie ustawie o kulturze fizycznej, do której odnosi się skarżący. W związku z tym, w ocenie Sądu I instancji, nie można odnosić się do pojęcia zawodnika w rozumieniu art. 22 ustawy o kulturze fizycznej. Zgodnie z tym przepisem zawodnicy nieposiadający licencji zawodnika mogą otrzymywać stypendium sportowe za wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym finansowane ze środków budżetu jednostki samorządu terytorialnego (ust. 1). W tej sytuacji, według WSA, brak jest zatem podstaw do czynienia zarzutu Radzie Miasta L., że nie podjęła uchwały w przedmiocie stypendium sportowego również w trybie ustawy o kulturze fizycznej. Ponadto, dodał Sąd odwołując się przy tym do informacji podanej w odpowiedzi na skargę - decyzją z dnia 10 maja 2011 r działający z upoważnienia Prezydenta Miasta L. Dyrektor Wydział Sportu i Turystyki ponownie odmówił przyznania stypendium na wniosek złożony w dniu 30 września 2010 r. na podstawie skarżonej uchwały i jednocześnie przyznał O.d. stypendium na podstawie nowej Uchwały nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie stypendiów za osiągnięte wyniki sportowe.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku O.D., reprezentowany przez adwokata G.F. ustanowionego z urzędu, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Pełnomocnik skarżącego wniósł także o zasądzenie kosztów udzielonej pomocy prawnej oraz złożył oświadczenie, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części. Skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.
Wyrokowi Sądu I instancji zarzucono:
I. Na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.:
1) art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 35 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie kwalifikowanym przez niestwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta L. z dnia [..] lutego 2010 r., nr [...], pomimo, że wprowadza warunek formalny nieprzewidziany w ustawie w postaci nałożenia obowiązku przedłożenia licencji zawodnikowi wydanej przez właściwy polski lub okręgowy związek sportowy, co stanowi dyskryminację przez wyłączenie sportowców niezrzeszonych w takich związkach i miało istotny wpływ na wynik sprawy;
2) art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 35 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. przez niestwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miasta l. w sytuacji, gdy uchwała nakłada obowiązek przedstawienia przez sportowca licencji z polskiego związku sportowego, pomimo iż obowiązek ten nie wynika z ustawy o sporcie i dyskryminuje on osoby uprawiające sporty, które nie są zrzeszone w takich związkach, przy jednoczesnym braku wskazania jakiejkolwiek racjonalnej przyczyna uzasadniającej wprowadzenie tego ograniczenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i zastosowanie,
1) art. 35 ust. 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym przez przyjęcie, że przepis ten w zakresie oceny uprawnień jednostek samorządu terytorialnego należy interpretować rozszerzająco, a nie literalnie, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego przyjęcia, że jednostki te mają prawo do ustalania dodatkowych nieprzewidzianych w ustawie przesłanek, których spełnienie decyduje o prawie do uzyskania stypendium sportowego;
2) art. 35 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym przez dowolne przyjęcie, iż stypendium sportowe może być przyznane jedynie zawodnikowi posiadającemu licencje określonego związku podczas, gdy ustawa wyznacza jedynie kryterium osiągania wysokich wyników sportowych w międzynarodowym lub krajowym współzawodnictwie sportowym (art. 35 ust. 1 ustawy);
3) art. 35 ust. 2 w zw. z art. 4 ust 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym przez błędne przyjęcie, iż przepis ten ogranicza krąg podmiotów uprawnionych do stypendium jedynie dla zawodników posiadających licencję, podczas gdy przepis wskazuje kryterium osiągania wysokich wyniki sportowych w międzynarodowym lub krajowym współzawodnictwie sportowym, a zatem stosownie do art. 4 ust 1 ustawy sporcie kwalifikowanym uprawnionymi do stypendium są nie tylko zawodnicy zrzeszeni, ale również niezrzeszeni;
4) art. 41 ust. 1, art. 7 ust. 10 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 22 ustawy o kulturze fizycznej przez wydanie uchwały, która może prowadzić do zmniejszenia kręgu podmiotów uprawnionych do stypendium sportowego, bowiem uchwała jest sprzeczna z ustawą o kulturze fizycznej, co prowadzi do dyskryminacji skarżącego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów postawionych w jej petitum.
Z kolei w piśmie z 4 października 2016 r., przedłożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego w ślad za wniesioną skargą kasacyjną, strona skarżąca kasacyjnie podtrzymała pogląd o niewłaściwie przeprowadzonej kontroli sądowej zaskarżonej uchwały wskazując na mankamenty wyroku WSA w Lublinie.
Organ nie wniósł w terminie odpowiedzi na skargę kasacyjną (v. pismo procesowe z 29 listopada 2016 r.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.
Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony - w tym przypadku organ - w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w §2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny pozostaje związany zarzutami i wnioskami tego środka odwoławczego. Wykluczone jest zatem badanie ewentualnych innych wadliwości wyroku, wykraczających poza granice określone w skardze kasacyjnej.
Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sformułowane w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty oparte zostały na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w powyższym przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty kasacyjne, mające komplementarny charakter, co uzasadnia ich łączne rozpoznanie, nie są zasadne. Na wstępie trzeba podkreślić, że uchwała będąca przedmiotem skargi została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 35 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym. Tym samym formułując zarzut naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 35 ustawy o sporcie kwalifikowanym i odnosząc się jednocześnie do ustawy o sporcie, skarżący kasacyjnie pominął, że zaskarżona uchwała przewidywała stypendium na podstawie ustawy o sporcie kwalifikowanym, a nie na podstawie ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz.U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1675 ze zm.) czy też obecnie obowiązującej ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. Nr 127, poz.857 ze zm.). Dlatego rozważania strony skarżącej w uzasadnieniu wzmiankowanego zarzutu nie są adekwatne dla niniejszej sprawy.
Ustawa o sporcie kwalifikowanym w art. 1 określa zasady prowadzenia działalności w zakresie sportu kwalifikowanego, zasady uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym i zadania organów administracji rządowej, jednostek samorządu terytorialnego oraz innych podmiotów w zakresie organizacji uprawiania sportu kwalifikowanego i współzawodnictwa sportowego. Przepis art. 2 ust. 2 ustawy został umieszczony w rozdziale I ustawy zatytułowanym "Przepisy ogólne" i dlatego powinien być traktowany, jako norma prawna o charakterze ogólnym, która znalazła egzemplifikację w dalszych uregulowaniach ustawy, określających formy wspierania sportu kwalifikowanego (art. 35 i 37 ustawy). W omawianej ustawie, ustawodawca przewidział jedynie możliwość przyznania stypendiów oraz wyróżnień i nagród sportowcom osiągającym wysokie wyniki sportowe, które mogą być finansowane z budżetów jednostek samorządu terytorialnego (art. 35 ust. 1 i art. 37 ust. 1). Oznacza to, że poza przyznaniem stypendiów oraz wyróżnień i nagród wsparcie finansowe rozwoju sportu kwalifikowanego możliwe jest w takim zakresie, w jakim umożliwiają to przepisy regulujące działalność samorządów terytorialnych, w tym przypadku samorządu gminnego. Jednostka samorządu terytorialnego, którą jest gmina, działa bowiem w ramach zakreślonych przepisami ustawy o samorządzie gminnym, regulującej jej funkcjonowanie oraz ustawy o finansach publicznych, regulującej sprawy finansowe. Należy w tym miejscu przypomnieć, że uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, mająca charakter aktu prawa miejscowego (aktu normatywnego – źródła prawa powszechnie obowiązującego), musi być wydana na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego (art. 94 Konstytucji RP). Przepis art. 94 Konstytucji RP stanowi, iż organy samorządu, wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie mogą ustanawiać akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. A zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. W myśl cytowanego przepisu Konstytucji tylko uchwały organów samorządu terytorialnego, które zawierają normy generalne i abstrakcyjne, powszechnie obowiązujące, mogą być traktowane, jako akty prawa miejscowego. Zgodnie z zasadą wyrażoną w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy władzy publicznej (niewątpliwie i organy jednostek samorządu terytorialnego) działają na podstawie i w granicach prawa. Działalność organów gminy opiera się w granicach określonych przepisami prawa i realizowana jest wyłącznie w ramach przez przepisy określonych. Powyższa zasada, odnosząca się do wszelkiej działalności organów jednostek samorządu terytorialnego rozciąga się także na uchwałodawczą działalność samorządu terytorialnego.
Przepis art. 35 ustawy o sporcie kwalifikowanym (dalej jako u.s.k) upoważnia jednostki samorządu terytorialnego do przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący kasacyjnie niepoprawnie interpretuje przesłanki, które zostały określone w art. 35 u.s.k. uznając, że przepis ten zawiera "jeden tylko warunek, jaki sportowiec musi spełnić, aby uzyskać stypendium tj. warunek osiągania wysokich wyników w współzawodnictwie sportowym". Błędna interpretacja wynika z pominięcia nałożonego przez ustawodawcę obowiązku określenia przez jednostkę samorządu terytorialnego warunków i trybu przyznawania wstrzymywania i pozbawiania stypendiów. Nie sposób nie dostrzec, że dyspozycja powyższego przepisu przewiduje, że stypendia sportowe mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowane z budżetów tych jednostek dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym. Tym samym - wbrew poglądowi strony skarżącej kasacyjnie - aby uzyskać stypendium nie wystarczy jedynie osiąganie wysokich wyników w współzawodnictwie sportowym, ale konieczne jest posiadanie statusu zawodnika. Innymi słowy należy uznać, że wadliwa interpretacja omawianego uregulowania dokonana przez skarżącego kasacyjnie wynika z nieuwzględnienia przez stronę istnienia definicji legalnej zawodnika, zawartej w art. 3 pkt 5 ustawy o sporcie kwalifikowanym zgodnie, z którą zawodnikiem jest osoba uprawiająca określoną dyscyplinę sportu i posiadająca licencję zawodnika uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym. Przy czym, w myśl art. 29 ust.1 u.s.k., na wniosek osoby zainteresowanej licencję zawodnika, uprawniającą do uczestnictwa w sporcie kwalifikowanym, przyznaje polski związek sportowy lub, z jego upoważnienia związek sportowy działający w danej dyscyplinie sportu. Jak już powiedziano, w związku z tym, że zaskarżona uchwała została wydana na podstawie ustawy o sporcie kwalifikowanym a nie ustawy o kulturze fizycznej, do której odnosi się wnoszący skargę kasacyjną, nie można rozważać pojęcia zawodnika w rozumieniu art. 22 ustawy o kulturze fizycznej, ale należy odnosić to pojęcie wyłącznie do ustawy o sporcie kwalifikowanym. Nie było natomiast kwestionowane w sprawie, że w tamtym czasie, O.D. posiadał jedynie książeczkę startową [...], które nie było wówczas polskim związkiem sportowym. Uwzględniając powyższe, za prawidłowe należy uznać stanowisko Sądu I instancji, który za zgodne z prawem uznał stanowisko organu, iż wprowadzenie w zaskarżonej uchwale warunku posiadania licencji zawodnika nie naruszało obowiązujących wówczas przepisów prawa. W konsekwencji za chybione należy uznać podnoszone na podstawie art 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuty naruszenia art. 147 p.p.s.a. w zw. z art. 35 ustawy o sporcie kwalifikowanym poprzez niestwierdzenie nieważności uchwały, wprowadzającej warunek przedłożenia licencji. Tak samo za nietrafne należy uznać zarzuty naruszenia art. 35 ustawy o sporcie kwalifikowanym podnoszone w kontekście naruszenia przepisów prawa materialnego. W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia art. 41 ust.1, art. 7 ust.10 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 22 ustawy o kulturze fizycznej (v. zarzut opisany w punkcie II.4 petitum skargi kasacyjnej wraz z jego uzasadnieniem) to zarzut ten należy uznać za chybiony z tego względu, że zarówno na gruncie ustawy o sporcie kwalifikowanym, jak również ustawy o kulturze fizycznej podjęcie uchwały w przedmiocie stypendiów sportowych było fakultatywne, co umknęło skarżącemu kasacyjnie przy formułowaniu tego zarzutu. Tym samym podjęcie przez Gminę L. zaskarżonej uchwały wyłącznie na podstawie ustawy o sporcie kwalifikowanym nie naruszało art. 7 ust.1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym.
Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i dlatego orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku ustanowionego dla skarżącego pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej. O wniosku tym rozstrzygnie Sąd I instancji. O przyznaniu lub odmowie przyznania pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia orzeka w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i § 2 p.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 p.p.s.a.). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony jest do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię.