II GSK 467/25

II GSK 467/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-08-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /przewodniczący/
Marek Krawczak
Patrycja Joanna Suwaj /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6202 Zakłady opieki zdrowotnej
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 2143/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-05-29
Skarżony organ
Minister Zdrowia
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 3 § 2 pkt 4, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P Z Sp. z o.o. w J od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 2143/23 w sprawie ze skargi P Z Sp. z o.o. w J na akt Ministra Zdrowia z dnia 14 lipca 2023 r. nr DLJ.42.58.2023.OK w przedmiocie udzielenia akredytacji w zakresie świadczeń zdrowotnych oraz funkcjonowania podstawowej opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P Z Sp. z o.o. w J na rzecz Ministra Zdrowia 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 maja 2024 r. (sygn. akt V SA/Wa 2143/23), po rozpoznaniu sprawy ze skargi Przychodnia Z. sp. z o.o. w J.(dalej przywoływana jako: "Skarżąca"), na akt Ministra Zdrowia (dalej przywoływany jako: "Minister", "Organ") z dnia 14 lipca 2023 r. nr DLJ.42.58.2023.OK w przedmiocie odmowy udzielenia akredytacji, oddalił skargę.
Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.
1. W dniu 24 maja 2022 r. Skarżąca złożyła wniosek o udzielenie akredytacji dla POZ.
2. Uchwałą nr 17/2023 POZ z 17 lutego 2023 r. Rada Akredytacyjna zarekomendowała Ministrowi Zdrowia odmowę udzielenia akredytacji Skarżącej jako podmiotowi leczniczemu, w zakresie działalności prowadzonej w zakładzie leczniczym NZOZ Przychodnia Z. (...) . Na podstawie dokonanej przez Radę oceny punktowej, o której mowa w art. 3 ust. 8 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o akredytacji w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2135, dalej przywoływana jako: "ustawa o akredytacji"), Skarżąca uzyskała 64% możliwej do uzyskania liczby punktów pod względem spełnienia standardów akredytacyjnych, określonych w obwieszczeniu Ministra Zdrowia w sprawie standardów akredytacyjnych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz funkcjonowania podstawowej opieki zdrowotnej z dnia 7 kwietnia 2011 r. (Dz. Urz. MZ. 11.4.42 z dnia 14 kwietnia 2011 r.)
3. W piśmie z 1 marca 2023 r. Organ poinformował Skarżącą o odmowie udzielenia akredytacji. Organ wskazał, że w wyniku oceny punktowej Skarżąca uzyskała 64% możliwej do uzyskania liczby punktów w zakresie standardów akredytacyjnych określonych obwieszczeniem Ministra Zdrowia z dnia 7 kwietnia 2011 r. w sprawie standardów akredytacyjnych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz funkcjonowania podstawowej opieki zdrowotnej (Dz. Urz. Min. Zdrow. poz. 42). Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzania Ministra Zdrowia z dnia 31 sierpnia 2009 r. w sprawie procedury oceniającej spełnianie przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych standardów akredytacyjnych oraz wysokości opłat za jej przeprowadzenie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1738), do udzielenia akredytacji niezbędne jest uzyskanie co najmniej 75% możliwej do uzyskania liczby punktów.
4. W piśmie z 14 marca 2023 r. Skarżąca wniosła sprzeciw od odmowy udzielenia akredytacji.
5. W piśmie z 14 lipca 2023 r. Minister poinformował, że po analizie sprzeciwu, w trybie art. 3 ust 10 ustawy o akredytacji, odmawia udzielenia akredytacji. W uzasadnieniu wskazał, że Skarżąca nie spełniła na minimalnym wymaganym poziomie standardów akredytacyjnych, mających istotne znaczenie dla bezpieczeństwa i zdrowia pacjentów oraz jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych w obszarach: wszechstronność opieki, prawa pacjenta, dokumentacja jednostki. Do uzyskania akredytacji w ochronie zdrowia rekomendowane jest podjęcie działań skutkujących prowadzeniem kompletnej dokumentacji medycznej oraz jej analizy, zapewnieniem udzielania świadczeń w sposób kompleksowy, aktualizacją wiedzy personelu o prawach pacjenta, prowadzeniem programów profilaktycznych w opiece nad pacjentami oraz ciągłą ewaluacją oceny i poprawy jakości.
6. W skardze na informację Ministra Zdrowia z 14 lipca 2023 r. nr DLJ.4238 J023.OK, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonej informacji i zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
7. Wojewódzki Sąd Administracyjny przywołanym wyrokiem z dnia 29 maja 2024 r. oddalił skargę.
Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd I instancji wskazał, że odmowa udzielenia akredytacji podmiotowi leczniczemu, w trybie uregulowanym w ustawie o akredytacji, jakkolwiek nie jest decyzją podejmowaną w toku jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego (art. 1 pkt 1 k.p.a.), to stanowi akt podjęty w sformalizowanej procedurze w sprawie z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a zatem podlega, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kognicji sądu administracyjnego.
Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie według powyższych kryteriów WSA uznał, że nie zawiera ona naruszeń, które powodowałyby konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.
W rozpoznawanej sprawie Minister odmówił udzielenia akredytacji w oparciu
o rekomendację Rady Akredytacyjnej, wydaną po przeprowadzeniu procedury oceniającej i dokonaniu oceny punktowej spełnienia poszczególnych standardów. Analiza akt administracyjnych doprowadziła Sąd I instancji do wniosku, że zarówno procedura oceniająca jak też ocena punktowa zostały przeprowadzone w zgodzie
z przepisami ustawy o akredytacji i rozporządzenia w sprawie procedury oceniającej oraz na podstawie standardów akredytacyjnych opublikowanych w obwieszczeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 kwietnia 2011 r. w sprawie standardów akredytacyjnych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz funkcjonowania podstawowej opieki zdrowotnej. Z akt sprawy wynika, że po wniesieniu przez stronę sprzeciwu Minister dokonał wyczerpującej analizy zarzutów do wyników dokonanej oceny, sformułowanych szczegółowo przez stronę w zastrzeżeniach do raportu z przeglądu akredytacyjnego z 24 października 2022 r., co znalazło odzwierciedlenie w znajdującym się w aktach sprawy dokumencie z 14 lipca 2023 r. "Analiza spełnienia standardów", w którym Organ dokonał ponownej analizy spełnienia wszystkich standardów akredytacyjnych, do których wniesiono sprzeciw. W celu wszechstronnej oceny zgłaszanych przez stronę argumentów, Minister zwrócił się też do Rady Akredytacyjnej o stanowisko w tej sprawie, która po przeanalizowaniu zarzutów strony utrzymała ocenę akredytacyjną na poziomie 64%. W rozpoznawanej sprawie strona nie zakwestionowała też ustaleń faktycznych dokonanych przez wizytatorów w protokołach z przeglądu i sporządzonego na ich podstawie raportu, których prawidłowość mogłaby podlegać weryfikacji przez sąd, a wyłącznie, jak podkreślił WSA, polemizuje z oceną merytoryczną Rady Akredytacyjnej i Ministra, której fachowość nie podlega kontroli sądowej.
W ocenie WSA weryfikacja sądowa stanowiska Organu, dotyczącego spełniania standardów akredytacyjnych przez Skarżącą jako podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, obejmuje kontrolę zgodności przeprowadzonego przez organ postępowania z procedurą określoną w ustawie o akredytacji i rozporządzeniu w sprawie procedury oceniającej oraz zbadanie czy ocena została dokonana w ramach standardów akredytacyjnych. Tym samym strona w rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu I instancji, nie może skutecznie podważać treści merytorycznej standardów akredytacyjnych określonych w przewidziany prawem sposób (zatwierdzonych przez Ministra Zdrowia i opublikowanych zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy o akredytacji). Strona nie może ze skutkiem prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym podważyć kompetencji wizytatorów dokonujących przeglądu podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, skoro przepisy prawa nie przewidują dla tych osób szczególnych wymogów formalnych poza tym, że ma to być osoba upoważniona przez ośrodek akredytacyjny (art. 3 pkt 5 ustawy o akredytacji)
i podlega wyłączeniu od udziału w procedurze oceniającej z przyczyn określonych
w § 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie procedury oceniającej.
WSA wskazał, że stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego umożliwiającego wydanie aktu z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień wynikających z przepisów prawa spoczywa na organie administracji publicznej, z czym wiąże się przyznana sądowi administracyjnemu kompetencja do oceny sposobu wypełnienia przez organ tego obowiązku, mieszcząca się w ramach przeprowadzanej kontroli legalności działania administracji. Mając również na uwadze, że do zaskarżonego w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcia (aktu z zakresu administracji publicznej) nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym wymogi odnoszące się do decyzji administracyjnej, sąd, kontrolując zgodność zaskarżonego aktu z prawem, brał pod uwagę całość materiału sprawy zgromadzonego w toku czynności poprzedzających jego podjęcie.
8. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Skarżąca wnosząc
o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Jednocześnie Skarżąca zrzekła się rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
1) prawa materialnego, a to przepisów art. 3 ust. 1, ust. 3, ust. 10 i ust. 11 ustawy o akredytacji w zw. z § 7 oraz § 8 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 31 sierpnia 2009 r. w sprawie procedury oceniającej spełnianie przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych standardów akredytacyjnych oraz wysokości opłat za jej przeprowadzenie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1738) poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na oddaleniu skargi w całości wobec uznania za dostatecznie umotywowaną odmowę udzielenia akredytacji w sytuacji, gdy Skarżąca wskazała na konkretne zarzuty w zakresie uchybień w procedurze akredytacyjnej, a Minister uchylił się jednocześnie od oceny zastrzeżeń podniesionych przez akredytowany podmiot, czym naruszono wskazane normy prawne.
2) przepisów postępowania tj. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w całości w sytuacji braku zebrania przez Sąd administracyjny, a wcześniej Ministra Zdrowia dostatecznego materiału dowodowego w sprawie oraz sprzeczności w ocenie zebranych dowodów przejawiającej się choćby w tym, że po wniesieniu przez Skarżącą sprzeciwu, Minister dokonał wyczerpującej analizy zarzutów do wyników dokonanej oceny sformułowanych przez stronę w zastrzeżeniach do raportu z przeglądu akredytacyjnego z dnia 24 października 2022 r., podczas gdy brak jest w sprawie takich ustaleń faktycznych, co nie pozwalało na ustalenie, że Skarżąca nie spełnia standardów akredytacyjnych w zakresie udzielenia świadczeń zdrowotnych, a w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna została oddalona; zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
9. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione
i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.
10. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutów kasacyjnych.
Sformułowane zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego ze względu na konstrukcyjne i merytoryczne powiązanie podlegały łącznej ocenie.
11. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy.
Należy wyjaśnić, że art. 3 w ust. 1-13 ustawy o akredytacji określa reguły rozpatrywania wniosku o udzielenie akredytacji, w tym elementy tegoż wniosku, tryb rozpatrywania. I tak art. 3 w ust. 3 cyt. aktu stanowi, że akredytacji udziela Minister Zdrowia, na podstawie rekomendacji Rady, w formie certyfikatu akredytacyjnego, po przeprowadzeniu procedury oceniającej podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych. Z kolei na mocy art. 3 ust. 8 cyt. ustawy na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 7 (raport, ewentualne korekty w nim wniesieniu zastrzeżeń przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych oraz zastrzeżenia), Rada dokonuje oceny punktowej spełnienia poszczególnych standardów i przedstawia ministrowi właściwemu do spraw zdrowia rekomendację w zakresie udzielenia albo odmowy udzielenia akredytacji podmiotowi udzielającemu świadczeń zdrowotnych. Natomiast według ust. 11 art. 3 ww. ustawy, po rozpatrzeniu sprzeciwu minister właściwy do spraw zdrowia udziela akredytacji, jeżeli uzna sprzeciw za zasadny, albo odmawia jej udzielenia. Odmowa udzielenia akredytacji jest ostateczna. Przede wszystkim
z powołanych przepisów nie wynika dla Ministra zakaz przedstawiania do oceny ośrodkowi akredytacyjnemu i Radzie Akredytacyjnej sprzeciwu podmiotu ubiegającego się udzielenie akredytacji. Wręcz przeciwnie, skoro czynności przeglądu spółki pod względem spełniania standardów akredytacyjnych przeprowadzało CMJ w oparciu o art. 3 ust. 3, 4, 5 ustawy o akredytacji i sporządzało raport (ust. 6), a następnie po wniesieniu do raportu zastrzeżeń przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, miało obowiązek odniesienia się do nich, co też uczyniło (art. 3 ust. 7 ww. ustawy), to tym bardziej Minister był uprawniony do zwrócenia się do ośrodka akredytacyjnego o stanowisko co do wspomnianego sprzeciwu. Przy tym ośrodek akredytacyjny przygotowuje harmonogram przeglądu podmiotu ocenianego, na podstawie którego przeprowadza się procedurę oceniającą (§ 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie procedury). Ponadto także ośrodek akredytacyjny opracowuje standardy akredytacyjne (art. 2 ust. 1 ustawy
o akredytacji), które po zaakceptowaniu przez Radę (art. 2 ust. 2 ustawy
o akredytacji) i zatwierdzeniu przez Ministra Zdrowia są publikowane w drodze obwieszczenia (art. 2 ust. 3 ww. aktu) i stanowią podstawę oceny podmiotu ubiegającego się o akredytację (art. 3 ust. 4 ustawy o akredytacji).
Podobna sytuacja jest z pozycją Rady Akredytacyjnej (dalej: Rada)
w procedurze udzielania akredytacji, gdyż to na podstawie jej stanowiska - rekomendacji/jej braku Minister udziela albo odmawia akredytacji (art. 3 ust. 8 cyt. ustawy). Do zadań Rady na mocy § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 sierpnia 2009 r. w sprawie Rady Akredytacyjnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 391) należy m.in.: współdziałanie z ośrodkiem akredytacyjnym oraz ministrem właściwym do spraw zdrowia przy tworzeniu standardów akredytacyjnych (pkt 1); rekomendowanie ośrodkowi akredytacyjnemu sposobu przeprowadzania procedury oceniającej podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych wnioskujący o udzielenie akredytacji,
w tym określenie zakresu działalności leczniczej podlegającej przeglądowi akredytacyjnemu, uwzględniające lokalizację i strukturę organizacyjną tego podmiotu (pkt 1a); podejmowanie uchwał w sprawie przekazania ministrowi właściwemu do spraw zdrowia rekomendacji w zakresie udzielenia lub odmowy udzielenia akredytacji podmiotowi udzielającemu świadczeń zdrowotnych (pkt 2).
Mając na uwadze wspomniane kompetencje ośrodka akredytacyjnego, Rady Akredytacyjnej i Ministra Zdrowia należy dojść do wniosku, że między nimi występuje swoiste współdziałanie, przy czym Radę wyposażono w kompetencję dokonywania oceny punktowej spełniania przez podmiot ubiegający się o akredytację poszczególnych standardów i przedstawienia rekomendacji w oparciu o dokumenty przedstawione przez ośrodek akredytacyjny, a Ministrowi przydzielono kompetencje rozstrzygania, załatwiania sprawy po uzyskaniu rekomendacji Rady, co zresztą uczynił w kontrolowanej sprawie. Jak zaznaczono ustawa o akredytacji nie wyłącza opisanego trybu współdziałania tychże podmiotów na jakimkolwiek etapie postępowania o udzielenie akredytacji, tym bardziej, że prowadzenie procedury oceniającej w opisanym trybie nie uszczupla w jakikolwiek sposób kompetencji Ministra w tymże postępowaniu. Wyłącznie do Ministra należy wydanie akredytacji albo odmowa jej udzielenia. Ponadto przyjęty przez Ministra tryb działania, zdaniem NSA, pozwala na jak najlepsze osiągnięcie celów postępowania akredytacyjnego, które ma potwierdzić spełnianie przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych standardów akredytacyjnych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz funkcjonowania tego podmiotu (art. 1 ust. 2 ustawy o akredytacji).
12. Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 1). petitum skargi kasacyjnej, wskazać należy, że spółka zarzuciła Ministrowi błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa materialnego, polegającą na oddaleniu skargi w całości wobec uznania za dostatecznie umotywowaną odmowę udzielenia akredytacji w sytuacji, gdy zdaniem Skarżącej wskazała ona na konkretne zarzuty w zakresie uchybień w procedurze akredytacyjnej, a Minister uchylił się jednocześnie od oceny zastrzeżeń podniesionych przez akredytowany podmiot, czym naruszono wskazane normy prawne. Przeprowadzenie oceny faktów, istotnych dla ustalenia spełniania standardów akredytacyjnych miało, jej zdaniem, nastąpić z naruszeniem art. 3 ust. 1, ust. 3, ust. 10 i ust. 11 ustawy o akredytacji w zw. z § 7 oraz 8 ust. 1-3 rozporządzenia w sprawie procedury.
Sąd kasacyjny nie dopatrzył się naruszenia ww. przepisów przez WSA, który podzielił stanowisko Ministra, że procedura oceny spełnienia przez Skarżącą standardów akredytacyjnych nie naruszała prawa. Minister Zdrowia należycie bowiem zweryfikował zarekomendowane mu przez Radę stanowisko, oparte na raporcie i korekcie do niego sporządzonych, po zastrzeżeniach Skarżącej, przez ośrodek akredytacyjny, zgodnie z którym strona spełniała standardy akredytacyjne, ale na poziomie 71% (71,71%).
13. W rozpoznawanej sprawie Minister odmówił udzielenia akredytacji
w oparciu o rekomendację Rady Akredytacyjnej, wydaną po przeprowadzeniu procedury oceniającej i dokonaniu oceny punktowej spełnienia poszczególnych standardów. Analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, jak prawidłowo wskazał WSA, że zarówno procedura oceniająca jak też ocena punktowa zostały przeprowadzone w zgodzie z przepisami ustawy o akredytacji i rozporządzenia
w sprawie procedury oceniającej oraz na podstawie standardów akredytacyjnych opublikowanych w obwieszczeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 kwietnia 2011 r.
w sprawie standardów akredytacyjnych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz funkcjonowania podstawowej opieki zdrowotnej. Z akt sprawy wynika, że po wniesieniu przez stronę sprzeciwu Minister dokonał wyczerpującej analizy zarzutów do wyników dokonanej oceny, sformułowanych szczegółowo przez stronę w zastrzeżeniach do raportu z przeglądu akredytacyjnego z 24 października 2022 r., co znalazło odzwierciedlenie w znajdującym się w aktach sprawy dokumencie z 14 lipca 2023 r. "Analiza spełnienia standardów", w którym Organ dokonał ponownej analizy spełnienia wszystkich standardów akredytacyjnych, do których wniesiono sprzeciw. W celu wszechstronnej oceny zgłaszanych przez stronę argumentów, Minister zwrócił się też do Rady Akredytacyjnej o stanowisko w tej sprawie, która po przeanalizowaniu zarzutów strony utrzymała ocenę akredytacyjną na poziomie 64%.
Należy przy tym zauważyć, a czego Spółka nie kwestionowała, że termin rozpoczęcia procedury oceniającej był ustalony w porozumieniu ze stroną (§ 2 ust. 4 rozporządzenia w sprawie akredytacji), harmonogram przeglądu był przekazany stronie nie później niż 14 dni przed rozpoczęciem przeglądu (§ 2 ust. 2 tego rozporządzenia) i w harmonogramie określono czynności, jakie wizytator/wizytatorzy przeprowadzą i terminy ich przeprowadzenia. Zatem Skarżąca, która z własnej inicjatywy ubiegała się o akredytację, miała wystarczający czas na przygotowanie się do procedury oceniającej, tym bardziej, że standardy akredytacyjne, ich waga i skala punktowa jego oceny są określone w obwieszczeniu w sprawie akredytacji
i rozporządzeniu w sprawie procedury.
14. Co do wyników postępowania akredytacyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że Minister poddał sprawdzeniu wszystkie okoliczności, podniesione przez spółkę co do błędnej oceny stopnia spełnienia przez nią części standardów akredytacyjnych. Właśnie w celu wszechstronnej oceny zgłaszanych przez Stronę argumentów, Minister zwrócił się do Rady i ośrodka akredytacyjnego o ich stanowisko w tej sprawie. Stanowiska te wskazywały, i słusznie, że Skarżąca nie przedstawiła żadnych nowych argumentów zasługujących na uwzględnienie. Była to wyłącznie polemika z oceną przedstawioną przez Ministra.
Organ, omawiając zagadnienia, których ocenę podważała Skarżąca jako zaniżoną albo odmawiającą przydzielenia punktacji, jak i te, za które podwyższył/przyznał punkty, uczynił to w bardzo szczegółowy sposób. Przeprowadził ocenę standardów akredytacyjnych do których wniesiono sprzeciw – Analizę spełnienia standardów - w sposób uporządkowany, w tabeli, według kolejności, jak wymieniono je w załączniku do obwieszczenia w sprawie standardów akredytacyjnych. Organ przyjął prawidłową metodologię rozpatrywania zarzutów spółki, bowiem przedstawiał swoje wyczerpujące stanowisko jako wyjaśnienie treści danego standardu w ww. Analizie. Strona nie zakwestionowała opisanego sposobu rozpatrzenia jej argumentów przez Organ, przy czym w ani w skardze, ani w skardze kasacyjnej w odniesieniu do kwestionowanej oceny standardów nie przedstawiła nowych okoliczności. Stąd wystarczająca była ocena stanowiska Ministra dokonana przez Sąd, zwłaszcza że zarzuty spółki podnosiły zaniżenie punktacji w procedurze oceniającej, a nie podważały oceny tych standardów, za które przydzielono spółce dodatkowe punkty i zwiększono ich sumę do 71%.
15. Skarżąca, jak już wspomniano, także w skardze kasacyjnej wdała się
w polemikę z oceną dokonaną przez Ministra, nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności, oczekując, aby wyłącznie na tej podstawie w przytoczonych przez nią
w skardze kasacyjnej standardach BO 2.3, BO 7.1, DM 7.2-7.7, WO 5, WO 2. otrzymać wyższą liczbę punktów niż wynikająca z oceny dokonanej przez Ministra. Przy tym należy zauważyć, że strona w skardze kasacyjnej znacząco ograniczyła liczbę standardów, w stosunku do zgłaszanych w postępowaniu akredytacyjnym,
a następnie w skardze, co do których miała uzyskać zaniżoną punktację.
16. W ocenie Sądu odwoławczego, WSA prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, zweryfikował całość materiału dowodowego także w kontekście dowodów
z dokumentów przedłożonych przez spółkę wraz z zastrzeżeniami do raportu
z przeglądu akredytacyjnego oraz prawidłowo ustalił stan faktyczny wypływający
z dokumentów pochodzących od podmiotów biorących udział w procedurze akredytacyjnej. W związku z tym, zarzut skarżącej jakoby WSA "poprzestał na zaaprobowaniu wadliwej oceny tychże twierdzeń dokonanej w toku procedury akredytacyjnej przez wizytatorów oraz ośrodek akredytacyjny" nie był uzasadniony.
Dlatego zarzut ujęty w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za nieusprawiedliwiony.
17. Nie mógł także zostać uznany za usprawiedliwiony zarzut sformułowany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Jak wynika z upoważnień wizytatorów do dokonywania określonych czynności podczas przeglądu (art. 3 ust. 5 ustawy o akredytacji) i uzgodnionego przez spółkę z ośrodkiem akredytacyjnym harmonogramu przeglądu oraz raportu wizytatorzy mieli kontakt z kierownictwem spółki, informowali kierownictwo o uwagach i spostrzeżeniach, wyjaśniali również pojawiające się w trakcie wizytacji wątpliwości i niejasności. Mimo to strona nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń co do pracy wizytatorów. Wskazanie w skardze kasacyjnej, że Minister nie odniósł się do ewidentnych braków merytorycznych po stronie wizytatorów, w sytuacji analizy Organu pod kątem wymagań określonych
w standardach akredytacyjnych nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto, zastrzeżenia formułowane w skardze kasacyjnej odnośnie do zestawu samych standardów i braku ich modyfikacji, dostosowania do wymogów przepisów, "które regulowały w zasadzie każą dziedzinę życia" w związku z pandemią COVID-19, nie zostały skierowane do właściwego adresata. Słusznie więc WSA nie dopatrzył się naruszenia art. 3 ust. 1-3 i ust. 10-11 ustawy o akredytacji oraz § 7-8 ust. 1-3 rozporządzenia w sprawie procedury.
Wobec powyższego nie doszło do naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zgłaszanych w pkt 2). petitum skargi kasacyjnej. Jak zaznaczono Sąd I instancji słusznie nie dopatrzył się podstaw do uchylenia rozstrzygnięcia Ministra z powodu naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
18. Wobec powyższego skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić (pkt 1 sentencji).
19. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.). Zasądzona kwota 240 zł stanowi zwrot kosztów pełnomocnika organu, który występował przed WSA, z tytułu sporządzenia i wniesienia w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedzi na skargę kasacyjną (pkt 2 sentencji).