Orzeczenie · 2025-10-09

II GSK 527/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data

2025-10-09

NSAtransportoweWysokansa

diagnostabadania techniczne pojazdówprawo o ruchu drogowymcofnięcie uprawnieńodpowiedzialność diagnostybezpieczeństwo ruchu drogowegoNSAskarga kasacyjnazasada proporcjonalności

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej wniesionej przez diagnostę W. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który oddalił jego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu o cofnięciu uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Diagnosta zarzucał sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów Prawa o ruchu drogowym oraz rozporządzenia w sprawie badań technicznych, a także naruszenie przepisów postępowania. Kwestionował uznanie jego czynu za wypełniający znamiona przeprowadzenia badania niezgodnie z przepisami i wydania zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym. Podnosił również zarzut naruszenia zasady proporcjonalności wynikającej z Konstytucji RP, argumentując, że przepis przewidujący cofnięcie uprawnień nie uwzględnia gradacji kar i prowadzi do nieproporcjonalnie surowej sankcji. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd podkreślił, że jest związany granicami skargi kasacyjnej i bada jedynie zgodność z prawem orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz postępowania. Stwierdził, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a.) nie są uzasadnione, ponieważ sąd pierwszej instancji orzekał na podstawie akt sprawy i jego uzasadnienie spełniało wymogi formalne. NSA uznał również za niezasadne zarzuty naruszenia prawa materialnego, w tym zasady proporcjonalności. Sąd podkreślił, że art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a celem przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Odpowiedzialność diagnosty ma charakter zobiektywizowany i nie jest uzależniona od stopnia zawinienia. NSA powołał się na utrwaloną linię orzeczniczą, zgodnie z którą przepis ten nie narusza zasady proporcjonalności ani zasady państwa prawnego, a cofnięcie uprawnień jest adekwatne do stwierdzonych uchybień, które mogą mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Sąd wskazał, że diagnosta pełni funkcję publiczną i wymaga się od niego szczególnej staranności. W analizowanej sprawie diagnosta wielokrotnie przeprowadzał badania techniczne pojazdu z pozytywnym wynikiem, mimo że akta sprawy wskazywały na nieprawidłowości.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Wysoka

Do czego można powołać

Potwierdzenie stanowiska NSA w zakresie interpretacji art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, zasady proporcjonalności w kontekście cofania uprawnień diagnostom oraz charakteru odpowiedzialności diagnosty.

Ograniczenia stosowania

Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji cofnięcia uprawnień diagnosty, ale jego argumentacja dotycząca proporcjonalności i zobiektywizowanej odpowiedzialności może mieć szersze zastosowanie w sprawach administracyjnych dotyczących sankcji.

Zagadnienia prawne (2)

Czy art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, przewidujący bezwzględne cofnięcie uprawnień diagnosty w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w badaniu technicznym lub wydaniu zaświadczenia, narusza zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, przepis ten nie narusza zasady proporcjonalności. Odpowiedzialność diagnosty ma charakter zobiektywizowany, a sankcja cofnięcia uprawnień jest adekwatna do wagi stwierdzonych uchybień, które mogą mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym ma charakter bezwzględnie obowiązujący i stanowi sankcję za naruszenia mające wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Odpowiedzialność diagnosty jest zobiektywizowana, a sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że w analizowanej sprawie wielokrotne stwierdzenie nieprawidłowości uzasadniało cofnięcie uprawnień, a sankcja nie była nieproporcjonalna.

Czy sąd pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania, w szczególności art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego lub wadliwe uzasadnienie wyroku?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekał na podstawie akt sprawy, a jego uzasadnienie spełniało wymogi formalne.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale zgromadzonym przez organy administracji, nie pominął żadnych dowodów i nie orzekał na podstawie dowodów nieistniejących. Uzasadnienie wyroku zawierało wszystkie wymagane elementy.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Odrzucono skargę

Oddalono skargę kasacyjną.

Przepisy (11)

Główne

p.r.d. art. 84 § 3 pkt 1 i 2

Ustawa - Prawo o ruchu drogowym

Przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący i stanowi podstawę do cofnięcia uprawnień diagnosty w przypadku stwierdzenia przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z zakresem i sposobem wykonania lub wydania zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

p.r.d. art. 84 § 4

Ustawa - Prawo o ruchu drogowym

Określa, że ponowne uprawnienie diagnosty nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna.

rozporządzenie art. 9 § pkt 1 i 2

Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r.

Określa zakres i sposób przeprowadzania badań technicznych pojazdów.

Pomocnicze

p.p.s.a. art. 151