II GSK 4677/16

II GSK 4677/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2018-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-09-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek /przewodniczący sprawozdawca/
Elżbieta Kowalik-Grzanka
Mirosław Trzecki
Symbol z opisem
6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne
Inne
Uzasadnienie
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1814/15 - Wyrok WSA w Warszawie z 2016-04-28
Skarżony organ
Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 147 poz 1033
art. 7, art. 37 ust. 2
Ustawa z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu.
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 11,  art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1814/15 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wprowadzenia do obrotu nawozu organicznego i opłaty sankcyjnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia od A. A. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1814/15, oddalił w całości skargę A. A. (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (w skrócie: Główny Inspektor lub organ II instancji) z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie wprowadzenia do obrotu nawozu organicznego, wskazania terminu jego wycofania i opłaty sankcyjnej.
Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Decyzją z dnia [...] października 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w A. (w skrócie: Wojewódzki Inspektor) w punkcie 1 stwierdził, że wprowadzony do obrotu przez skarżącego, w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do 24 maja 2011 r., nawóz organiczny o nazwie "Obornik bydlęcy granulowany" nie spełnia warunków określonych w art. 3 ust. 2 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy z 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2007r. Nr 147, poz. 1033 ze zm.; obecny tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1259, dalej: ustawa o nawozach), ze względu na brak pozwolenia ministra właściwego ds. rolnictwa na wprowadzanie nawozu organicznego do obrotu, w punkcie 2 określił termin wycofania nawozu z obrotu na 30 dni od daty otrzymania decyzji; w punkcie 3 określił ilość wprowadzonego do obrotu nawozu na 335 016 L (9518 szt. x 3 L, 17 687 szt. x 6 L, 10 017 szt. x 20 L), oraz w punkcie 4 ustalił wysokość opłaty sankcyjnej stanowiącej 100 % kwoty należnej za sprzedane nawozy w wysokości 229 224,31 złotych brutto.
Główny Inspektor zaskarżoną decyzją: po pierwsze uchylił orzeczenie organu I instancji w zakresie stwierdzenia wprowadzenia do obrotu w okresie od dnia 1 stycznia do 31 grudnia 2010 r. nawozu organicznego niezgodnie z warunkami określonymi w art. 3 ust. 2 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o nawozach i w tej części umorzył postępowanie, po drugie uchylił pkt 2 decyzji i określił termin na wycofanie z obrotu nawozu wprowadzonego do obrotu od dnia 1 stycznia do 24 maja 2011 r. na 30 dni licząc od dnia, gdy decyzja stanie się ostateczna, po trzecie uchylił pkt 3 decyzji I instancji w części dotyczącej określenia ilości wprowadzonego od dnia 1 stycznia do 31 grudnia 2010 r. do obrotu nawozu w ilości: 30 725 szt. (7568 szt. x 3 L + 15205 szt. x 6 L + 7952 szt. x 20 L) i w tej części umorzył postępowanie, po czwarte uchylił pkt 4 decyzji w części dotyczącej ustalenia opłaty sankcyjnej za sprzedane w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2010 r. nawozy w kwocie 182 661,62 zł, stanowiącej 100 % kwoty należnej i w tej części umorzył postępowanie. W pozostałym zakresie Główny Inspektor utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach od [...] maja 2011 r. do [...] czerwca 2011 r. stwierdzono, iż od dnia 1 stycznia 2010 r. do 24 maja 2011 r. skarżący wprowadził do obrotu nawóz o nazwie "Obornik bydlęcy granulowany" w oznakowanych i trwale zamkniętych torbach polietylenowych o objętości: 3 L (9518 szt.), 6 L (17687 szt.) i 20 L (10017 szt.). W okresie tym skarżący nie posiadał pozwolenia ministra właściwego ds. rolnictwa na wprowadzanie tego nawozu do obrotu, wydanego na podstawie art. 4 ustawy o nawozach. Ponadto decyzją z dnia [...] marca 2013 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o nawozach, Główny Inspektor zakazał skarżącemu wprowadzania zabezpieczonej partii nawozu do obrotu. WSA w Warszawie, prawomocnym wyrokiem z 29 lipca 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 309/14 oddalił skargę skarżącego na powyższą decyzję z dnia [...] listopada 2013 r.
Główny Inspektor uznał, że organ I instancji – opierając się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym – prawidłowo ocenił, iż produkt końcowy wytworzony z przekompostowanego obornika, który poddano suszeniu i granulacji różni się od produktu wyjściowego, badane próbki nawozu spełniały wymagania w zakresie azotu, fosforu i potasu oraz zanieczyszczeń, w związku z tym nawóz ten należy uznać za nawóz organiczny, który skarżący w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do 24 czerwca 2011 r. wprowadził do obrotu niezgodnie z warunkami określonymi w art. 3 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o nawozach. Ponieważ jednak zobowiązanie za okres 1 stycznia-31 grudnia 2010 r. uległo przedawnieniu, organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej stwierdzenia wprowadzania do obrotu w tym okresie i opłaty sankcyjnej za ten okres i umorzył postępowanie w tej części. W mocy pozostała natomiast decyzja organu I instancji dotycząca stwierdzenia wprowadzenia do obrotu nawozu od dnia 1 stycznia 2011 r. do 24 maja 2011 r. oraz opłaty sankcyjnej z tego tytułu. Organ odwoławczy uchylił punkt 2 decyzji organu I instancji nakazujący wycofanie nawozu z obrotu i określił, na podstawie art. 37 ust. 2 ustawy o nawozach, termin 30 dni na wycofanie z obrotu partii towaru wprowadzonej w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 24 maja 2011 r.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł skargę, w której zaskarżył powyższą decyzję w części, w której określono termin 30 dni na wycofanie z obrotu partii nawozu organicznego wprowadzonego do obrotu od 1 stycznia do 24 maja 2011 r. w oznakowanych i trwale zamkniętych torbach polietylenowych o objętości 3 L (1950 szt.), 6 L (2482 szt.) i 20 L (2065 szt.), licząc od dnia, gdy decyzja stanie się ostateczna oraz w części dotyczącej ustalenia opłaty sankcyjnej za sprzedane w tym okresie nawozy. W skardze zarzucono naruszenie 7 k.p.a. w zw. z art. 37 ust. 2 ustawy o nawozach oraz 156 § 1 pkt 5 k.p.a. przez brak wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie ustalenia właściwego terminu na wycofanie z obrotu nawozu oraz brak zbadania rzeczywistej wykonalności decyzji, oraz art. 11 i art. 107 k.p.a. przez całkowity brak odniesienia się do zarzutów stawianych przez stronę w zakresie określenia terminu 30 dni, zbadania czy decyzja nadaje się do wykonania i utrzymania w mocy opłaty sankcyjnej za 2011 r., a także naruszenie prawa materialnego – art. 37 ust. 1 pkt 2 i art. 39 ustawy o nawozach oraz art. 68 § 1 o.p. przez wydanie decyzji o opłacie sankcyjnej za 2011 r. po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek tej zapłaty. Skarżący stwierdził, że nie ma powodu, by inaczej traktować rok 2011 niż 2010, bo nie jest wystarczające wydanie decyzji przez organ I instancji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., obecny tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, w skrócie: p.p.s.a.) oddalił skargę w całości.
W ocenie Sądu I instancji, organy w sposób niebudzący wątpliwości wykazały, iż skarżący wprowadził do obrotu nawóz organiczny nie posiadając stosownego zezwolenia i dlatego też organ nałożył na niego opłatę sankcyjną za wprowadzenie tego nawozu do obrotu w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów skargi WSA podzielił stanowisko organu II instancji, zgodnie z którym treść art. 37, art. 38 i art. 39 ustawy o nawozach wskazuje, że do opłaty sankcyjnej ma zastosowanie art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., obecny tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 800; w skrócie: o.p.), zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia. Wobec powyższego zasadnie organ odwoławczy wskazał, że w 2014 r. uległo przedawnieniu zobowiązanie wynikające z opłaty sankcyjnej za nawóz sprzedany w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. i prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji w tej części. Tym samym z uwagi na przedawnienie opłata sankcyjna w wysokości 229 224,31 złotych uległa umorzeniu w części, tj. w kwocie 182 661,62 złotych, stanowiącej 100% kwoty należnej za nawóz sprzedany w 2010 r. Utrzymana w mocy została opłata sankcyjna w wysokości 46 562,69 złotych brutto, wynikająca ze sprzedaży nawozu w okresie od dnia 1 stycznia do 24 czerwca 2011 r. Sąd I instancji wskazując na orzecznictwo podniósł, że skoro przedawnienie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego (w tej sprawie - opłaty sankcyjnej), zostało ustalone w interesie podatnika (skarżącego), upływ terminu tego przedawnienia dopiero w postępowaniu odwoławczym nie może powodować, aby wadliwe ustalenie zobowiązania przez organ I instancji, nie mogło być skorygowane na korzyść zobowiązanego przez organ odwoławczy. Organ ten rozpoznając odwołanie w istocie nie ustala zobowiązania podatkowego (opłaty sankcyjnej), gdyż zobowiązanie to zostało już ustalone, lecz dokonuje kontroli prawidłowości tego ustalenia i w razie stwierdzenia, że ustalenie to jest wadliwe, zobowiązany jest do dokonania niezbędnej korekty, co jednak możliwe jest po uprzednim uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie.
WSA wskazał, że decyzja organu I instancji wydana została na podstawie art. 37 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy o nawozach, a zatem powinna określać termin wycofania z obrotu nawozu, w związku z tym zasadnie organ odwoławczy, w myśl art. 138 § 1 pkt 2 (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., obecny tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; w skrócie: k.p.a.), uchylił pkt 2 decyzji organu I instancji i określił termin 30 dni na wycofanie z obrotu partii tego nawozu organicznego, wprowadzonego do obrotu od dnia 1 stycznia do 24 maja 2011 r. licząc od dnia, gdy decyzja stanie się ostateczna. Sąd podkreślił, że to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że wycofał z obrotu wadliwą partię towaru, jeśli tego nie uczyni, organ zakreśla mu odpowiedni termin.
W ocenie WSA, zaskarżona decyzja wydana została z zachowaniem warunków z art. 107 § 3 k.p.a., gdyż organ odwoławczy należycie wyjaśnił podstawy rozstrzygnięcia, nie naruszając przy tym przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjął niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy.
Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie:
- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak rzeczywistego odniesienia się do zarzutów skargi
dotyczących naruszenia art. 11 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. w zakresie braku uzasadnienia przez organ określenia terminu na wycofanie towaru z obrotu, zbadania czy decyzja w zakresie wycofania towaru z obrotu nadaje się do wykonania oraz utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w zakresie ustalenia opłaty sankcyjnej za rok 2011;
- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak rzeczywistego odniesienia się do zarzutów skargi
dotyczących naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 37 ust. 2 ustawy o nawozach;
- art. 37 ust. 2 ustawy o nawozach poprzez uznanie, iż organ nie musi badać ani uzasadniać długości terminu określonego stronie na wycofanie nawozu z obrotu, gdyż to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że wycofał z obrotu wadliwą partię towaru.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że skarżący nie negował, iż decyzja powinna zawierać taki termin wycofania nawozu z obrotu, ale domagał się zbadania, czy decyzja jest w ogóle wykonalna, a jeżeli tak, to czy taki termin będzie odpowiedni na jej wykonanie. W przekonaniu skarżącego bowiem organ nie powinien decyzji, szczególnie nakładających obowiązki na obywateli, podejmować automatycznie, ale odpowiednio je uzasadnić. Skarżący kasacyjnie przytoczył wypowiedź Sądu, który wskazał, iż: "To na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że wycofał z obrotu wadliwą partię towaru, jeśli tego nie uczyni, organ zakreśla mu odpowiedni termin". Powyższy fragment uzasadnienia, w ocenie skarżącego, jest sprzeczny z wcześniejszym fragmentem uzasadnienia stanowiącym, iż to już pierwotna decyzja organu powinna określać termin wycofania towaru z obrotu. Mając na względzie, iż Sąd zaniechał wskazania podstawy prawnej, z której wywiódł powyższe twierdzenie, tym bardziej zważyć należy, iż naruszył tym samym art. 141 § 1 p.p.s.a. Skarżący, niejako z ostrożności, postawił również zarzut naruszenia przez Sąd art. 37 ust. 2 ustawy o nawozach, gdyż przytoczony fragment uzasadnienia można również uznać za dokonanie przez Sąd błędnej wykładni tego przepisu postępowania i uznanie, że organ musi uzasadnić określony termin dopiero, gdy strona go nie dotrzyma. Taka wykładnia przepisu jest już na pierwszy rzut oka błędna i nie znajduje pokrycia w przepisach ustawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastęsptwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
W skardze kasacyjnej zarzucono jedynie naruszenie przepisów postępowania. Skarżący kasacyjnie koncentruje się mianowicie na zarzucie naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się przez Sąd do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 7 w zw. z art. 37 ust. 2 ustawy o nawozach.
Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia wyroku sądu. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego lub zaakceptowanego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji do zarzucania błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. m.in. wyrok NSA z 18 września 2014r., sygn. akt II GSK 1096/13, LEX nr 1572587).
W świetle powyższego, podniesiony w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie mógł zostać uwzględniony. Analiza treści tego zarzutu prowadzi bowiem do wniosku, że w jego ramach skarżący kasacyjnie próbuje w istocie zakwestionować prawidłowość dokonanej przez Sąd oceny prawnej co do braku naruszeń przepisów przez organ, a więc prawidłowość oceny Sądu, że zaskarżona decyzja była zgodna z prawem. Skarżący kasacyjnie upatruje bowiem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w "braku rzeczywistego odniesienia się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 11 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. w zakresie braku uzasadnienia przez organ określenia terminu na wycofanie towaru z obrotu, zbadania czy decyzja w zakresie wycofania towaru z obrotu nadaje się do wykonania oraz utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w zakresie ustalenia opłaty sankcyjnej za rok 2011" (punkt 1 petitum skargi kasacyjnej) oraz w braku "rzeczywistego odniesienia się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 37 ust. 2 ustawy o nawozach" (punkt 2 petitum skargi kasacyjnej). Skarżący kasacyjnie nie kwestionuje zatem braku wymaganych przez art. 141 § 4 p.p.s.a. elementów formalnych uzasadnienia wyroku, a więc braku obligatoryjnych elementów uzasadnienia, lecz kwestionuje treść tego uzasadnienia, zarzucając brak "rzeczywistego odniesienia się". Skarżący kasacyjnie polemizuje zatem w ten sposób z oceną prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co w ramach tego zarzutu jest niedopuszczalne. To, że skarżący nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a.
Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przewidzianym w art. 141 § 4 p.p.s.a., zawiera bowiem wszystkie obligatoryjne elementy treści wymienione w tym przepisie, a zawarty w nim wywód prawny pozwala na jednoznaczne ustalenie i ocenę w toku kontroli instancyjnej tego, co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał podstawę prawną wyroku i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, przedstawił stan sprawy, istotę zarzutów skargi i dokonał oceny zaskarżonej decyzji oraz podniesionych w skardze zarzutów uznając, że w sprawie nie doszło do wskazanych w tym wyroku naruszeń.
Podkreślić trzeba, że Sąd operował w granicach sprawy sądowoadministracyjnej, wyznaczonej granicami zaskarżenia. W skardze nie zakwestionowano całej decyzji organu odwoławczego, a jedynie dwa jej punkty: dotyczący wskazania 30-dniowego terminu na usunięcie z obrotu towaru wprowadzonego do obrotu w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 24 maja 2011 r. oraz nałożenia za ten okres opłaty sankcyjnej. Działając w granicach zaskarżenia, Sąd wyjaśnił w sposób prawidłowy, dlaczego w rozpoznawanej sprawie uznał, że organ zgodnie z prawem, w oparciu o przepis art. 37 ust. 1 i 2 ustawy o nawozach, określił termin usunięcia z obrotu wprowadzonych nawozów oraz wymierzył opłatę sankcyjną za okres od 1 stycznia do 24 maja 2011 r. Nie ma racji skarżący kasacyjnie, że Sąd nie analizował zasadności nałożenia opłaty sankcyjnej za rok 2011. W uzasadnieniu wyroku wskazano dlaczego uznano, że skarżący wprowadzał nawóz do obrotu niegodnie z prawem i dlaczego uznano przedawnienie za 2010 r. Sąd zasadnie powtórzył także w ślad za organem odwoławczym, że określenie terminu na wycofanie z obrotu było, w świetle art. 37 ust. 2 ustawy o nawozach, obligatoryjne. Prawidłowo zatem Sąd w zaskarżonym wyroku zaakceptował pogląd organu odwoławczego, który uchylił decyzję organu I instancji w części nakładającej obowiązek wycofania towaru z obrotu i w to miejsce, stosownie do treści art. 37 ust. 2 in fine ustawy o nawozach, określił termin na wycofanie towaru z obrotu. Z przepisu art. 37 ust. 1 ustawy o nawozach wynika, że obowiązek wycofania towaru z obrotu obciąża stronę z mocy ustawy, w decyzji zaś – jak wynika z art. 37 ust. 2 in fine, organ ma jedynie określić termin na jego wycofanie.
Powyższe dowodzi, że wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, Sąd w zaskarżonym wyroku wypowiedział się w tych wszystkich kwestiach. Sam skarżący kasacyjnie jest zresztą niekonsekwentny, bo jednak w drugiej części uzasadnienia skargi kasacyjnej dostrzega, że Sąd te kwestie w uzasadnieniu analizował, cytuje stosowne fragmenty tego uzasadnienia i kwituje to stwierdzeniem, że "wyżej przytoczone fragmenty uzasadnienia można uznać za pozorną próbę odniesienia się do części zarzutów skargi". To, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z poglądami Sądu, nie może być kwestionowane w trybie art. 141 § 4 p.p.s.a.
Podniesiony zatem w punktach 1 i 2 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie jest zasadny i nie mógł przynieść oczekiwanego przez skarżącego skutku. Nietrafny jest zarzut nieodniesienia się do zarzutów skargi, dalej zaś idące w uzasadnieniu tego zarzutu kwestionowanie prawidłowości oceny prawnej i przyjętego w sprawie przez Sąd poglądu prawnego oraz wykazywanie jego wewnętrznej sprzeczności i nielogiczności, nie mogły zostać w ramach tego zarzutu uwzględnione.
Nie mógł też przynieść oczekiwanego przez skarżącego kasacyjnie skutku podniesiony w punkcji 3 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 37 ust. 2 ustawy o nawozach. Konstrukcja tego zarzutu także nie jest prawidłowa. Skarżący kasacyjnie nie wiąże go bowiem w sposób wyraźny i bezpośredni z naruszeniem prawa przez Sąd. Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym służącym zaskarżaniu wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych. Podstawą skargi kasacyjnej może być m.in. "naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Nie chodzi tutaj zatem o wszelkie naruszenia przepisów proceduralnych, ale o naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej, uregulowanej przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oczywiście może się wiązać z zarzutami naruszenia procedury administracyjnej w sposób pośredni. Brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej z naruszeniem przepisów Prawa o postępowaniu administracyjnym powoduje, że zarzut nie może być uznany za spełniający przesłanki podstaw kasacyjnych, o których mowa art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest orzeczenie sądu, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. (por. m.in. wyroki NSA z: 31 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 925/10, LEX nr 1100417; z 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2088/12, LEX nr 1291377).
Ponadto należy zauważyć, że skarżący kasacyjnie zarzucając naruszenie art. 37 ust. 2 ustawy o nawozach, nie kwestionuje uprawnienia organu do określenia terminu na wycofanie z obrotu, a jedynie to, że w skardze "domagał się zbadania, czy decyzja jest w ogóle wykonalna, a jeśli tak, to czy taki termin będzie odpowiedni na jej wykonanie", gdyż organ nie powinien tego terminu wyznaczać automatycznie.
Z takiej konstrukcji uzasadnienia tego zarzutu można się zatem domyślać, że zarzut ten jest w istocie kontynuacją dwóch pierwszych zarzutów, tj. naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów skargi. Taka konstrukcja zarzutu postawionego w punkcie 3 ponownie zatem wskazuje, że skarżący kasacyjnie nie kwestionuje wadliwości określonego przez organ terminu na wycofanie z obrotu, lecz wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku w tym zakresie poprzez "brak rzeczywistego odniesienia się" do tego przez Sąd, to zaś było już przedmiotem oceny przez NSA powyżej.
Fakt, że skarżący kasacyjnie tak właśnie konstruuje zarzut, potwierdza też jego uzasadnienie. W żadnej części uzasadnienia skargi kasacyjnej nie pojawiły się argumenty kwestionujące wyznaczony termin w sensie jego adekwatności i możliwości dochowania przez skarżącego w rozpoznawanej sprawie. Skarżący kasacyjnie nie twierdzi bowiem, że termin ten był w okolicznościach sprawy, ze względu na jej stan faktyczny, zbyt krótki czy zbyt długi. Nie twierdzi też, że nie wprowadził towaru do obrotu i w tym sensie decyzja określająca ten termin byłaby niewykonalna. Ogranicza się do postawienia zarzutu procesowego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i poprzez ten zarzut próbuje polemizować z poglądem Sądu i organu, co jest – jak już wyżej wskazano - w ramach tego zarzutu niedopuszczalne.
Rozpatrywana skarga kasacyjna nie spełnia jeszcze jednego bardzo istotnego wymogu, a mianowicie nie wykazuje, że zarzucane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownego podkreślenia wymaga, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, a Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami podniesionych w niej zarzutów. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania w petitum skargi przepisów prawa, którym według skarżącego uchybił sąd, określenia jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu odnoszącego się ściśle do wskazanych naruszeń, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa w przywołanym przepisie, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Błędne uzasadnienie orzeczenia bądź niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego stanowią podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli prowadzą do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy.
Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna tego wymogu nie spełnia. Autor skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie nie wykazał, że gdyby do zarzucanego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu ze wskazanymi przepisami k.p.a. i ustawy o nawozach nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny. Co więcej, pomimo że skarżący upatruje naruszenia przepisów postępowania w braku odniesienia się Sądu do wadliwego ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy i braku wnikliwej oceny stanu faktycznego dokonanej przez Sąd w zakresie terminu na wycofanie towaru z obrotu, to równocześnie skarżący kasacyjnie koncentruje się na wykazaniu wadliwej konstrukcji uzasadnienia zaskarżonego wyroku poprzez zaakceptowanie przez Sąd ustaleń organu, ale nie podważa żadnych elementów stanu faktycznego, o czym już była mowa.
Należy zwrócić uwagę na jeszcze jeden element, który umknął skarżącemu kasacyjnie. W zarzucie sformułowanym w punkcie 1 skargi kasacyjnej wskazuje on m.in. na "brak rzeczywistego odniesienia się Sądu do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 11 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. w zakresie braku uzasadnienia przez organ (...) zbadania czy decyzja w zakresie wycofania towaru z obrotu nadaje się do wykonania". Trzeba jednak podkreślić, że zaskarżona decyzja nie zawiera nakazu wycofania nawozu z obrotu. Wadliwą treść decyzji organu I instancji w tym zakresie skorygował organ odwoławczy, uchylając punkt 2 decyzji organu I instancji nakazujący wycofanie nawozu z obrotu. W zaskarżonej decyzji określono jedynie termin wycofania nawozu z obrotu, stosownie do art. 37 ust. 2 in fine ustawy o nawozach. Także zatem w tej części zarzut skargi kasacyjnej nie jest zasadny.
W tym stanie rzeczy, ponieważ skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił w całości od zasądzenia od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, biorąc pod uwagę znikomy nakład pracy pełnomocnika organu, sporządzającego odpowiedź na skargę kasacyjną oraz reprezentującego organ na rozprawie przed NSA.