II GSK 431/19

II GSK 431/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-10-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-04-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek /przewodniczący/
Tomasz Smoleń /sprawozdawca/
Zbigniew Czarnik
Symbol z opisem
6045 Ochrona osób i mienia
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 842/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-11-14
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 141 § 4, art. 134 § 1, art. 183 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2017 poz 2213
art. 21a ust. 1
Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 4 października 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 842/18 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 12 marca 2018 r. nr DZiK-IV-6610-366-1/2017/L-0225/15/AB w przedmiocie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. C. na rzecz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 12 marca 2018 r. nr DZiK-IV-6610-366-1/2017/L-0225/15/AB w przedmiocie cofnięcia koncesji oddalił skargę.
Od tego wyroku J. C. (Skarżący) wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości i zarzucił naruszenie:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz.1369 ze zm., dalej: p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: jako k.p.a.) poprzez ich niezastosowanie, skutkujące oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a i pozostawienie w obrocie prawnym decyzji administracyjnej naruszającej przepisy postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy; tj. opartej o postępowanie, które nie wyjaśniło wszystkich okoliczności sprawy, w którym:
- nie zebrano wystarczającego materiału dowodowego,
- odstąpiono od zasady bezpośredniego kontaktu organu z możliwym do uzyskania materiałem dowodowym,
- nie dokonano właściwej oceny umowy ubezpieczenia (której dysponował skarżący) a w szczególności zapewnionego przez nią zakresu ochrony ubezpieczeniowej,
- uzasadnienie decyzji nie wyjaśnia właściwie okoliczności, na których się oparł organ uznając, ze zasadnicze znaczenie ma fakt, iż w polisie nie zostało powołane właściwe rozporządzenie Ministra Finansów, bez odniesienia się do zakresu ochrony ubezpieczeniowej, którą dysponował skarżący w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2016 r., w kontekście materialnoprawnych przepisów stanowiących o obowiązku organu koncesyjnego do cofnięcia wydanej koncesji, co uniemożliwia poznanie motywów rozstrzygnięcia oraz uniemożliwia przeprowadzenie jego kontroli instancyjnej,
- utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Ministra, pomimo istnienia szeregu istotnych naruszeń przepisów postępowania, co przesądzało o wadliwości tej decyzji i konieczności ponownego rozpoznania sprawy.
2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez:
- brak wyjaśnienia przyczyn, dla których Sąd I instancji zaakceptował stanowisko Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i uznał, że umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, którą dysponował skarżący nie może zostać uznana za umowę, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarcza w zakresie usług ochrony osób i mienia;
- brak odniesienia się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 7a § 1 k.p.a., co w konsekwencji spowodowało, że niemożliwe jest obecnie prześledzenie w ww. zakresie toku rozumowania Sądu I instancji,
3. art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez niedopełnienie przez WSA obowiązku rozpoznania skargi na decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 12 marca 2018 r. w granicach skargi, poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów objętych skargą znajdujących oparcie w stanie faktycznym, błędnie ocenionym przez organu skutkujące niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a..
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 22 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 21a ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U, z 2017 r., poz. 2213, dalej: zwana jako ustawa o ochronie) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się oddaleniem skargi na decyzję, gdy w sprawie doszło do wydania decyzji cofającej skarżącemu koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych formie bezpośredniej ochrony fizycznej w oparciu o nieuzasadnione przyjęcie, ze skarżący nie spełnił obowiązku ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z ochroną osób i mienia za okres od dnia 1 stycznia do 31 grudnia 2016 r., co miało uzasadniać wydanie decyzji w sprawie cofnięcia koncesji, gdy w dniu 2 grudnia 2015 r. skarżący zawarł umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla klienta indywidualnego oraz małego i średniego przedsiębiorcy, potwierdzoną polisa TPP nr(...), której zakres odpowiadał wymogom określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia (Dz. U. z 2013 r., poz. 1550, dalej: rozporządzenie), co miało wpływ na wynika sprawy, bowiem postępowanie prowadzone w sprawie powinno zostać umorzone przez organ koncesyjny jako bezprzedmiotowe.
W następstwie powyżej postawionych zarzutów WSA oddalił skargę w trybie art. 151 p.p.s.a., podczas gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie i uchylenie decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez stwierdzenie naruszenia przez organ przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujący wydaniem przez organ zaskarżanej decyzji z naruszeniem prawa materialnego.
Podnosząc powyższe zarzuty J. C. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych, a także opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister wniósł o oddalenie przedmiotowej skargi kasacyjnej w całości z uwagi na brak podstaw uzasadniających jej uwzględnienie, jak również z uwagi na zgodność zaskarżonego orzeczenia z przepisami obowiązującego prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji, mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
W sprawie niniejszej zarzuty skargi kasacyjnej wskazane zostały jako mające oparcie obu podstawach wynikającej z art. 174 p.p.s.a.
Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., należy wyjaśnić, że zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza powyższego przepisu wskazuje, że może on zostać naruszony w sytuacji, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera któregokolwiek z wymienionych w nim elementów bądź w sytuacji, gdy wywód sądu pierwszej instancji nie poddaje się kontroli instancyjnej. W rozpoznawanej sprawie nie sposób dopatrzeć się wspomnianych wad. Uzasadnienie zawiera niezbędne elementy, a wywód zaprezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest spójny, logiczny i zawiera ocenę ustaleń organów pod kątem ich zgodności z obowiązującymi przepisami. W tym miejscu należy podnieść, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Zarzuty i argumenty Skarżącego mogą zostać zatem ocenione całościowo (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1489/20 i z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 818/20). Przez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można natomiast skutecznie kwestionować ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu podniesionego w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej.
Nie był zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. (pkt 3 petitum skargi kasacyjnej). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa we wskazanym przepisie oznacza jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Zakresem rozpoznania sądu stają się więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie, zostały podjęte. Sąd I instancji, rozpoznając skargę, niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w zakresie cofnięcia koncesji, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. W drugim zaś przypadku istotne jest to, że "strona nie może ograniczyć się do wytyku wyłącznie naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż wówczas przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji strona zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 p.p.s.a. z takimi przepisami, których złamania przez organ administracji miał nie dopatrzyć się Sąd I instancji" (zob. wyrok NSA z 22 maja 2014 r., I OSK 782/13). Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd I instancji (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06, wyrok NSA z 19 czerwca 2013 r., I OSK 1353/12; wyrok NSA z 15 marca 2013 r., I OSK 1033/12). Ten wymóg został wprawdzie dopełniony przez autora skargi kasacyjnej przez powiązanie zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. z przepisami art. 133 § 1 p.p.s.a., jednakże nie można uznać tego zarzutu za zasadny, albowiem zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie został uzasadniony przez autora skargi kasacyjnej. Przypomnieć zatem należy, że w przypadku wniesienia zarzutu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, iż zakres kontroli wyznacza autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa i w jaki sposób zostały naruszone. Ponieważ skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym i profesjonalnym środkiem prawnym zaskarżenia wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, ustanowiono obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Zaznaczyć należy, że Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych lub ich uzasadnienia.
Stosownie do treści art. 21 a ust. 1 ustawy o ochronie przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia jest obowiązany do spełnienia obowiązku ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z ochroną osób i mienia. Na podstawie art. 21a ust. 2 ustawy o ochronie Minister Finansów w dniu 9 grudnia 2013 r. wydał rozporządzenie w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia (Dz.U. poz. 1550).
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że polisa Seria TPP Nr (...) ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla klienta indywidualnego oraz małego i średniego przedsiębiorcy, którą Skarżący zawarł za okres: 1 stycznia 2016 r. - 31 grudnia 2016 r. jest umową dobrowolnego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy. Umowa została zawarta w oparciu o Ogólne warunki ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla klienta indywidualnego oraz małego i średniego przedsiębiorcy ustalone uchwałą nr UZ/187/2Q09 z dnia 7 maja 2009 r. Zarządu Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Spółki akcyjnej, ze zmianami ustalonymi uchwałą nr UZ/421/2010 z dnia 26 listopada 2010 r. oraz uchwałą nr UZ/63/2012 r. z dnia 27 lutego 2012 r. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że umowa ta nie może zostać uznana za umowę, o której mowa w rozporządzeniu. Polisa potwierdzająca spełnienie obowiązku ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z ochroną osób i mienia, o której mowa w art. 21a ust. 1 ustawy o ochronie powinna zawierać:
1) informacje, że do umowy ubezpieczenia ma zastosowanie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia;
2) minimalną sumę gwarancyjna ubezpieczenia, wyrażoną w walucie euro.
Ponadto, jak trafnie wskazał organ zgodnie z § 3.1. Ogólnych warunków ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla klienta indywidualnego oraz małego i średniego przedsiębiorcy umowy ubezpieczenia, do których zastosowanie mają niniejsze OWU, nie obejmują ochroną odpowiedzialności cywilnej będącej przedmiotem ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w ustawie o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. W myśl art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U.2022.621 t.j.) ubezpieczeniami obowiązkowymi są także ubezpieczenia wynikające z przepisów odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską, nakładających na określone podmioty obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia. Zatem polisa Seria TPP Nr (...), którą Skarżący zawarł za okres 1 stycznia 2016 r. - 31 grudnia 2016 r. nie obejmowała ochroną odpowiedzialności cywilnej będącej przedmiotem ubezpieczeń obowiązkowych. W świetle powyższego organ słusznie uznał, że Skarżący nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 21a ust. 1 ustawy o ochronie. Podkreślić należy, że obowiązek ten można uznać za zrealizowany przy zawarciu umowy ubezpieczenia, o której mowa w rozporządzeniu, a nie jakiejkolwiek umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej.
Skoro Skarżący nie zawarł właściwej umowy ubezpieczenia to organ był zobowiązany do wydania decyzji o cofnięciu koncesji, zgodnie bowiem z art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca nie zawarł umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 21a ust. 1 ustawy o ochronie. Zauważyć trzeba, że określenie "organ koncesyjny cofa koncesje", oznacza, że organ koncesyjny, stwierdzając określony stan faktyczny, wyczerpujący przesłanki zawarte w tym przepisie, jest zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu koncesji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, organ w niniejszej sprawie zgromadził dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Dokonał wszechstronnej analizy całokształtu materiału dowodowego i wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne sprawy służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Organ zatem prawidłowo ocenił braki zawarcia umowy ubezpieczenia, o której mowa w rozporządzeniu pomimo obowiązków ciążących na Skarżącym, wynikających z jasno zredagowanych i nie budzących wątpliwości przepisów prawa. Skarżący miał możliwość czynnego uczestniczenia w każdym stadium postępowania. Przeprowadzone postępowanie administracyjne odpowiadało wymogom prawa, w tym zasadzie swobodnej oceny dowodów, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji odpowiadającym wymogom art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W konsekwencji należy stwierdzić, że Skarżący nie ma racji podnosząc zarzuty sformułowane w pkt 1 i 4 petitum skargi kasacyjnej.
Mając na względzie powyższe oraz art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, gdyż nie ma ona uzasadnionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.