II GSK 516/19

II GSK 516/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-07-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-05-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Czaja
Małgorzata Rysz /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Kręcisz
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1199/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-11-28
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2200
lp. 6.2.1 załącznika nr 3, art. 92a ust. 1, 2, 6, art. 92c ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b, art. 151, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 8, art. 9  w zb. z art. 7 i art. 77 oraz art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1199/18 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 kwietnia 2018 r. nr BP.501.312.2018.0993.LD5 2223 w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 listopada 2018 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1199/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany: "WSA" lub "Sądem I instancji"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółki A (dalej zwanej: "Spółką", "Skarżącą", "Skarżącą kasacyjnie") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego "GITD") z 17 kwietnia 2018 r. nr BP.501.312.2018.0993.LD5 2223 w przedmiocie kary pieniężnej, oddalił skargę w całości.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wskazał, że z akt sprawy wynika, że 9 października 2017 r., na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] poddano kontroli zespół pojazdów, składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr. rej. [...]. Zatrzymanym pojazdem kierował U. P., który realizował przewóz drogowy w ramach międzynarodowego transportu drogowego rzeczy z Białorusi do Czech. Przebieg i wyniki kontroli zamieszczono w protokole, który kierowca podpisał bez uwag. Do kontroli kierowca okazał m.in. prawo jazdy, wykresówki szt. 3, dowody rejestracyjne pojazdu i naczepy, dokument CMR nr [...], zezwolenie CEMT/EKMT [...]. Na kierowcę został nałożony mandat karny.
Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej zwany: "ŁITD", "Organ I instancji") 6 lutego 2018 r. nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za nierejestrowanie za pomocą uprzedzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi na podstawie przepisu lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200; dalej zwanej "utd").
Decyzją z 17 kwietnia 2018 r. GITD utrzymał w mocy decyzję ŁITD.
GITD w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na wstępie przytoczył treść przepisów - art. 92a ust. 1 utd, art. 92a ust. 2 utd i art. 92a ust. 6 utd oraz art. 92c ust. 1 utd, a także lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd.
Mając na uwadze ustalony stan faktyczny i stan prawny organ odwoławczy za bezsporne uznał, że w sprawie doszło do popełnienia naruszenia w postaci – nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.
GITD powołał się na zgromadzone dokumenty, tj. skontrolowane wykresówki, zezwolenie EKMT/CEMT [...], karnet EKMT nr [...], dokument przewozowy CMR nr [...] oraz protokół kontroli drogowej, wskazując, że w okresie pomiędzy 6 a 8 października 2017 r., mimo, że strona wykonywała przewóz międzynarodowy, jej kierowca nie rejestrował swojej aktywności, prędkości pojazdu i przebytej drogi.
W trakcie analizy okazanych dokumentów przewozowych, w tym wykresówek kierowcy, inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego stwierdzili braki w zapisie aktywności kierowcy w ww. okresie. Z okazanego zezwolenia EKMT/CEMT [...] oraz karnetu EKMT nr [...] wynika, że kierowca 6 października 2017 r. przejął pojazd wraz z naczepą w miejscowości M. (Białoruś). Tym zespołem pojazdów miał być zrealizowany przewóz ładunku o masie 20.230 kg na trasie z Białorusi (M.) do Czech (R.). Kierowca w kolumnie nr 6 dla realizowanego przewozu wpisał w pozycji a) "liczbę kilometrów przy wyjeździe" stan 795 541. Przejęcie ww. zespołu pojazdów przez kierowcę 6 października 2017 r. w miejscowości M. (Białoruś) zostało udokumentowane również w dokumencie przewozowym CMR nr [...]. W rubryce nr 23 ww. dokumentu widnieje podpis kierowcy dokumentujący przejęcie zespołu pojazdów. Z powyższych dokumentów wynika zatem, że kierowca 6 października 2017 r. przejął zespół pojazdów składających się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] w miejscowości M. (Białoruś) i z tym dniem rozpoczął wykonywanie przewozu międzynarodowego podlegającego pod przepisy umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970 r. (Dz. U z 2014 r. poz. 409; dalej zwanej "Umową AETR"). Pojazd nr rej. [...] wyposażony był w tachograf analogowy dlatego w trakcie kontroli kierowca okazał wykresówki dokumentujące jego aktywność w dniach: 29 września 2017 r. oraz z 8 i 9 października 2017 r. Na wykresówce z 8 października 2017 r., a więc dokumentującej aktywność kierowcy w trakcie przedmiotowego przewozu z Białorusi do Czech, kierowca wpisał miejsce rozpoczęcia przewozu K. stan licznika 795 772 km. Ponieważ w trakcie kontroli kierowca nie okazał innych dokumentów potwierdzających jego aktywność pomiędzy przejęciem kontrolowanego zespołu pojazdów 6 października 2017 r. w miejscowości M. stan licznika 795 541 km, a rozpoczęciem rejestrowania aktywności kierowcy na wykresówce od godz. 05:00 dnia 8 października 2017 r. miejscowość K. i stan licznika 795 772, organ stwierdził, że kierowca dopuścił się naruszenia określonego w Ip. 6.2.1 złącznika nr 3 do utd, a polegającego na wykonywaniu przewozu bez rejestracji na wykresówce prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.
Spółka zaskarżyła powyższą decyzję do WSA. Skarżąca zarzuciła organom m.in. błędne ustalenie stanu faktycznego polegającego na niewłaściwym przyjęciu, że kierowca U. P. przejął zespół pojazdów w miejscowości M., a nie jak twierdzi Skarżący, w miejscowości K. Natomiast odległość między M.i a K., zdaniem Spółki, przebył kolega kierowcy. Przy czym, Skarżąca wyjaśniała, że zgodnie z prawodawstwem w Białorusi podczas przewozów wykonywanych wyłącznie na terenie tego państwa, nie stosuje się przepisów Umowy AETR. Tym samym wskazany "kolega", zdaniem Skarżącej, nie był zobowiązany do rejestrowania swojej aktywności.
GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej zwanej "ppsa") oddalił skargę kasacyjną.
Zdaniem WSA, GITD zasadnie twierdzi, że jeżeli przedsiębiorca wykonuje przewóz międzynarodowy podlegający przepisom Umowy AETR wówczas kierowca powinien okazać kontrolującym dokumenty dokumentujące jego aktywność od momentu rozpoczęcia przewozu międzynarodowego. Sąd I instancji podkreślił, że w przedmiotowej sprawie kierowca przejął kontrolowany pojazd 6 października 2017 r. w miejscowości M. (Białoruś) w celu zrealizowania przewozu międzynarodowego do Czech. Zdaniem WSA, oznacza to, że od tego dnia kierowca zobowiązany był rejestrować swoją aktywność na wykresówce lub okazać dokument potwierdzający aktywność tego kierowcy od momentu przejęcia pojazdu do momentu rozpoczęcia rejestrowania aktywności kierowcy na wykresówce 8 października 2017 r. Brak zarejestrowanych kilometrów pomiędzy przejęciem pojazdu w miejscowości M., a włożeniem wykresówki do tachografu w miejscowości K. 8 października 2017 r. podczas wykonywanego przewozu międzynarodowego, świadczy wg. Sądu I instancji, że doszło do naruszenia określonego w Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd.
Tym samym, Sąd I instancji uznał że organy prawidłowo przyjęły, że kierowca wykonywał przewóz międzynarodowy bez rejestrowania swojej aktywności, prędkości pojazdu i przebytej drogi.
Od wyżej wskazanego wyroku skargę kasacyjną wniosła Spółka zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
I. na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez jego niezastosowanie mimo, że organy administracji publicznej przeprowadziły postępowanie z naruszeniem przepisów:
1. art. 8 kpa i 9 kpa w zb. z art. 7 kpa i art. 77 kpa oraz 107 § 3 kpa poprzez ich bezwzględne naruszenie polegające na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i nierozpatrzeniu prawidłowo zebranego już materiału dowodowego – w szczególności oświadczenia kierowcy U. P.;
2. art. 92a ust. 1 – 6 utd poprzez ich błędne zastosowanie i niewłaściwą subiektywną interpretację okoliczności sprawy oraz wadliwe określenie wpływu skarżącego na powstanie tzw. naruszenia warunków przewozu i bez uwzględnienia wyjaśnień kierowcy U. P., że przejął on zespół pojazdów o godz. 05:00 dnia 8 października 2017 r. w miejscowości K. i z tej miejscowości wyjechał do Czech przez Polskę;
II. na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegający na naruszeniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b ppsa w związku z naruszeniem przepisu art. 14 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś o międzynarodowych przewozach drogowych (M.P. z dnia 19.12.2001 r. nr 46, poz. 743) poprzez niezawiadomienie władz strony przewoźnika o jego uchybieniach i niewyczerpanie trybu postępowania przewidzianego wskazanym przepisem oraz zastosowanie kary pieniężnej z ominięciem wskazanego art. 14, który to artykuł nie przewiduje sankcji w formie kary pieniężnej.
Podnosząc powyższe zarzuty Spółka wniosła o: 1) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, 2) zmianę zaskarżonego wyroku WSA poprzez jego uchylenie w całości, jak również uchylenie w całości zaskarżonej decyzji GITD z 17 kwietnia 2018 r. oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją i zaskarżonej decyzji ŁITD z 6 lutego 2018 r. i umorzenie postępowania w sprawie, 3) zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz Skarżącej kosztów postępowania za obie instancje.
Argumentację na poparcie zarzutów Skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik GITD przedstawił argumenty za oddaleniem skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec tego, że taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji wykładni i zastosowania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.
Zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 ppsa. Rozpatrzenie tych zarzutów należy poprzedzić kilkoma uwagami ogólnymi, co do warunków jakim powinno odpowiadać sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej, z punktu widzenia ww. zasady dyspozycyjności.
Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie NSA wielokrotnie wskazywano, iż o skuteczności zarzutów opartych na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 ppsa nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ" rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wymaga to jednak od autora skargi kasacyjnej precyzyjnego określenia na czym owe uchybienia miałyby polegać w odniesieniu do zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II FSK 1139/21 treść tego, jak i dalej wskazywanych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). To, z kolei łączy się z zagadnieniem – jakim warunkom powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają wymogów formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej. Należy jednak przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej. W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu i właściwą jego subsumcję (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, Nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04 Lex nr 186863; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04 Lex nr 238593; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05 Lex nr 173263; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06 Lex nr 236385; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 Lex nr 281385). Aby uniknąć wszelkich wątpliwości, co do treści poszczególnych zarzutów uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być na tyle precyzyjne, aby pozwalało na sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem.
Przechodząc do rozpatrzenia zarzutów skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlega zarzut z pkt I,1, dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 §1 pkt 1 lit. c ppsa, poprzez jego niezastosowanie, pomimo, że organy administracji publicznej przeprowadziły postępowanie z naruszeniem przepisów tj. art. 8 kpa i 9 kpa w zb. z art. 7 kpa i art. 77 kpa oraz 107 § 3 kpa, wadliwie ustalając stan faktyczny sprawy i nie rozpoznając prawidłowo zebranego już materiału dowodowego, w szczególności oświadczenia kierowcy U. P. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zakwestionował ustalenie, jakie WSA przyjął za organami, że kierowca skarżącego U. P. przejął kontrolowany pojazd 6 października 2017r. w miejscowości M. (Białoruś) w celu zrealizowania przewozu międzynarodowego do Czech. Zdaniem Skarżącej, odnośnie do tej okoliczności rzeczywistość została zafałszowana przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego M. L., nie wzięto natomiast pod uwagę oświadczenia kierowcy. Według kasatora – skoro w dalszym ciągu występuje w ocenie Sądu wątpliwość co do stanu faktycznego tzn. kierowania zespołem pojazdów na trasie M. (Białoruś) – K., to Skarżąca przedkłada zaświadczenie, że jego kierowca U. P. od godz. 16.15 dnia 30 września 2017 r. do godz. 05.00 w dniu 8 października 2017 r. odpoczywał i odpowiednio nie prowadził pojazdów. Stan faktyczny powinien jednak właściwie ustalić organ, który zaniechał przesłuchania kierowcy oraz dyrektora skarżącego w celu bezspornego ustalenia momentu rozpoczęcia aktywności kierowcy.
Zarzut ten należy uznać za niezasadny. W rozpoznawanej sprawie, co wynika z protokołu kontroli drogowej z 9 października 2017 r., naruszenie przepisów polegało na tym, że kierowca nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w czasie od chwili przejęcia pojazdu w miejscowości M. 6 października 2017 r. do 8 października 2017 r. do godz. 05.00, realizując przewóz międzynarodowy. Kierowca nie okazał wykresówek dokumentujących jego aktywność w tym czasie (pojazd był wyposażony w tachograf analogowy), ani dokumentu potwierdzającego aktywność kierowcy od momentu przejęcia pojazdu do momentu rejestrowania aktywności kierowcy na wykresówce 8 października 2017 r. Podczas kontroli drogowej inspektor zabezpieczył kopie okazanych do kontroli dokumentów – dokument przewozowy CMR nr [...], zezwolenie i karnet do zezwolenia EKMT, 3 szt. wykresówek, dowody rejestracyjne pojazdu i naczepy, prawo jazdy, a z kontroli został sporządzony protokół.
Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie NSA, że dowód z dokumentu urzędowego, jakim jest protokół kontroli – ma znaczenie szczególne – bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczący w kontroli tj. funkcjonariuszy inspekcji drogowej i kierowcę stanowi dowód tego, co w nim zostało stwierdzone (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1062/09, wyrok z 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 440/14). W rozpoznawanej sprawie kierujący pojazdem U. P. brał udział w czynnościach kontrolnych miał możliwość zgłoszenia swoich uwag co do sposobu, warunków i wniosków z kontroli jednak podpisał protokół kontroli bez żadnych uwag i co bezsporne, nie okazał w trakcie kontroli żadnych innych (poza wykresówkami za wcześniej wymienione dni) dokumentów, które potwierdzałyby jego aktywność pomiędzy 6 a 8 października 2017 r. tj w czasie gdy był już realizowany przewóz międzynarodowy. Te okoliczności wskazują, że brak zakwestionowania przez WSA stanowiska organów, które nie uwzględniły oświadczenia kierowcy złożonego na piśmie, w jakiś czas po czynnościach kontrolnych, na użytek rozpoznawanej sprawy, nie było nieprawidłowe.
Tak samo nietrafne jest podnoszenie przez autora skargi kasacyjnej, że niedopuszczenie dalszych dowodów w sprawie – takich jak przesłuchanie kierowcy czy dyrektora skarżącej Spółki przez inspektora transportu drogowego M. L. stanowiło uchybienie obowiązkom informacyjnym organu z art. 9 kpa. Kasator nie wyjaśnił w jaki sposób nieprzesłuchanie w trakcie kontroli drogowej kierowcy oraz dyrektora Skarżącej, co oczywiste nieobecnego w czasie kontroli, mogło uchybić wymienionemu w zarzucie przepisowi. Co do kierowcy – to zresztą, jak wcześniej wyjaśniono, brał on udział w czynnościach kontrolnych i mógł zgłaszać uwagi, z czego nie skorzystał.
Nie zostało również wykazane, aby nieprzeprowadzanie dalszych dowodów stanowiło naruszenie pozostałych przepisów kpa wymienionych w omawianym zarzucie, gdyż nakazu dokładnego wyjaśnienia sprawy (art. 7 kpa) nie można rozumieć jako nieograniczonego prowadzenia postępowania dowodowego bez względu na przydatność dowodów w określonym stanie sprawy. W tej sprawie stan faktyczny, o czym wyżej wspomniano, został ustalony nie tylko w oparciu o protokół kontroli będący utrwaleniem stanu faktycznego "na gorąco", ale również zapisy z pozostałych okazanych i zabezpieczonych dokumentów (w szczególności podpis kierowcy U. P. w dokumencie CMR – rubryka 23 – o przejęciu zespołu pojazdów 6 października 2017 r. w celu zrealizowania przewozu międzynarodowego), i dowody te zostały ocenione w ich całokształcie oraz wzajemnym powiązaniu. Dlatego słusznie WSA ocenił, że kontrolowana decyzja zapadła bez naruszenia art. 7, 8, art. 77§ 1 i 107 § 1 i 3 kpa.
Brak także podstaw do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego przez NSA, jakie sugerował autor skargi kasacyjnej.
Podkreślenia bowiem wymaga, że możliwość przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów dotyczy postępowania przed sądem pierwszej instancji. Wniosek taki wynika już z samej systematyki ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Regulujący omawianą kwestię art. 106 § 3 tej ustawy znajduje się w Dziale III ustawy zatytułowanym: Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. W postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 193 ppsa stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Mając jednak na uwadze, że wojewódzki sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną do sądu decyzją administracyjną (jeżeli zachodzi potrzeba dokonania takich ustaleń, sąd powinien uchylić decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić), wykluczyć tym bardziej należy, by Naczelny Sąd Administracyjny w ramach kontroli instancyjnej mógł podjąć się ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dlatego też wniosek strony zawarty w skardze kasacyjnej nie został uwzględniony.
Nie mogły też zostać uwzględnione dwa pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, gdyż brak uzasadnienia pozbawia ich skuteczności.
Ponadto, jeśli chodzi o zarzut z pkt I, 2 petitum skargi kasacyjnej, to został on sformułowany jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, gdy tymczasem wskazany w nim jako naruszony przepis stanowił jedną z podstaw materialnoprawnych wymierzonej Skarżącej kary pieniężnej, tym bardziej więc brak uzasadnienia nie pozwala NSA zrekonstruować sposobu rozumowania autora skargi kasacyjnej, w tym odczytać z którą z jednostek redakcyjnych przepisu (w zarzucie wymieniono 6 ustępów) w istocie wiąże naruszenie. W każdym razie podkreślić należy, że wobec niepodważenia stanu faktycznego sprawy odpowiednimi zarzutami procesowymi, zarzutu zastosowania prawa materialnego (naruszenia przepisu stanowiącego podstawę wymierzonej kary) nie można opierać na ponownym kwestionowaniu tego stanu faktycznego.
Z kolei, odnośnie do zarzutu naruszenia art. 14 umowy między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś o międzynarodowych przewozach drogowych, to również i w tym przypadku brak uzasadnienia nie pozwala określić na jakiej podstawie kasator wywodzi obowiązek "właściwych władz" polskich do zawiadomienia władz strony przewoźnika o jego uchybieniach. Zawiadomienie o stwierdzonych uchybieniach - w ustępie 2 omawianego przepisu - zostało przewidziane jako fakultatywne i pozostawione do uznania władzom państwa, na terytorium którego naruszenia miały miejsca, w ust. 4 tego przepisu stwierdzono natomiast, że postanowienia tego artykułu nie wykluczają sankcji przewidzianych w ustawodawstwie obowiązującym w państwie, na którego terytorium naruszenie zostało popełnione.
Z tych wszystkich względów, uznając że skarga kasacyjna nie podważyła prawidłowości wyroku Sądu I instancji, gdyż jej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione, NSA na podstawie art. 184 ppsa skargę tę oddalił.