II GSK 437/21

II GSK 437/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Kabat-Rembelska /przewodniczący/
Krzysztof Sobieralski /sprawozdawca/
Marcin Kamiński
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 522/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-16
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 169 poz 1650
par. 14, par. 16 ust. 1
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i  higieny pracy - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 40 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) Protokolant Justyna Mordwiłko-Osajda po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 522/20 w sprawie ze skargi P. I. na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w ramach nadzoru sanitarnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. I. na rzecz Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 522/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. I., zwanego dalej "skarżącym", na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2019 r., nr DE HPN/03126/2019, w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 9 września 2019 r. w zakładzie pracy prowadzonym przez skarżącego przeprowadzono kontrolę, która dotyczyła warunków zdrowotnych, środowiska pracy, utrzymania należytego stanu higienicznego zakładu pracy, przestrzegania przepisów dotyczących stosowania w działalności zawodowej substancji chemicznych i ich mieszanin oraz produktów biobójczych. W toku kontroli stwierdzono, że skarżący nie posiada aktualnych wyników pomiarów hałasu występującego w środowisku pracy pracownika fizycznego zatrudnionego przy remoncie palet, a także że ma miejsce niewłaściwy stan sanitarny i techniczny ścian, sufitu i podłogi w hali numer 1. W konsekwencji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ostrowi Mazowieckiej, zwany dalej "organem pierwszej instancji", wydał w dniu 8 października 2019 r. decyzję, w której nakazał skarżącemu przeprowadzenie pomiarów hałasu występującego w środowisku pracy pracownika fizycznego przy remoncie palet oraz zapewnić właściwy stan sanitarno-higieniczny sufitu, ścian i podłogi w hali nr 1. Nakazane czynności powinny być wykonane w terminie do dnia 30 listopada 2019 r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że podczas kontroli powołano się na sprawozdanie z badań z dnia 14 września 2017 r., w którym stwierdzono, że pracodawca po raz pierwszy dokonał pomiarów hałasu na stanowisku pracownika fizycznego przy remoncie palet w dniu 1 września 2017 r. Pomiary nie były od tego czasu powtarzane. Tymczasem, zgodnie z przepisami ponowne badania i pomiary czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy ponowne pomiary hałasu na określonym stanowisku pracy powinny być wykonane po upływie dwóch lat. W związku z powyższym organ ten stwierdził naruszenie § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r. w sprawie badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz. U. Nr 33, poz. 166), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie czynników szkodliwych". Organ stwierdził ponadto niewłaściwy stan sanitarny i techniczny ścian, sufitu i podłogi w hali nr 1: ściany i sufit były brudne, zakurzone, a posadzka betonowa nierówna, powybijana, z ubytkami betonu. Zgodnie z obowiązującymi przepisami jednym z obowiązków pracodawcy jest utrzymanie pomieszczeń pracy w czystości i porządku oraz prowadzenie w nich okresowych remontów, zaś podłogi w pomieszczeniach pracy powinny być równe i łatwe do utrzymania w czystości. W związku z powyższym PPIS stwierdził naruszenie § 14 oraz § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie b.h.p.".
Opisaną na wstępie decyzją z dnia 20 grudnia 2019 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że nakaz konieczności przeprowadzenia kolejnego pomiaru hałasu w środowisku pracy pracownika fizycznego przy remoncie palet jest prawidłowy. Na konieczność przeprowadzania pomiarów czynników szkodliwych w środowisku pracy wskazuje art. 227 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040 ze zm.), zwanego dalej "K.p.". Również § 13 ust. 2 rozporządzenia w sprawie czynników szkodliwych jest przepisem, do którego nie zastosował się skarżący. Skarżący nie mógł odstąpić od wykonania kolejnego pomiaru hałasu w środowisku pracy pracownika fizycznego przy remoncie palet, gdyż nie posiadał drugiego wyniku pomiaru wykonanego w odstępie dwóch lat, jak stanowi przepis. Skoro więc pracodawca posiadał jeden pomiar hałasu wykonany w dniu 1 września 2017 r., podczas którego poziom hałasu wyniósł 0,2 NDN, to jego obowiązkiem było wykonanie kolejnego pomiaru na tym stanowisku nie późnej niż do dnia 31 sierpnia 2019 r. Odnosząc się do właściwości rzeczowej organów sanitarnych, Mazowiecki PWIS potwierdził, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o P.I.S.", organ pierwszej instancji miał kompetencję do wydania nakazu dotyczącego zapewnienia odpowiedniego stanu sanitarno-higienicznego ścian, sufitu oraz podłogi w kontrolowanym zakładzie pracy. Co do kwestii niewskazania przez organ pierwszej instancji, na czym miałoby polegać zapewnienie właściwego stanu sanitarno-higienicznego, organ odwoławczy wyjaśnił, że to na pracodawcy spoczywa obowiązek utrzymania właściwego stanu sanitarnego, a organy inspekcji sanitarnej nie mogą wskazywać pracodawcy sposobu, w jaki należy taki stan osiągnąć. Organ odwoławczy wyjaśnił dodatkowo, że rzeczywiście organ pierwszej instancji naruszył prawo wynikające z art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", poprzez dostarczenie decyzji stronie z pominięciem jej pełnomocnika, jednak wadliwość doręczenia nie spowodowała negatywnych konsekwencji dla strony, a więc nie miała wpływu na wynik sprawy. Nieprawidłowe doręczenie decyzji nie uniemożliwiło bowiem pełnomocnikowi strony wniesienia odwołania w terminie, a także skuteczne składanie innych pism procesowych.
W skardze do Sądu I instancji zarzucono naruszenie:
1) art. 16 K.p.a. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie i polegające na ponownym doręczeniu decyzji organu w sytuacji niewłaściwego doręczenia decyzji;
2) art. 107 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej, w szczególności niewskazanie na czym miałoby polegać zapewnienie właściwego stanu sanitarno-higienicznego ścian, sufitu i podłogi w hali nr 1;
3) art. 27 ust. 1 ustawy o P.I.S. w związku z § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie czynników szkodliwych poprzez nakazanie przeprowadzenia pomiaru hałasu w sytuacji, gdy zgodnie z przepisem ww. rozporządzenia badanie przeprowadza się co najmniej raz na dwa lata, jeżeli podczas ostatniego badania i pomiaru stwierdzono natężenie czynnika powyżej 0,2 do 0,5 wartości najwyższego dopuszczalnego natężenia (NDN), a nie gdy wynik był poniżej 0,2 wartości NDN.
Oddalając skargę Sąd I instancji przytoczył i omówił znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego oraz prawa procesowego. W dalszej kolejności wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie organy inspekcji sanitarnej badały, czy skarżący jako pracodawca prawidłowo wykonują przedstawione wyżej obowiązki w zakresie b.h.p. Nie może być bowiem wątpliwości, że przedstawione obowiązki powinny być kontrolowane przez odpowiedni organ administracji państwowej. Taka jest właśnie rola i kompetencja państwowego inspektora sanitarnego. Jak wskazano wyżej przesądza o tym art. 27 ust. 1 ustawy o P.I.S., zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Jeśli więc Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ostrowi Mazowieckiej ustalił w dniu 9 września 2019 r., że w hali numer 1 zakładu produkcyjnego występuje niewłaściwy stan sanitarny i techniczny ścian, sufitu i podłogi, to usunięcie takich nieprawidłowości powinno być przedmiotem obowiązku nałożonego przez organ sanitarny decyzją wydaną na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o P.I.S.. Nieprawidłowości takie zostały bowiem stwierdzone i opisane w protokole kontroli z dnia 9 września 2019 r. W tym kontekście argument skarżącego, że kontrolowanie stanu ścian, sufitów i podłóg w budynku określanym jako hala nr 1 może być przedmiotem kompetencji inspektora nadzoru budowalnego, a nie inspektora sanitarnego, jest całkowicie bezzasadny.
Sąd I instancji zaakceptował również dokonany przez organy obu instancji sposób interpretacji § 13 rozporządzenia w sprawie czynników szkodliwych w zakresie istnienia po stronie skarżącego obowiązku przeprowadzenia badań i pomiarów.
Sąd I instancji nie uznał zarzutu naruszenia art. 16 K.p.a., czyli nieprawidłowego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, za mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Sądu I instancji, decyzja rzeczywiście została doręczona skarżącemu na adres zakładu produkcyjnego, chociaż już wcześniej do organu kierowano korespondencję, z której wynikało, że skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Uchybienie, którego dopuścił się organ pierwszej instancji nie miało jednak wpływu na treść ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż po zapoznaniu się z odwołaniem od decyzji nr 33/2019 wniesionym przez pełnomocnika skarżących organ pierwszej instancji pismem z dnia 23 października 2019 r. przesłał pełnomocnikowi własną decyzję ponownie. Po ponownym odwołaniu z dnia 18 listopada 2019 r. organy uznały, że środek zaskarżenia został złożony z zachowaniem terminu. Wydanie więc przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji stanowiło odpowiedź na odwołanie skarżącego, a to potwierdza skuteczne uznanie praw strony postępowania.
Sąd uznał, że nietrafny jest również zarzut braku wyjaśnienia stronie podstawy prawnej i faktycznej zaskarżonej decyzji. Obowiązki pracodawcy w zakresie zapewnienia pracownikom higienicznych i bezpiecznych warunków pracy powinny i mogą być konkretyzowane wyłącznie przez samego pracodawcę na podstawie obowiązujących przepisów i z uwzględnieniem okoliczności faktycznych w miejscu świadczenia pracy przez pracowników. Organ nie jest zobowiązany do udzielania szczegółowych instrukcji co do sposobu wykonania tych obowiązków. Rolą organu jest jedynie sprawdzenie, czy w świetle przyjętych standardów obowiązki takie zostały spełnione, czy też naruszone.
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił P. I. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości podniesiono obie podstawy kasacyjne określone w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie art 16 K.p.a. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie polegające na ponownym doręczeniu decyzji organu w sytuacji niewłaściwego doręczenia decyzji.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:
a. art 27 ust 1 ustawy o P.I.S. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wobec nieuzasadnionego przyjęcia przez Sąd I instancji, iż przedmiotowy przepis mógł stanowić samodzielną podstawę prawną kontrolowanych przez ten Sąd decyzji ,poprzez nie wskazanie precyzyjnie jakie konkretne skutki, tj. narażenie na jakie konkretne czynniki pociąga za sobą, dla zdrowia zwłaszcza nienależyty stan sanitarno-higieniczny pomieszczeń, gdzie jest wykonywana praca, brak wskazania o które pomieszczenia w hali chodzi. Jakie wymagania higieniczne i zdrowotne zostały naruszone;
b. art 27 ust 1 ustawy o P.I.S. w związku z § 13 ust 1 rozporządzenia w sprawie czynników szkodliwych środowisku pracy poprzez nakazanie przeprowadzenia pomiaru hałasu występującego w środowisku pracy pracownika fizycznego przy remoncie palet poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu nakazu przeprowadzenia pomiarów hałasu w sytuacji, gdy zgodnie z § 13 ust 1 wskazanego rozporządzenia badanie przeprowadza się co najmniej raz na dwa lata jeżeli podczas ostatniego badania i pomiaru stwierdzono natężenie czynnika powyżej 0,2 do 0,5 wartości najwyższego dopuszczalnego natężenia (NDN), określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 228 § 3 K.p., zwanego dalej "NDN", a nie gdy wynik był poniżej 0,2 wartości NDN;
c. naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o PIS, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy jak wynika z treści normy, wymogi higieniczno-sanitarne, uchybienie których skutkować może wydaniem decyzji nakazującej ich usunięcie, wynikać muszą z przepisów prawa, przy czym takim przepisem nie jest przepis z art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy, który zawiera zaledwie ogólną delegację dla organów inspekcji sanitarnej do wydawania decyzji w przedmiocie usunięcia stwierdzonych uchybień - co skutkowało wadliwym rozstrzygnięciem Sądu I Instancji.
W oparciu o powołane zarzuty w skardze kasacyjnej sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Mazowiecki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Rozpoznając sprawę w tych granicach Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, gdyż zarzuty w niej sformułowane są niezasadne.
Po pierwsze, zarzuty kasacyjne są wadliwe konstrukcyjnie. Stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, nie powołano jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. A) lub lit. c) P.p.s.a. w związku ze wskazanym w skardze kasacyjnej art. 16 K.p.a. Podobnie zarzutów naruszenia prawa materialnego nie powiązano z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Należy przypomnieć, że sąd administracyjny nie stosuje przepisów K.p.a., podobnie jak norm prawa materialnego w taki sposób jak organ administracji. Stosowanie przepisów prawa materialnego i prawa procesowego (K.p.a.) przez sąd administracyjny ma specyficzny charakter, odbywa się bowiem przez kontrolę ich zastosowania przez organy wykonujące administrację publiczną. Sąd administracyjny w procesie kontroli przejawów działania lub zaniechania organów wykonujących administrację publiczną w oparciu o przepisy prawa materialnego i administracyjnego prawa procesowego odtwarza granice sprawy administracyjnej, a więc normatywny wzorzec sprawowanej przezeń kontroli i z tym wzorcem porównuje zaskarżone działanie lub zaniechanie organu administracji. Stąd chcąc zarzucić sądowi naruszenie czy to przepisów postępowania, czy też norm prawa materialnego niezbędne jest powołanie i powiązanie z nimi przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Po drugie, zarzut naruszenia art. 16 K.p.a. nie został uzasadniony. Brak uzasadnienia uniemożliwia prawidłowe ustalenie granic zaskarżenia, gdyż nie wyznacza kierunku, w którym Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonać kontroli zaskarżonego orzeczenia. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – w szczególności wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy przy tym podkreślić, ze na prawidłowe ustalenie granic zaskarżenia nie pozwala powoływanie się w skardze kasacyjnej na cały art. 16 K.p.a., który został podzielony na mniejsze jednostki redakcyjne (paragrafy). W ramach podniesionej podstawy kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania brak jest w ogóle argumentacji mającej na celu wykazanie jej trafności. Braki w tym zakresie nie mogą być uzupełniane działaniem sądu z urzędu.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie należy wskazać, że skarżący nie kwestionuje ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organy administracji publicznej i zaakceptowanego przez Sąd I instancji. Natomiast kwestionuje możliwość uznania art. 27 ust. 1 ustawy o P.I.S. jako samodzielnej podstawy prawnej do wydania przez organ decyzji objętych kontrolą sądowoadministracyjną. Stosownie do treści tego przepisu, w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis ten stanowi samodzielną podstawę do wydania decyzji nakazowej. Warunkiem jego zastosowania jest stwierdzenie, że w doszło do naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, które zostały określone w odrębnych przepisach. Tymi odrębnymi przepisami są między innymi wskazane wyżej: rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 2 lutego 2011 r. w sprawie badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy, zwane nadal "rozporządzeniem w sprawie czynników szkodliwych" oraz rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, zwane nadal "rozporządzeniem w sprawie b.h.p.". Organ pierwszej instancji ustalił podczas kontroli w dniu 9 września 2019 r., że w hali nr 1 zakładu produkcyjnego skarżącego występuje niewłaściwy stan sanitarny i techniczny ścian, sufitu i podłogi, to usunięcie takich nieprawidłowości powinno być przedmiotem obowiązku nałożonego przez organ sanitarny decyzją wydaną na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o P.I.S. Słusznie wywodzi Sąd I instancji, że w tym kontekście argument skarżącego, że kontrolowanie stanu ścian, sufitów i podłóg w budynku określanym jako hala nr 1 może być przedmiotem kompetencji inspektora nadzoru budowalnego, a nie inspektora sanitarnego, jest całkowicie bezzasadny. Ponadto obowiązki pracodawcy dotyczą również podejmowania działań profilaktycznych, w szczególności prowadzenia badań i pomiarów czynników lub zjawisk, które mogą mieć negatywny wpływ na bezpieczeństwo i higienę pracy pracowników. Taki obowiązek określony został między innymi w § 13 i § 14 rozporządzenia w sprawie czynników szkodliwych. Dostrzegając, że ratio legis regulacji zawartej w art. 27 ust. 1 ustawy o P.I.S. jest natychmiastowe przeciwdziałanie niebezpieczeństwom i zagrożeniom dla życia i zdrowia ludzkiego już na etapie wstępnego rozpoznawania takich zagrożeń należy przyjąć, że zasadne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia i potwierdzenia właściwymi protokołami badań i pomiarów stężeń i natężeń czynników szkodliwych występujących na stanowisku pracy w takim przypadku, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie narażenia osób wykonujących pracę na danym stanowisku na działanie czynników szkodliwych. Nie można bowiem pomijać, że wyniki przeprowadzonej kontroli sanitarnej, stanowiąc źródło ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, podlegają ocenie organu inspekcji sanitarnej z uwzględnieniem przepisów K.p.a., które stosuje się w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej na mocy art. 37 ust. 1 ustawy o P.I.S.
W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy organy prawidłowo zastosowały § 13 rozporządzenia w sprawie czynników szkodliwych. Słusznie Sąd I instancji wywiódł, że z tego przepisu wynika, że obowiązek przeprowadzenia badań i pomiarów może powstać w trzech niezależnych od siebie przypadkach:
a) gdy w okresie dłuższym niż dwa lata nie przeprowadzono pomiarów, a z badań wcześniejszych lub innych okoliczności nie wynika możność odstąpienia od badań i pomiarów (§ 13 ust. 2 rozporządzenia);
b) gdy z badań przeprowadzonych nie wcześniej niż w okresie dwóch lat wynika, że natężenie czynnika szkodliwego mieściło się w przedziale 0,2 do 0,5 wartości najwyższego dopuszczalnego natężenia (§13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia);
c) gdy z badań przeprowadzonych nie wcześniej niż w okresie dwóch lat wynika, że natężenie czynnika szkodliwego przekraczało poziom 0,5 wartości najwyższego dopuszczalnego natężenia (§ 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia).
Skarżący skupił się na przypadku (b) powyżej, mimo że organ stwierdził wystąpienie przypadku (a), natomiast przypadek (c) nie miał zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Pracodawca może odstąpić od wykonywania badań i pomiarów, jeżeli podczas dwóch ostatnich badań i pomiarów hałasu wykonanych w odstępie dwóch lat natężenie czynnika nie przekraczało 0,2 wartości NDN. Takimi dwoma badaniami wykonanymi w odstępie dwóch lat skarżący nie dysponował. Miał bowiem jedynie wyniki raz przeprowadzonych badań z dnia 1 września 2017 r., a więc nie została spełniona przesłanka odstąpienia wskazana w § 13 ust. 2 rozporządzenia. Nie było zatem okoliczności zwalniającej skarżącego z przedmiotowego obowiązku.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o P.I.S. poprzez jego niezastosowanie. Jest to przepis ustrojowo-kompetencyjny, który w sposób otwarty określa obszary, w jakich organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w zakresie bieżącego nadzoru sanitarnego dokonują kontroli przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne. Tymi przepisami są między innymi opisane wcześniej rozporządzenia. Ustalenia poczynione w toku kontroli skutkują wydaniem decyzji nakazowej o której stanowi art. 27 ust. 1 ustawy o P.I.S.
W tych okolicznościach skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).