II GSK 538/20

II GSK 538/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-07-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-06-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca /przewodniczący/
Marek Sachajko /sprawozdawca/
Zbigniew Czarnik
Symbol z opisem
6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III SA/Łd 923/19 - Wyrok WSA w Łodzi z 2020-01-27
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2126
art. 23 ust. 2a pkt 1,art. 7 ust. 2, art. 43 ust. 3,
Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151, art. 152,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 106 § 1, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i 4, art. 107 § 3, art. 97 § 1 pkt 4,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu i A. S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 923/19 w sprawie ze skargi S.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w przedmiocie zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia wniosku na wydobywanie węgla brunatnego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od S.S. na rzecz A. S.A. z siedzibą w [...] 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego; 4. zasądza od S.S. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 27 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 923/19, w sprawie ze skargi S.S. (dalej: skarżący, strona) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia wniosku na wydobywanie węgla brunatnego uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu (dalej: SKO, Kolegium) z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu na rzecz S.S. kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Burmistrz Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku A. S.A. dokonał, na podstawie art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 23 ust. 2 a pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 2126, dalej: p.g.g.), uzgodnienia wraz z projektem koncesji Ministra Środowiska na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...], położonego m.in. w obrębie miasta i gminy [...]. Obwieszczenie o wydanym postanowieniu zostało zamieszczone na profilu społecznościowym Burmistrza Miasta [...].
Kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia S.S. (jeden z właścicieli działek położnych bezpośrednio w granicach projektowanego obszaru górniczego) wniósł zażalenie, w którym zarzucił naruszenie:
- art. 23 ust. 2a w zw. z art. 7 ust. 2 p.g.g. w związku ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...], poprzez pominięcie wskazanego w niej kryterium uzgodnienia, jakim jest nienaruszanie przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku nienaruszanie sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz wydanie postanowienia pomimo naruszenia przez wnioskowaną koncesję sposobu wykorzystania nieruchomości ustalonego w obowiązującym studium z 2001 r.;
- art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i § 4, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, niewłaściwe zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz pominięcie w uzasadnieniu prawnym i faktycznym kluczowej okoliczności jaką jest zestawienie działalności przewidywanej we wniosku koncesyjnym z obowiązującym Studium z 2001 r.;
- art. 41 ust. 3 p.g.g. poprzez niezamieszczenie informacji o wydaniu postanowienia w drodze obwieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie organu.
Uzasadniając zażalenie strona skarżąca podkreśliła, iż nieprawomocnym wyrokiem z dnia 22 listopada 2018 r., II SA/Łd 704/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], podjętej w przedmiocie przyjęcia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...], które przewidywało budowę kopalni odkrywkowej na złożu węgla brunatnego [...]. W związku z powyższym, stosownie do treści art. 152 § 1 p.p.s.a. powołana powyżej uchwała, która nie jest aktem prawa miejscowego, nie wywołuje skutków prawnych do czasu uprawomocnienia się ww. wyroku. Konsekwencją powyższego stwierdzenia jest przyjęcie, że na terenie Miasta i Gminy [...] obowiązuje Studium z 2001 r., które nie przewiduje budowy kopalni odkrywkowej węgla brunatnego, a na terenach planowanej działalności wydobywczej znajdują się tereny przeznaczone do zalesienia, produkcji rolnej oraz tereny chronione. Tym samym wniosek A. S.A. winien zostać rozpatrzony odmownie.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesiło postępowanie zażaleniowe. Wskazując na zasadność wydanego rozstrzygnięcia SKO wskazało, iż fakt stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nieważności uchwały z dnia [...] listopada 2017 r. podjętej w przedmiocie przyjęcia Studium z 2017 r. nie oznacza automatycznie, iż koniecznym jest, na etapie dokonywania uzgodnienia koncesji, uwzględnienie postanowień Studium z 2001 r., a przewidziana w art. 152 §1 p.p.s.a. ochrona ma charakter tymczasowy, na czas pomiędzy datą wydania orzeczenia uwzględniającego skargę, a datą jego uprawomocnienia się. Od ww. wyroku WSA z 22 listopada 2018 r. Rada Miejska w [...] złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która nie została jeszcze rozpoznana. W ocenie SKO w sprawie wystąpiło tzw. zagadnienie wstępne, obligujące organ odwoławczy do zawieszenia postępowania zażaleniowego na podstawie art. 97 §1 pkt 4 k.p.a.
Wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy S.S., zarzucił organowi naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 152 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że stwierdzenie nieważności uchwały przyjmującej Studium z 2017 r. nie pociąga konieczności automatycznego zastosowania zapisów Studium z 2001 r., a ponadto art. 6 w zw. z art. 97 §1 pkt 4 w zw. z art. 123 §1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności oraz błędne uznanie, że w sprawie występuje tzw. zagadnienie wstępne. Z uwagi na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2019 r. i orzeczenie, co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie postanowienia z [...] maja 2019 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Burmistrza Miasta [...] z jednoczesnym zobowiązaniem organu do zawieszenia postępowania w sprawie wniosku o uzgodnienie koncesji na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...].
SKO postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] lipca 2019 r. W uzasadnieniu SKO wskazało, iż w sprawie wystąpiła przesłanka tzw. zagadnienia wstępnego obligującego organ do zawieszenia postępowania zażaleniowego, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ wskazał, że byt prawny przyjętego Studium z 2017 r. , ze względu na przyjęte w nim kierunki zagospodarowania miasta i gminy [...] stanowi dla sprawy niewątpliwie istotną przesłankę i jest przedmiotem odrębnego, zawisłego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowania. Powyższe oznacza, iż pomiędzy wynikiem rozpatrzenia zażalenia strony wniesionego na postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2019 r., a wynikiem rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez ten organ od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 listopada 2018 r. istnieje zależność, uzasadniająca zawieszenie zainicjowanego przez stronę postępowania zażaleniowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S.S., ponowił zarzuty naruszenia art. 152 § 1 p.p.s.a., art. 7, art. 77 § 1 , art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności, iż stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z 22 listopada 2018 r., nieważności uchwały Rady Miejskiej w [...] uchwały przyjmującej Studium z 2017 r. oznacza, iż uchwała ta nie wywołuje skutków prawnych, a w konsekwencji powyższego na terenie miasta i gminy [...] obowiązują zapisy Studium z 2001 r. oraz poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w sprawie wystąpiło tzw. zagadnienie wstępne skutkujące koniecznością zawieszenia postępowania zażaleniowego, w sytuacji, gdy SKO było zobowiązane do merytorycznego rozpatrzenia zażalenia i uchylenia postanowienia z dnia [...] maja 2019 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddalenie argumentując identycznie jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Obecny na rozprawie w dniu 14 stycznia 2020 r. pełnomocnik uczestnika postępowania – A. S.A. złożył do akt sprawy pismo procesowe z dnia 13 stycznia 2020 r., w którym wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga jest zasadna.
W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że strona zakwestionowała prawidłowość wydanego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu postanowienia z dnia [...] sierpnia 2019 r. o zawieszeniu postępowania zażaleniowego, zainicjowanego zażaleniem skarżącego wniesionego na postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2019 r. wydane w przedmiocie uzgodnienia wniosku A. S.A. wraz z projektem koncesji Ministra Środowiska na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...], położonego m.in. w obrębie miasta i gminy [...]. WSA wskazał, że zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Powyższy przepis reguluje jedną z obligatoryjnych przesłanek zawieszenia postępowania administracyjnego z uwagi na wystąpienie zagadnienia wstępnego (kwestii prejudycjalnej), czyli sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które ujawniło się w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu administracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wyrażać się musi w istnieniu takiego związku przyczynowego, który bezwzględnie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uprzednim rozstrzygnięciem przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej, stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sytuacja taka zachodzi wówczas, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie decyzji. WSA wskazał, że na konstrukcję zagadnienia wstępnego składają się cztery istotne elementy: 1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; 3) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji oraz 4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Tylko łączne wystąpienie wspomnianych powyżej czterech przesłanek powoduje, że możliwe jest zawieszenie postępowania administracyjnego na tej podstawie, a ocenę w tym zakresie organ podejmuje po przeprowadzeniu stosownego postępowania. Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi zatem ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, a o istnieniu takiej zależności, która musi mieć charakter bezpośredni, przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Zależność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy administracyjnej nie może być utożsamiana z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji administracyjnej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych WSA stwierdził, że z istnieniem kwestii prejudycjalnej mamy do czynienia wówczas, gdy brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. WSA wskazał, że w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy został ustalony stan faktyczny przez SKO. W ocenie Sądu ustalenia faktyczne nie uzasadniały zawieszenia postępowania zażaleniowego, gdyż wbrew twierdzeniu organu w sprawie nie zaistniała określona w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłanka konieczności uprzedniego rozpatrzenia zagadnienia wstępnego. WSA stwierdził, że w sprawie bezspornym pozostaje, iż uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] podjętej w przedmiocie przyjęcia Studium z 2017 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który uwzględniając skargę za zasadną wyrokiem z dnia 22 listopada 2018 r., II SA/Łd 704/18 stwierdził nieważność ww. uchwały. Powołane orzeczenie jest nieprawomocne, gdyż wniesiona została skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. WSA wskazał, że skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II OSK 820/19 i na dzień 27 stycznia 2020 r., w sprawie nie został jeszcze wyznaczony termin rozprawy. Powyższe oznacza, iż wyżej wymieniona uchwała zatwierdzająca Studium z 2017 r., które nie stanowi przepisów prawa miejscowego, co wprost wynika z treści art. 9 ust. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. 2018, poz. 1945), na podstawie art. 152 § 1 p.p.s.a. nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku. W związku z tym zarówno obecnie, jak i w dacie wydawania postanowień: Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2019 r. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] lipca 2019 r. i z dnia [...] sierpnia 2019 r., obowiązującym aktem odnoszącym się do uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] pozostaje poprzednio obowiązujące, zatwierdzone uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...] Studium z 2001 r. Co więcej, zgodnie z przepisem przejściowym - art. 87 ust. 1 powołanej wyżej ustawy z 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazane wyżej Studium z 2001 r., jako uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowuje moc. W ocenie Sądu brak jest podstaw do twierdzenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu, co do konieczności zawieszenia postępowania zażaleniowego, zainicjowanego zażaleniem S.S. wniesionym na postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2019 r. o uzgodnieniu wniosku A. S.A. wraz z projektem koncesji, w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...], do czasu prawomocnego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 22 listopada 2018 r., II SA/Łd 704/18 stwierdzającego nieważność uchwały zatwierdzającej Studium z 2017 r. W obrocie prawnym pozostaje bowiem dokument – Studium z 2001 r. – pozwalający na merytoryczne rozpatrzenie zasadności zażalenia S.S. dnia [...] maja 2019 r. W sprawie nie występuje zatem przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Z uwagi na powyższe WSA za zasadne uznał zarzuty skargi, co do naruszenia art. 97 §1 pkt 4, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. WSA wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie SKO będzie zobowiązane do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w treści uzasadnienia wyroku, w szczególności odniesie się do kwestii obowiązywania Studium z 2001 r. i wpływu tego dokumentu na możliwość rozpatrzenia zażalenia skarżącego wniesionego na postanowienie Burmistrza Miasta [...] z [...] maja 2019 r.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] lipca 2019 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył organ na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2335 z poźn. zm., dalej: p.p.s.a.), zaskarżając w całości ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokowi temu skarżący kasacyjnie organ zarzucił:
- na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca
1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej: k.p.a.), poprzez nieprawidłowe uznanie, że stan zawisłości sprawy przed Naczelnym Sadem Administracyjnym, w związku z wniesieniem przez Radę Miejską w [...] skargi kasacyjnej do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 listopada 2018 r., II SA/Łd 704/18, stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], zatwierdzającej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...], nie uzasadnia zawieszenia postępowania w sprawie uzgodnienia projektu koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża, w której, stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (tj. Dz.U. 2019, poz. 868 z poźn. zm.), kryterium uzgodnienia jest nienaruszanie sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy,
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. i w zw. z art. 97 § 1 pkt 4, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia poprzedzającego na skutek wadliwego uznania, że organ administracji naruszył wymienione przepisy k.p.a.
W konkluzji skargi kasacyjnej organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości; rozpoznanie skargi S.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], i jej oddalenie, jako bezzasadnej. Organ wniósł ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu kosztów postępowania kasacyjnego. Jednocześnie reprezentant organu oświadczył, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie.
W sprawie złożona została odpowiedź na skargę kasacyjną organu przez uczestnika postępowania — A. S.A. Uczestnik wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej organu w całości oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Skargę kasacyjną od ww. wyroku złożył także uczestnik postępowania – A. S.A. zaskarżając w całości ww. wyrok. Wyrokowi temu skarżący kasacyjnie uczestnik postępowania zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) poprzez przyjęcie, że nie zaistniała określona w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłanka konieczności uprzedniego rozpatrzenia zagadnienia wstępnego, podczas gdy w niniejszej sprawie występują wszystkie elementy cechujące zagadnienie wstępne, a rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu w sprawie zażalenia na postanowienie Burmistrza [...] w. przedmiocie uzgodnienia wniosku A. S.A. wraz z projektem koncesji na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...] zależy od uprzedniego wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 listopada 2018r., sygn. akt: II SA/Łd 704/18, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia SKO, podczas gdy skarga zasługiwała na oddalenie w całości,
- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak prawidłowego przytoczenia stanowiska uczestnika postępowania, brak rozważenia prezentowanego stanowiska i brak wyjaśnienia, dlaczego Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem uczestnika postępowania.
W konkluzji uczestnik postępowania wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie w oparciu o art. 176 § 2 p.p.s.a. oraz o zasądzenie od organu na rzecz uczestnika postępowania zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż częściowo podniesione w niej zarzuty są zasadne.
Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
NSA stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też nie zostały spełnione przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania – art. 189 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną w granicach określonych przez stronę skarżącą kasacyjnie.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że skargi kasacyjne oparte zostały na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny dokona na wstępie analizy zarzutu złożonego przez uczestnika postępowania sądowego, wskazującego na naruszenie przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a.
Skarżący kasacyjnie uczestnik postępowania sądowego zarzuca naruszenie przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak prawidłowego przytoczenia przez WSA stanowiska uczestnika postępowania, brak rozważenia prezentowanego stanowiska i brak wyjaśnienia, dlaczego Sąd ten nie zgadza się ze stanowiskiem uczestnika postępowania.
Należy wskazać, że tak sformułowany zarzut wymagał wykazania, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wszystkich koniecznych elementów, o których mowa w tym przepisie, tj. zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie ww. niezbędne elementy normatywne. Wnoszący skargę kasacyjną mylnie utożsamia poprawność sporządzenia uzasadnienia, według ustawowego wzorca, z trafnością wyrażonych przez Sąd I instancji poglądów. Celem wprowadzenia ustawowego wzorca dla sporządzanych przez sądy administracyjne uzasadnień nie było stworzenie dodatkowej podstawy prawnej do kwestionowania trafności rozstrzygnięcia (ustaleń faktycznych sprawy), lecz umożliwienie zapoznania się przez stronę i sąd wyższej instancji z motywami sądu pierwszej instancji, które doprowadziły ten sąd do podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Tak więc, jeśli uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom ustawowym zawartym w art. 141 § 4 p.p.s.a., a w konsekwencji umożliwia: zapoznanie się ze stanowiskiem Sądu, prześledzenie przebiegu postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego oraz toku rozumowania Sądu, który doprowadził do zajęcia zaprezentowanego w tym wyroku stanowiska, a dalej – sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej oraz dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej tego wyroku, co miało miejsce w tej sprawie, to nie można uznać tego zarzutu za trafny.
Fakt, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną uczestnika postępowania nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zwłaszcza w sytuacji, gdy stanowisko to zostało umotywowane w stopniu wystarczającym, aby poddać je merytorycznej kontroli w postępowaniu wywołanym wniesioną skargą kasacyjną. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia powyższego przepisu nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2020 r., II GSK 4286/17 Legalis, Nr 2399269). Podkreślić należy, że Sąd pierwszej instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił dlaczego – zdaniem tego Sądu - nie wystąpiła w kontrolowanej judykacyjnie sprawie obligatoryjna przesłanka zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (por. k. 6-9 uzasadnienia wyroku).
Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy gdyż doprowadziły zarówno zdaniem skarżącego kasacyjnie organu, jak i uczestnika postępowania – A. S.A. z siedzibą w [...] do przeprowadzenia wadliwej kontroli judykacyjnej przez Sąd pierwszej instancji - dokona łącznej analizy tych zarzutów z uwagi na ich funkcjonalne powiązanie. Powyższe zarzuty dotyczyły naruszenia przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponadto organ w drugim zarzucie skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. i w zw. z art. 97 § 1 pkt 4, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
Na wstępie rozważań w zakresie, co do istoty tożsamych zarzutów kasacyjnych wniesionych zarówno przez organ, jak i uczestnika postępowania, należy przedstawić przedmiot sprawy, która podlega kontroli judykacyjnej. Przedmiotem tym jest kontrola (w zakresie określonym zarzutami skarg kasacyjnych) wyroku WSA w zakresie oceny dokonanej przez ten Sąd prawidłowości postanowienia SKO z dnia [...] sierpnia 2019r., nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] lipca 2019r., nr [...], wydanego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia wniosku na wydobywanie węgla brunatnego z uwagi na wystąpienie zagadnienia wstępnego. Zagadnienie to – zdaniem organu - jest przedmiotem odrębnego postępowania sądowego, wszczętego na skutek skargi J.D., A.G. i S.S. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] ze względu na przyjęte w nim kierunki zagospodarowania. Postępowanie sądowe było – w czasie wydawania ww. postanowień przez SKO - przedmiotem odrębnego, prowadzonego przez Naczelny Sąd Administracyjny, postępowania.
Dokonując analizy normatywnej w zakresie niezbędnym do oceny prawidłowości wyroku WSA należy wskazać, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia z dnia 9 czerwca 2011 r. prawo geologiczne i górnicze (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 2126, dalej: p.g.g.) podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach (art. 7 ust. 1). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach (art. 7 ust. 2). W Dziale III powyższej ustawy unormowana została problematyka koncesji. Na podstawie art. 21 ust. 1 p.g.g. koncesji wymaga działalność gospodarcza w zakresie m.in.: 1) poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin, 2) wydobywania kopalin ze złóż. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 p.g.g. udzielenie koncesji wymaga uzgodnienia z wójtem (burmistrzem albo prezydentem miasta). Kryterium uzgodnienia stanowi nienaruszanie zamierzoną działalnością przeznaczenia lub sposobu korzystania z nieruchomości określonego w sposób przewidziany w art. 7 p.g.g. Na podstawie art. 29 p.g.g., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uniemożliwienie wykorzystania nieruchomości w sposób określony w studium stanowi przesłankę odmowy udzielenia koncesji.
Należy zwrócić uwagę na charakterystykę postępowania w przedmiocie uzgodnienia wniosku przedsiębiorstwa wraz z projektem koncesji w sprawie udzielenia koncesji na wydobywania węgla brunatnego (w niniejszej sprawie - ze złoża [...]). Organ współdziałający na podstawie art. 106 k.p.a., tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie - Burmistrz Miasta [...] - nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej. Jest on powołany wyłącznie do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej zawisłej przed właściwym organem. Postępowanie takie ma charakter pomocniczego postępowania w sprawie głównej (zob. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 417). Sprawy udzielenia koncesji czy też jej przekształcenia są przedmiotem innego postępowania niż postępowanie uzgodnieniowe (wyrok NSA z 15 lutego 2023 r., II GSK, 1407/19).
W zakresie postępowania uzgodnieniowego w przedmiocie udzielenia koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż na podstawie art. 106 § 2 k.p.a. organem inicjującym postępowanie uzgodnieniowe jest organ koncesyjny, który na wniosek zainteresowanej strony prowadzi postępowanie w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż. Tak więc mimo, że koncesja nie jest samodzielnym rozstrzygnięciem organu orzekającego w sprawie, który w zależności od okoliczności musi współdziałać z co najmniej jednym organem współdziałającym, to możliwości organu współdziałającego (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) są ograniczone zarówno w płaszczyźnie procesowej, jak i materialnoprawnej. Innymi słowy dopiero, gdy organ prowadzący postępowanie główne zwróci się do organu współdziałającego o zajęcie stanowiska w sprawie, organ ten może skutecznie podjąć czynności w granicach swojej właściwości. Znajduje to również potwierdzenie w treści art. 106 k.p.a., w myśl którego organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2011 r., II GSK 333/10, Legalis nr 369156).
Z akt sprawy administracyjnej wynika, że organ koncesyjny (Minister Środowiska) zwrócił się pismem z dnia [...] kwietnia 2019r. do Burmistrza Miasta [...] o dokonanie uzgodnienia przez ten organ wniosku A. S.A. wraz z projektem koncesji na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...], a to w terminie dni 14 od daty doręczenia powyższych powyższego pisma.
Podkreślić należy, że w czasie prowadzenia przez organ postępowania administracyjnego w przedmiocie uzgodnienia wniosku na wydobywanie węgla brunatnego prowadzone było przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, postępowanie sądowe zainicjowane skargą J.D., A.G. i S.S. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 22 listopada 2018 r., II SA/Łd 704/18, stwierdził nieważność powyższej uchwały. Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W związku z powyższym powstaje pytanie czy postępowanie sądowe prowadzone w sprawie, a znajdujące się - w momencie wydawania przez organ postanowienia [...] sierpnia 2019 r. i efekt tego postępowania w postaci wyroku sądu administracyjnego stanowi z perspektywy niniejszej sprawy zagadnienie wstępne, unormowane w art. 97 § pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne stanowi prejudykat, niezbędny do rozstrzygnięcia innej sprawy. Na powyższe wskazuje już sam skutek, jaki ustawodawca połączył z wystąpieniem tej okoliczności tj. obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego. W przedmiocie objętym zagadnieniem wstępnym rozstrzyga inny sąd lub organ administracyjny, inny niż ten, w którego sprawie taka potrzeba się ujawniła. Nie może być również wątpliwości, iż zagadnienie wstępne można rozpatrywać bądź to podmiotowo (gdy niezbędne jest rozstrzygnięcie o osobie występującej w sprawie, jej prawach) bądź też przedmiotowo (gdy niezbędne jest rozstrzygnięcie o pewnym elemencie sprawy, od którego zależy rozstrzygnięcie administracyjne). Z powyższego wynika, iż zagadnienie wstępne musi mieć charakter konkretny, a nie abstrakcyjny (wyrok NSA z 17 maja 2007 r., II GSK, 407/06). Przepis art. 97 § 1 k.p.a. normuje przypadki, w których organ administracji publicznej jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego z urzędu. Jeden z tych przypadków wskazany jest w pkt 4 tego artykułu, który stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie administracyjne gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nakazuje uwzględnić cztery istotne elementy składające się na konstrukcję zagadnienia wstępnego: 1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; 3) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji; 4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji." (por. G. Łaszczyca: Komentarz do art. 97 Kodeksu postępowania administracyjnego. LEX i wskazana tam literatura przedmiotu oraz orzeczenia sądowe). Dokonując analizy rozpatrywanej sprawy należy zbadać, czy wszystkie wskazane powyżej elementy w niej wystąpiły.
Ad. 1) Zawiesić można tylko toczące się postępowanie, a tym samym zagadnienie wstępne może powstać tylko w toku postępowania. W niniejszej sprawie ten element wystąpił;
Ad. 2) Drugi element w konstrukcji zagadnienia wstępnego to "właściwość" innego organu lub sądu do jego rozstrzygnięcia. W istocie chodzi tu o ten jej rodzaj, który określany jest jako właściwość rzeczowa. W analizowanej sprawie ten element także wystąpił. Organem ochrony prawnej właściwym do rozstrzygnięcia sprawy był Naczelny Sąd Administracyjny przed którym prowadzone było postępowanie kasacyjne na skutek skargi kasacyjnej złożonej przez Radę Miejską w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 listopada 2018 r., II SA/Łd 704/18, który to Sąd stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] podjętej w przedmiocie przyjęcia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...], które przewidywało budowę kopalni odkrywkowej na złożu węgla brunatnego [...];
Ad. 3) Trzeci element konstrukcyjny zagadnienia wstępnego dotyczy relacji czasowej między rozstrzygnięciem tego zagadnienia a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Kodeks postępowania administracyjnego formułuje bowiem wymóg "uprzedniości" rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. "Uprzednie" zaś to takie, które miało miejsce wcześniej, przed czymś, to wcześniejsze, poprzednie. W analizowanej sprawie także i ten element wystąpił, a mianowicie w postępowaniu, które prowadzone jest przez SKO w Sieradzu nie został – w dacie wydania postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania z dnia [...] sierpnia 2019 r. - wydany wyrok przez Naczelny Sąd Administracyjny;
Ad. 4) Czwarty element w konstrukcji zagadnienia wstępnego, w istocie najważniejszy, to istnienie zależności między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Wskazana zależność określana jest też jako istnienie bezpośredniego związku przyczynowego między rozstrzygnięciem sprawy a zagadnienie wstępnym, z zastrzeżeniem, że ustalenie tego związku należy do organu. Jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze wymaganej tu bezpośredniej zależności nie można jednak utożsamiać z wymogiem jej ukierunkowania na określoną treść decyzji administracyjnej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno "zależeć" rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji (por. wyrok NSA z 8 czerwca 1998 r., sygn. akt II SA 555/98, niepubl.; wyrok NSA z 6 października 1997 r., sygn. akt II SA 14/97, niepubl., wyrok NSA z 19 czerwca 2012r., sygn. akt II GSK 815/11). Należy przyjąć, iż treścią zagadnienia wstępnego jest wypowiedź co do uprawienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo innych jeszcze okoliczności mających znaczenie prawne, zarówno o charakterze materialnym, jak i procesowym (por. G. Łaszczyca: Komentarz...LEX i cytowana tam literatura przedmiotu i orzeczenia sądowe). Analizując na tym tle przedmiotową sprawę Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż czwarty element także w sprawie wystąpił. Należy podkreślić, że – biorąc pod uwagę przedmiot postępowania w przedmiocie uzgodnienia wniosku na wydobywanie węgla brunatnego - systemowa wykładnia przepisu art. 97 § pkt 4 k.p.a. prowadzi do wniosku, że w będącej przedmiotem kontroli judykacyjnej sprawie zaistniała przesłanka normatywna do wydania postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania. Należy bowiem zwrócić uwagę na szczególną rolę studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w procesie wydawania koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż, której uzyskanie jest warunkiem koniecznym do rozpoczęcia działalności górniczej. Zgodnie z art. 7 ust. 2 p.g.g. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach. Studium to nie jest aktem prawa miejscowego jednakże rozstrzyga o sposobie korzystania z nieruchomości. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla prowadzonego postępowania w przedmiocie uzgodnienia wniosku w sprawie udzielenia koncesji na wydobywania węgla brunatnego ze złoża [...]. W postępowaniu koncesyjnym – jak już wyżej zostało wskazane - uzgodnienie następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019r., II GSK 117/19). Okoliczność powyższa ma więc istotne znaczenie normatywne w postępowaniu w przedmiocie uzgodnienia, biorąc pod uwagę diametralnie odmienny sposób wykorzystania nieruchomości przewidziany na podstawie uchwały, której przedmiotem było Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...], a uchwały Rady Miejskiej Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], podjętej w przedmiocie przyjęcia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...], a w konsekwencji także na treść postanowienia wydawanego przez organ tj. SKO w Sieradzu, rozpoznającego zażalenie na postanowienie z [...] maja 2019 r. Burmistrza Miasta [...] w trybie art. 106 k.p.a. w przedmiocie uzgodnienia wniosku na wydobywanie węgla brunatnego ze złoża [...].
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że powyższe zarzuty skargi kasacyjnej organu oraz uczestnika postępowania są zasadne.
Z tych wszystkich względów stwierdzić należy, że zaskarżony wyrok nie odpowiada prawu i podlega uchyleniu. Wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę i ją oddalił - na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 3 i 4 sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a i b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od S.S. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu kwotę 360 zł oraz zasadzając od S.S. na rzecz A. S.A. z siedzibą w [...] kwotę 360 zł. Na ww. kwoty składają się wynagrodzenia pełnomocników, którzy sporządzili i wnieśli skargi kasacyjne (360 zł).