II GSK 455/10

II GSK 455/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-04-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-04-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Kabat-Rembelska /sprawozdawca/
Maria Jagielska
Stanisław Gronowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1891/09 - Wyrok WSA w Warszawie z 2009-12-30
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 22 pkt 2 i 3, art. 95 pkt 4, art. 96 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Publikacja w u.z.o.
ONSAiWSAz2012r.nr6poz.98
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1891/09 w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. G. na rzecz Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 30 grudnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1891/09, oddalił skargę B. G. na decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia:
W dniu [...] października 2004 r. Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej złożył do Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Ś. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wniosek o ukaranie B. G. w związku z nierzetelnym wykonywaniem przez niego obowiązków kierownika budowy.
Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Ś. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z [...] stycznia 2005 r. uznał skarżącego winnym popełnienia czynu polegającego na wykonaniu budynku jednorodzinnego niezgodnie z zatwierdzonym projektem i sztuką budowlaną oraz nałożył na obwinionego karę zakazu wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie na okres 2 lat połączoną z obowiązkiem złożenia w wyznaczonym terminie egzaminu ze znajomości przepisów prawnych dotyczących procesu budowlanego.
Krajowy Sąd Dyscyplinarny Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z [...] maja 2005 r. uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Sąd Dyscyplinarny pierwszej instancji, rozpoznając sprawę ponownie, decyzją z [...] lipca 2007 r. uznał skarżącego winnym zarzucanego mu czynu, polegającego na nierzetelnym wykonywaniu obowiązków kierownika budowy, poprzez nieprawidłowe prowadzenie dokumentacji budowy, wykonywanie obowiązków niezgodnie ze sztuką budowlaną i zatwierdzonym projektem oraz nieprzygotowanie dokumentacji powykonawczej obiektu budowlanego. Sąd Dyscyplinarny Ś. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa za popełnienie przez B. G. czynu powodującego odpowiedzialność zawodową, nałożył na niego karę upomnienia.
Krajowy Sąd Dyscyplinarny decyzją z [...] października 2007 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Sąd Dyscyplinarny Ś. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z [...] maja 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. w związku z art. 95 pkt 4, w związku z art. 22 pkt 2 i 3 oraz art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., Nr 156 poz. 1118 ze zm., dalej: Prawo budowlane) uznał, że B. G. popełnił czyn polegający na nierzetelnym wykonywaniu obowiązków kierownika budowy na budowie budynku jednorodzinnego zlokalizowanego w K. w okresie styczeń 2003 - marzec 2004, poprzez nieprawidłowe prowadzenie dokumentacji budowy tj. dopuszczenie do wpisu do dziennika budowy osób nieupoważnionych oraz wykonywanie obowiązków niezgodnie ze sztuką budowlaną i zatwierdzonym projektem. Za popełnienie tego czynu Sąd Dyscyplinarny orzekł karę upomnienia.
W uzasadnieniu podniesiono, że skarżący w ramach umowy zawartej przez firmę T., której jest współwłaścicielem, zobowiązał się do pełnienia funkcji kierownika budowy. Dziennik budowy został wydany [...] stycznia 2003 r. B. G. dokonał pierwszego wpisu [...] stycznia 2003 r., a więc przed datą wydania dziennika budowy i objęcia przez niego obowiązków kierownika. Był to jedyny wpis kierownika robót budowlanych, poza tym w dzienniku budowy wpisów dokonywał K. K. - majster budowy. W dzienniku budowy brak było wpisu uprawnionego geodety o zgodnym wytyczeniu budynku, zmianach w stosunku do projektu, jak również wzmianki o protokole odbioru budynku.
Sąd Dyscyplinarny Ś. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa zaznaczył, że [...] marca 2004 r., przed zmianą kierownika budowy została sporządzona inwentaryzacja, która wykazała niedoróbki i wady w wykonanych robotach. Na podstawie zeznań świadków i oświadczeń B. G. organ ustalił, że skarżący wiedział o wykonywaniu robót budowlanych niezgodnie z projektem, jak również nie zamieścił w dzienniku budowy wpisu o rezygnacji z pełnionej funkcji.
Krajowy Sąd Dyscyplinarny Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, orzekając na skutek odwołania B. G., decyzją z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Krajowy Sąd Dyscyplinarny Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa uznał, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób wystarczający. Stwierdził też, że B. G. jako kierownik budowy, był odpowiedzialny za niewłaściwe prowadzenie dziennika budowy. Krajowy Sąd Dyscyplinarny Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że roboty budowlane były prowadzone niezgodnie z zatwierdzonym projektem i sztuką budowlaną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę B. G. podkreślił, że zgodnie z art. 95 pkt 4 Prawa budowlanego odpowiedzialności zawodowej w budownictwie podlegają osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, które nie spełniają lub spełniają niedbale swoje obowiązki.
Sąd pierwszej instancji podniósł, że skarżący – B. G. pełnił funkcję kierownika budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w K. w okresie od [...] stycznia 2003 r. do [...] marca 2004 r., a zatem pełnił samodzielną funkcję techniczną w budownictwie, o której mowa w art. 95 Prawa budowlanego.
Analizując stan prawny mający zastosowanie w sprawie WSA podniósł, że obowiązki kierownika budowy określa art. 22 Prawa budowlanego. Zaliczają się do nich między innymi : prowadzenie dokumentacji budowy i zapewnienie geodezyjnego wytyczenia obiektu oraz zorganizowanie budowy i budowa obiektu budowlanego w sposób zgodny z projektem i pozwoleniem na budowę, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, oraz przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy (art. 22 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego).
Ponadto z art. 42 ust. 2 pkt 1-3 Prawa budowlanego, wynikają obowiązki kierownika budowy dotyczące prowadzenia dziennika budowy, umieszczania tablicy informacyjnej oraz zabezpieczenia terenu budowy.
Obowiązek prowadzenia dziennika budowy został uszczegółowiony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (Dz. U. nr 108, poz. 953 ze zm., dalej: rozporządzenie). Zgodnie z § 11 ust. 2 rozporządzenia, za właściwe prowadzenie dziennika budowy, jego stan oraz właściwe przechowywanie na terenie budowy jest odpowiedzialny kierownik budowy. Stosownie do § 6 pkt 3 i 4 rozporządzenia strony dziennika budowy przeznacza się na wpisy dotyczące przebiegu robót budowlanych. Każdy wpis oznacza datą i podpisuje osoba dokonująca wpisu, z podaniem imienia, nazwiska, wykonywanej funkcji i nazwy jednostki organizacyjnej lub organu, który reprezentuje. Jeżeli zaś w trakcie wykonywania robót budowlanych następuje zmiana kierownika budowy, kierownika robót, inspektora nadzoru inwestorskiego lub projektanta sprawującego nadzór autorski, w dzienniku budowy dokonuje się wpisu określającego stan zaawansowania i zabezpieczenia przekazywanej budowy, rozbiórki lub montażu. Wpis ten potwierdza się datą i podpisami osoby przekazującej i przejmującej obowiązki. Natomiast protokoły związane z budową lub sporządzane w trakcie wykonywania robót budowlanych wpisuje się do dziennika budowy, dopuszczalne jest sporządzanie protokołów na oddzielnych arkuszach, które należy dołączyć w sposób trwały do oryginału dziennika budowy i jego kopii lub zamieścić w oddzielnym zbiorze, dokonując w dzienniku budowy wpisu o fakcie ich prowadzenia (§ 8 rozporządzenia).
W myśl § 9 rozporządzenia do dokonywania wpisów w dzienniku budowy są uprawnieni: inwestor, inspektor nadzoru inwestorskiego, projektant, kierownik budowy, kierownik robót budowlanych, osoby wykonujące czynności geodezyjne na terenie budowy a także pracownicy organów nadzoru budowlanego i innych organów uprawnionych do kontroli przestrzegania przepisów na budowie - w ramach dokonywania czynności kontrolnych.
Sąd pierwszej instancji uznał, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i wskazały na okoliczności, z których wynika odpowiedzialność zawodowa skarżącego na podstawie art. 95 pkt 4 Prawa budowlanego, za niespełnienie lub spełnienie niedbałe obowiązków wynikających z pełnienia funkcji kierownika budowy. Skarżący w sposób nierzetelny i niewłaściwy prowadził dziennik budowy, a także dopuścił do dokonywania w nim wpisów przez osobę nieuprawnioną – majstra budowy, czym naruszył art. 22 ust. 2 Prawa budowlanego.
Zdaniem Sądu, B. G. wiedząc, że roboty budowlane są realizowane niezgodnie z projektem, dopuścił do ich wykonania. Pełniona przez niego funkcja kierownika budowy zobowiązywała do kierowania budową obiektu budowlanego zgodnie z zatwierdzonym projektem i przepisami techniczno-budowlanymi. Uchybienie tym obowiązkom stanowiło naruszenie art. 22 ust. 3 Prawa budowlanego.
Sąd pierwszej instancji powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2009 r. , sygn. akt II GSK 124/09, uznał także, że czyn skarżącego nie uległ przedawnieniu na podstawie art. 100 Prawa budowlanego
B. G. zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto wniósł o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego w trybie art. 3 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643) z pytaniem prawnym, czy art. 100 ustawy Prawo budowlane jest zgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim nie przewiduje przedawnienia odpowiedzialności zawodowej w budownictwie w związku z długością prowadzonego postępowania
Wnoszący skargę kasacyjną, zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. naruszenie prawa materialnego, poprzez jego wadliwą wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.) poprzez odmowę uznania naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) p.p.s.a.), w konsekwencji:
- błędnej wykładni art. 95 pkt 4 w związku z art. 22 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego i uznanie, że skarżący popełnił czyn polegający na nierzetelnym wykonywaniu obowiązków kierownika budowy na budowie budynku jednorodzinnego poprzez nieprawidłowe prowadzenie dokumentacji budowy, tj. dopuszczenie do wpisu do dziennika budowy osób nieupoważnionych oraz wykonywanie swoich obowiązków niezgodnie ze sztuką budowlaną, to jest czyn określony w art. 95 pkt 4 w związku z art. 22 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego w zakresie objętym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki, tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony
zdrowia;
2. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) poprzez odmowę uznania innego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a.):
a) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności postępowania z uwagi na rażące naruszenie prawa przez Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Ś. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w związku z inkwizycyjnym charakterem prowadzonego postępowania;
b) art. 96 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego pominięcie i nieuwzględnienie dotychczasowej niekaralności skarżącego;
c) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego odnośnie oceny sposobu procedowania przez Krajowy Sąd Dyscyplinarny Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł między innymi, że roboty budowlane na budowie Państwa A. zostały rozpoczęte w terminie 7 dni od powiadomienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i uprawomocnienia się pozwolenia na budowę. Roboty wykonane [...] stycznia 2003 r. były wykonywane zgodnie w tej dacie i tak zostały zapisane. Wskazał, przy tym że nie ponosi odpowiedzialności za to, że Wydział Architektury wydał dziennik budowy dopiero [...] stycznia 2003 r., ponieważ na datę wydania dokumentu nie miał żadnego wpływu.
Skarżący podkreślił, że wpisów do dziennika budowy dokonywali: B. G. i zatrudniony w spółce "T." K. K. jako majster budowy, który prowadził roboty budowlane na budowie Państwa A. W jego ocenie niezrozumiałym jest zatem zarzut, że K. K., będąc majstrem na budowie nie był kierownikiem robót.
Wnoszący skargę kasacyjną zaznaczył, że zejście wykonawcy z terenu budowy było związane z trudnościami stworzonymi przez inwestora, który pomimo odbioru robót [...] września 2003 r. nie zapłacił umówionych należności. Podkreślił też, że zarówno inwestor, jak i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zostali pisemnie poinformowani o rezygnacji z funkcji kierownika budowy.
Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że prace polegające na zwiększeniu płyty tarasu odbyły się za zgodą i na życzenie inwestora, przy czym zaznaczył, że nie dokonywał w tym zakresie wpisu do dziennika budowy, albowiem zmiana ta była w jego ocenie nieistotna z punktu widzenia prawa budowlanego.
Krajowy Sąd Dyscyplinarny Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wniósł o odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Na wstępie stwierdzić należy, że wniosek o odrzucenie skargi kasacyjnej okazał się niezasadny. Według Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, powodem odrzucenia skargi kasacyjnej miało być niewskazanie zakresu żądanego uchylenia.
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Jeżeli chodzi o warunek formalny skargi kasacyjnej jakim jest wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany, to w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się na ogół, że odrzucenie skargi kasacyjnej następuje, gdy w ogóle nie zawarto w niej wspomnianego wniosku i w związku z tym nieznany jest kierunek zaskarżenia. Zaniechanie sformułowania przez skarżącego wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku uniemożliwia rozpoznanie skargi kasacyjnej (por. powołany w odpowiedzi na skargę kasacyjną wyrok NSA z 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 443/07). Jeżeli jednak, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie wyrok sądu pierwszej instancji zaskarżono w całości, wnosząc o jego uchylenie, to kierunek zaskarżania, chociaż określony nie w pełni precyzyjnie, nie budzi wątpliwości.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że nie zaistniały podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej.
Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a. oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia.
Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji). Podkreślenia wymaga, że sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu.
Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA z : 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04 Lex nr 186863; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04 Lex nr 238595; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05 Lex nr 173263; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06 Lex nr 236385; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 Lex nr 281385).
W rozpoznawanej sprawie został sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 95 pkt 4 w związku z art. 22 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. W skardze kasacyjnej nie wskazano jednak na czym miało polegać naruszenie powołanych przepisów, jaką wykładnię przyjął Sąd pierwszej instancji, z jakich przyczyn jest ona nieprawidłowa i jak według skarżącego należy te przepisy rozumieć. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie skargi kasacyjnej w ogóle nie nawiązuje do podniesionego zarzutu. Ponadto podkreślenia wymaga, że Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku nie dokonał wykładni art. 95 pkt 4 w związku z art. 22 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza między innymi, że Sąd ten nie jest uprawniony do formułowania za stronę przyczyn jakie spowodowały postawienie określonego zarzutu, jak również nie jest rzeczą tego Sądu domyślanie się w tym zakresie intencji strony.
Zgłoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania także nie są wolne od wad. Przede wszystkim skarżący podnosząc uchybienia w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wskazał na czym polegał wpływ tych uchybień na wynik sprawy. Ponadto poszczególne zarzuty zostały sformułowane na tyle enigmatycznie, że nie jest jasne, czy dotyczą one zaskarżonego wyroku, czy też decyzji będącej przedmiotem skargi skierowanej do Sądu pierwszej instancji.
Strona wnosząca skargę kasacyjną naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. upatrywała w tym, że Krajowy Sąd Dyscyplinarny Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa rozpoznający sprawę powinien stwierdzić nieważność postępowania prowadzonego przez sąd dyscyplinarny pierwszej instancji z uwagi na jego inkwizycyjny charakter. Skarżący zaznaczył, że w skardze podniósł brak odniesienia się przez Krajowy Sąd Dyscyplinarny Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa do zarzutu skarżącego dotyczącego sposobu procesowania Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Ś. Izby Inżynierów Budownictwa, jednak Sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się do tej kwestii.
W związku z przedstawionym stanowiskiem skarżącego należy zauważyć, że nie dotyczy ono naruszenia przez WSA art. 145 § 1 pkt lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Strona skarżąca w istocie nie zarzuca Sądowi pierwszej instancji, że oddalił skargę, pomimo wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, lecz że nie odniósł się do kwestii zaniechania przez Krajowy Sąd Dyscyplinarny Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa stwierdzenia nieważności postępowania prowadzonego przez sąd dyscyplinarny pierwszej instancji. Tego rodzaju uchybienie nie mieści się jednak w ramach zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jeżeli strona skarżąca zamierzała zwalczać stanowisko Sądu pierwszej instancji z powodu przeprowadzenia niepełnej kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji, z pominięciem uchybień podnoszonych w skardze, powinna ewentualnie postawić zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. lub art. 141 § 4 p.p.s.a., czego jednak nie uczyniła.
Jedynie na marginesie należy zauważyć, że naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, a nie nieważności postępowania, jak oczekiwał tego skarżący.
W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zgłoszony został także zarzut naruszenia art. 96 ust. 2 Prawa budowlanego. Powołany przepis stanowi : "Przy nakładaniu kary należy uwzględnić dotychczasową karalność z tytułu odpowiedzialności zawodowej w budownictwie." W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie powinno budzić wątpliwości, że art. 96 ust. 2 Prawa budowlanego jest przepisem prawa materialnego adresowanym do organów nakładających kary z tytułu odpowiedzialności w budownictwie, stanowiący dyrektywę wymiaru kary. W związku z tym skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 96 ust. 2 Prawa budowlanego, powinien uczynić to w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., wskazując czy polegało ono na błędnej wykładni, czy niewłaściwym zastosowaniu. Podkreślenia przy tym wymaga, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie sposób wywnioskować na czym polegało naruszenie tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji.
Poczynione już przy omawianiu zarzutu naruszenia prawa materialnego ogólne uwagi dotyczące formułowania zarzutów skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia, odnoszą się także do zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. Konstrukcja tego zarzutu jest tego rodzaju, że pozostaje niejasne kto jest jego adresatem oraz jakie argumenty usprawiedliwiają jego postawienie. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika czy wspomniany zarzut dotyczy zaskarżonego wyroku, czy też raczej skierowany jest przeciwko decyzji Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa.
Jak już wspomniano, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest upoważniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej, ani poszukiwania argumentów przemawiających za ich trafnością.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał za bezzasadny wniosek o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym dotyczącym zgodności z Konstytucją RP art. 100 Prawa budowlanego. W tym miejscu należy zauważyć, że stosownie do art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym każdy sąd może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Podstawowym warunkiem przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, obok wątpliwości sądu co do konstytucyjności aktu normatywnego, jest zatem istnienie związku między udzieleniem odpowiedzi na pytanie prawne a rozstrzygnięciem sprawy toczącej się przed sądem.
W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W związku z tym warunek, o jakim mowa w art. 3 in fine ustawy o Trybunale Konstytucyjnym zostanie spełniony tylko wówczas, gdy pytanie prawne będzie mieściło się w granicach skargi kasacyjnej, tj. będzie dotyczyło aktu normatywnego (przepisu), którego naruszenie zarzuciła strona wnosząca skargę kasacyjną. W rozpoznawanej sprawie, warunek ten nie mógł być spełniony, gdyż w skardze kasacyjnej nie został podniesiony zarzut naruszenia art. 100 Prawa budowlanego, a w związku z tym od udzielenia odpowiedzi na ewentualne pytanie prawne w żadnym stopniu nie zależało rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Zaniechanie postawienia zarzutu naruszenia art. 100 Prawa budowlanego zwalniało Naczelny Sąd Administracyjny od rozważenia merytorycznej zasadności wniosku skarżącego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).