II GSK 471/12

Sprawa rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny dotyczyła kary pieniężnej nałożonej na wspólników spółki cywilnej "P." s.c. (J.N. i N.K.) jako załadowców, za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Kontrola drogowa wykazała, że pojazd miał masę 35,66 ton przy dopuszczalnej masie całkowitej 32 ton. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył karę 9540 zł, a Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał tę decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę załadowców, uznając, że mieli oni wpływ lub godzili się na powstanie naruszenia, m.in. ze względu na wydanie 25 ton ładunku przy znanej ładowności pojazdu 15970 kg i brak własnych wag. Skarga kasacyjna zarzucała naruszenie art. 13g ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych (u.d.p.) przez błędne zastosowanie i art. 93 ust. 8 ustawy o transporcie drogowym (u.t.d.). Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za zasadną. Sąd podkreślił, że odpowiedzialność załadowcy za naruszenia warunków przewozu drogowego ma charakter wyjątkowy i wymaga jednoznacznego wykazania, że miał on realny i bezpośredni wpływ na powstanie naruszenia lub się na nie godził. Samo stwierdzenie załadunku z przekroczeniem masy nie jest wystarczające. NSA wskazał, że organy i Sąd I instancji nie rozważyły należycie, czy załadowca miał wpływ na wybór trasy, czy godził się na naruszenie, a także nie uwzględniły faktu, że przewoźnik zaniechał poleconej przez załadowcę kontroli masy na wadze. Sąd uznał, że organy utożsamiły ze sobą przesłanki wpływu i godzenia się na naruszenie. Zarzut naruszenia art. 93 ust. 8 u.t.d. został uznany za niezasadny, gdyż odpowiedzialność załadowcy jest niezależna od odpowiedzialności przewoźnika. W konsekwencji NSA uchylił zaskarżony wyrok i poprzedzające go decyzje, zasądzając zwrot kosztów postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający