II GSK 477/23

II GSK 477/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący sprawozdawca/
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
Marcin Kamiński
Symbol z opisem
6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
V SA/Wa 416/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-10-28
Skarżony organ
Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 3 par. 1, art. 141 par. 4, art. 153.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 61 par. 1, art. 105 par. 1.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 416/22 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 28 stycznia 2022 r. nr DNK-WN.81.1.2022.1 w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie urządzeń do pomiaru prędkości w ruchu drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. S. na rzecz Prezesa Głównego Urzędu Miar 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 28 października 2022 r., oddalił skargę T. S. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 28 stycznia 2022 r., w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie urządzeń do pomiaru prędkości w ruchu drogowym.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
w dniu 23 listopada 2021 r. do organu wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji zatwierdzenia typu Nr ZT 71/2007 wydanej przez Prezesa Głównego Urzędu Miar w dniu 3 lipca 2007 r.
Organ decyzją z dnia 30 grudnia 2021 r., orzekł o umorzeniu w całości postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji zatwierdzenia typu Nr ZT 71/2007.
Objętą skargą decyzją organ utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. Prezes GUM stwierdził, że skarżącemu nie przysługiwała legitymacja do żądania stwierdzenia wygaśnięcia powołanej decyzji zatwierdzenia.
Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził w pierwszej kolejności, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez organ został ustalony w sposób prawidłowy.
Dalej WSA stwierdził, że podstawą materialnoprawną decyzji był przepis art. 105 § 1 w zw. z art. 28 i art. 162 k.p.a. Zastosowanie miały również przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2021 r. poz. 2068, dalej: u.p.o.m.), które nie dawały podstawy do stwierdzenia istnienia interesu prawnego skarżącego.
Za słuszne Sąd uznał stanowisko organu, że do zastosowania art. 162 k.p.a., obok bezprzedmiotowości konieczne jest albo istnienie przepisu prawnego, nakazującego stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej albo ustalenie przez organ administracyjny, że wygaśnięcie to leży w interesie społecznym lub w interesie strony, co w sprawie nie miało miejsca.
Odnosząc się do stanowiska skarżącego, który swój interes prawny wywodził z prowadzonej przed Sądem Rejonowym w Lublinie sprawy, gdzie dowodem jest pomiar urządzeniem ULTRALYTE, Sąd I instancji wskazał, że sąd powszechny, przed którym toczy się postępowanie na podstawie ustawy Kodeks wykroczeń ma uprawnienia do prowadzenia własnych ustaleń odnośnie prawidłowości pracy i pomiarów wskazanego urządzenia.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu I instancji, skarżący nie posiadał interesu prawnego do żądania wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji zatwierdzenia typu Nr ZT 71/2007, a tym samym nie mógł być stroną takiego postępowania w myśl art. 28 k.p.a. W konsekwencji organ zasadnie umorzył wszczęte postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej p.p.s.a.).
T. S., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając mu naruszenie art. 3 §1, art. 135, art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a., art. 153 p.p.s.a., w sposób mający wpływ na wynik sprawy, poprzez:
1. orzekanie wbrew treści art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym z wyłączeniem interesu społecznego co skutkowało nieuchyleniem zaskarżonej decyzji organu administracji publicznej, brakiem nakazania organowi administracji publicznej konieczności przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, nieuwzględnienie wzorca kontroli oraz nieprzeprowadzenie kontroli działalności organu administracji publicznej, naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niestosowanie oraz prawa procesowego mogących mieć wpływ na wynik postępowania;
2. całkowite arbitralne pominięcie stanowiska przedstawionego przez stronę skarżącą i niedoniesienie się do problemu wynikania interesu prawnego z innych niż prawo administracyjne gałęzi prawa w postępowaniu w sprawie wygaśnięcia decyzji administracyjnej w trybie art. 162 §1 K.p.a., co narusza art. 141 § 4 p.p.s.a., niedoniesienie się (czyli nierozpoznanie przez WSA w Warszawie) w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu wadliwego stosowania bezprzedmiotowości postępowania, błędnego stosowania art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, iż postępowanie, które nie zostało wszczęte można zakończyć umorzeniem;
3. naruszenie art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 162 §1 K.p.a. poprzez arbitralne przyjęcie, że stroną postępowania administracyjnego w postępowaniu dotyczącym wygaśnięcia decyzji administracyjnej są strony wywodzące interes prawny z ustawy Prawo o miarach, lecz nie wskazano dlaczego skarżący ich nie spełnia. Stanowi to ponadto uchybienie zaskarżonej decyzji w kontekście konstytucyjnej zasady proporcjonalności, a ponadto świadczy o tym, że WSA w sposób nieuzasadniony nie zauważa powiązań prawa administracyjnego z prawem wykroczeń;
4. przywoływanie niestosowanych aktów normatywnych w postępowaniu i nieznanych przesłanek, co narusza art. 141 § 4 p.p.s.a.: "Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia wystąpienia przesłanek zawartych w przepisach ustawy o systemie oceny Zgodności..." (s. 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; uchylenie decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 28.01.2022 r., DNK-WN.81.1.2022.1 oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 30 grudnia 2021 r., nr DNKWN. 81.16.2021.1 umarzającej w całości postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji zatwierdzenia typu Nr ZT 71/2007, wydanej przez Prezesa GUM w dniu 3 lipca 2007 r.; zobowiązanie Prezesa Głównego Urzędu Miar do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji zatwierdzenia typu administracyjnej dotyczącej urządzeń do pomiaru prędkości w ruchu drogowym o znaku zatwierdzenia typu PLT 0740 - decyzja zatwierdzenia typu Nr ZT 71/2007, wydana przez Prezesa Głównego Urzędu Miar w dniu 3 lipca 2007 r., ważna do 03.07.2017 r., zgodnie z żądaniem skarżącego; zasądzenie kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów postępowania przed NSA, wpisu stałego (NSA i WSA), opłat pocztowych, opłaty za uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie.
Prezes Głównego Urzędu Miar, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej odrzucenie ewentualnie jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wywiedziona w tej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwiony podstaw, tj. wskazane w nich naruszenia przepisów przez Sąd I instancji nie spełniają wymogu istotności naruszenia.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.
W analizowanej skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Zasadniczym mankamentem sposobu sformułowania zarzutów w tejże skardze kasacyjnej jest ich nieprawidłowa konstrukcja, która sprowadza się do tego, iż powołując się na art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie nie uzasadnia odrębnie każdej z podstaw kasacyjnych, zaś z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, które z zarzucanych naruszeń stanowią, zdaniem kasatora, naruszenie prawa materialnego, a które naruszenie prawa procesowego. Nadto kasator nie sprecyzował, czy jego zdaniem doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, czy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Skarżący kasacyjnie nie wyjaśnił także w jaki sposób (bliżej niesprecyzowane) naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślić trzeba, iż skarga kasacyjna jest odrębnym od skargi do Sądu I instancji i dodatkowo wysoce sformalizowanym środkiem prawnym, który musi spełniać ustawowe wymogi, w tym wymogi co do jego poprawnej konstrukcji, wskazane w art. 174-176 p.p.s.a., a nadto skierowanym do Sądu II instancji, a nie do Sądu I instancji. Zaakcentować należy, iż w przeciwieństwie do zarzutów pomieszczonych w skardze do Sądu I instancji, zarzuty i wnioski skargi kasacyjnej są dla Sądu II instancji wiążące i muszą one być skierowane wobec zaskarżonego wyroku WSA, a nie tak jak skarga do WSA wobec decyzji organu. Z tego również powodu ustawodawca wprowadził przymus adwokacko-radcowski przy jej sporządzeniu. Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w tej sprawie, podziela pogląd NSA wyrażony w wyroku z 15 stycznia 2020 r. (sygn. akt II FSK 477/18), iż: "każdy zarzut przedstawiony w skardze kasacyjnej powinien być osobno uzasadniony w taki sposób, aby z treści uzasadnienia podstaw kasacyjnych w sposób nie budzący wątpliwości wynikało, z jakich przyczyn skarżący zarzuca wyrokowi sądu I instancji naruszenie wskazanych przepisów prawa procesowego lub materialnego. Podkreślenia też wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane."
Mając jednak na względzie uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego (w pełnym składzie) z dnia 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09), skład orzekający w niniejszej sprawie rozpatrzył przedmiotowa skargę kasacyną merytorycznie, w takim stopniu w jakim pozwalały na to zarzuty tejże skargi i ich lakoniczne uzasadnienie.
Całkowicie niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu podkreślenia wymaga, że powołany przepis prawa należy do przepisów ustrojowych, a nie do przepisów postępowania. Naruszenie tych przepisów nie może w związku z tym stanowić samoistnej podstawy zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, bez wskazania konkretnej normy procesowej, która została naruszona. O naruszeniu art. 3 § 1 p.p.s.a. można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13). Żadna z takich sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany po rozpatrzeniu skargi na decyzję administracyjną Prezesa Głównego Urzędu Miar. WSA w Warszawie przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności powyższego organu administracji publicznej, Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę na decyzję organu, czyli zastosował jeden z środków przewidzianych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanych przepisów w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącego, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji art. 3 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2074/13). To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z oceną ustalonego stanu faktycznego i prawnego dokonaną przez Sąd I instancji, nie oznacza, że doszło do ich naruszenia.
Niezasadny jest wskazany w petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 135, art. 145 § 1 pkt 1, art. 153 p.p.s.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy, poprzez: "1. orzekanie wbrew treści art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym z wyłączeniem interesu społecznego co skutkowało nieuchyleniem zaskarżonej decyzji organu administracji publicznej, brakiem nakazania organowi administracji publicznej konieczności przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, nieuwzględnienie wzorca kontroli oraz nieprzeprowadzenie kontroli działalności organu administracji publicznej, naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niestosowanie oraz prawa procesowego mogących mieć wpływ na wynik postępowania."
Po pierwsze w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie, brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organem administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga na decyzję w sprawie umorzenia postępowania nie zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14).
Natomiast odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniesienia się do stanowiska skarżącego odnośnie "problemu wynikania interesu prawnego z innych niż prawo administracyjne gałęzi prawa w postępowaniu w sprawie wygaśnięcia decyzji administracyjnej w trybie art. 162 § 1 K.p.a., co narusza art. 141 § 4 p.p.s.a., niedoniesienie się (czyli nierozpoznanie przez WSA w Warszawie) w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu wadliwego stosowania bezprzedmiotowości postępowania, błędnego stosowania art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, iż postępowanie, które nie zostało wszczęte można zakończyć umorzeniem", to należy stwierdzić, iż jest on chybiony. Po pierwsze Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom kasatora, odniósł się do tych zagadnień na s. 5-7 uzasadnienia zaskarżonego tu wyroku, wskazując niewadliwie, iż: 1) podstawą materialnoprawną wydanej decyzji jest przepis art. 105 § 1 w zw. z art. 28 i art. 162 k.p.a. "W sprawie decyzji objętej wnioskiem zastosowanie miały też stosowne przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2021 r., poz. 2068), które nie dają podstawy do stwierdzenia interesu prawnego Strony skarżącej. Nadto – jak na to wskazał Organ – zgodnie z art. 162 k.p.a., na który powołuje się Skarżący, organ, który wydał decyzję stwierdza jej wygaśnięcie jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony", co słusznie wskazał zdaniem Sądu I instancji Prezes GUM; 2) w niniejszej sprawie nie stwierdzono aby za wygaszeniem decyzji stał przepis prawa, który to nakazywał, a ponadto nie leżało to w interesie społecznym; 3) strona w toku postępowania wskazywała, że jej interes prawny może wynikać z innych norm prawnych, nie tylko z norm prawa administracyjnego materialnego. Skarżący twierdził, że jego interes prawny należy wywodzić ze sprawy prowadzonej przed Sądem Rejonowym w Lublinie, gdyż dowodem poprawności pomiaru w tamtej sprawie, prowadzonej w ramach postępowania z kodeksu wykroczeń, jest pomiar urządzeniem ULTRALYTE. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno organ, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny niewadliwie uznały, iż sąd powszechny, przed którym toczy się postępowanie na podstawie przepisów ustawy z 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń, ma uprawnienia do prowadzenia własnych ustaleń odnośnie prawidłowości pracy i pomiarów przedmiotowego urządzenia. "Tym samym Skarżący nie posiada interesu prawnego do żądania wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji zatwierdzenia typu Nr ZT 71/2007, a tym samym nie może być stroną takiego postępowania w myśl art. 28 k.p.a." ; 4) powodem niewszczęcia postępowania w sprawie wygaszenia decyzji z urzędu było słuszne uznanie przez organ, iż w sprawie nie zachodzi obligatoryjna przesłanka bezprzedmiotowości. "Uprawnienia podmiotu, do którego była kierowana decyzja dotycząca zatwierdzenia typu, mogły być przez ten podmiot realizowane przez 10 lat od jej wydania, stosownie do art. 8h ust. 1 ustawy o miarach, jednak zgodnie z ust. 5 tego przepisu, w przypadku gdy upłynął okres ważności, zatwierdzenie typu uznaje się za ważne w odniesieniu do przyrządów pomiarowych wprowadzonych już do użytkowania. Tym samym pomimo upływu 10-letniego okresu, decyzja nie stała się bezprzedmiotowa."
Nadto należy stwierdzić, iż wbrew przekonaniu skarżącego kasacyjnie, postępowanie w sprawie wygaśnięcia decyzji może zostać wszczęte z urzędu lub na wniosek strony (art. 61 § 1 k.p.a.). Skarżący kasacyjnie złożył wniosek o wszczęcie postępowania. Zatem tak wszczęte postępowanie, po stwierdzeniu przez organ, iż wniosek pochodził od podmiotu, który nie był stroną (nie posiadał interesu prawnego), obliguje organ do jego umorzenia. W analizowanej sprawie ustalenie, czy wniosek pochodzi od strony postępowania, budziło wątpliwości i w związku z tym – w celu ich usunięcia – organ prowadził ustalenia, czy podmiot, który złożył wniosek, może zostać uznany za stronę postępowania i skierował do wnioskującego wezwanie. Wezwanie zostało skierowane w ramach postępowania wszczętego na wniosek podmiotu, który twierdził, iż jest stroną postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji. W wyniku tegoż postępowania wyjaśniającego organ stwierdził, iż wniosek został złożony przez osobę nie będącą stroną, w związku z tym umorzył to wszczęte postępowanie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., co zasadnie zaakceptował Sąd I instancji.
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 135 i art. 153 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że są one chybione, ponieważ art. 153 p.p.s.a. nie miał zastosowania w tej sprawie. Natomiast art. 135 p.p.s.a., który stanowi, iż: "Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.", nie został naruszony przez Sąd I instancji, z uwagi na nie stwierdzenie przez WSA naruszenia prawa procesowego i materialnego przez organ. Nadto zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie poddaje się kontroli Sądu II instancji, ponieważ jest dalece nieprecyzyjny. Wskazać trzeba, iż ten przepis składa się z kilku jednostek redakcyjnych (litery od a do c), które nie zostały wskazane przez kasatora jako naruszone, a w konsekwencji zarzut ten nie posiada uzasadnienia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).