II GSK 881/11

II GSK 881/11 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-05-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Czesława Socha
Maria Jagielska
Marzenna Zielińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I SA/Ol 132/11 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2011-03-24
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 134 par. 1, art. 141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Ol 132/11 w sprawie ze skargi K. C. na informację [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w O. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia protestu w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O.; 2. zasądza od [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w O. na rzecz K. C. 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 132/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oddalił skargę K. C. – U. T. – S. na informację W. – M. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w O. z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
K. C. – U. T. – S. złożył w odpowiedzi na konkurs 01/10/1.1.9. realizowany w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego W. i M. na lata 2007-2013, Oś priorytetowa: Przedsiębiorczość, Nazwa działania: Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw, Poddziałanie: Inne inwestycje w przedsiębiorstwa, wniosek o dofinansowanie projektu pod tytułem: "Wzrost konkurencyjności firmy U. T.-S. C. K. poprzez zakup nowoczesnego parku maszynowego".
W. – M. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w O. (dalej: WMARR) pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. poinformowała skarżącego o negatywnej ocenie wniosku, gdyż projekt ten nie spełnił kryterium oceny merytorycznej zerojedynkowej: "Spójność informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie projektu z informacjami zawartymi w załącznikach do wniosku". Uzasadniając powyższą ocenę wskazano na brak spójności co do miejsca realizacji projektu pomiędzy sekcją C.1 biznesplanu a pkt C-8 wniosku. W pierwotnym wniosku i biznesplanie z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz [...] lipca 2010 r. wskazano jako jedyne miejsce realizacji projektu K. - powiat o. Organ wskazał, iż dopiero w biznesplanie (wersja z dnia [...] listopada 2010 r.) dopisano bez wezwania inne dodatkowe miejsce realizacji projektu - Działdowo. Nie zachowano jednocześnie spójności z polem C-8 wniosku.
W proteście od merytorycznej oceny wniosku skarżący podniósł, iż w odpowiedzi na pismo o uzupełnienie danych z dnia [...] października 2010 r. wyjaśnił, gdzie będzie prowadzona segregacja złomu i wskazał na nieruchomość w Uzdowie, gm. Działdowo. Informację o nieruchomości ujęto również w sekcji C.1 biznesplanu. Wnioskodawca zaznaczył, iż w piśmie z dnia [...] października 2010 r. nie wskazano na konieczność zmiany pkt C-8 wniosku o dofinansowanie, lecz zasugerowano zmianę i uzupełnienie sekcji C.1 Biznesplanu. Ponadto w piśmie zawarto informację, iż nie należy zmieniać innych elementów poza wskazanymi w piśmie.
Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. W.-M. Agencja Rozwoju Regionalnego poinformowała skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu protestu. W uzasadnieniu organ podniósł, że skarżący doprecyzował miejsce lokalizacji inwestycji poprzez uzupełnienie danych w sekcji C.1 biznesplanu i dopełnił obowiązku poinformowania Instytucji Pośredniczącej II stopnia. Z uwagi na niezachowanie spójności informacji umieszczonych w formularzu wniosku o dofinansowanie i dołączonych do niego załączników odnoszących się do wskazania miejsca realizacji inwestycji, wniosek o dofinansowanie nie przeszedł pozytywnie oceny merytorycznej zerojedynkowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. skarżący wniósł o uchylenie informacji o negatywnym rozpatrzeniu protestu oraz o zakwalifikowanie wniosku o dofinansowanie do dalszej oceny merytorycznej i strategicznej.
W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2011 r., będącym uzupełnieniem skargi, strona zarzuciła naruszenie:
- art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U z 2009, poz. 84, poz. 712 ze zm., dalej: ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) poprzez niestworzenie jasnego i niebudzącego wątpliwości, pozbawionego uznaniowości Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego W. i M. na lata 2007-2013 Instytucji Pośredniczącej II stopnia (W.-M. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w Olsztynie) do konkursu 01/10/1.1.9 (dalej: Regulamin konkursu) w zakresie wzywania wnioskodawców do uzupełnień, wyjaśnienie złożonych dokumentów na poszczególnych etapach oceny oraz art. 26 ust. 2 wskazanej ustawy poprzez złamanie zasady równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów oraz przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, co miało istotny wpływ na wynik postępowania;
- naruszenie Regulaminu konkursu w zakresie procedury przewidzianej w § 9 ust. 5, 6 i 7 oraz § 11 ust. 9 i 11.
W uzasadnieniu strona podniosła, iż uchybienia wskazane w piśmie z dnia [...] października 2010 r. powinny zostać wyjaśnione już na etapie oceny formalnej wniosku, a nie na etapie oceny merytorycznej zerojedynkowej.
W odpowiedzi na skargę, W.-M. Agencja Rozwoju Regionalnego wniosła o jej oddalenie.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. stwierdził, że ocena wniosku przedstawionego przez skarżącego została przeprowadzona poprawnie.
Sąd I instancji wskazał, że WMARR jako Instytucja Pośrednicząca II stopnia, na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, ma prawo ogłaszać na swojej stronie internetowej konkurs w celu wyłonienia projektów do dofinansowania w trybie określonym w ustawie. Ogłoszenie konkursu zawiera informacje obejmujące m.in. kryteria wyboru projektu (art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy). Ogłoszonymi kryteriami związana jest zarówno Agencja, jak i podmioty, które ubiegają się o dofinansowanie.
Sąd podniósł, że z przedstawionej przez skarżącego dokumentacji wynikało, że w pierwotnych wersjach wniosku o dofinansowanie tzn. w wersji z dnia [...] kwietnia oraz z dnia [...] lipca 2010 r. jako lokalizację inwestycji wskazano ul. B. 2 w K. Analiza umowy najmu nieruchomości, na której zlokalizowany miał być projekt, wykazała, że jest to lokal o powierzchni 12 m2. W wersji biznesplanu z dnia [...] listopada 2010 r. dopisano bez wezwania inne dodatkowe miejsce realizacji projektu – Działdowo, nie zachowując jednocześnie spójności z polem C-8 wniosku. Sąd wskazał, że skarżący podnosił, iż w piśmie z dnia z [...] października 2010 r. nie wskazano na konieczność zmiany pkt C-8 wniosku o dofinansowanie, lecz zasugerowano zmianę i uzupełnienie sekcji C.1 Biznesplanu. Ponadto w piśmie zawarto informację, iż nie należy zmieniać innych elementów poza wskazanymi w piśmie. Sąd przywołał również stanowisko organu, zgodnie z którym osoba oceniająca nie sugerowała zmiany lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Oceniający nie mógł przypuszczać, że nastąpi wskazanie dodatkowego miejsca lokalizacji projektu, w całkiem innej miejscowości, dlatego też nie mógł precyzyjnie wskazać konieczności zmiany również zapisów punktu C-8 wniosku o dofinansowanie.
Sąd nie zgodził się z zarzutami strony, która odnosząc się do pouczenia w piśmie z dnia [...] października 2010 r. o konieczności dokonania uzupełnień/wyjaśnień do wniosku, uznała, iż nie powinna dokonywać żadnych innych zmian.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że po stronie wnioskodawcy istniał obowiązek zachowania spójności wszelkich informacji umieszczonych w formularzu wniosku o dofinansowanie i dołączonych do niego załączników. Dodatkowe miejsce lokalizacji inwestycji zostało ujęte tylko w sekcji C.1 biznesplanu zaś pominięto tę informację w pkt C-8 wniosku. Ponieważ nie zachowano spójności co do wskazania miejsca lokalizacji inwestycji, Agencja miała podstawę do stwierdzenia, że wniosek o dofinansowanie nie przeszedł pozytywnie oceny merytorycznej zerojedynkowej.
W skardze kasacyjnej K. C. wniósł o uchylenie w całości powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku o rozpoznanie skargi, oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 26 ust. 2 w związku z art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż ocena wniosku przedstawionego przez skarżącego została przeprowadzona poprawnie a tym samym, iż Regulamin konkursu w zakresie wzywania wnioskodawców do uzupełnień/wyjaśnienie złożonych dokumentów na poszczególnych etapach oceny jest jasny, precyzyjny i nie budzi wątpliwości w praktyce jego stosowania, chociaż działanie WMARR w zakresie wzywania wnioskodawców do uzupełnień/poprawy wniosków na etapie oceny merytorycznej zerojedynkowej, jak i na etapie rozpatrywania złożonego protestu, cechuje pełna dowolność i uznaniowość, brak przejrzystych i równych reguł w dostępie do środków publicznych;
2. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
a/ art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), polegające na nierozpoznaniu sprawy w jej granicach, przejawiające się w szczególności w nierozstrzygnięciu zarzutów i kwestii podniesionych w skardze i uzupełnieniu skargi w zakresie dowolności we wzywaniu przez WMARR poszczególnych wnioskodawców do dwukrotnych uzupełnień na etapie oceny merytorycznej zerojedynkowej oraz na etapie rozpatrywania złożonego przez wnioskodawcę protestu, a tym samych braku jasnych i równych reguł w aplikowaniu o środki publiczne;
b/ art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez nieuwzględnienie skargi i niestwierdzenie, że ocena projektu skarżącego została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku.
W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że Sąd I instancji dokonał nieprawidłowej wykładni przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyjmując, że Regulamin konkursu jest jasny, precyzyjny w zakresie wzywania wnioskodawców do uzupełnienia złożonych na poszczególnych etapach oceny dokumentów. W ocenie skarżącego, Regulamin konkursu pozwala na uznaniowość, na skutek której strona nie mogła skorzystać na etapie oceny merytorycznej z prawa do złożenia wyjaśnień po raz drugi. Regulamin konkursu nie wskazuje kiedy można było i należało wezwać skarżącego do drugiego wyjaśnienia na etapie oceny merytorycznej zerojedynkowej, a kiedy nie.
Odnosząc się do naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący podniósł, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do zarzutów strony wskazanych w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2011 r., a stanowiącym uzupełnienie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Rozpoznawana skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z regulacją zawartą w art. 30d ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną. W art. 30e tej ustawy ustawodawca nakazuje, w zakresie w niej nieuregulowanym, odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., określonych dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wskazując jednocześnie, stosowanie których przepisów p.p.s.a. jest wyłączone. Określone w ustawie o zasadach polityki rozwoju wyłączenia nie obejmują przepisów p.p.s.a. odnoszących się do skargi kasacyjnej. Z kolei regulacje zawarte w art. 30d ust. 1 w zw. z art. 30c ust. 2 i art. 30d ust. 2 w zw. z art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach polityki rozwoju ściśle określają odrębności postępowania kasacyjnego prowadzonego w trybie określonym w tej ustawie. Odrębności te dotyczą sposobu i terminu wniesienia skargi kasacyjnej, samodzielnej podstawy pobierania opłaty sądowej oraz wymogów odnoszących się do dołączenia dokumentacji w sprawie. Ustawodawca w obrębie tej ustawy nie wnika w regulowaną przepisami p.p.s.a. materię podstaw kasacyjnych, granic skargi kasacyjnej oraz zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i dopuszczalnych rozstrzygnięć. Konieczność modyfikacji nie wynika z celów ustawy o zasadach polityki rozwoju. Wobec tego odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a. przy rozpoznawaniu skarg kasacyjnych wnoszonych na podstawie art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju polega na stosowaniu wprost, między innymi, art. 174, art. 183 § 1 i § 2 oraz art. 184 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną w przedstawionym wyżej zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że opiera się ona na usprawiedliwionych podstawach i zasługuje na uwzględnienie.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty opierają się na obu określonych w art. 174 p.p.s.a. podstawach; wyrokowi Sądu I instancji zarzucono bowiem zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem w pierwszym rzędzie należało odnieść się do zarzutów procesowych, ponieważ odniesienie się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego co do zasady możliwe jest na tle niewadliwie ustalonego (nie kwestionowanego) stanu faktycznego.
W ramach drugiej podstawy kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nierozpoznaniu sprawy w jej granicach, przejawiające się w szczególności w nierozstrzygnięciu zarzutów i kwestii podniesionych w skardze i uzupełnieniu skargi oraz art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez nieuwzględnienie skargi i niestwierdzenie, że ocena projektu skarżącego została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania zostały w jej uzasadnieniu ściśle powiązane z art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, a także § 9 ust. 5, 6 i 7 oraz § 11 ust. 9 i 11 Regulaminu konkursu. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną K. C., Sąd I instancji dopuścił się naruszenia tych przepisów głównie przez to, że nie rozpoznał sprawy w jej granicach i nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i jej uzasadnieniu oraz w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2011 r., będącym uzupełnieniem skargi.
Uznając zasadność tych zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny przede wszystkim zwraca uwagę, że z zawartej w art. 134 § 1 p.p.s.a. regulacji o braku związania sądu administracyjnego zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, wynika m.in. to, że sąd pierwszej instancji niejako "z urzędu" dokonuje oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem, niezależnie od sformułowanych w skardze twierdzeń i zarzutów.
Jednocześnie należy też zauważyć, że brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, czy skoncentrowanie się tylko na kwestiach, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a pominięcie wątków, które mają charakter uboczny i na rozstrzygnięcie nie rzutują, nie stanowi tego rodzaju uchybienia, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wypowiadany był pogląd, który Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie niniejszej podziela, że sąd pierwszej instancji nie musi, aczkolwiek jest to pożądane z uwagi na potrzebę wszechstronnego informowania strony o jej sytuacji procesowej, odnosić się do wszystkich zagadnień podniesionych w skardze, jeśli nie mają one istotnego znaczenia dla końcowego wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. (tak np. wyrok NSA z 24 czerwca 2005 r. sygn. akt FSK 2633/04; LEX nr 173345).
Dla skuteczności zarzutu kasacyjnego opartego na przepisie art. 134 § 1 p.p.s.a., w skardze kasacyjnej należy wykazać, iż sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, albo też - do czego nawiązuje autor skargi kasacyjnej - że w okolicznościach tej sprawy sąd powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej, podnosząc zarzut naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazano konkretne przepisy, tj. art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, a także § 9 ust. 5, 6 i 7 oraz § 11 ust. 9 i 11 Regulaminu konkursu, oraz konkretne zarzuty i okoliczności, które powinny były być, a nie zostały przez Sąd I instancji przeanalizowane i stosownie ocenione, wykazując też (jak tego wymaga art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Trzeba też zauważyć, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a zatem z przepisu tego wynika obowiązek sądu nakazujący mu umieścić w uzasadnieniu wyroku określone elementy, w tym m.in. podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia może okazać się zasadny jedynie wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w tym przepisie zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Natomiast ewentualne wady oceny przedstawionej w ramach wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie stanowią naruszenia tego przepisu. Nie oznaczają one bowiem tego samego, co brak tejże oceny (por. np. wyrok NSA z 27.02.2008 r. sygn. akt II FSK 1771/06).
Sporządzone w przedmiotowej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uzasadnienie wyroku niewątpliwie nie odpowiada wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a. wymogom. Co prawda zawiera ono przedstawienie stanu sprawy (i to nie "zwięzłe" a obszerne, bowiem na 9 stron uzasadnienia, 6 stron zajmuje tzw. część historyczna, a 3 rozważania własne Sądu), zawiera również przedstawienie (omówienie) zarzutów podniesionych zarówno w samej skardze, jak i w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2011 r., będącym uzupełnieniem skargi, oraz stanowiska stron, natomiast nie zawiera wystarczającego (pełnego) wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, albowiem w znaczącej części całkowicie pomija stanowisko i argumenty prezentowane przez stronę skarżącą.
Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się bowiem jedynie do tych okoliczności, które były podnoszone przez W. – M. Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. w Olsztynie i zostały przez Agencję wskazane jako powód negatywnej oceny złożonego przez K. C. wniosku o dofinansowanie projektu, koncentrując się niemal wyłącznie (podobnie jak Agencja) na kwestii braku spójności co do miejsca realizacji projektu pomiędzy sekcją C.1 biznesplanu a pkt C-8 wniosku; podzielając stanowisko Agencji w tej kwestii, Sąd ("za Instytucją") uznał, że ponieważ nie zachowano takiej spójności, Agencja miała podstawę do stwierdzenia, że wniosek o dofinansowanie nie przeszedł pozytywnie oceny merytorycznej zerojedynkowej. Natomiast Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku całkowicie pominął stanowisko i argumenty podnoszone przez K. C. w uzasadnieniu skargi oraz w jego piśmie procesowym z dnia [...] marca 2011 r. i nie dokonał własnej oceny podnoszonych przez niego zarzutów odnoszących się do naruszenia art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz § 9 ust. 5, 6 i 7 i § 11 ust. 9 i 11 Regulaminu konkursu.
Nie chodzi tu więc o ewentualne wady dokonanej przez Sąd I instancji oceny przedstawionej w ramach wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, które nie stanowią naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., a o całkowity brak tejże oceny, który powoduje, że w tym zakresie skarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. w ogóle nie poddaje się kontroli kasacyjnej.
Nie ulega wątpliwości, że sąd administracyjny nie jest kolejną (trzecią) instancją rozpatrującą kolejny raz od początku sprawę administracyjną ad meritum, lecz sprawuje on wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem. Dokonując takiej kontroli, Sąd I instancji, uznając działanie organu za zgodne z prawem i podzielając jego stanowisko, może powołać się również na te same okoliczności i te same argumenty, które przywołał organ, ale tylko w sytuacji, jeżeli w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób wyczerpujący, klarowny i logiczny wyjaśni powody, dlaczego uznał podniesione przez stronę skarżącą zarzuty za niezasadne i dlaczego uznał, że dokonana przez organ ocena zgłoszonego przez stronę projektu odpowiada prawu i nie narusza wynikającej z art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zasady przejrzystości. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. w ogóle tego nie wyjaśnił, mimo że w tzw. części historycznej uzasadnienia wyroku przedstawił wszystkie podniesione przez K. C. zarzuty i jego stanowisko.
Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. powinien przeanalizować i odnieść się do wszystkich podnoszonych przez K. C. zarzutów i okoliczności związanych ze złożonym przez niego wnioskiem o dofinansowanie projektu w trybie określonym w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
Dokonując tej analizy, Sąd w szczególności powinien wziąć pod uwagę treść powołanych przez K. C. przepisów § 9 ust. 5, 6 i 7 i § 11 ust. 9 i 11 Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego W. i M. na lata 2007-2013 Instytucji Pośredniczącej II stopnia (W.-M. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w O.) do konkursu 01/10/1.1.9 (tj. Regulaminu konkursu).
Przepis § 9 ust. 5 Regulaminu konkursu stanowi, że "W trakcie oceny merytorycznej dopuszcza się jedno uzupełnienie wniosku o dokumenty, które zostały wadliwie przygotowane lub stwierdzono ich brak. Nie podlega uzupełnieniu brak biznesplanu.". Zgodnie z § 9 ust. 6 "Wnioskodawca zobligowany jest do dostarczenia uzupełnionej/poprawionej dokumentacji w terminie 5 dni roboczych od dnia wezwania do poprawienia lub uzupełnienia wniosku z powodu wystąpienia braków/błędów formalnych/merytorycznych we wniosku. Jako dzień wezwania rozumiany jest dzień potwierdzenia odebrania informacji...". Z kolei § 9 ust. 7 stanowi, że "W trakcie oceny merytorycznej dopuszcza się również możliwość wystąpienia o wyjaśnienie niejasności bądź rozbieżności w przedstawionej dokumentacji wniosku. Wnioskodawca zobligowany jest do dostarczenia wyjaśnień w terminie 2 dni roboczych od dnia wezwania do wyjaśnień do treści dokumentacji wniosku. Jako dzień wezwania rozumiany jest dzień potwierdzenia odebrania informacji...". Dokonując analizy tych przepisów Sąd powinien rozważyć między innymi to, że w § 9 ust. 7 Regulaminu konkursu użyto sformułowania, że w trakcie oceny merytorycznej dopuszcza się "również" możliwość wystąpienia o wyjaśnienie niejasności bądź rozbieżności w przedstawionej dokumentacji wniosku, a także to, że w przepisach ust. 6 i ust. 7 § 9 Regulaminu określono dwa różne terminy – "5 dni roboczych od dnia wezwania do poprawienia lub uzupełnienia wniosku" (§ 9 ust. 6) oraz "2 dni robocze od dnia wezwania do wyjaśnień do treści dokumentacji wniosku..." (§ 9 ust. 7).
W tym kontekście, po dokonaniu stosownej analizy wskazanych przepisów, Sąd powinien jednoznacznie wypowiedzieć się co do słuszności podnoszonych przez skarżącego K. C. zarzutów odnoszących się do "dowolności we wzywaniu przez WMARR poszczególnych wnioskodawców do dwukrotnych uzupełnień na etapie oceny merytorycznej zerojedynkowej oraz na etapie rozpatrywania złożonego przez wnioskodawcę protestu, a tym samych braku jasnych i równych reguł w aplikowaniu o środki publiczne". Dopiero wówczas, po przeprowadzeniu przez Sąd I instancji analizy wszystkich wskazanych przez wnoszącego skargę kasacyjną K. C. przepisów Regulaminu konkursu, będzie możliwe odniesienie się do podniesionego w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 26 ust 2 w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy i dlatego też, działając na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.