II GSK 49/08

II GSK 49/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-04-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-01-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janusz Zajda /sprawozdawca/
Magdalena Bosakirska
Urszula Raczkiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1639/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-12-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b), art. 15 ust. 2 i ust. 7
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędzia del. WSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 grudnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1639/06 w sprawie ze skargi D. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 6 grudnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1639/06 oddalił skargę D. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonanie transportu drogowego taksówką.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że [...] czerwca 2004 r. skarżącemu została udzielona licencja nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką (pojazdem marki Mercedes nr rejestracyjny [...]) na obszarze miasta stołecznego W. Przeprowadzane w 2005 r. wobec tego przedsiębiorcy kontrole wykazały nieprawidłowości w oznakowaniu samochodu (pas boczny żółto-czerwony i herb W. umocowane na magnesy, numer boczny bez białego tła, tabliczki informacyjne o taryfie i opłacie za przejazd 1 km na taryfie 1 umieszczone nietrwale za uszczelkami szyb) oraz braki w wyposażeniu pojazdu, tj. brak egzemplarza przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówką.
Z uwagi na powtarzające się uchybienia, stwierdzane podczas kontroli z równoczesnym nakładaniem na skarżącego kar oraz wystosowaniem ostrzeżenia o skutkach dalszego naruszania przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego, Prezydent m.st. W. decyzją z [...] marca 2006 r. nr [...] cofnął skarżącemu licencję.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] lipca 2006 r. utrzymało w mocy decyzję o cofnięciu licencji. Organ uznał, że suma naruszeń stanowi o rażącym naruszeniu przepisów regulujących sposób oznakowania taksówki oraz przepisów regulujących obowiązek posiadania egzemplarza zbioru stosownych przepisów w pojeździe. Wbrew twierdzeniom skarżącego, uchwały Rady Miasta Stołecznego W., wydane na podstawie art. 15 ust. 7 ustawy z 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 ze zm.), są przepisami powszechnie obowiązującymi przedsiębiorców wykonujących działalność przewozową taksówkami i obowiązany był się im podporządkować. Specyfika wykonywanych usług na rzecz zakładu pogrzebowego (uczestnictwo w konduktach pogrzebowych) oraz związane z tym wymagania klientów nie zwalniały zatem D. N. z obowiązków dotyczących oznakowania taksówki (trwałe umocowanie bocznego pasa i tabliczek informacyjnych), wprowadzonych na podstawie wspomnianych uchwał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę stwierdził, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się licencji. Z akt sprawy nie wynika, aby poza licencją nr [...] skarżący posiadał inne uprawnienie do wykonywania - wymienionym w tym dokumencie samochodem - działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Powinien zatem stosować się do regulujących przewóz przepisów, czyli przepisów ustawy o transporcie drogowym, ustawy z 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 ze zm.), uchwały Nr XXVI/314/200 Rady Miasta Stołecznego W. z 28 sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami osobowymi oraz funkcjonowaniem postojów TAXI na terenie m.st. W. oraz uchwały Nr XIV/181/2003 Rady Miasta Stołecznego W. z 3 lipca 2003 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych (uchwały te zostały wydane na podstawie art. 15 ust. 5 i ust. 7 Prawa przewozowego).
Skarżący korzystając z licencji powinien więc uwzględnić unormowanie wynikające z art. 11 ust. 2 Prawa przewozowego oraz § 17 załącznika do uchwały Nr XXVI/314/2000, zgodnie z którym kierowca taksówki zobowiązany jest posiadać egzemplarz przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami i udostępniać je do wglądu na każde żądanie pasażera, przy czym udostępnianie tych przepisów jest nieodpłatne.
Skarżący powinien również mieć na uwadze, że stosownie do regulacji ust. 1 pkt 1 lit. a/, b/, c/ załącznika do uchwały Nr XIV/181/2003 w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych, pas zewnętrzny żółto-czerwony o szerokości 6 cm powinien być trwale naklejony wzdłuż samochodu pod szybami przednich drzwi, po obu stronach pojazdu, herb W. w formacie obowiązującym – trwale naklejony w środkowej części przednich drzwi, po obu stronach pojazdu, zaś numer boczny, czarne cyfry na białym tle – na pasach żółtoczerwonych, w środkowej ich części. Dwustronna tabliczka informująca o taryfie opłat powinna z kolei być naklejona trwale na przedniej szybie w dolnym prawym rogu (ust. 3 załącznika do uchwały).
W związku z powyższym Sąd uznał za chybione stwierdzenie skarżącego, że sposób oznakowania przez niego taksówki i umieszczenie tabliczki o opłatach odpowiadało § 1 uchwały Nr XIV/181/2003 w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych, natomiast dodatkowe wymagania, co do sposobu umocowania oznakowań i informacji zawarte w załączniku do tej uchwały są nadinterpretacją wskazanego przepisu, a sam załącznik do uchwały nie jest przepisem obowiązującym. Regulacja § 1 uchwały Nr XIV/181/2003 odsyła, w zakresie dodatkowych oznaczeń taksówek, do załącznika, który – jak wskazał Sąd – jest integralną częścią uchwały. Załącznik nie pozostawia z kolei wątpliwości co do tego, że dodatkowe oznaczenia powinny być trwale naklejone, a nie umocowane na magnesy. Podobnie, tabliczka informująca o opłatach powinna być naklejona trwale, a nie umieszczona za uszczelką szyby.
Sąd podkreślił, że cofnięcie skarżącemu licencji nie nastąpiło w wyniku jednokrotnego stwierdzenia naruszenia prawa, lecz było skutkiem wielokrotnego i uporczywego niestosowania się przez niego do obowiązujących przepisów. Zachowanie skarżącego wypełniało zatem przesłankę rażącego naruszenia warunków określonych normą art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b/ ustawy o transporcie drogowym.
W skardze kasacyjnej D. N. wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia w ten sposób, aby wyrok uchylał zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości i zasądzał na rzecz skarżącego koszty postępowania. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
W przypadku nieuwzględnienia wniosku o zmianę wyroku Sądu I instancji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego, to jest:
- art. 15 ust. 7 ustawy z 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 ze zm.) przez niewłaściwe jego zastosowanie;
- art. 178 ust. 1 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483) przez jego niewłaściwe zastosowanie;
- art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b/ ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że doszło do rażącego naruszenia prawa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że zgodnie z art. 15 ust. 7 Prawa przewozowego rada gminy może wprowadzić obowiązek stosowania dodatkowych oznaczeń i dodatkowego wyposażenia technicznego w odniesieniu do taksówek. Obowiązek taki został wprowadzony na mocy § 1.1 uchwały nr XIV/181/2003 w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych, same zaś oznaczenia określono w załączniku do tej uchwały. Załącznik ten określa jednak nie tylko dodatkowe oznaczenia, ale również sposób ich mocowania. Takie uszczegółowienie sposobu mocowania skarżący uznał za niezgodne z cytowanym przepisem ustawy. Sąd w ogóle nie odniósł się do tej kwestii.
Zdaniem skarżącego z faktu, że organ samorządu właściwy jest do określenia dodatkowego oznaczenia pojazdów, nie można wywodzić, że ustawodawca upoważnił dany organ do określenia stosowania oznaczeń. Celem ustawodawcy było jedynie zapewnienie stosownej wizualizacji pojazdu oraz ochrony klientów. Nie można przy tym w drodze wykładni rozszerzającej ograniczyć działalności gospodarczej, a doszłoby do tego w przypadku uniemożliwienia korzystania z oznaczeń wartego kilkadziesiąt tysięcy złotych pojazdu, wystarczająco trwale umocowanych.
Innymi słowy, organ mając upoważnienie ustawowe dotyczące jedynie sposobu oznaczenia pojazdu, przekroczył to upoważnienie ustalając również techniczny sposób mocowania oznaczeń.
Skarżący stwierdził ponadto, że w sytuacji niezgodności źródła prawa jakim jest uchwała z ustawą, Sąd winien skorzystać z zagwarantowanej mu przez ustawodawcę w art. 178 ust. 1 Konstytucji niezawisłości względem innych źródeł prawa, niż Konstytucja i ustawy. Sąd powinien był uznać, że skarżący spełniał wymogi określone uchwałą w zakresie, w jakim uchwała była zgodna z ustawą oraz że nie musiał spełniać wymogów określonych uchwałą w zakresie, w jakim nie odpowiadała ona ustawie.
Sąd nieprawidłowo również ustalił wielokrotne naruszenie zasad wykonywania krajowego transportu osób. Nieprawidłowo następnie przyjął, że doszło do rażącego naruszenia prawa, uzasadniającego cofnięcie licencji na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b/ ustawy o transporcie drogowym.
Skarżący podniósł ponadto, że niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b/ ustawy o transporcie drogowym może być, w przypadku nieuwzględnienia innych zarzutów kasacyjnych, uznane za samodzielny zarzut kasacyjny. Inne przymocowanie oznaczeń pojazdu niż naklejenie trwałe nie jest rażącym, a zatem szczególnie społecznie potępianym sposobem naruszenia prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Stan faktyczny sprawy należało uznać za niesporny. Skarżący oparł bowiem skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia prawa materialnego, a zatem nie zakwestionował ustaleń dokonanych przez organy administracyjne obu instancji, na podstawie których Sąd I instancji wydał następnie zaskarżony wyrok. Z akt sprawy wynika, że skarżącemu 22 czerwca 2004 r. została udzielona licencja na wykonywanie przewozu osobowego taksówką, na określony pojazd, w ramach uprawnień i obowiązków wynikających dla przewoźnika z przepisów ustawy o transporcie drogowym. W 2005 r. trzykrotnie (6 czerwca, 22 czerwca oraz 23 października 2005 r.) została u skarżącego przeprowadzona kontrola, w wyniku której ustalono, że pojazd, którym skarżący świadczył usługi przewozowe, nie spełniał wymogów w zakresie dodatkowego oznakowania taksówki (nietrwałe zamocowanie żółto-czerwonych pasów i herbu W. za pomocą magnesu, nr boczny bez białego tła, nietrwałe umieszczenie tabliczek informujących o taryfie opłat), jak również w pojeździe tym brak było egzemplarza przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami (decyzja Prezydenta m.st. W., k-51 akt adm.). Pismem z 27 czerwca 2005 r. organ zwrócił się do skarżącego z upomnieniem, iż powinien on stosować się do obowiązujących przepisów. Pismem z 9 września 2005 r. organ wystąpił z kolei z ostrzeżeniem, że dalsze naruszanie przez skarżącego przepisów będzie skutkowało wszczęciem postępowania o cofnięcie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Dopiero wobec niezastosowania się do wezwania, organ cofnął skarżącemu licencję.
Skarżący zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b/ ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że jego działania wypełniały przesłankę rażącego naruszenia warunków określonych w licencji, uzasadniającego jej cofnięcie. Na tle ustalonego w sprawie stanu faktycznego, zarzut ten jest chybiony.
Należy po pierwsze zauważyć, że skarżący nie wyjaśnił dokładnie, na czym jego zdaniem polegało nieprawidłowe ustalenie przez Sąd I instancji, że doszło do wielokrotnych naruszeń zasad wykonywania krajowego transportu osób. Co więcej z akt sprawy wynika, że do wspomnianych naruszeń doszło, sam zaś skarżący nie zakwestionował tego faktu w skardze do sądu administracyjnego (k-4 akt sądowych). Zwrócił uwagę jedynie na to, że rażące naruszenie oznacza "szczególnie potępiane i uciążliwe", nie odnosząc się w jakikolwiek sposób do określenia naruszeń, których się dopuścił, jako wielokrotnych.
Tymczasem pojęcie rażącego naruszenia prawa/obowiązku przez podmiot uprawniony na podstawie licencji do prowadzenia określonej działalności gospodarczej nie może być rozpatrywane wyłącznie na płaszczyźnie społecznego odbioru naruszenia, w oder-waniu od elementu prawnego. Powoływanie się przez skarżącego na odbiór społeczny dokonanego przez niego naruszenia warunków licencji nie może stanowić podstawowego kryterium oceny stopnia naruszenia, ponieważ wykonując działalność gospodarczą uchybił on przede wszystkim przepisom określającym warunki wykonywania transportu drogowego. Samo naruszenie prawa, a nie postrzeganie ich uciążliwości przez osoby trzecie, jest przyczyną nałożenia na skarżącego sankcji w postaci cofnięcia licencji.
Z akt sprawy nie wynika również, aby skarżący był uprawniony do przewozu osób lub rzeczy pojazdem samochodowym na innej podstawie niż licencja udzielona przez Prezydenta m.st. W. na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Licencja określa w sposób jednoznaczny pojazd, którym ma być wykonywany transport, a właściwe przepisy dookreślają sposób jego oznakowania (skarżący niezasadnie bowiem kwestionuje moc obowiązującą zapisów uchwały nr XIV/181/2003, o czym w dalszej części uzasadnienia). Świadczenie usług przy wykorzystaniu pojazdu oznakowanego w inny sposób niż prawem wymagany nie mogło być zatem uznane za prawidłowe wykonywanie uprawnienia z licencji.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący naruszył prawo (warunki wykonywania przewozu osób taksówką) w sposób rażący, gdyż dane uchybienie jest sprzeczne z wyraźnym przepisem prawa w sposób niebudzący wątpliwości. Oczywistość naruszenia wiąże się w tym przypadku ze świadomością skarżącego o zaistnieniu uchybienia. Wynika to m.in. z powoływanego w decyzji pierwszej instancji faktu, iż w trakcie postępowania administracyjnego skarżący powiadomił organ o usunięciu naruszenia, czego w rzeczywistości nie dokonał. Okoliczność ta, w powiązaniu z wynikami kolejnych kontroli stwierdzających powtarzalne naruszenia warunków licencji, daje – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – podstawę do oceny naruszenia, jako rażącego.
W orzecznictwie podkreśla się, że sama powtarzalność naruszeń nie może decydować o uznaniu ich za rażące, jak też zwraca się uwagę na fakt, że samo stwierdzenie rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczającą przesłanką do cofnięcia licencji. Cofnięcie musi być poprzedzone wystosowaniem pisemnego ostrzeżenia. W jednym z orzeczeń sąd administracyjny stwierdził mianowicie, że przepis art. 15 ust. 2 ustawy z 2001 r. o transporcie drogowym stanowi, iż cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. b/ (rażące naruszenie) poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. (...) Jak wynika zatem z treści art. 15 ust. 2 ustawy, powtarzalność naruszeń nie jest przesłanką rażącego naruszenia warunków określonych w licencji lub innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określonych przepisami prawa, czyli podstawą do zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b/ ustawy. (v. wyrok WSA w Warszawie z 29 czerwca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 901/05)
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można wiązać oceny naruszenia prawa jako rażącego z koniecznością spełnienia przez organ formalnego wymogu warunkującego prawidłowość postępowania administracyjnego, jakim jest wykorzystanie środków prawnych przewidzianych w ustawie. Konieczność wystosowania pisemnego ostrzeżenia o podjęciu postępowania w sprawie cofnięcia licencji w przypadku ponownego naruszenia przepisów jest elementem wtórnym wobec stwierdzenia rażącego naruszenia warunków określonych w licencji. Brzmienie art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym należy odczytywać w ten sposób, że w momencie zaistnienia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b/ ustawy, czyli w sytuacji, gdy posiadacz licencji rażąco naruszył warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa – zaś rażące naruszenie może być skutkiem np. jego powtarzalności – organ ostrzeże posiadacza licencji, że po ponownym naruszeniu przepisów określonym w ust. 1 pkt 2 tego artykułu (m.in. rażącym naruszeniu warunków) zostanie wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. Przesłanki cofnięcia licencji wymienione w art. 15 ust. 1 należą bowiem do przesłanek o charakterze materialnoprawnym, dotyczących podmiotu uprawnionego, zaś przesłanka wymieniona w art. 15 ust. 2 ma charakter formalnoprawny i musi być spełniona przez organ administracji.
Nawet jednak gdyby przyjąć bez powyższych zastrzeżeń koncepcję przedstawioną w powołanym wyroku z 29 czerwca 2006 r., należałoby stwierdzić, że stan niniejszej sprawy uzasadniał cofniecie licencji, gdyż nie tylko miała miejsce powtarzalność naruszenia, lecz również zostało wystosowane do strony pisemne ostrzeżenie określone w art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.
Wymaga również podkreślenia, że Sąd I instancji nie przesądził w wyroku, że jedynie sam fakt powtarzalności naruszeń decydował o jego rażącym charakterze. Sąd miał bowiem na uwadze okoliczności, w jakich naruszenia te się powtarzały. W niniejszej sprawie upomnienie wystosowane do skarżącego poprzedzało kolejne naruszenie. Kontrole zostały przeprowadzone w dniach 6 czerwca 2005 r., 22 czerwca 2005 r. oraz 23 października 2005 r. Pismo zwracające uwagę na konieczność stosowania się do obowiązujących przepisów, przy jednoczesnym wskazaniu na konsekwencje wynikające z dalszego jego nieprzestrzegania, jest datowane na 27 czerwca 2005 r. Z kolei pismem z 9 września 2005 r. skarżący został poinformowany, że dalsze nieprzestrzeganie przepisów spowoduje wszczęcie postępowania o cofnięcie udzielonej mu licencji. (k. 50-51 akt adm.) Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem, że obowiązujące przepisy akcentują potrzebę wystosowania upomnienia. Jeśli jednak, jak w omawianym przypadku, zdarzenia będące naruszeniami prawa oraz pisma organu następują po sobie, świadcząc o wielokrotności zdarzeń i świadomości skarżącego, że postępuje on wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, uznać można, że doszło do rażącego naruszenia prawa i ocena wyrażona przez Sąd I instancji w tym zakresie nie narusza przepisów prawa.
Za chybiony należało uznać również zarzut braku odniesienia się przez Sąd I instancji do kwestii przekroczenia przez organ administracji zakresu upoważnienia do wydania uchwały nr XIV/181/2003 określającej sposób oznakowania pojazdu w związku z art. 15 ust. 7 ustawy z 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 ze zm.). Sąd I instancji jednoznacznie stwierdził, że nie można poczytać treści załącznika uchwały w zakresie dotyczącym wymagań, co do umocowania oznaczeń za nadinterpretację § 1 tej uchwały, gdyż stanowi on jej integralną część. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie pogląd ten podziela. Zamieszczenie niektórych postanowień aktu prawotwórczego w załączniku do niego, a nie w części głównej dokumentu jest zabiegiem czysto technicznym i nie ma wpływu na moc wiążącą zawartych w nim regulacji.
Ponadto, stwierdzenie, że rada gminy może wprowadzić obowiązek stosowania dodatkowych oznaczeń i dodatkowego wyposażenia technicznego w odniesieniu do taksówek, należy rozumieć szerzej niż tylko określenie rodzaju oznaczeń. Do tego bowiem sprowadza się rozumienie treści przepisu przedstawione przez skarżącego. Nałożenie obowiązku wymaga tymczasem nie tylko określenia jego przedmiotu, lecz również sposobu jego wykonywania.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również stwierdzenia, że "nie można w drodze wykładni rozszerzającej ograniczyć działalności gospodarczej, a doszłoby do tego w przypadku uniemożliwienia korzystania z oznaczeń wartego kilkadziesiąt tysięcy złotych pojazdu, wystarczająco trwale umocowanych". Działalność gospodarcza z zakresu transportu drogowego podlega reglamentacji na mocy art. 75 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1807), podobnie jak miało to miejsce w przypadku poprzedzającej ją ustawy z 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.). Skarżący decydując się na podjęcie tego rodzaju działalności powinien być świadomy, że z uwagi na specyfikę przedmiotu wiążą się z tym określone ograniczenia. Każda osoba podejmująca daną działalność ma obowiązek oznakować pojazd w określony prawem sposób, co jest wyrazem konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, a fakt, że skarżący ma licencję na stosunkowo drogi samochód, nie stawia go w uprzywilejowanej sytuacji.
W związku z dotychczasowymi wywodami, niezasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 178 Konstytucji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.