II GSK 537/13

II GSK 537/13 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2013-04-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-04-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Rysz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
V SA/Wa 2943/12 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2013-01-31
Skarżony organ
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 49 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2996/12 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia ... sierpnia 2012 r. nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Uzasadnienie
Postanowieniem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia ... sierpnia 2012 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej.
Decyzją z dnia ... sierpnia 2012 r. Nr ... organ odmówił umorzenia A. K. należności z tytułu nałożonej kary. Od powyższej decyzji A. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Następnie decyzją nr ... z dnia ... października 2012 r. organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i pouczył skarżącego o przysługującym mu prawie, sposobie i terminie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu ... listopada 2012 r. A. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazując decyzję Nr ... z dnia ... sierpnia 2012 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi.
W postanowieniu z dnia 31 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W związku z tym, że A. K. wskazał w swojej skardze decyzję organu pierwszej instancji, Sąd pierwszej instancji powołując się na art. 58 §1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. uznał jego skargę za niedopuszczalną.
Od postanowienia z dnia 31 stycznia 2013 r. A. K., złożył skargę kasacyjną, zaskarżając to postanowienie w całości. W skardze kasacyjnej orzeczeniu WSA w Warszawie zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tzn.:
– niewykonanie dyspozycji art. 6 p.p.s.a., pomimo, iż zachodziły ku temu przesłanki, w szczególności skarga złożona przez stronę budziła uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości oznaczenia zaskarżonej decyzji oraz wskazania naruszenia prawa przez skarżącego;
– naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie właściwego oznaczenia zaskarżonej decyzji oraz wskazania naruszenia prawa przez skarżącego, w przypadku gdy treść złożonego pisma, przez stronę nie spełniała wymagań formalnych;
– naruszenie art. 65 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie doręczenia skarżącemu odpowiedzi na skargę złożoną przez organ, a tym samym uniemożliwienie mu sprostowania oznaczenia zaskarżonej decyzji;
– art. 134 § 1 p.p.s.a, poprzez niewykonanie przez Sąd I instancji jego dyspozycji pomimo, iż zachodziły ku temu przesłanki, dotyczące braku uznania, iż złożoną skargę należy potraktować jako środek zaskarżenia od decyzji ostatecznej, złożonej w granicach stosunku administracyjnoprawnego wyzna-czającego daną sprawę administracyjną.
Ze względu na powyższe A. K. wniósł o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a., kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztów opłaty od udzielonego pełnomocnictwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do niezasadnego, w ocenie skarżącego, odrzucenia skargi, ze względu na niewłaściwe przyjęcie przez Sąd I instancji, iż zaskarżonym aktem była decyzja z dnia ... sierpnia 2012 r.
W skardze kasacyjnej A. K. podkreśla, że w istocie zaskarżona w sprawie została decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia ... października 2012 r.
Naczelny Sąd Administracyjny za usprawiedliwiony uznaje zarzut naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, tj. niewezwanie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi, pomimo że wystąpiły w niej rozbieżności. Zwrócić należy uwagę na to, iż co prawda skarżący powołał się w skardze na numer i datę decyzji organu I instancji, jednak w jej treści zawarł informację, iż skargę swoją składa "Zgodnie z art. 52 § 1 i art. 53 § 1 w związku z art. 13 § 2 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r." (a więc powołał się na pouczenie dołączone do decyzji organu z dnia ... października 2012 r.).
Mając na uwadze treść art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Przepis ten, określając wymogi skargi, wskazuje jednoznacznie, że dla kompletności tego środka wymagane jest m.in. precyzyjne podanie zaskarżonego aktu. W sytuacji zaś, gdy w samej treści skargi istniała rozbieżność co do tego, które orzeczenie wydane w toku prowadzonego postępowania zostaje zaskarżone – tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie – Sąd I instancji powinien był, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwać stronę o uzupełnienie dostrzeżonego braku lub wyjaśnienie powstałej rozbieżności.
W świetle przedstawionych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że złożona skarga wymagała doprecyzowania w zakresie wskazanej w niej decyzji, którą A. K. chciał zaskarżyć, poprzez wyraźne określenie czy była to skarga na decyzję z dnia ... sierpnia 2012 r. r., czy też na decyzję z dnia ... października 2012 r.
Niewezwanie przez Sąd do dokonania tej czynności stanowiło zatem uchybienie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Konieczność takiego wezwania uzasadniała treść art. 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.
Zaistniałe w sprawie uchybienia, w postaci niewezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakresie precyzyjnego określenia skarżonego aktu, a także w postaci przedwczesnego zastosowania art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skutkuje zatem uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia o odrzuceniu skargi i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 65 § 2 p.p.s.a., należy stwierdzić, iż wskazany przepis dotyczy wyłącznie trybu i sposobu wykonywania doręczeń, a nie zapewnienia skarżącemu możliwości sprostowania błędów popełnionych w skardze.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał, ponieważ w art. 209 p.p.s.a. przyjęto unormowanie, iż wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Tak więc w innych przypadkach Sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania. Należy zaznaczyć, iż o kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem Sądu I instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę lub umarzającego postępowanie sądowoadministracyjne (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07).