II GSK 430/07

II GSK 430/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-10-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kisielewicz /przewodniczący/
Cezary Pryca
Małgorzata Korycińska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 117/07 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-05-07
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
art. 103 ust. 2, art. 104 ust. 1
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Protokolant Kamil Lissowski po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. B., I. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 maja 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 117/07 w sprawie ze skargi W. B., I. M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
I
Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę I.M. i W.B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nr [...] pt.: "Świeca ozdobna".
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał, że zaskarżona decyzja została wydana na skutek sprzeciwu A.M. od prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] grudnia 2004 r. o udzieleniu prawa z rejestracji na wyżej wymieniony wzór przemysłowy na rzecz W.B. i I.M. Urząd Patentowy unieważnił w całości prawo z rejestracji tego wzoru przemysłowego uznając, że ogólne wrażenie, jakie na zorientowanym użytkowniku wywołuje sporny wzór nie różni się od ogólnego wrażenia, jakie na zorientowanym użytkowniku wywołuje wzór wcześniejszy nr [...], ponieważ oba te wzory łączy wspólna cecha - charakterystyczny, oryginalny, niekonwencjonalny kształt świec, w konsekwencji czego prawo z rejestracji wzoru nr [...] należy unieważnić na podstawie art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), zwanej dalej p.w.p. Za bezzasadny organ uznał natomiast zarzut braku nowości świec według spornego wzoru.
Uzasadniając oddalenie skargi I.M. i W.B. na powyższą decyzję Sąd I instancji stwierdził, że okazane na rozprawie w dniu [...] września 2006 r. dwie świece, z których jedna miała knoty na powierzchni, a druga wewnątrz materiału palnego, nie tylko nie spełniałaby wobec siebie kryterium indywidualnego charakteru, lecz również kryterium nowości, zatem usytuowanie knota jest dla wyglądu świec bez znaczenia.
Sąd przytoczył następnie definicję wzoru przemysłowego z zaznaczeniem, kiedy uważa się go za nowy i jak należy oceniać, czy odznacza się indywidualnym charakterem. Przywołując poglądy wyrażone w piśmiennictwie Sąd podkreślił, że zarówno przy weryfikacji przesłanki nowości, jak i indywidualnego charakteru, ocenie poddany zostaje wzór jako całość. Sąd zauważył, że wzór nie spełnia przesłanki indywidualnego charakteru, jeśli zachodzi ogólne wrażenie podobieństwa z wzorem wcześniej ujawnionym, oraz że różnice między wzorami są weryfikowane z poziomu ogólnego wrażenia, jakie wywołuje wzór.
W ocenie Sądu I instancji, Urząd Patentowy przeprowadził szczegółową analizę zdolności rejestracyjnej spornego wzoru. Sąd podkreślił, że publikacja wzoru [...] nastąpiła w WUP nr 3/2004 r. z datą [...] marca 2004 r., natomiast wzór [...] został zgłoszony do rejestracji dnia [...] kwietnia 2004 r. Za bezzasadne Sąd uznał twierdzenie skarżących o niemożliwości zapoznania się z publikacją przed datą zgłoszenia spornego wzoru, gdyż unieważnionemu wzorowi przeciwstawiono dwa wcześniejsze wzory – międzynarodowy [...] i polski [...], które zostały opublikowane przed datą zgłoszenia wzoru unieważnionego. Sąd podkreślił przy tym, że dystrybucja dziennika WUP nie wpływa na światowy zasięg ujawnienia wzoru przemysłowego [...]. Sąd nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art.103 ust. 2 p.w.p.
W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
II
W skardze kasacyjnej W.B. i I.M. domagali się uchylenia powyższego wyroku w całości i przekazania sprawy WSA w W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:
1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 104 ust. 1 i 2 oraz art. 103 ust. 2 p.w.p.;
2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a.
Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący podnieśli wpierw, że Sąd I instancji przychylając się do oceny kształtu, jako tylko jednego z elementów składowych wyrobu, zaprzeczył przyjętemu przez siebie poglądowi, że wzór należy ujmować całościowo. Skarżący powołali się na odmienne, ich zdaniem (niż prezentowane przez Urząd Patentowy RP i Sąd I instancji) poglądy wyrażone w rozstrzygnięciach Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego dla wzorów przemysłowych (OHIM) i podnieśli, że A.M. zaskarżył do tego urzędu w trybie sprzeciwu 3 wzory wspólnotowe świec ozdobnych skarżących. OHIM oddalił powyższe sprzeciwy wskazując, że takie cechy jak kolor, struktura powierzchni, zestawienie przedmiotu jako całości, są istotne dla uzasadnienia posiadania przez wzór indywidualnego charakteru. Podnieśli, że definicje nowości i indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego są prawie identyczne w polskim prawie własności przemysłowej i w prawie wspólnotowym. Wskazali więc na potrzebę ponownego rozpatrzenia sprawy i wzięcia pod uwagę przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru kształtu wyrobu jako całości, zakresu swobody twórczej wymaganej w art. 104 ust. 2 p.w.p. oraz specyfiki pojęcia "zorientowanego użytkownika".
Wnoszący skargę kasacyjną podnieśli, że dopuszczone przez Sąd I instancji na rozprawie, jako dowód, dwie świece strony przeciwnej na okoliczność braku widocznych różnic pomiędzy przeciwstawionymi wzorami, nie miały żadnych oznaczeń identyfikujących producenta lub czas wykonania. Dopuszczając do okazania tych świec Sąd I instancji z naruszeniem art. 104 ust. 1. p.w.p. uchybił zasadom starannego prowadzenia postępowania oraz przyczynił się do utrwalenia błędnej interpretacji tego przepisu, co doprowadziło do naruszenia przez Sąd art. 89 p.w.p., stanowiącego podstawę unieważnienia wzoru.
Skarżący podnieśli, że Urząd Patentowy nie przeprowadził analizy dostępności wzorów [...] i [...], zgodnie z wymogiem art. 103 ust. 2 p.w.p. W dacie zgłoszenia spornego wzoru, to jest [...] kwietnia 2004 r., publikacja WUP z daty [...] marca 2004 r. nie mogła dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną świec ozdobnych. Sąd I instancji nie uwzględnił natomiast tego zarzutu twierdząc, że nie został podniesiony na rozprawie przed Urzędem Patentowym. Zdaniem skarżących, przepis z art. 103 ust. 2 p.w.p. powinien być analizowany bez względu na to, czy zarzut braku dostępności był podniesiony na rozprawie, gdyż uznanie braku dostępności materiału przeciwstawnego na podstawie art. 103 ust. 2 p.w.p. spowodowałoby wycofanie zarzutu braku indywidualnego charakteru wzoru, a tym samym zmianę zaskarżonej decyzji. Sąd odniósł się jednak tylko do zarzutów braku dostępności do publikacji wzoru [...].
Zdaniem skarżących, wyżej przedstawione uchybienia stanowią naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W konkluzji podnieśli, że oceniając indywidualny charakter wzoru należy brać pod uwagę wygląd całości wzoru, a materiał przeciwstawny powinien być oceniony pod kątem jego dostępności przed datą pierwszeństwa wzoru spornego dla osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A.M. wniósł o jej oddalenie. W obszernym uzasadnieniu odniósł się do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów podnosząc, że są one bezzasadne.
W piśmie procesowym z dnia 21 marca 2008 r. wnoszący skargę kasacyjną ustosunkowali się do argumentów przedstawionych w odpowiedzi na skargę kasacyjną, twierdząc, że są one bezzasadne. Podnieśli, że WSA dokonując oceny decyzji co do zdolności ochronnej spornego wzoru, nie uwzględnił zmian w zakresie cech wzoru wprowadzonych przez nowelizację ustawy – Prawo własności przemysłowej z 2002 r., która to zmiana polegała na zastąpieniu przesłanki "oryginalności" przesłanką "indywidualnego charakteru". Ponadto podkreślili, że decyzje OHIM załączone do skargi kasacyjnej są prawomocne.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.
Zakres jej badania przez Naczelny Sąd Administracyjny doznaje ograniczenia z uwagi na obowiązującą w postępowaniu kasacyjnym zasadę związania tego sądu granicami podlegającej rozpoznaniu skargi kasacyjnej. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz zakreślone jest zarzutami podniesionymi przez kasatora. Ponieważ podniesione zarzuty wyznaczają granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, istotne znaczenie ma należyte ich sformułowanie. W szczególności, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., OSK 421/04, LEX nr 146732).
Podstawy skargi kasacyjnej określa art. 174 p.p.s.a. W myśl tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć zarówno na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1 przywołanego przepisu), jak i na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2 art. 174). Błędna wykładnia, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. to mylne rozumienie określonej normy prawnej, a niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Konstruując skargę kasacyjną należy jej zarzuty odnieść do zaskarżonego orzeczenia, wskazując przepisy prawa materialnego bądź procesowego, które naruszył wojewódzki sąd administracyjny stosując je niewłaściwie lub też błędnie wykładając, a nadto, w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na drugiej z podstaw wymienionych w art. 174 p.p.s.a., należy wykazać wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy sądowoadmnistracyjnej. Naruszenie prawa może polegać także na zaniechaniu zastosowania przepisu, który w określonym stanie faktycznym powinien być zastosowany. W takim wypadku w skardze kasacyjnej należy wskazać pominięty przepis i uzasadnić, dlaczego winien on lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Na wstępie należy zauważyć, że przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w granicach zakreślonych przez kasatora jest wyrok Sądu I instancji, który oddalając skargę I.M. i W.B. podzielił w całości rozstrzygnięcie Urzędu Patentowego zawarte w decyzji z dnia [...] października 2006 r. unieważniającej prawo z rejestracji wzoru przemysłowego nr [...] na podstawie art. 104 ust. 1 p.w.p.
Przechodząc do oceny zarzutów kasacyjnych wymaga wpierw podkreślenia, że skarżący oparli skargę kasacyjną na obydwu podstawach z art. 174 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego (pkt 1 art. 174 p.p.s.a.), jak i przepisów postępowania (pkt 2 art. 174 p.p.s.a.). W ramach naruszenia przepisów postępowania zarzucili Sądowi I instancji naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak skonstruowane zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły skutecznie podważyć zaskarżonego wyroku. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego głęboko utrwalił się bowiem pogląd, że strona wnosząca skargę kasacyjną powołując się na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania obowiązana jest wskazać przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem na podstawie tej ustawy orzekał Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego. Aby skutecznie zakwestionować wyrok Sądu I instancji należy zatem wskazać przepisy postępowania, które stosował Sąd I instancji orzekając w sprawie. Istotnie, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd I instancji jest obowiązany do badania, czy przy jej wydawaniu nie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym również wskazywanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jednakże brak powołania przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną jakiegokolwiek przepisu postępowania, który mógłby zostać naruszony przez Sąd I instancji oznacza, że nie zakwestionowała skutecznie dokonanej przez ten Sąd kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie naruszenia przez Urząd Patentowy zasady prawdy obiektywnej, o której stanowi art. 7 k.p.a., czy też naruszenia wyrażonego w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wyczerpującego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego.
Podnoszone w obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestie związane z akceptacją przez Sąd I instancji dopuszczenia na rozprawie przed Urzędem Patentowym, jako dowodu, świec strony przeciwnej (które zdaniem wnoszących skargę kasacyjną nie miały oznaczeń identyfikujących producenta lub czas wykonania) na okoliczność braku widocznych różnic pomiędzy przeciwstawionymi wzorami, wskazują na próbę zakwestionowania dopuszczenia tych świec, jako dowodu w sprawie. Nie godząc się z okazaniem tych świec na rozprawie, skarżący nie zarzucili jednakże Sądowi I instancji naruszenia przepisów postępowania, których miałby się dopuścić Sąd I instancji. Odnosząc się do okazania tych świec, Sąd I instancji nie naruszył natomiast przywoływanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisu art. 104 ust. 1 p.w.p., bowiem przepis ten nie dotyczy prowadzenia postępowania dowodowego przez Urzędem Patentowym.
Również podnoszona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestia braku przeprowadzenia przez Urząd Patentowy analizy dostępności wzoru [...] (zgodnie z wymogiem art. 103 ust. 2 p.w.p.) oraz okoliczność, że w dacie zgłoszenia spornego wzoru, to jest w dniu [...] kwietnia 2004 r. publikacja WUP z daty [...] marca 2004 r. nie mogła dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną świec ozdobnych, są elementami składającymi się na ustalenia faktyczne w sprawie. Stan faktyczny sprawy nie został natomiast przez skarżących skutecznie podważony, bowiem nie wskazali żadnego przepisu postępowania, któremu uchybiłby Sąd I instancji akceptując zaskarżoną decyzję w powyższym aspekcie. Na marginesie tylko wypada zauważyć, że w sprawie tej, co podkreślił Sąd I instancji, unieważnionemu wzorowi przeciwstawiono dwa wcześniejsze wzory – obok polskiego [...], również międzynarodowy [...], na którego światowy zasięg ujawnienia nie wpływa dystrybucja WUP.
Nieprawidłowe sformułowanie zarzutów w ramach podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. oznacza, że skarżący nie zakwestionowali skutecznie m.in. ustaleń dowodowych i ich oceny dokonanych przez Urząd Patentowy i aprobowanych przez Sąd I instancji.
Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego (na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), to jest błędnej wykładni art. 104 ust. 1 i 2 oraz art. 103 ust. 2 p.w.p. stwierdzić należy, że są one nieusprawiedliwione i to z kilku powodów.
Przypomnienia wymaga, że Urząd Patentowy unieważnił prawo z rejestracji spornego wzoru na podstawie art. 104 ust. 1 p.w.p. uznając, iż ogólne wrażenie, jakie na zorientowanym użytkowniku wywołuje ten wzór nie różni się od ogólnego wrażenia, jakie na zorientowanym użytkowniku wywołuje wzór wcześniejszy nr [...].
Po pierwsze, strona skarżąca zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię art. 104 ust. 1 i 2 oraz art. 103 ust. 2 p.w.p. nie wykazała, na czym polegało mylne zrozumienie przez Sąd norm prawnych zawartych w tych przepisach i jak należy te przepisy prawidłowo wykładać. Raz jeszcze należy podkreślić, że błędna wykładnia to mylne rozumienie określonej normy prawnej. Strona skarżąca stawiając omawiane zarzuty nie naprowadziła jakichkolwiek okoliczności świadczących o tym, że Sąd I instancji popełnił błąd w rozumieniu treści zarzucanych przepisów.
W myśl przepisu art. 104 ust. 1 wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo. Zgodnie natomiast z treścią ust. 2 tego przepisu, przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru.
Wykładnię art. 104 ust. 1 p.w.p. dokonaną przez Sąd I instancji należy uznać za prawidłową. Sąd powołał się przy tym na poglądy wyrażone w piśmiennictwie, zgodnie z którymi przy weryfikacji przesłanki indywidualnego charakteru ocenie poddany zostaje wzór jako całość. Sąd trafnie również zauważył, że wzór nie spełnia przesłanki indywidualnego charakteru, jeśli zachodzi ogólne wrażenie podobieństwa z wzorem wcześniej ujawnionym, oraz że różnice między wzorami są weryfikowane z poziomu ogólnego wrażenia, jakie wywołuje wzór na zorientowanym użytkowniku.
Nawet gdyby jednak przyjąć, mimo podniesienia jedynie zarzutu błędnej wykładni wskazanego przepisu, że skarżący kwestionują również jego niewłaściwe zastosowanie, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej, to takie rozumienie stawianego zarzutu również nie pozwoliłby na uwzględnienie skargi kasacyjnej.
Drugim bowiem powodem braku skuteczności podważenia zaskarżonego wyroku przy tak sformułowanym zarzucie naruszenia prawa materialnego jest to, że zdaje się on zupełnie pomijać, iż indywidualny charakter wzoru przemysłowego, o którym mowa w art. 104 ust. 1 p.w.p., jest zarówno kategorią faktyczną, jak i prawną, co oznacza, że bez zakwestionowania ustaleń faktycznych zarzut naruszenia art. 104 ust. 1 p.w.p., nawet przy przyjęciu, że obejmuje on niewłaściwe zastosowanie tego przepisu nie może być skuteczny.
O tym bowiem, czy przy rejestracji sporny wzór spełniał przesłankę indywidualnego charakteru, decydują ustalenia dowodowe i ocena tych ustaleń, a te można zwalczyć jedynie poprzez postawienie odpowiedniego zarzutu opartego o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Uzasadniając skargę kasacyjną skarżący w istocie powielają argumentację przedstawianą w toku postępowania, eksponując elementy - ich zdaniem - wskazujące na indywidualny charakter świec według unieważnionego wzoru. Skarżący nie zarzucili przy tym żadnych uchybień popełnionych przy ustalaniu stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia, że sporny wzór przemysłowy został zarejestrowany z naruszeniem art. 104 ust. 1 p.w.p., a które to uchybienia miałby zaakceptować Sąd I instancji oddalając skargę. Tylko zaś wykazanie, że do takich uchybień procesowych doszło, mogłoby - przy uznaniu stawianych zarzutów za zasadne - skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 104 ust. 1 w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji, wbrew temu, co podnoszą skarżący w piśmie procesowym z dnia 21 marca 2008 r. Przywołanie przez Sąd I instancji pojęcia "oryginalności" wzoru przemysłowego, która to przesłanka była określona w art. 104 ust. 1 p.w.p. przed zmianą tego przepisu dokonaną ustawą z dnia 6 czerwca 2002 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 108, poz. 945) nie zmienia osądu o zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, gdyż po pierwsze, samo przywołanie powyższej przesłanki nie świadczy o tym, że Sąd I instancji analizował treść przepisu w nieobowiązującym stanie prawnym. Wręcz przeciwnie, Sąd dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu w brzmieniu nadanym powyższą nowelą. Po wtóre zaś wnoszący skargę kasacyjną nie postawili w skardze kasacyjnej zarzutu, jakoby uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiadało wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. i jego wadliwość w tym zakresie miała wpływ na wynik sprawy.
Powyższą uwagę należy także odnieść do zarzutu błędnej wykładni przez Sąd I instancji przepisu art. 104 ust. 2 p.w.p. Sąd nie zaprezentował wprawdzie w uzasadnieniu wyroku, jak należy rozumieć wymóg określony w tym przepisie, że przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru, jednakże skarżący i w tym względzie nie podważyli zaskarżonego wyroku.
Za bezzasadny należało uznać również zarzut naruszenia art. 103 ust. 2 p.w.p. Zgodnie z jego treścią, wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, w rozumieniu ust. 1, jeżeli nie mógł dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy. Przepis ten stanowi w ustępie 1 zdanie 1, że wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Możliwość naruszenia powyższego przepisu można byłoby rozważać tylko w aspekcie podnoszonego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej braku dostępności materiału przeciwstawnego, bowiem zdaniem skarżących, uznanie braku dostępności materiału przeciwstawnego na podstawie art. 103 ust. 2 p.w.p. mogłoby spowodować wycofanie zarzutu braku indywidualnego charakteru wzoru, a tym samym zmianę zaskarżonej decyzji. Istotnie, ochrona wzoru przemysłowego oparta została na szeroko rozumianym pierwszeństwie, którego podstawą jest brak udostępnienia publicznego, jednakże, jak już wyżej wskazano, skarżący nie podważyli stanu faktycznego sprawy również w aspekcie tego, czy w dacie zgłoszenia spornego wzoru, to jest w dniu [...] kwietnia 2004 r., publikacja WUP z daty [...] marca 2004 r. nie mogła dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną świec ozdobnych.
Jeśli natomiast chodzi o powoływane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej i załączone do niej decyzje OHIM, stwierdzić należy, że bezspornie nie dotyczą one unieważnionego wzoru, lecz innych wzorów przemysłowych. Przytaczanie na zasadzie porównania definicji indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego w polskim prawie własności przemysłowej i w prawie wspólnotowym, jak również poglądów zaprezentowanych w decyzjach OHIM, że takie cechy jak kolor, struktura powierzchni, czy zestawienie przedmiotu jako całości są istotne dla uzasadnienia posiadania przez wzór przemysłowy indywidualnego charakteru, mogą stanowić jedynie argument przemawiający za wykładnią art. 104 ust. 1 p.w.p. Nie można ich natomiast uznać za dowód w sprawie, jak chcieli tego skarżący.
W konkluzji stwierdzić należy, że zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię zarzucanych przepisów również nie zakwestionowały skutecznie zaskarżonego wyroku.
Uznając, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a.