II GSK 4883/16

II GSK 4883/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2019-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-10-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /przewodniczący/
Ewa Cisowska-Sakrajda /sprawozdawca/
Maria Jagielska
Symbol z opisem
652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne
Ubezpieczenia
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2670/15 - Wyrok WSA w Warszawie z 2016-06-02
Skarżony organ
Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 28 poz 153
art. 8 pkt 1 lit. c), art. 11 ust. 1
Ustawa z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym.
Dz.U. 2013 poz 267
art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 2, art. 80, art. 140
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 106 § 5, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 170, art. 171, art. 184, art. 207 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Protokolant Patrycja Kołtan-Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2670/15 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia od A. K. na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016r., sygn. akt VI SA/Wa 2670/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2015r. w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.
Przedstawiając przyjęty za podstawę wyroku stan sprawy - Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżoną decyzją Prezes NFZ uchylił w całości decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2013r., ustalającą, że A. K. podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresach: od 1 stycznia 1999r. do 31 grudnia 2001r. i od 1 stycznia 2004r. do 28 lutego 2009r. i stwierdził, że A. K. podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresach: od 30 grudnia 1999r. do 31 grudnia 2001r. i od 1 stycznia 2004r. do 28 lutego 2009r.
Decyzja ta została podjęta - jak podkreślił Sąd I instancji - w wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2013r., sygn. akt VI SA/Wa 1632/13, którym to wyrokiem została uchylona decyzja Prezesa NFZ z dnia [...] kwietnia 2013r. W wyroku tym Sąd uznał, że organ utożsamił składanie przez skarżącego deklaracji podatkowych z wykazanym przychodem z tytułu działalności gospodarczej z faktycznym prowadzeniem takiej działalności. Organ pominął argumentację skarżącego zmierzającą do wykazania, że prowadzona przez niego działalność nie była działalnością gospodarczą. Skarżący wskazywał, że początkowo nie uzyskiwał z tytułu prowadzenia treningów Jiu-Jitsu przychodu, a gdy taki przychód się pojawił, był on przeznaczany na cele szkoleniowe lub na potrzeby uczestników treningów; koszt wynajmu sali treningowej był ponoszony przez wszystkich uczestników treningów, a skarżący jedynie przekazywał pieniądze wynajmującemu salę. Sąd wskazał, iż organ nie ustosunkował się do tych kwestii.
Ponownie rozpoznając sprawę Prezes NFZ wskazał, że ZUS Oddział w Lublinie poinformował Małopolski Oddział Wojewódzki NFZ, iż na podstawie informacji przekazanych przez Urząd Skarbowy wynika, iż A. K. na podstawie zeznań podatkowych z tytułu działalności gospodarczej wykazał przychód/dochód za lata: 1999-2001 oraz 2004-2009.
W oparciu o uzupełniony materiał dowodowy, w tym oświadczenia świadków K. W. i A. K. oraz przekazane przez skarżącego rozliczenie kosztów działalności sekcji, Prezes NFZ ustalił, że w 2005r. styczeń-maj wykazany został przychód, koszt, dochód, czerwiec - brak przychodu, wykazany koszt, w miesiącu wrześniu wykazany koszt, październik-grudzień - wykazany przychód, dochód, koszt; w 2006r. styczeń-maj wykazano przychód, koszt, dochód, w czerwcu, sierpniu i wrześniu wykazany koszt, listopad-grudzień - wykazany przychód, koszty; w 2007r. styczeń-czerwiec wykazany został przychód, koszty, dochody, wrzesień-grudzień wykazano przychody, koszty, dochody; w 2008r. styczeń-czerwiec wykazano przychód, koszty dochód, wrzesień-grudzień wykazano przychód, koszty, dochód. W ocenie organu A. K. w ramach działalności gospodarczej prowadził działalność zarobkową jako instruktor Jiu-Jitsu. Z rozliczenia kosztów działalności sekcji za lata 2004-2008 wynika, iż odnotowano przerwy w działalności sekcji, tj. w 2004r. od stycznia do września sekcja nie trenowała z powodu remontu obiektu; w 2005r. lipiec-sierpień-wrzesień - przerwa w treningach, w miesiącu wrześniu wykazany koszt; w 2006r. czerwiec-październik przerwa w treningach, w czerwcu, sierpniu i wrześniu wykazany koszt; w 2007r. lipiec-sierpień - przerwa w treningach; w 2008r. lipiec-sierpień - przerwa w treningach.
Organ zauważył, że strona nie przedstawiła pomimo wezwania zaświadczenia z urzędu skarbowego o nieuzyskiwaniu przychodów w poszczególnych miesiącach obejmujących lata 1999-2001 oraz 2004-2009, zatem samo wykazanie przerw w treningach w poszczególnych miesiącach za lata 2004-2008, bez poparcia tej informacji stosownym zaświadczeniem z urzędu skarbowego, nie mogło zostać uwzględnione. Organ wskazał, że dowód z przesłuchania stron może być przeprowadzony posiłkowo jedynie wówczas, gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie uwzględniając wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron, uznał, iż posiadał wystarczające dowody do uznania, iż A. K. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą i winien zdawać sobie sprawę, że prowadzenie każdej działalności gospodarczej łączy się z ryzykiem.
Zdaniem Prezesa o prowadzeniu działalności gospodarczej stanowią wszelkie działania podejmowane przez przedsiębiorcę w celu zaistnienia czynności dających przychód - w tym także okres oczekiwania na klienta, zamówienia czy zlecenia. Przesłanka wykonywania działalności gospodarczej w sposób ciągły nie może być zatem rozumiana jako konieczność jej wykonywania bez przerwy (przez cały rok, miesiąc, tydzień lub dzień), lecz jako zamiar powtarzalności określonych czynności w odróżnieniu od ich przypadkowości, jednorazowości, sporadyczności lub okazjonalności. Działalność gospodarcza z założenia ma być działalnością wykonywaną w sposób zorganizowany i nastawioną na nieokreślony z góry okres czasu, a ponadto związaną z koniecznością ponoszenia przez przedsiębiorcę ryzyka gospodarczego. Przedsiębiorca powinien liczyć się z takim ryzykiem obejmującym okresu faktycznego przestoju w wykonywaniu działalności, np. z powodu braku koniunktury, przebranżowania itp.
Fakt zgłoszenia i rozliczania się z urzędem skarbowym z osiągniętych przychodów/dochodów za lata: 1999-2001, 2004-2009 zdaniem Prezesa dodatkowo potwierdza prowadzenie przez A. K. pozarolniczej działalności gospodarczej, zatem nie można zgodzić się z argumentacją, iż prowadzona przez A. K. działalność nie była działalnością gospodarczą. Prowadzenie treningów samo w sobie świadczy, iż prowadził działalność w sposób zorganizowany i ciągły, powtarzalny, podporządkowany zasadzie racjonalnego gospodarowania oraz uczestniczył w obrocie gospodarczym. Na stronie internetowej L. Szkoły Jiu-Jitsu [...] zawarta jest informacja, iż A. K. jest założycielem i głównym mistrzem tej szkoły. W zakładce pt. "O nas w pigułce" wskazano, iż szkoła ta funkcjonuje nieprzerwanie od roku 1989, działa w strukturach [...] założonego przez K. K. [...] [...] [...] [...] [...] [...], utrzymuje przyjacielskie kontakty z wieloma podobnymi ośrodkami w kraju i zagranicą niezależnie od ich profilu szkolenia. Oferta szkoły obejmuje: trening wypoczynkowy lub rekreacyjny z elementami samoobrony Jiu-Jitsu, kursy specjalistyczne dla kobiet, seniorów, pracowników różnych zawodów związanych z ryzykiem zagrożenia ze strony osób trzecich, nauka walki z mieczem japońskim.
Oddalając skargę A. K. na tę decyzję - Sąd I instancji przytoczył treść art. 8 pkt 1 lit. c) ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o ubezpieczeniu w NFZ, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o świadczeniach zdrowotnych, art. 13 pkt 14 ustawy o systemie ubezpieczeń oraz art. 2 ust. 1 ustawy Prawo działalności gospodarczej i art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. O tym, czy czynności dokonywane przez skarżącego spełniały cechy wyodrębnionej działalności gospodarczej powinny przesądzać obiektywne kryteria, takie jak prowadzenie takiej działalności na własny rachunek oraz prowadzenie w celach zarobkowych, w sposób ciągły i zorganizowany. Rozstrzygające znaczenie mają okoliczności, w jakich działalność jest wykonywana. W tym sensie nie ma i nie może mieć znaczenia, czy określony podmiot prowadzący konkretną działalność gospodarczą nie ocenia jej (subiektywnie), jako działalności gospodarczej, nie nazywa jej tak, oświadcza, że jej nie prowadzi, itp. Nazwanie bądź nienazwanie danej czynności nie przesądza zatem jeszcze o istnieniu, nieistnieniu, cechach, charakterze i stosunkach zarówno dla podmiotów jak i przedmiotów czynności oraz jej kontrahentów - lub innych osób wywodzących z niej określone skutki - faktyczne lub prawne.
Na gruncie tej sprawy, w ocenie Sądu, organ słusznie ustalił, iż skarżący prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą, prawidłowo przeprowadził postępowania wyjaśniającego i ustalił faktyczne okresy prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej przez skarżącego, pomimo nie skorzystania przez niego z możliwości zawieszenia działalności gospodarczej w przypadku jej nieprowadzenia. W oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty Sąd stwierdził, iż A. K. w ramach działalności gospodarczej prowadził działalność zarobkową jako instruktor Jiu-Jitsu; uzyskiwał dochód/przychód; zgłosił się do właściwego terytorialnie urzędu skarbowego jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą od dnia 1 lutego 1992r.; składał zeznania podatkowe z tytułu jej prowadzenia; wykazywał przychody/dochody za lata 1999-2001, 2004-2009. Sam A. K. potwierdził też informację, iż składał miesięczne zeznania podatkowe. Ponadto na podstawie informacji uzyskanej z urzędu skarbowego posiadał on wiedzę, iż prowadzona przez niego działalność jest traktowana jako prowadzenie działalności gospodarczej.
Sąd I instancji zauważył, że pomimo wezwania skarżącego do przedstawienia zaświadczenia z urzędu skarbowego w przypadku nieuzyskiwania przychodów w poszczególnych miesiącach obejmujących lata 1999-2001 oraz 2004-2009, taki dokument nie został przedstawiony, zatem samo wykazanie przerw w treningach w poszczególnych miesiącach za lata 2004-2008, bez poparcia tej informacji stosownym zaświadczeniem z urzędu skarbowego, nie może zostać uwzględnione. Ponadto przedstawione przez skarżącego rozliczenie kosztów działalności sekcji za lata 2004-2008 potwierdza uzyskiwanie przychodów/dochodów oraz wykazywanie kosztów (m.in. związanych z wynajmem sali treningowej na podstawie faktur, a także związanych z wykorzystaniem samochodu), co ściśle wiąże się z prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej. Fakt zgłoszenia i rozliczania się przez A. K. z urzędem skarbowym na zasadach ogólnych wynikał z obowiązku ciążącego na podatniku.
Zdaniem Sądu nie można przyjąć, że działalność gospodarcza jest wykonywana tylko wówczas, gdy uzyskuje się dochody. Faktyczne niewykonywanie działalności gospodarczej w czasie oczekiwania na kolejne zamówienie lub w czasie ich poszukiwania nie oznacza zaprzestania prowadzenia takiej działalności i nie powoduje uchylenia obowiązku ubezpieczenia społecznego a tym samym i ubezpieczenia zdrowotnego. Z całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że A. K. prowadził działalność gospodarczą w sposób ciągły, powtarzalny, podporządkowany zasadzie racjonalnego gospodarowania oraz uczestniczył w obrocie gospodarczym, m in. wynajmując pomieszczenie od MOSiR w L., w których odbywały się treningi.
Sąd I instancji stwierdził, że w myśl art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Prawidłowo zatem organ nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, ponieważ uznał, iż posiadał wystarczające dowody do uznania, iż A. K. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł A. K., zaskarżając ten wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1) art. 8 pkt 1 lit. c) i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 lutego 1997r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, obowiązującej do dnia 31 marca 2003r. (Dz. U. nr 28, poz. 153, z poźn. zm.), przez afirmację bezpodstawnego zastosowania tej regulacji przez organy administracji do skarżącego, co doprowadziło do przyjęcia, że skarżący podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia treningów Jiu-Jitsu, w sytuacji gdy prowadzenie treningów Jiu-Jitsu nie miało charakteru pozarolniczej działalności gospodarczej;
2) art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c) i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2003r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, obowiązującej do dnia 30 września 2004r. (Dz. U. nr 45, poz. 391, z późn. zm.), przez afirmację bezpodstawnego zastosowania tej regulacji przez organy administracji do skarżącego, co doprowadziło do przyjęcia, że skarżący podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia treningów Jiu-Jitsu, w sytuacji gdy prowadzenie treningów Jiu-Jitsu nie miało charakteru pozarolniczej działalności gospodarczej;
3) art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009r. nr 205, poz. 1585, z poźn. zm.), przez afirmację bezpodstawnego zastosowania tej regulacji przez organy administracji do skarżącego, co doprowadziło do przyjęcia, że skarżący podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia treningów Jiu-Jitsu, w sytuacji gdy prowadzenie treningów Jiu-Jitsu nie miało charakteru pozarolniczej działalności gospodarczej;
4) art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 września 2008r., przez afirmację błędnej wykładni tej regulacji przez organy administracji, która doprowadziła do błędnego przyjęcia, że skarżący podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia treningów Jiu-Jitsu, w sytuacji gdy prowadzenie treningów Jiu-Jitsu nie miało charakteru pozarolniczej działalności gospodarczej;
5) art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988r. o działalności gospodarczej (Dz. U. 1990r. nr 41, poz. 324, ze zm.), przez afirmację bezzasadnego przyjęcia przez organy administracji, że skarżący w okresie od 30 grudnia 1999r. do 31 grudnia 2000r. i od 1 stycznia 2004r. do 28 lutego 2009r. prowadził działalność gospodarczą, w sytuacji gdy prowadzona w tym okresie przez skarżącego działalność w zakresie treningów Jiu-Jitsu nie miała charakteru zarobkowego, ani zorganizowanego;
6) art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. nr 101, poz. 1178, z późn. zm.), przez afirmację bezzasadnego przyjęcia przez organy administracji, że skarżący w okresie od 1 stycznia 2000r. do 31 grudnia 2001r. i od 1 stycznia 2004r. do 28 lutego 2009r. prowadził działalność gospodarczą, w sytuacji gdy prowadzona w tym okresie przez skarżącego działalność w zakresie treningów Jiu-Jitsu nie miała ani charakteru zorganizowanego, ani zarobkowego.
Zarzucił też, że przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
7) art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz art. 227 k.p.c. stosowanego w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. przez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wniosków dowodowych strony skarżącej, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zawartych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, obejmuje to dowody z dokumentów: odpisu oświadczenia M. F. i wydruku z panelu administracyjnego strony internetowej [...];
8) art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a) p.p.s.a., przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organy administracji I i II Instancji odpuściły się oczywistego naruszenia regulacji:
a) art. 8 pkt 1 lit. c) i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 lutego 1997r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, obowiązującej do dnia 31 marca 2003r. (Dz. U. nr 28, poz. 153, z poźn. zm.), przez jej bezpodstawne zastosowanie, co doprowadziło do przyjęcia, że skarżący podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia treningów Jiu-Jitsu, w sytuacji gdy prowadzenie treningów Jiu-Jitsu nie miało charakteru pozarolniczej działalności gospodarczej;
b) art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c) i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2003r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, obowiązującej do dnia 30 września 2004r. (Dz. U. nr 45, poz. 391, z późn. zm.), przez jej bezpodstawne zastosowanie, co doprowadziło do przyjęcia, że skarżący podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia treningów Jiu- Jitsu, w sytuacji gdy prowadzenie treningów Jiu-Jitsu nie miało charakteru pozarolniczej działalności gospodarczej;
c) art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009r. nr 205, poz. 1585, z poźn. zm.), przez jej bezpodstawne zastosowanie, co doprowadziło do przyjęcia, że skarżący podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia treningów Jiu- Jitsu, w sytuacji gdy prowadzenie treningów Jiu-Jitsu nie miało charakteru pozarolniczej działalności gospodarczej;
d) art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 września 2008r., przez jej bezpodstawne zastosowanie, co doprowadziła do błędnego przyjęcia, że skarżący podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia treningów Jiu-Jitsu, w sytuacji gdy prowadzenie treningów Jiu-Jitsu nie miało charakteru pozarolniczej działalności gospodarczej;
e) art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988r. o działalności gospodarczej (Dz. U. 1990r. nr 41, poz. 324, ze zm.), przez jej błędną wykładnię, co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia, że skarżący w okresie od 30 grudnia 1999r. do 31 grudnia 2000r. i od 1 stycznia 2004r. do 28 lutego 2009r. prowadził działalność gospodarczą, w sytuacji gdy prowadzona w tym okresie przez skarżącego działalność w zakresie treningów Jiu-Jitsu nie miała charakteru zarobkowego, ani zorganizowanego;
f) art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. nr 101, poz. 1178, z późn. zm.), przez jej błędną wykładnię, co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia, że skarżący w okresie od 1 stycznia 2000r. do 31 grudnia 2001r. i od 1 stycznia 2004r. do 28 lutego 2009r. prowadził działalność gospodarczą, w sytuacji gdy prowadzona w tym okresie przez skarżącego działalność w zakresie treningów Jiu-Jitsu nie miała ani charakteru zorganizowanego, ani zarobkowego.
Powyższe doprowadziło do oddalenia skargi i utrzymania w mocy rozstrzygnięcia, że skarżący A. K. podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresach: od 30 grudnia 1999r. do 31 grudnia 2001r. i od 1 stycznia 2004r. do 28 lutego 2009r.;
9) art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) p.p.s.a. w zw. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organy administracji dopuściły się istotnego naruszenia przepisów postępowania, obejmuje to naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., przez nie uwzględnienie wniosku strony skarżącej o przesłuchanie świadków: A. K.; K. W.; A. O.; M. F.; R. W.; A. C.; V. S.
w sytuacji gdy miało to istotne znaczenie dla niniejszej sprawy i potwierdzało okoliczności takie jak:
sposób organizacji i charakter zajęć prowadzonych przez A. K. w okresach: od 30 grudnia 1999r. do 31 grudnia 2001r. i od 1 stycznia 2004r. do 28 lutego 2009r., które nie stanowiły działalności gospodarczej;
brak zarobkowego charakteru działalności A. K.;
brak prowadzenia przez A. K. działalności wypełniającej ustawowe znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu: art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988r. o działalności gospodarczej (Dz. U. 1990r. nr 41, poz. 324, ze zm.) względnie:
art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. nr 101, poz. 1178, z późn. zm.)
co doprowadziło do niewyjaśnienia w sposób należyty stanu faktycznego niniejszej sprawy i oparcia przez organ rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych;
10) art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) p.p.s.a. w zw. art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organy administracji dopuściły się istotnego naruszenia przepisów postępowania, obejmuje to naruszenie art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., przez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji błędne przyjęcie, że zawarta na stronie internetowej L. Szkoły Jiu-Jitsu [...] informacja, iż: "Pan A. K. jest założycielem, i głównym mistrzem tej szkoły ", oraz wskazanie w zakładce pt. "O nas w pigułce" iż "...ta szkoła funkcjonuje nieprzerwanie od roku 1989, działa w strukturach [...] założonego przez K. K. [...] [...] [...] [...] [...], utrzymuje przyjacielskie kontakty z wieloma podobnymi ośrodkami w kraju i zagranicą niezależnie od ich profilu szkolenia. Oferta szkoły obejmuje: trening wypoczynkowy lub rekreacyjny z elementami samoobrony Jiu-Jitsu, kursy specjalistyczne dla kobiet, seniorów, pracowników różnych zawodów związanych z ryzykiem zagrożenia ze strony osób trzecich, nauka walki z mieczem japońskim... " oznacza, iż: "Pan A. K. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w okresach: od 30 grudnia 1999 r. do 31 grudnia 2001 r. i od 1 stycznia 2004 r. do 28 lutego 2009 r. ", w sytuacji gdy powołana strona internetowa w wersji roboczej funkcjonowała od stycznia 2013r., a w wersji ogólnodostępnej od lipca 2013r.;
11) art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) p.p.s.a. w zw. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organy administracji dopuściły się istotnego naruszenia przepisów postępowania, obejmuje to naruszenie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie na podstawie zgromadzonego w niniejszej sprawie przez organ materiału dowodowego, że A. K. podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresach: od 30 grudnia 1999r. do 31 grudnia 2001r. i od 1 stycznia 2004r. do 28 lutego 2009r. w sytuacji gdy prowadzone przez niego treningi Jiu-Jitsu nie miały charakteru pozarolniczej działalności gospodarczej;
12) art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) p.p.s.a. w zw. art. 78 § 2 k.p.a., przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organy administracji dopuściły się istotnego naruszenia przepisów postępowania, obejmuje to naruszenie art. 78 § 2 k.p.a. przez oddalenie wniosków strony skarżącej o przesłuchanie świadków na okoliczności inne niż uznane za udowodnione przez organ administracji;
13) art. 144 w zw. z art. 170 i 171 p.p.s.a. w zw. z treścią rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2013r., sygn. akt VI SA/Wa 1632/13, mocą którego WSA uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dn. [...] kwietnia 2013r., nr [...] wydaną w przedmiocie uchylenia w całości decyzji Dyrektora Lubelskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu nr [...] z dnia [...] lutego 2013r. ustalającej, że A. K. podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresach: od 1 stycznia 1999r. do 31 grudnia 2001r. i od 1 stycznia 2004r. do 28 lutego 2009r. i stwierdzenia, że A. K. podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytuł prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresach: od 30 grudnia 1999r. do 31 grudnia 2001r. i od 1 stycznia 2004r. do 28 lutego 2009r., w sytuacji gdy treść uzasadnienia tego wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 października 2013r. zawiera stwierdzenie, że niewyjaśnienie kwestii związanej z faktycznym prowadzeniem przez skarżącego działalności gospodarczej stanowiło o naruszeniu przez organy administracji przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., mogących mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik sprawy. Naruszenie tych przepisów w niniejszej sprawie przez ograny administracji I i II Instancji polegało bowiem analogicznie na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego, pełnego rozstrzygnięcia sprawy i niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego - co obligowało Sąd Administracyjny I instancji do uchylenia zaskarżonej decyzji.
W związku z powyższym skarżący kasacyjnie wniósł o:
1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2670/15, z dniu 2 czerwca 2016r., w którym oddalił on w całości skargę strony na decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] lipca 2015r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu;
2) i przekazanie niniejszej sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;
3) zasądzenie od Prezesa NFZ na rzecz A. K. kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego według prawem przepisanych norm;
4) ponadto o przeprowadzenie rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych.
Zarzut kasacyjny naruszenia art. 144 w zw. z art. 170 i art. 171 p.p.s.a., tj. zarzut pkt 13 petitum skargi kasacyjnej - z uwagi na fakt podjęcia w tej sprawie wyroku przez WSA w Warszawie z dnia 3 października 2013r. uchylającego poprzednio wydaną w tej sprawie decyzję i związanie oceną prawną tego wyroku - podlega rozpoznaniu w pierwszej kolejności.
Rozpoznając ten zarzut - Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna w tym zakresie została wadliwie skonstruowana, co czyni już analizowany zarzut kasacyjny niezasadnym. Nie zawiera ona spełniającego wymogi ustawowe uzasadnienia, a w konsekwencji nie wykazuje również wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Nie każde bowiem naruszenie prawa procesowego obliguje do uwzględnienia skargi, a jedynie takie które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skoro przepisy art. 144, art. 170 oraz art. 171 p.p.s.a. mają charakter procesowy, to skuteczność zarzutu ich naruszenia wymagała wykazania przez skarżącego istotności tego naruszenia, a więc związku między ich naruszeniem a rozstrzygnięciem sprawy. Tymczasem skarżący kasacyjnie nawet nie wskazuje, jakie to istotne okoliczności faktyczne nie zostały w tej sprawie wyjaśnione, a których wyjaśnienia nakazywał WSA w poprzednio podjętym w tej sprawie wyroku z dnia 3 października 2013r., sygn. akt VI SA/Wa 1632/13. Niemniej jednak podnieść trzeba, że w toku ponownego rozpoznawania sprawy kwestię zarobkowego prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej organ wyjaśnił w dostatecznym stopniu dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a skarga kasacyjna nie zarzuca Sądowi I instancji naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W zakresie tej okoliczności faktycznej najistotniejsze znaczenia miało przedstawione przez stronę rozliczenie kosztów prowadzonej działalności gospodarczej, potwierdzające uzyskiwanie dochodu z działalności, a więc zarobkowy charakter tej działalności; jak i brak wykazania w drodze odpowiedniego zaświadczenia właściwego urzędu skarbowego okresów nie uzyskiwania przychodów w poszczególnych miesiącach. Istotne znaczenia miały też informacje podane na stronie internetowej prowadzonej przez skarżącego sekcji, potwierdzające w istocie fakt prowadzenia tej działalności w sposób zorganizowany i ciągły. Z tej też przyczyny nie sposób zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 144 w zw. z art. 170 i art. 171 p.p.s.a.
Zarzut kasacyjny naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz art. 227 k.p.c. stosowanego w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., tj. zarzut pkt 7 petitum skargi kasacyjnej, nie jest zasadny.
W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny przede wszystkim wskazuje na brak uzasadnienia tego zarzutu. Uzasadnienie skargi kasacyjnej sprowadza się bowiem do powtórzenia treści samego zarzutu kasacyjnego. Oznacza to, iż skarga kasacyjna zawiera istotną wadę konstrukcyjną, uniemożliwiającą merytoryczne ustosunkowanie się do zasadności tak tego zarzutu. Nie wykazuje ona bowiem wpływu naruszenia tych przepisów na wynik sprawy, jak również nie wykazuje, że Sąd I instancji z naruszeniem art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wniosek dowodowy, w szczególności, że przekroczył granicę przyznanej mu swobody oceny zasadności wniosku dowodowego. Skarżący kasacyjnie nie zauważa też tego, że Sąd I instancji - oddalając wniosek dowodowy - nie mógł naruszyć art. 227 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., gdyż do ich naruszenia mogłoby dojść dopiero wówczas gdyby przeprowadził on wniosek dowodowy i to z naruszeniem tych przepisów. Niemniej jednak mając na uwadze treść zarzutu kasacyjnego w konfrontacji z treścią skargi do Sądu I instancji - Naczelny Sąd Administracyjny ustalił, że skarżący kasacyjnie wadliwości działania Sądu I instancji upatruje w zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z odpisu oświadczenia M. F. i wydruku z panelu administracyjnego strony internetowej [...] na wskazywane w skardze okoliczność uruchomienia strony internetowej i chronologii zamieszczania na niej treści. Na tej podstawie można domniemywać, że datę rzeczywistego rozpoczęcia działalności gospodarczej skarżący kasacyjnie wiąże z uruchomieniem strony internetowej. Okoliczności te nie są jednakże okolicznościami relewantnymi prawnie, data uruchomienia strony internetowej sekcji czy data dokonywanych na niej wpisów nie ma najmniejszego znaczenia dla daty rozpoczęcia działalności gospodarczej. Istotne są natomiast zamieszczone na tej stronie treści wskazujące na datę rozpoczęcia tej działalności, znacznie wcześniejszą niż data uruchomienia strony internetowej. Stąd też oddalenie wniosku dowodowego w żaden sposób nie wpłynęło na wadliwe poczynienie ustaleń faktycznych w sprawie.
Zarzuty kasacyjne naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) p.p.s.a. w zw. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., a także naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) p.p.s.a. w zw. art. 78 § 2 k.p.a., tj. zarzuty pkt 9 i 12 petitum skargi kasacyjnej, również nie zasługują na uwzględnienie.
Naruszenia tych przepisów skarżący kasacyjnie upatruje w nie przesłuchaniu przez organy wskazanych we wniosku dowodowym świadków na okoliczność sposobu organizacji i charakteru zajęć oraz braku zarobkowego charakteru prowadzonej działalności przez skarżącego, a także na okoliczności inne niż udowodnione.
Rozpoznając tak skonstruowane zarzuty kasacyjne - Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przedstawił żadnej argumentacji wskazującej na istotność zgłaszanego wniosku dowodowego dla rozstrzygnięcia tej sprawy i negatywny wpływ zaniechania przeprowadzenia tego dowodu na to rozstrzygnięcie. Nie wykazał również, że organ -odmawiając przeprowadzenia dowodu - przekroczył granicę swobody oceny przydatności wnioskowanego dowodu a w sprawie pojawiły się realnie oceniane wątpliwości co do istotnych okoliczności sprawy (tak wyrok NSA z dnia 19 października 2017r., II OSK 279/16, LEX nr 2399045). Nie podlegają zatem przeprowadzeniu dowody zgłoszone przez stronę na okoliczność nie mającą znaczenia dla sprawy i zgłoszone przez stronę na okoliczność już dostatecznie wyjaśnioną innymi dowodami (tak wyrok NSA z dnia 29 listopada 2016r., II GSK 3322/15, LEX nr 2230883). Odnotować wobec tego trzeba, że skarżący kasacyjnie - uzasadniając te zarzuty kasacyjne - przytoczył prezentowane w doktrynie, a akceptowane przez NSA w składzie orzekającym w tej sprawie, poglądy co do obowiązku organu przeprowadzenia wniosku dowodowego na okoliczności mające znaczenia dla sprawy. Wskazuje ona zatem, że "(ż)ądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu organ administracji publicznej jest obowiązany uwzględnić tylko wówczas, gdy stwierdzi, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. (...) ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia" (tak np. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 78 Kodeksu postępowania administracyjnego, lex z 4 września 2018r.). Skarżący kasacyjnie pomija jednakże to stanowisko tej doktryny i judykatury, która stwierdza, że "(...) uprawnienie strony do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu podlega ograniczeniom, które pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania organ powinien każdorazowo rozważyć, zwłaszcza w sytuacji gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń", a organ "nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tylko nieustalenie okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy można uznawać za naruszenie reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie" (tak A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 78 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex z dnia 4 września 2018r. Zob. też wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2018r., II GSK 1397/2018, LEX nr 2568874, wyrok NSA z dnia 29 września 2017r., II OSK 182/16, LEX nr 2398133, wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2017r., I OSK 1607/16, LEX nr 2345355). Zwrócić też należy uwagę, że "odmowa przeprowadzenia przez organ odwoławczy dowodu dla wyjaśnienia okoliczności już bezspornie wyjaśnionych przez organ I instancji nie jest naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a tym samym nie uzasadnia uwzględnienia skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny i uchylenia zaskarżonej decyzji" (tak wyrok NSA z dnia 17 marca 1986r., III SA 1160/85, ONSA 1986/1, poz. 19). Zważywszy na tak rozumianą treść art. 78 k.p.a. - Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że objęte wnioskiem dowodowym okoliczności zostały już wyjaśnione przez organ, w tym w drodze oświadczeń świadka A. K. i K. W. Organy nie kwestionowały również sposobu organizacji i charakteru prowadzonych przez skarżącego zajęć. Odmiennie jednak je oceniły niż to czyni skarżący kasacyjnie. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie zachodziły zatem wątpliwości na relewantne prawnie okoliczności faktyczne, które wymagałyby wyjaśnienia w drodze zeznań świadków, a materiał ten prezentował dwie wersje oceny charakteru prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, tj. prezentowaną przez organ NFZ i Sąd I instancji oraz przez skarżącego kasacyjnie. Jednakże w świetle innych zgromadzonych w sprawie dowodów, zwłaszcza zaś dokumentacji podatkowej stanowiącej obiektywny dowód w sprawie, jako prawidłowa ocena dowodów jawi się ocena prezentowana przez organy i Sąd I instancji. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż skarżący kasacyjnie, pomimo wezwania organu, nie przedstawił dowodów na okoliczność nieprowadzenia działalności gospodarczej i przerw w tej działalności. Wobec tego uznać należało, że skarżący kasacyjnie nie wykazał słuszności analizowanych zarzutów naruszenia prawa przez Sąd I instancji, a poprzednio przez organ.
Nie mają również usprawiedliwionej podstawy prawnej zarzuty kasacyjnie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) p.p.s.a. w zw. art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a.; oraz naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) p.p.s.a. w zw. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., tj. zarzuty pkt 10 i 11 petitum skargi kasacyjnej.
Naruszenia tych przepisów skarżący kasacyjnie upatruje w przekroczeniu zasad swobodnej oceny dowodów i bezpodstawnym uznaniu, że skarżący kasacyjnie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący kasacyjnie przedstawia własną subiektywną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a uzasadnienie skargi kasacyjnej stanowi polemikę z odmienną oceną dowodów sprawy. To że organ nie dał wiary twierdzeniom skarżącego o nieprowadzeniu działalności gospodarczej nie oznacza, że ocena okoliczności faktycznych sprawy jest wadliwa. Skarżący ma prawo do własnej oceny tych okoliczności, dopóki jednak ocena ta nie znajdzie oparcia w dowodach sprawy rozważanych w ich całokształcie, dopóty nie będzie zasługiwała na uwzględnienie. Wbrew przekonaniu skargi kasacyjnej materiał ten uprawniał organ, co zaaprobował Sąd I instancji, do uznania skarżącego za podmiot podlegający obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Oceniając materiał dowodowy sprawy organy nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów. Ocena ta jest logiczna, racjonalna i zgodna z doświadczeniem życiowym. Organ ocenił każdy zgromadzony w sprawie dowód i skonfrontował go z innymi zgromadzonymi dowodami. Całokształt tych dowodów dał spójny obraz okoliczności sprawy. Wynika z niego jak zasadnie uznał organ, że skarżący kasacyjnie prowadził w spornym okresie w sposób ciągły, zorganizowany i nastawiony na zysk działalność gospodarczą, polegającą na prowadzeniu sekcji sztuk walki Jiu-Jitsu. Z przedstawionej dokumentacji podatkowej wynika w sposób niewątpliwy, że z tytułu tej działalności skarżący kasacyjnie uzyskiwał dochód, jak i ponosił koszty uzyskania przychodu, tj. koszty użycia samochodu, zakupy materiałów piśmiennych, wykonanie pieczątki imiennej czy opłata za serwer. Ponosił również koszty najmu lokalu do ćwiczeń. Nie można zatem podzielić argumentacji skarżącego, że opłaty przekazywane przez uczestników zajęć pokrywały wyłącznie koszt najmu sali do ćwiczeń. Sam fakt zgłoszenia działalności do właściwego urzędu skarbowego, jak i składanie deklaracji podatkowych w tych okolicznościach jest ewidentnym dowodem prowadzenia tej działalności. Okresowe przerwy w treningach, zasadniczo w okresie wakacyjnym, nie podważają powyższej oceny, są one bowiem związane z cyklem trwania szkoleń. Zresztą skarżący kasacyjnie nie udokumentował przerw w działalności w tych okresach, co uprawniałoby przyjęcie, iż miały miejsce przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej. Ze strony internetowej sekcji wynika zarówno fakt prowadzenia szkoły, jak i okres rozpoczęcia działalności tej szkoły. Z informacji tych wynika, że założycielem szkoły i głównym jej mistrzem jest skarżący kasacyjnie, sama szkoła funkcjonuje zaś nieprzerwalnie od 1989r., działa ona w strukturach [...] i utrzymuje przyjacielskie kontakty z wieloma podobnymi ośrodkami w kraju i za granicą. Co ciekawe oferta szkoły obejmuje szeroki wachlarz zajęć, takich jak trening wypoczynkowy lub relaksacyjny z elementami samoobrony Jiu-Jitsu, kursy specjalistyczne dla kobiet, seniorów, pracowników różnych zawodów związanych z ryzykiem zagrożenia ze strony osób trzecich, nauka walki z mieczem japońskim. Skarżący kasacyjnie - wobec zdobywania własnych umiejętności - wprowadzał stopniowo do zajęć kolejne formy i techniki walki, organizował nabory do szkoły, a liczba chętnych spowodowała, że w szkole zaczęły już od 1997r. działać trzy kategorie wiekowe. Organizował pokazy sztuk walki w różnych szkołach i na imprezach masowych, popularyzując tym samym prowadzoną szkołę i jej ofertę. Zainteresowanie sztukami walki w początkowym okresie działania sekcji było, wedle informacji internetowych szkoły, tak duże, że skarżący kasacyjnie zmuszony był "poprosić o pomoc" zaprzyjaźnionych dwóch mistrzów sztuk walki. Przyznał też, że w ramach szkoły działa kilku instruktorów - byłych uczniów szkoły. Posiadają oni licencje i uprawnienia egzaminacyjne w zakresie szkół walki. Od 2006r. szkoła ma własne godło i nazwę [...] ([...]), przyjęte przez mistrzów tej szkoły. Powyższe okoliczności są typowe dla przedsięwzięcia mającego określoną strukturę i organizację. Nie są to już więc działania amatorskie, podejmowane ad hoc - jak podnosi skarżący - przez grupę "zapaleńców", miłośników sztuk walki, działania hobbystycznie kilku przyjaciół.
Zarzuty kasacyjne błędnej wykładni art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, art. 2 ust. 1 ustawy o działalności gospodarczej i art. 2 ust. 1 i ust. 2 Prawa działalności gospodarczej, tj. zarzuty kasacyjne pkt 4 i pkt 8 lit. e) i f) petitum skargi kasacyjnej, zawierają wadę konstrukcyjną, co uniemożliwia ich merytoryczną ocenę.
Prawidłowe skonstruowanie zarzutu kasacyjnego, opartego na zarzucie błędnej wykładni przepisów prawa, wymagało wskazania w skardze kasacyjnej jak Sąd I instancji zinterpretował przepisy prawa i jaka powinna być zdaniem skarżącego kasacyjnie prawidłowa wykładnia tych przepisów (tak np. wyrok NSA z dnia 28 września 2018r., I OSK 2017/16, LEX nr 2576950). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej należało zaś zaprezentować argumentację prawną, w tym wyniki zastosowanych metod wykładni prawa, która doprowadziła skarżącego kasacyjnie do odmiennej wykładni przepisów niż dokonano w zaskarżonym wyroku. W tym zakresie skarga kasacyjna zawiera braki, ogranicza się ona bowiem wyłącznie do sformułowania treści zarzutów kasacyjnych. Sam sposób sformułowania zarzutów nie pozwala zaś na ustalenie, na czym ma polegać błędna wykładnia objętych zarzutami przepisów prawa materialnego. Redagując analizowane zarzuty skarżący kasacyjnie stwierdził bowiem, że zarzuca naruszenie wskazanych przepisów przez ich błędną wykładnię, co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w spornym w sprawie okresie, w sytuacji gdy działalność skarżącego nie miała charakteru zarobkowego, ani zorganizowanego. W istocie więc analizowane zarzuty zarzucają naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich wadliwe zastosowanie w sprawie, co stanowi również przedmiot pozostałych zarzutów kasacyjnych naruszenia prawa materialnego. Treść skargi kasacyjnej nie pozwala zatem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na poczynienie jakichkolwiek ustaleń, na czym ma polegać błędna wykładnia przepisów prawa materialnego. Z tych więc przyczyn analizowane zarzuty kasacyjne nie mają usprawiedliwionej podstawy prawnej.
Zarzuty kasacyjne wadliwego zastosowania art. 8 pkt 1 lit. c) i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 lutego 1997r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c) i art. 12 ust. 1 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 2 ust. 1 ustawy o działalności gospodarczej, art. 2 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo działalności gospodarczej, a także art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a) p.p.s.a. w zw. z art. 8 pkt 1 lit. c) i art. 11 ust. 1 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c) i art. 12 ust. 1 ustawy o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, tj. zarzuty pkt 1, 2, 3, 5, 6 i 8 lit. a) - d) petitum skargi kasacyjnej, także nie są zasadne.
Te w istocie zdublowane zarzuty kasacyjne sprowadzają się do dwu kwestii, a mianowicie bezpodstawnego uznania, że skarżący kasacyjnie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia treningów Jiu-Jitsu, w sytuacji, gdy treningi te nie miały charakteru pozarolniczej działalności gospodarczej; oraz że prowadził on działalność gospodarczą w sytuacji, gdy działalność ta nie miała charakteru zarobkowego i zorganizowanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zarzut błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego aby był skuteczny musi zostać oparty na wykazaniu, że Sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli, że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być jednakże dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 18 września 2018r., I OSK 459/2018, LEX nr 2576983). Nie ma zatem możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości (wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 2018r., II FSK 6/17, LEX nr 2569212, wyrok NSA z dnia 16 marca 2018r., I OSK 1587/16, LEX nr 2472149, wyrok NSA z dnia 14 marca 2018r., I FSK 671/16, LEX nr 2479914). Brak skutecznych zarzutów natury procesowej oznacza, że przy rozpatrywaniu skargi kasacyjnej w pełni miarodajny jest stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku (wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2018r., I FSK 792/2018, LEX nr 2542671). Istota zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polega na zarzuceniu zaskarżonemu orzeczeniu tzw. błędu subsumcji czyli wadliwego uznania, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej, tj. że bezzasadnie tolerował błąd subsumcji popełnionego przez organ administracyjny albo bezzasadnie zarzucił organowi popełnienie takiego błędu (wyrok NSA z dnia 2 lipca 2018r., II OSK 1983/17, LEX nr 2528055 czy wyrok NSA z dnia 20 marca 2018r., II GSK 3354/17, LEX nr 2495373). Zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie nie może opierać się na kwestionowaniu przyjętego stanu faktycznego, gdyż zarzut błędów w przeprowadzeniu lub ocenie dowodów i ustaleniu stanu faktycznego winien być formułowany w ramach podstawy kasacyjnej opartej na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2018r., I FSK 1255/16, LEX nr 2494989).
Rozważając analizowany zarzut kasacyjny w tym kontekście - Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący kasacyjnie nie sformułował skutecznego zarzutu wadliwego poczynienia ustaleń faktycznych i ich oceny, jak i zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego. Nie wykazał zatem, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie odpowiada hipotezie określonej normie materialnoprawnej. Wobec tego są one wiążące i stanowią podstawę w procesie subsumpcji normy materialnoprawnej. W konsekwencji niepodważenia przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku stanu faktycznego nie mogą być uznane za skuteczne zarzuty wadliwego zastosowania przepisów prawa materialnego w tym stanie faktycznym. Skoro zatem z ustaleń faktycznych wynika, iż w spornym w sprawie okresie skarżący kasacyjnie prowadził w sposób zorganizowany, ciągły i zarobkowy działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu sekcji (szkoły) sztuk walki Jiu-Jitsu, to podlegał on obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnego z tytułu prowadzenia tej działalności. Nie sposób zatem zarzucić Sądowi I instancji, a poprzednio Prezesowi NFZ, wadliwego zastosowania objętych analizowanym zarzutami kasacyjnymi przepisów prawa materialnego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., uwzględniając charakter sprawy.