II GSK 5272/16

II GSK 5272/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2019-02-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-11-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Kosterna
Joanna Sieńczyło - Chlabicz /sprawozdawca/
Joanna Zabłocka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 3239/15 - Wyrok WSA w Warszawie z 2016-06-21
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1414
art. 39 h ust. 2 pkt 3 lit c. w zw. z art. 39 h ust. 3 pkt 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Cezary Kosterna Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 3239/15 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej oraz wykreślenie z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców 1.oddala skargę kasacyjną; 2.zasądza od [...] na rzecz Ministra Infrastruktury 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. VI SA/Wa 3239/15, oddalił skargę [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia ośrodka szkolenia oraz wykreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia.
Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące okoliczności faktyczne i prawne.
I
W dniu 7 kwietnia 2015 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego we [...] wpłynęło pismo [...] prowadzącego ośrodek szkolenia (dalej: skarżący, strona) informujące o zakończeniu szkolenia okresowego i wydaniu świadectw kwalifikacji zawodowej. W wyniku analizy przesyłanych informacji o terminie, czasie i miejscu, w którym będą prowadzone zajęcia wraz z listą uczestników szkolenia okresowego, stwierdzono brak przedstawienia informacji o rozpoczęciu szkolenia okresowego kursanta [...], co zostało potwierdzone przez pracownika ośrodka szkolenia.
Zawiadomieniem z dnia 10 kwietnia 2015 r. Wojewoda [...] poinformował stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez niego działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia i wykreśleniu go z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia prowadzonego przez ten organ.
Pismami z dnia 21 maja 2015 r. organ poinformował stronę o włączeniu do akt sprawy dokumentacji z przeprowadzonej 20 i 23 stycznia 2015 r. kontroli w ośrodku szkolenia oraz wystąpił do Starosty [...] z prośbą o przeprowadzenie dowodów z przesłuchań świadków. W dniu 29 czerwca 2015 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego we [...] wpłynęły protokoły dokumentujące przeprowadzenie ww. dowodów.
Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Wojewoda [...] - działając na podstawie art. 39h ust. 1, ust. 2 pkt 3 lit. c oraz ust. 3 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm. – dalej: u.t.d.) - zakazał stronie prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia i wykreślił go z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia.
Decyzją z dnia [...] października 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 39e ust. 2 pkt 1 u.t.d kierownik ośrodka szkolenia jest obowiązany przedstawić wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia, najpóźniej w następnym dniu roboczym po dniu rozpoczęcia kursu, informację o terminie, czasie i miejscu, w których będą prowadzone zajęcia, wraz z listą uczestników kursu kwalifikacyjnego lub szkolenia okresowego. Stosownie zaś do art. 39h ust. 2 pkt 3 lit. c u.t.d. w ramach sprawowanego nadzoru wojewoda wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia oraz wykreśla z urzędu przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia, jeżeli przedsiębiorca rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia. Natomiast zgodnie z art. 39h ust. 3 pkt 2 u.t.d rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia jest nieprzedstawienie informacji, o której mowa w art. 39e ust. 2 pkt 1 u.t.d.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do tych przepisów, kierownik ośrodka szkolenia jest zobowiązany przedstawić właściwemu wojewodzie najpóźniej w następnym dniu roboczym po dniu rozpoczęcia szkolenia informację o terminie, czasie i miejscu, w których będą prowadzone zajęcia, wraz z listą uczestników szkolenia okresowego. Nieprzedstawienie ww. informacji zagrożone jest wydaniem decyzji o zakazie prowadzenia ośrodka szkolenia oraz wykreśleniem przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej.
Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał, że z informacji o zakończeniu szkolenia i wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego jego zakończenie wynika, iż w dniach 23 – 28.03.2015 r. kursant uczestniczył w szkoleniu okresowym, podczas gdy w aktach sprawy brak jest odrębnej informacji o terminie, czasie i miejscu, w których miały być prowadzone zajęcia dla tej osoby. W ocenie organu odwoławczego oznacza to, że taka informacja nie została przedstawiona Wojewodzie [...]. Podkreślił jednocześnie, że strona pismem z dnia 7 kwietnia 2015 r. poinformowała jedynie o zakończeniu przez kursanta szkolenia okresowego i nie podała danych o czasie, w których były prowadzone zajęcia, wskazując jednocześnie pozostałe dane wymagane przepisami.
Jednocześnie organ odwoławczy odnotował, że nieprzekazanie w ustawowym terminie informacji o terminie, czasie i miejscu, w których miały być prowadzone zajęcia dla kursanta, mogło być spowodowane utrudnieniami w działaniu platformy ePUAP, występującymi w dniach 23 – 24 marca 2015 r. Minister stwierdził jednocześnie, że powyższe wątpliwości nie zostały wyjaśnione i niesłusznie rozstrzygnięte na niekorzyść strony w związku z czym, zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 w zw. z art. 88 k.p.a.
Niezależnie od powyższego - odnośnie drugiego naruszenia - Minister Infrastruktury i Rozwoju podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie obszernego materiału dowodowego wynika, iż 15 lutego 2013 r. [...] jako kierownik ośrodka wydał świadectwo kwalifikacji zawodowej nr [...] potwierdzające ukończenie przez innego kursanta - [...] w dniach 11 – 15 lutego 2013 r. szkolenia okresowego realizowanego przy wykorzystaniu systemu wspomagającego proces kształcenia. Z listy obecności podpisanej przez uczestnika szkolenia i skarżącego wynika, że szkolenie okresowe w zakresie kategorii C nr [...] odbyło się w dniach 11 – 15 lutego 2013 r., a z wydruku z systemu informatycznego wynika, że logowanie uczestnika szkolenia nastąpiło w dniach 11 – 15 lutego 2013 r., w tym 13 i 14 lutego 2013 r.
Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że z wizualizacji plików cyfrowych wyczytanych z imiennej karty uczestnika szkolenia wynika, że 13 i 14 lutego 2013 r. jego karta kierowcy była włożona do tachografu cyfrowego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], a aktywności związane z jego pracą były rejestrowane w godzinach pokrywających się z godzinami logowania w systemie wspomagania kształcenia. Okoliczność wykonywania obowiązków służbowych przez uczestnika szkolenia w dniach 13 – 14 lutego 2013 r. została potwierdzona przez jego pracodawcę.
W ocenie organu odwoławczego powyższe okoliczności wskazują, że w dniach 13 – 14 lutego 2013 r. uczestnik szkolenia nie brał udziału w szkoleniu okresowym. Według organu II instancji świadectwo kwalifikacji zawodowej wystawione przez stronę potwierdza uczestnictwo uczestnika szkolenia w 35 wymaganych godzinach zajęć szkolenia okresowego, choć odbył on co najwyżej 21 godzin zajęć szkolenia, tj. 11, 12 i 15 lutego 2013 r. W konsekwencji zdaniem Ministeria Infrastruktury i Rozwoju świadectwo kwalifikacji zawodowej zostało wydane niezgodnie ze stanem faktycznym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2016 r. oddalił skargę strony.
Sąd I instancji na wstępie przytoczył treść art.39h ust. 1, ust.2 pkt 3 lit. c), ust. 3 pkt 2 i 3 oraz art. 39e ust. 2 pkt 1 u.t.d. Następnie przypomniał ustalenia, które legły u podstaw utrzymania w mocy decyzji Wojewody [...].
Zdaniem Sądu I instancji ustalenia dokonane w tej sprawie przez organy administracji, co do wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnego ze stanem faktycznym - znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, są zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego nie sposób zatem postawić im zarzutu dowolności.
W ocenie WSA trudno podzielić podniesione w skardze zarzuty naruszenia art.7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm. - dalej: k.p.a.), organ zgromadził bowiem dowody służące poczynieniu ustaleń istotnych w sprawie, przy tym przeprowadził też dowód z przesłuchania świadka [...], który to dowód został przez organ oceniony i ocena ta nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Wskazane w zaskarżonej decyzji dowody korelują ze sobą i potwierdzają ustalenia organów, co do wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnego ze stanem faktycznym. Również w skardze nie wskazano jakich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego organy nie podjęły
Odnosząc się do przedstawionego w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym dowodu z wyroków Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2015 r. i Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. – Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: p.p.s.a.) ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Zatem sąd administracyjny związany jest tylko treścią prawomocnego wyroku skazującego, związanie to nie odnosi się natomiast do wyroku uniewinniającego.
WSA podkreślił, że z przedstawionych odpisów wyroków wynika, iż skarżący został uniewinniony od popełnienia zarzuconego mu czynu z art. 271 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 z późn. zm. - dalej: k.k.). Skarżący nie przedstawił jednak uzasadnień wskazanych wyroków nie wiadomo zatem jakie przyczyny legły u podstaw wydania wyroku uniewinniającego. Przy czym - jak zaznaczył WSA - czym innym jest odpowiedzialność karna zagrożona karą pozbawienia wolności, a czym innym ocena danych okoliczności faktycznych z punktu widzenia prawa administracyjnego w tym przypadku przepisów u.t.d. Treść art. 271 § 1 k.k. i art. 39h ust.3 pkt 3 u.t.d. nie są tożsame. Wobec powyższego nie można uznać, że wyroki te w sposób jednoznaczny podważają poprawność ustaleń organów w przedmiotowej sprawie.
WSA wyjaśnił, że w ustawie o transporcie drogowym ustawodawca nie wskazał jako przesłanki wydania decyzji, o której mowa w art. 39h ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy skazania prawomocnym wyrokiem sądu karnego tylko rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia. Precyzując w ustępie 3 ustawodawca wskazał, jakie działania stanowią rażące naruszenie. Organy administracji mają zatem obowiązek dokonywania samodzielnych ustaleń w tym zakresie.
W przedmiotowej sprawie organ w oparciu o zgromadzone dowody ustalił, że skarżący wydał świadectwo kwalifikacji zawodowej niezgodnie ze stanem faktycznym, bowiem osoba uczestnicząca w szkoleniu ([...]) w tym samym czasie wykonywała czynności zawodowe – prowadziła samochód, co zostało potwierdzone zapisem z tachografu, potwierdzone przez jej pracodawcę oraz przez samego uczestnika szkolenia. Ustalenia organu nie wykraczają zatem poza ramy swobodnej oceny dowodów i znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym.
Co istotne, art. 39h u.t.d. nie przewiduje możliwości odstąpienia od wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia w przypadku stwierdzenia zaistnienia okoliczności, o której mowa w ustępie 2 pkt. 3 lit. c wskazanego przepisu, zatem nie może być mowy o zarzucanej nadmiernej restrykcyjności wydanych w sprawie decyzji. Tym samym WSA nie dopatrzył się naruszenia przez organ art. 8 k.p.a.
Zdaniem WSA za niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia art.80 k.p.a. Organy obu instancji wyczerpująco zbadały bowiem wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).
Wobec powyższego Sąd I instancji stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
II
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył [...], wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, w szczególności:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Ministra
Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w sytuacji, w
której decyzja organu wydana została z naruszeniem art. 15 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a.,
a to przez zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji, a
ograniczenie się jedynie do weryfikacji prawidłowości działań podejmowanych przez
organ niższej instancji, a przez to naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej -
wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77, 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę, czy w sprawie doszło do rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia;
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a. poprzez wymierzenie
sankcji administracyjnej, bez rozważenia stopnia, okoliczności oraz czasu trwania
naruszenia obowiązków przez stronę postępowania, aktualnej sytuacji ukaranej strony,
częstotliwości naruszeń obowiązków za które orzeczono zakaz prowadzenia
działalności w postaci ośrodka szkolenia kierowców, stopnia przyczynienia się strony
do powstania naruszenia, stopnia przyczynienia się osób trzecich do powstania
naruszenia, co uzasadnia stwierdzenie, iż wymierzona kara nie znajduje
uzasadnienia prawnego.
Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 39 h ust. 2 pkt 2 i 3 lit c. w zw. z art. 39 h ust. 3 pkt 3 u.t.d. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że skarżący dopuścił się rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, podczas gdy skarżący wydał świadectwo kwalifikacji zawodowej zgodnie ze swoją wiedzą i w dobrej wierze, a sądy obu instancji potwierdziły jego niewinność.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.
Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania.
Całkowicie nietrafne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 7, 8, 77, 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę, czy w sprawie doszło do rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia.
Odnosząc się do tych zarzutów należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, który stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że organy obu instancji nie dopuściły się naruszeń wskazanych przepisów prawa procesowego, wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktycznego oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, a także prawidłowo oceniały zebrany materiał dowodowy (art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.).
Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji w rozpoznawanej sprawie organy - w oparciu o zgromadzone dowody - ustaliły, że skarżący – [...] wydał świadectwo kwalifikacji zawodowej niezgodnie ze stanem faktycznym, bowiem uczestniczący w szkoleniu kursant w tym samym czasie wykonywał czynności zawodowe, tzn. prowadził samochód, co zostało potwierdzone zapisem z tachografu, potwierdzone przez jego pracodawcę, jak również przez samego kursanta. Jak wynika z ustaleń dokonanych przez organy kursant - [...] nie mógł osobiście dokonywać logowań w systemie w ośrodku szkolenia, a tym samym uczestniczyć w szkoleniu, bowiem w dacie logowań świadczył pracę w charakterze kierowcy, w tym jak wynika z jego karty kierowcy, prowadził samochód. Dokonane przez organu ustalenia faktyczne nie wykraczają zatem poza ramy swobodnej oceny dowodów i znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym.
Niezasadne są pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, tj. z art. 8 i art. 15 k.p.a. poprzez zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji, ograniczenie się jedynie do weryfikacji prawidłowości działań podejmowanych przez organ niższej instancji, a przez to naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej.
Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, organ drugiej instancji - stosownie do art. 15 k.p.a. statuującego zasadę dwuinstancyjności - nie ograniczył się jedynie do powtórzenia rozstrzygnięcia organu I instancji, lecz utrzymując w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji, samodzielnie rozstrzygnął sprawę. Wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prowadził postępowanie w sposób nie naruszający zasady pogłębia zaufania z art. 8 k.p.a.
Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy stwierdzić, że są one całkowicie niezasadne. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 39 h ust. 2 pkt 2 i 3 lit c. w zw. z art. 39 h ust. 3 pkt 3 u.t.d. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na błędnym przyjęciu, że skarżący dopuścił się rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, podczas gdy skarżący wydał świadectwo kwalifikacji zawodowej w dobrej wierze, a sady obu instancji potwierdziły jego niewinność. Kasator powołał się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2015 r. i na wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2016 r., przy czym z przedstawionych odpisów wyroków wynika, że skarżący [...] został uniewinniony od popełnienia zarzuconego mu czynu z art. 271 § 1 k.k.
Odnosząc się do tych zarzutów należy na wstępie przypomnieć, że na podstawie art. 11 p.p.s.a., ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Z przepisu tego wynika, że sąd administracyjny jest związany ustaleniami prawomocnego wyroku zapadłego w postępowaniu karnym, ale dotyczy to tylko i wyłącznie wyroku skazującego. Pod pojęciem "ustalenia prawomocnego wyroku" zgodnie z art. 11 p.p.s.a. rozumieć należy ustalenia wynikające z sentencji wyroku karnego, dotyczące osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa, miejsca i czasu jego popełnienia. Takiego związania nie ma w odniesieniu do wyroków uniewinniających, orzeczeń umarzających postępowanie i postanowień.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzeczenie wydane w postępowaniu karnym, na które powołuje się skarżący kasacyjnie, nie wiązało organów administracyjnych w niniejszej sprawie. Wskazać należy również, że postępowanie karne i prowadzone w jego zakresie postępowanie dowodowe oraz postępowanie administracyjne, prowadzone z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym - są odrębnymi sprawami, których wyniki nie zależą od siebie nawzajem. Sąd karny i organy administracyjne dokonują oceny zebranego przez nie materiału dowodowego w sposób, który jest determinowany różnymi przepisami. Sąd karny opiera się na regulacjach prawa karnego materialnego i stosuje odpowiednią do tego procedurę, natomiast organy administracyjne stosują przepisy prawa podatkowego (zarówno w zakresie prawa materialnego jak i postępowania podatkowego). Nie ma wątpliwości, że uregulowania, na których opierają się sąd karny i organy podatkowe nie są takie same. Postępowanie administracyjne koncentruje się na względach obiektywnych, natomiast w postępowaniu karnym bada się motywy działania sprawcy danego czynu i jego winę.
Ponadto - wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie zarówno Sąd I instancji, jak i organy prawidłowo zinterpretowały i zastosowały art. 39 h ust. 2 pkt 3 lit c. w zw. z art. 39 h ust. 3 pkt 3 u.t.d., które były podstawą decyzji organu I instancji i których naruszenie przez skarżącego skutkowało wydaniem przez organ I instancji decyzji o zakazie prowadzenia ośrodka szkolenia oraz wykreślenia z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia. Ponadto - jak słusznie podkreślił Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - w ustawie o transporcie drogowym ustawodawca nie wskazał jako przesłanki wydania decyzji, o której mowa w art. 39h ust. 2 pkt 3 u.t.d., skazania prawomocnym wyrokiem sądu karnego tylko rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia, precyzując w ustępie 3 omawianego artykułu jakie działania stanowią rażące naruszenie. Organy administracji mają zatem obowiązek czynienia samodzielnych ustaleń w tym zakresie.
Z uwagi na powyższe, w postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia zarzucanych przez skarżącego kasacyjnie zasad określonych w art. 6 k.p.a., tj. zasady praworządności oraz w art. 7 k.p.a., czyli zasady prawdy obiektywnej, ponieważ zapadły w postępowaniu karnym prawomocny wyrok uniewinniający skarżącego od czynu stypizowanego w art. 271 § 1 k.k. nie wiązał sądu administracyjnego, gdyż sąd administracyjny jest związany ustaleniami prawomocnego wyroku zapadłego w postępowaniu karnym, ale dotyczy to tylko i wyłącznie wyroku skazującego, co wynika z art. 11 p.p.s.a.
Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).