II GSK 434/19

II GSK 434/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-10-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-04-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /sprawozdawca/
Joanna Sieńczyło - Chlabicz /przewodniczący/
Marek Krawczak
Symbol z opisem
6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne
Działalność gospodarcza
Sygn. powiązane
II SA/Rz 653/18 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2018-12-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę WSA do ponownego rozpoznania 2.Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 7, art. 77, art. 107 par. 3.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c).
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło –Chlabicz Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 30 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych E. M. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 653/18 w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 28 marca 2018 r. nr SKO.4131/4/2017 w przedmiocie uchylenia decyzji o wykreśleniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej oraz umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania; 2. oddala skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz E. M. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uwzględnił skargę E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 28 marca 2018 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w przedmiocie wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej oraz umorzenia postępowania, uchylając tą decyzję oraz orzekając o kosztach postępowania sądowego.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
pismem z dnia 23 kwietnia 2014 r. skarżąca wniosła odwołanie do decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 26 września 2011 roku w przedmiocie wykreślenia wpisu nr [...] dotyczącego K. P. strony.
Rozpoznając to odwołanie, objętą skargą decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 26 września 2011 r. oraz umorzyło postępowanie w pierwszej instancji w całości.
Organ wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji organu I instancji stanowił przepis art. 7e ust. 1 pkt 4, ust. 4, 7g ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. z 1999 r., Nr 101, poz. 1178 ze zm.). Stwierdził, że w sprawie nie zaistniała okoliczność aby istniał dokument dający podstawę do wykreślenia z urzędu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w przypadku zmiany miejsca zamieszkania przedsiębiorcy.
Organ stwierdził natomiast, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie decyzją z dnia 26 września 2011 r., nr SKO.460- 3/1000/11 ostatecznie orzekło o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej ze skutkiem od dna 15 września 1997 r. wpisu pod nr [...] ewidencji prowadzonej przez Prezydenta Miasta Rzeszowa. Taki stan wykluczał zdaniem organu faktyczną podstawę do wydawania późniejszych decyzji w sprawie.
Sąd I instancji uwzględniając skargę na to rozstrzygnięcie uznał, że z uwagi na lakoniczność oraz brak ustosunkowania się do twierdzeń skarżącej decyzja nie spełniała wymogów z art. 107 § 3, art. 136 w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a.
Wskazują na wywody organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Sąd I instancji stwierdził, że SKO nie zwróciło wystarczającej uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd wskazał, że zgodnie z decyzją z dnia 26 września 2011 r. wykreślono nią wpis w ewidencji działalności gospodarczej dokonany 19 lipca 1995 r., pod numerem [...] dotyczący firmy pod nazwą E. M. K. P.. Przedmiot działalności gospodarczej opisano jako usługi w zakresie porad prawnych; doradztwo podatkowe; usługi finansowo – księgowe, w tym: prowadzenie ksiąg podatkowych; usługi wydawnicze; pośrednictwo w zakresie obrotu nieruchomościami z wyłączeniem działalności, których wykonywanie wymaga uzyskania stosownych koncesji lub zezwoleń określonych przepisami ustaw szczególnych.
Sąd I instancji podkreślił, że w chwili orzekania przez organ II instancji nie obowiązywały już przepisy ustawy Prawo działalności gospodarczej stanowiące podstawę materialnoprawną decyzji organu I instancji, które zostały zastąpione przepisami wprowadzającymi ustawę o swobodzie działalności gospodarczej - ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. (Dz.U. z 2004 r., Nr 173, poz. 1808 ze zm.). Stwierdził, że organ odwoławczy nie uwzględnił tej zmiany stanu prawnego, w konsekwencji w sprawie doszło do stwierdzenie bezprzedmiotowości w oparciu o wątpliwą podstawę faktyczną i nieobowiązujące przepisy prawa materialnego.
Odnosząc się do drugiej z podstaw umorzenia postepowania przez organ, Sąd I instancji stwierdził, że w aktach administracyjnych sprawy brak było decyzji SKO w Krośnie z dnia 26 września 2011 r., SKO.460-3/1000/11, którą to strona przedłożyła w toku postępowania przed Sądem. Sąd I instancji zauważył, że przywołane rozstrzygnięcie dotyczyło wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej ze skutkiem od 15 września 1997 r. wpisu pod nr [...], która to działalność miała postać świadczenia pomocy prawnej przez radców prawnych i adwokatów. Sąd zauważył w tym zakresie, że wpis pod numerem [...] miał dużo szerszy zakres przedmiotowy niż prowadzenie kancelarii przez radcę czy adwokata. Stwierdził, że organ nie ustalił, co dokładnie zostało wykreślone decyzją SKO w Krośnie.
Sąd I instancji zauważył, że daty obu decyzji merytorycznych były takie same, natomiast najistotniejsza różnicą między nimi były różne daty wykreślenia wpisu [...] z EDG. SKO w Krośnie wykreśliło wpis z EDG z mocą od dnia 15 września 1997 r., czyli przed rozpoczęciem przez skarżącą wykonywania funkcji notariusza w Kolbuszowej, zaś Prezydent Miasta Rzeszowa wykreślił ten sam wpis [...] ze swojej lokalnej EDG z mocą od roku 2011.
Konkludując, Sąd I instancji uznał, że koniecznym jest w sprawie przeprowadzenie postępowania dowodowego we wskazanym zakresie i wydanie decyzji, w której organ ustosunkuje się do podniesionych przez skarżącą zarzutów.
W podstawie prawnej wyroku podano art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
E. M., skargą kasacyjną zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w części, w zakresie punktu 1 wyroku.
Wyrokowi zarzuciła naruszenie:
I. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy wobec zaistnienia podstawy prawnej do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 26 września 2011 r., w całości oraz istnienie podstaw prawnych do uchylenia każdej z zaskarżonych decyzji administracyjnych, tak pierwszej jak i drugiej instancji z uwagi na zaistnienie naruszeń postępowania sądowoadministracyjnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.;
1. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2, art. 156 § 3 k.p.a. ze szczegółowym wskazaniem tych podstaw w uzasadnieniu;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. wobec nie podjęcia zaskarżonego wyroku na podstawie akt sprawy obejmujących wpisy i ich ocenę przez WSA według kryterium zgodności z prawem, dot. K. P. radcy prawnego E. M. w odniesieniu do kryterium zgodności z prawem wpisów w EDG, REGON, PIT i VAT, co oznacza – poprzez pominięcie kryterium zgodności z prawem jako normy odniesienia i w zw. z tym naruszenie art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów admiracyjnych – że WSA nie zastosowała przy orzekaniu tego kryterium, co więcej nie orzekał w oparciu o materiał faktyczny i dowodowy sprawy i z tej racji nie można mówić, że przedmiotem oceny WSA był cały materiał tak faktyczny jak i dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. wobec braku stanowiska WSA co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku, co stanowi samodzielną podstawę kasacyjną zgodnie z uchwałą NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09;
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wobec nie mającego uzasadnionych podstaw prawnych podważenia przez WSA w Rzeszowie istnienia ostatecznej decyzji nr SKO.460-3/1000/11 z dnia 26 września 2011 r. SKO w Krośnie o wykreśleniu wpisu z ewidencji działalności gospodarczej, którą m.in. sam WSA w Rzeszowie, SKO w Rzeszowie i Prezydent Miasta Rzeszowa byli związani (i nadal są związani);
5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7e ust. 1 pkt 2, art. 7c pkt 1 i art. 7g ustawy – Prawo działalności gospodarczej, które jako pozostawione w mocy do dnia 31 grudnia 2011 r. przez art. 66 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej stanowiły i nadal stanowią, jako zawierające przepisy intertemporalne, podstawę prawna wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej (b.EDG), a nie z CEDiG lub nawet CIEDG i PIP, do czego zobowiązał w istocie WSA w zaskarżonym wyroku SKO w Rzeszowie pomimo tego, że kancelaria prawnicza radcy prawnego E. M., po dniu 31 grudnia 2011 r., nie została zarejestrowana w CEDIG z przyczyn prawnych;
6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 105 k.p.a. wobec nieodniesienia się przez WSA do zasadności umorzenia przez SKO w Rzeszowie (SKO.4131/4/2017) postępowania administracyjnego przed Prezydentem Miasta Rzeszowa (EDG.7330.3.978.2011.II4);
II. przepisów prawa materialnego o charakterze ustrojowym określonych w ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, która w sposób wyłączny reguluje zasady wykonywania zawodu radcy prawnego.
Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie wyroku WSA w części obejmującej cały punkt 1 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie lub uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w jego punkcie 1 i orzeczenie o stwierdzeniu w całości nieważności decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 26 września 2011 r. nr EDG.7330.3.978.2011.II4 o wykreśleniu wpisu po usunięciu na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 193 i art. 106 § 3 p.p.s.a. przez NSA istotnych naruszeń postępowania sądowadministracyjnego przed WSA w Rzeszowie, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. strona wniosła również o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Wyrok Sądu I instancji został również objęty skargą kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie, które zaskarżyło wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że organ wyższego stopnia – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie rozpoznając sprawę na skutek odwołania i wydając decyzję z dnia 28 marca 2018 r. nr SKO-4131/4/2017 nie dokonało rozpoznania sprawy co do meritum, nie wyjaśniło i niewyczerpująco zebrało cały materiał dowodowy, kiedy materiał dowodowy był kompletny, a organ wyższego stopnia jednoznacznie ustalił stan faktyczny i prawny w sprawie wskazując na motywy rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji.
Podnosząc te zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi.
W piśmie procesowym z dnia 26 października 2023 r. skarżąca kasacyjnie E. M. przedstawiła uzupełniające uzasadnienie do zarzutu (pkt I podpunkt 1) skargi kasacyjnej dot. naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W analizowanej sprawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiono dwie skargi kasacyjne.
Odnosząc się do skargi kasacyjnej E. M. Naczelny Sąd Administracyjny uznał ją za zasadną w zakresie zarzutów pomieszczonych w punkcie I podpunkcie 1) petitum skargi kasacyjnej z uwagi na nierozpoznanie przez Sąd I instancji najdalej idących i istotnych zarzutów zawartych w skardze do tegoż Sądu, a dotyczących naruszenia przez organ (Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie) art. 156 § 1 pkt 1, 2 i pkt 3 k.p.a. w sytuacji gdy skarżąca sformułowała w skardze i pismach procesowych do Sądu I instancji (a wcześniej do organu – SKO w Rzeszowie) wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 26 września 2011 r., nr EDG.7330.3.978.2011.II4, zarzucając rażące naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 157 k.p.a. i art. 17 pkt 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji administracyjnej w dniu 26 września 2011 r., w sytuacji gdy Prezydent Miasta Rzeszowa związany był postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 10 sierpnia 2011 r. (znak: DAP-WST-754-16/2011/AKo) o wyznaczeniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie do rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym sprawy wykreślenia wpisu pod nr [...] z Ewidencji Działalności Gospodarczej, które to postanowienie MSWiA Prezydent Miasta Rzeszowa otrzymał w dniu 16 sierpnia 2011 r., a pomimo tego w tej samej dacie (26 wrzesień 2011 r.), co SKO w Krośnie (26 wrzesień 2011 r.), Prezydent Miasta Rzeszowa wydał decyzję tożsamą podmiotowo i przedmiotowa z decyzja SKO w Krośnie; 2) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 61 § 1 k.p.a., poprzez poświadczenie nieprawdy w tejże decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z 26 września 2011 r., iż E. M. "miała złożyć wniosek szczegółowo opisany w zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 26 września 2011 r. o wykreśleniu wpisu, gdy brak było wniosku E. M. o wykreśleniu wpisu, nie powstał stan zawisłości sprawy" (s. 7 skargi kasacyjnej); 3) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie przez Prezydenta Miasta Rzeszowa o wykreśleniu tego samego wpisu z ewidencji działalności gospodarczej, w stosunku do tej samej osoby fizycznej – radcy prawnego E. M. - na tej samej podstawie prawnej, pomimo wydania w tej samej dacie (26 wrzesień 2011 r.) przez organ upoważniony przez MSWiA, tj. SKO w Krośnie decyzji w tej samej sprawie i pomimo posiadania przez Prezydenta Miasta Rzeszowa od 16 sierpnia 2011 r. wiedzy o stanie zawiśnięcia tożsamej sprawy przed SKO w Krośnie; 4) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. wobec zaistnienia powagi rzeczy osądzonej "w następstwie wydania przez ten sam organ administracyjny (Prezydenta M. Rzeszowa) innej decyzji, w tej samej sprawie, nieostatecznej z dnia 06 lipca 2011 r. o wykreśleniu wpisu, która była przedmiotem orzekania w postępowaniu odwoławczym przed SKO w Krośnie, co oznacza, że Prezydent M. Rzeszowa co najmniej dwukrotnie naruszył zakaz res iudicata, raz w stosunku do decyzji SKO w Krośnie z dnia 26 września 2011 r., a drugi raz w stosunku do własnej decyzji z dnia 06 lipca 2011 r." (s. 8 skargi kasacyjnej). Nierozpoznanie wskazanych zarzutów przez Sąd I instancji prowadzi do zasadności zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1-3 k.p.a.
W konsekwencji za zasadne uznał Naczelny Sąd Administracyjny także zarzuty pomieszczone w skardze kasacyjnej, a dotyczące naruszenia przez WSA w Rzeszowie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ niewadliwie w skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA nie zawiera stanowiska WSA co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w istocie nie pozwala na instancyjną kontrolę wyroku WSA. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie składu NSA, orzekającego w analizowanej sprawie, wystąpiły tu wskazane oba przypadki wadliwości uzasadnienia wyroku.
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej wywiedzionej wobec zaskarżonego wyroku WSA w Rzeszowie przez organ – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie – Naczelny Sąd Administracyjny ich nie podzielił. Zarzuty te koncentrują się wokół naruszenia przez WSA w Rzeszowie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 p.p.s.a. "poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że organ wyższego stopnia – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie rozpoznając sprawę na skutek odwołania i wydając decyzję z dnia 28 marca 2018 r. nr SKO-4131/4/2017 nie dokonało rozpoznania sprawy co do meritum, nie wyjaśniło i niewyczerpująco zebrało cały materiał dowodowy, kiedy materiał dowodowy był kompletny, a organ wyższego stopnia jednoznacznie ustalił stan faktyczny i prawny w sprawie wskazując na motywy rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji." Stwierdzić trzeba, iż wobec zasadności zarzutów skargi kasacyjnej E. M. wniesionej wobec tego samego wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 27 grudnia 2018 r. (sygn. akt II SA/Rz 653/18), co NSA wyartykułował wyżej, nie znajdują uzasadnienia wskazane zarzuty SKO w Rzeszowie, ponieważ zarówno Sąd I instancji, jak i organ – SKO w Rzeszowie – nie rozpoznały wnikliwie zasadniczej kwestii, będącej przedmiotem skargi do WSA, a wcześniej odwołania E. M. do SKO w Rzeszowie, a mianowicie przesłanki nieważności decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 26 września 2011 r., nr EDG.7330.3.978.2011.II4 w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1-3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku.
O kosztach obejmujących zwrot wpisu od skargi kasacyjnej postanowiono na podstawie art. 203 pkt 1) p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.