II GSK 502/22

II GSK 502/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Rysz
Mirosław Trzecki /przewodniczący/
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6063 Opłaty eksploatacyjne
Hasła tematyczne
Prawo geologiczne i górnicze
Sygn. powiązane
III SA/Gl 565/20 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2021-06-08
Skarżony organ
Urząd Górniczy
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 174 pkt 1 i pkt 2, art. 176
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1290
art. 140 ust. 1 i ust. 3 pkt 3, art. 144 ust. 2 i ust. 3, art. 143 ust. 3
Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 czerwca 2021 r. sygn. akt III SA/Gl 565/20 w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia 19 czerwca 2020 r. nr PR.5432.16.2020 ldz.16734/06/2020/AF w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej za wydobywanie kopaliny bez wymaganej koncesji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 565/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. R. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia 19 czerwca 2020 r., nr PR.5432.16.2020 ldz.16734/06/2020/AF w przedmiocie opłaty podwyższonej za wydobywanie kopaliny wymaganej bez koncesji.
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił M. R., zaskarżając ten wyrok w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości, rozpoznanie skargi i uchylenie w całości decyzji Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach z dnia 19 grudnia 2020 r., a w przypadku uznania przez sąd, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach. Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 140 ust. 1 i art. 143 ust. 3 p.g.g. polegające na przyjęciu, że wobec niewykrycia sprawcy, skarżącemu jako współwłaścicielowi działki należy przypisać nielegalne wydobycie pisaku w okresie od czerwca 2017 r. do marca 2019 r. na działce oznaczonej geodezyjnie nr [...], a w konsekwencji przyjęcie, że podmiotem, który należy obciążyć opłatą podwyższoną, o której mowa w art. 140 ust. 1 p.g.g. jest skarżący; oraz na bezprzedmiotowym odstąpieniu z odpowiedzialności drugiego z współwłaścicieli – H. R.,
2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 lit. c) a mianowicie:
a. art. 6, art. 8 i art. 77 § 1 i 2 oraz art. 86 k.p.a. poprzez brak inicjatywy organów górniczych w zakresie kto faktycznie dokonał wydobycia piasku i przyjęcie odpowiedzialności jedynie z jednego z właścicieli działki,
b. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. tj. zasady prawdy obiektywnej polegające na przyjęciu, że od czerwca 2017 r. doszło do wydobycia piasku tymczasem wówczas nie dokonano oględzin czy wizji lokalnej działki z udziałem stron a jedynie ustalono to na podstawie zdjęć z portalu Google Eart,
c. art. 80 k.p.a. tj. zasady swobodnej oceny dowodów polegające na przyjęciu, że doszło do odłączenie kopaliny od złoża a czynności tych dokonał tylko jeden z współwłaścicieli skarżący.
Odpowiadając na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie i obciążenie strony skarżącej kasacyjnie kosztami postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej za wydobywanie kopaliny bez wymaganej koncesji stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że przeprowadzone przez organy administracji ustalenia faktyczne, wobec ich prawidłowości, uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w sprawie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zasadności przypisania stronie skarżącej działalności polegającej na wydobywaniu bez wymaganej koncesji, w okresie od czerwca 2017 r. do marca 2019 r., 5.140,8 ton kopaliny (piasku) z części działki ewid. nr [...] położonej w miejscowości Ł., gmina W., a w konsekwencji nałożenie na stronę obowiązku uiszczenia opłaty podwyższonej, której wysokość została ustalona w wysokości 127.492 zł.
Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Zwłaszcza, gdy w tej mierze podkreślić, że ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie może pomijać, nie dość, że znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty oraz korespondujące z nimi ich uzasadnienie (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 oraz wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09), to również, że w przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelność formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także, jeżeli nie przede wszystkim, z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17). W tej zaś mierze podkreślenia i zarazem przypomnienia wymaga, że konsekwencją zasady dyspozycyjności, o której mowa była na wstępie jest to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).
Odpowiadając na zarzuty skargi kasacyjnej, na gruncie których strona skarżąca zarzuca naruszenie art. 140 ust. 1 i art. 143 ust. 3 ustawy Prawo geologiczne i górnicze (pkt 1. petitum skargi kasacyjnej) – co miałoby jej zdaniem polegać na przyjęciu, że "[...] wobec niewykrycia sprawcy, skarżącemu, jako współwłaścicielowi działki należy przypisać nielegalne wydobycie piasku w okresie od czerwca 2017 r. do marca 2019 r. [...]", a w konsekwencji, "[...] iż podmiotem który należy obciążyć opłatą podwyższoną [...] jest skarżący" oraz "na bezpodstawnym odstąpieniu z odpowiedzialności drugiego z współwłaścicieli" – a ponadto naruszenie przepisów art. 6, art. 8, art. 7, art. 77 § 1 i § 2 oraz art. 80 k.p.a. (pkt 2. lit. a – c petitum skargi kasacyjnej), na gruncie którego podważa z kolei prawidłowość przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych – co, jak podnosi, miałoby polegać na braku ustalenia podmiotu, który faktycznie wydobywał kopalinę, a ponadto na deficytach tychże ustaleń w zakresie, w jakim wbrew stanowisku Sądu I instancji i organów administracji, miałaby z nich wynikać okoliczność wydobywania kopaliny poczynając od czerwca 2017 r. oraz okoliczność samego jej wydobywania i odłączenia od złoża przez stronę, jako jednego ze współwłaścicieli działki gruntu – trzeba stwierdzić, że nie są one zasadne i nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
W punkcie wyjścia wymaga podkreślenia, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów, albowiem to one stanowią podstawę zwolnienia z obowiązku, czy też przyznania uprawnienia, cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień albo nałożenia obowiązku.
Wobec przedmiotu rozpatrywanej sprawy, zakres postępowania wyjaśniającego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji wyznaczał więc art. 140 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo geologiczne i górnicze – z którego wynika, że działalność wykonywana bez wymaganej koncesji albo bez zatwierdzonego albo podlegającego zgłoszeniu projektu robót geologicznych podlega opłacie podwyższonej, a opłatę podwyższoną za wydobywanie kopalin ustala się w wysokości czterdziestokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny, pomnożonej przez ilość wydobytej bez koncesji kopaliny – oraz art. 144 ust. 2 i ust. 3 tej ustawy, z którego z kolei wynika, że stroną postępowania jest odpowiednio: 1) przedsiębiorca albo 2) podmiot, który prowadzi działalność bez wymaganej koncesji, albo 3) podmiot, który prowadzi roboty geologiczne z rażącym naruszeniem warunków określonych w zatwierdzonym albo podlegającym zgłoszeniu projekcie robót geologicznych, albo 4) podmiot, który prowadzi roboty geologiczne bez zatwierdzonego albo podlegającego zgłoszeniu projektu robót geologicznych (ust. 2), zaś w przypadku braku podmiotu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 i 4, stroną postępowania jest właściciel nieruchomości albo inna osoba posiadająca tytuł prawny do nieruchomości, na której jest prowadzona ta działalność lub roboty geologiczne, jeżeli zaś nieruchomość stanowi współwłasność lub kilka osób posiada tytuł prawny do nieruchomości, podmioty te odpowiadają solidarnie (ust. 3).
W odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 140 ust. 1 i art. 143 ust. 3 ustawy Prawo geologiczne i górnicze wymaga przede wszystkim przypomnienia, że zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego zakłada potrzebę wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego, ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być w sprawie zastosowany, co innymi słowy polega na zarzuceniu błędu subsumcji (niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd administracyjny, rozumiane jest więc, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu).
Ocena zaś tego zarzutu – co nie mniej istotne – może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś – co, w tym też miejscu trzeba podkreślić wobec konstrukcji oraz uzasadnienia omawianego zarzutu kasacyjnego oraz zarzutów adresowanych wobec ustaleń faktycznych przyjętego za podstawę orzekania w rozpatrywanej sprawie (pkt 2. lit. a – c petitum skargi kasacyjnej), o czym mowa dalej – na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca uznaje za prawidłowy (zob. np. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II FSK 940/22).
W tym też kontekście, wobec treści przepisów art. 140 ust. 1 i art. 143 ust. 3 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, w opozycji do stanowiska strony – z którego nota bene wynika, że poprzez zarzut ich naruszenia zmierza ona również do podważenia prawidłowości ustaleń faktycznych, czemu nie mogą jednak służyć zarzuty oparte na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a., co siłą rzeczy nie pozostaje bez wpływu na wniosek o braku zasadności, a co za tym idzie skuteczności omawianego zarzutu, o czym mowa jeszcze dalej – trzeba stwierdzić, że prawidłowości ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia nie podważają zarzuty naruszenia przepisów art. 6, art. 8, art. 7, art. 77 § 1 i § 2 oraz art. 80 k.p.a., których naruszenie miałoby – jak wynika ze skargi kasacyjnej – prowadzić do wniosku o niewłaściwym zastosowaniu wymienionych przepisów prawa materialnego.
Abstrahując już nawet od tego, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika (zob. s. 3 – 10) na czym miałoby polegać naruszenie wymienionych przepisów postępowania oraz określonych nimi wzorów działania adresowanych do organu administracji, które miałyby zostać naruszone przez Sąd I instancji, jako wzorce kontroli zgodności z prawem zaskarżonego działania, co wobec tego rodzaju deficytu nie może być uznane za wystarczające dla skutecznego podważania okoliczności stanu faktycznego, jeżeli w relacji do treści tychże przepisów (każdego z nich osobna lub funkcjonalnych i systemowych ich związków), zakresu ich normowania oraz wynikających z nich konsekwencji strona nie wyjaśnia, na czym miałoby polegać ich naruszenie oraz na czym miałby polegać wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, trzeba stwierdzić, że nie ma podstaw, aby podważać prawidłowość ustaleń faktycznych we wskazywanym przez stronę skarżącą zakresie.
Nie ma bowiem podstaw, aby zasadnie można było kwestionować fakt samego wydobywania kopaliny i odłączenia jej od złoża, jeżeli w tym względzie odwołać się do dowodów z oględzin działki nr [...] z dnia 28 marca 2019 r. – a także z dnia 12 września 2019 r. – w trakcie których zostały ujawnione cztery wyrobiska powstałe w wyniku eksploatacji kopaliny (piasku), a ponadto podkreślić, że – jak wynika z protokołów oględzin – czynności te były przeprowadzone z udziałem strony, która nie wniosła żadnych zastrzeżeń do sposobu ich przeprowadzenia, ani też do ustalonych w ich trakcie faktów. Co więcej, wydobywaniu kopaliny na działce nr [...] trzeba również wnioskować na podstawie sporządzonego w grudniu 2019 r. – i nie podważanego przez stronę – "Sprawozdania z prac biurowych mających na celu obliczenie ilości wydobytej kopaliny bez koncesji", z którego wynika, że z czterech wyrobisk wydobyto łącznie 3.213 m3 piasku, co odpowiada 5.140,8 t. Nie ma również żadnych podstaw, aby podważać fakt wydobywania i odłączenia kopaliny od złoża poczynając od czerwca 2017 r. Zwłaszcza, gdy w tej mierze oraz w opozycji do stanowiska strony skarżącej odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 75 § 1 k.p.a., a w konsekwencji podkreślić, że przeprowadzenie dowodu ze zdjęć z ogólnodostępnego portalu Google Earth – które stanowiły podstawę sporządzenia ortofotomapy – nie było sprzeczne z prawem i mogło, wobec istoty tego dowodu, przyczynić się do wyjaśnienia sprawy oraz istotnych jej okoliczności. Jeżeli wymienione zdjęcia oraz sporządzona na ich podstawie ortofotomapa obrazowały stan działki nr [...] na dzień 10 czerwca 2017 r., który nie ujawniał istnienia wyrobisk, a co za tym idzie jej wydobywczego eksploatowania, co z kolei zostało ujawnione podczas oględzin w dniu 28 marca 2019 r., to zestawiając te okoliczności za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że ustalony w sprawie okres wydobywania kopaliny nie jest nieprawidłowy.
Wobec braku podważenia wymienionych faktów, nie ma więc podstaw – zwłaszcza, gdy w tej mierze podkreślić również, że w odniesieniu działki nr [...], jej właściciele, nie posiadali koncesji na wydobywanie kopalin – aby kwestionować prawidłowość zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 140 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, a w konsekwencji prawidłowość zastosowania art. 140 ust. 3 pkt 3 tej ustawy, którego naruszenia skarga kasacyjna nie zarzuca.
Co więcej, nie ma również usprawiedliwionych podstaw, aby podważać prawidłowość przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych w zakresie odnoszącym się do podmiotu, któremu zostało przypisane naruszenie wydobywania kopaliny bez wymaganej koncesji (pkt 2. lit. a. petitum skargi kasacyjnej), co – jak podnosi strona – "[...] wobec niewykrycia sprawcy [...]" miałoby – jak podkreśla – skutkować niezasadnym przypisaniem jej, jako współwłaścicielowi działki, nielegalnego wydobywania piasku w okresie od czerwca 2017 r. do marca 2019 r. oraz ustaleniem wobec niej opłaty podwyższonej, przy tym z bezpodstawnym zwolnieniem z odpowiedzialności drugiego ze współwłaścicieli, co miałoby prowadzić do naruszenia art. 140 ust. 3 ustawy Prawo geologiczne i górnicze.
Wbrew stanowisku skargi kasacyjnej (s. 6) trzeba przede wszystkim stwierdzić, że podstawą przypisanej stronie odpowiedzialności nie był fakt, że jest ona współwłaścicielem działki, lecz ustalenie, że to ona wydobywała kopalinę bez wymaganej koncesji, o czym należało wnioskować na podstawie analizy jej twierdzeń oraz wyniku ich weryfikacji przeprowadzonej w toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego w sprawie (zob. s. 17 – 18 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), któremu strona nie przeciwstawiła jednak przekonujących argumentów. W odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego nie wskazała danych osób mających prowadzić prace ziemne na działce [...], zaś wiarygodność twierdzenia o kradzieży piasku przez nieznane osoby podważa przede wszystkim brak podjęcia działań mających jej przeciwdziałać, a mianowicie brak zawiadomienia właściwych organów ścigania o tej kradzieży, a którego to zaniechania – jak słusznie podniósł Sąd I instancji – nie sposób jest usprawiedliwiać obawą o bezpieczeństwo swoje i rodziny, a to wobec – co nie jest bez znaczenia dla braku wiarygodności tego rodzaju motywacji – ilości, a co za tym idzie wartości wydobytej kopaliny, a tym samym wartości uszczerbku majątkowego.
Wobec tego więc, że zarzuty adresowane wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia nie podważają prawidłowości przypisania stronie działalności polegającej na wydobywaniu bez wymaganej koncesji, w okresie od czerwca 2017 r. do marca 2019 r., 5.140,8 ton kopaliny (piasku) z części działki ewid. nr [...], skutku oczekiwanego przez stronę nie może odnieść zarzut naruszenia art. 140 ust. 3 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. W stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy nie zaktualizowały się bowiem przesłanki jego stosowania. Z przywołanego przepisu prawa wynika, że ma on zastosowanie w przypadku braku (ustalenia) podmiotu, o którym jest mowa w ust. 2 pkt 2 i 4, a więc innymi słowy, w przypadku braku ustalenia, między innymi, podmiotu, który prowadził działalność bez wymaganej koncesji.
W związku z tym więc, że podstawą przypisanej stronie odpowiedzialności było ustalenie, że prowadziła ona działalność polegającą na wydobywaniu kopaliny bez wymaganej koncesji – co aktualizowało przesłanki stosowania art. 143 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, którego naruszenia przez niewłaściwe zastosowanie skarga kasacyjna nie zarzuca – nie zaś fakt bycia współwłaścicielem działki nr [...], to zarzut niewłaściwego zastosowania art. 143 ust. 3 przywołanej ustawy trzeba uznać za oczywiście nieuzasadniony. Podobnie, jak i prezentowaną w jego uzasadnieniu argumentację. Zwłaszcza, gdy w opozycji do niej podkreślić – abstrahując przy tym już nawet od braku przydatności eksponowania argumentów zaczerpniętych z uzasadnienia wyroku NSA w sprawie II GSK 1195/20 (zob. s. 4 – 5 skargi kasacyjnej), który zapadł na gruncie biegunowo innego stanu faktycznego – że jak wynika z zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 14 sierpnia 2019 r., jego adresatem był również drugi spośród współwłaścicieli działki ewid. nr [...], a mianowicie żona skarżącego, która w odpowiedzi na wezwanie organu administracji z dnia 10 października 2019 r. wyjaśniła, że nie posiada żadnych informacji na temat wydobywania kopaliny i nawet nie wie, gdzie znajduje się wymieniona działka, a ponadto, że "[...] wszystkim zajmuje się mąż [...]", co w świetle przywołanych powyżej ustaleń faktycznych – a mianowicie ustalenia podmiotu, który prowadził działalność polegającą na wydobywaniu kopaliny bez wymaganej koncesji – skutkowało umorzeniem postępowania administracyjnego w sprawie naliczenia opłaty podwyższonej wobec drugiego ze współwłaścicieli wymienionej działki.
W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.