II GSK 43/06

II GSK 43/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-05-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Grabowski
Małgorzata Korycińska /przewodniczący/
Stanisław Biernat /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6255 Pozwolenia i urządzenia radiowe
Hasła tematyczne
Telekomunikacja
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1045/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-11-09
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska, Sędziowie NSA Jan Grabowski, Stanisław Biernat (spr.), Protokolant Karolina Mamcarz, po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. P. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1045/05 w sprawie ze skargi T. P. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 5 kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia radiowego 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od T. P. S.A. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w Warszawie kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 listopada 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1045/05, oddalił skargę T. P. S.A. (dalej: skarżąca) na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (dalej: Prezes URTiP) z 5 kwietnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia radiowego.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy. W dniu 10 stycznia 2005 r. skarżąca złożyła wniosek o wydanie pozwolenia radiowego na używanie urządzeń radiokomunikacyjnych w systemie MultiGain Wireless w sieci radiowego dostępu abonenckiego w paśmie 2,4 GHz. Wniosek dotyczył stacji bazowych zlokalizowanych w W. i K.
Decyzją z 21 lutego 2005 r. nr [...] Prezes URTiP, działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 148 ust. 1 pkt 2/ lit. b/ w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), zwanego dalej: pr. tel., odmówił wydania pozwolenia radiowego na używanie urządzeń w radiokomunikacji stałej w sieci radiowego dostępu abonenckiego w paśmie 2,4 GHz dla stacji w W. i K. Odmowę organ umotywował treścią pkt 3.1 zarządzenia Prezesa URTiP z 12 grudnia 2003 r. w sprawie planu zagospodarowania częstotliwości dla zakresu 2400-2483,5 Mhz. Zgodnie z zarządzeniem, wskazany wyżej zakres częstotliwości może być wykorzystany przez urządzenia bliskiego zasięgu, których rodzaj, zakres częstotliwości oraz parametry techniczne zostały określone w aneksach nr 1, 3, 4, 6 oraz 11 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 6 sierpnia 2002 r. w sprawie urządzeń radiowych, nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, które mogą być używane bez pozwolenia (Dz.U. Nr 138, poz. 1162 ze zm.). Prezes URTiP stwierdził, że parametry techniczne urządzeń będących przedmiotem wniosku z 10 stycznia 2005 r. wykraczają poza określone w powyższym rozporządzeniu, a wobec tego do ich używania niezbędne są pozwolenia radiowe. Organ wskazał, że zgodnie z art. 148 ust.1 pkt 2 lit. b) pr. tel., pozwolenia radiowego udziela się podmiotowi, który spełnia określone wymagania oraz jeżeli częstotliwości objęte wnioskiem zostały przeznaczone w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości dla wnioskowanej służby radiokomunikacyjnej, jak również plan zagospodarowania częstotliwości przewiduje ich wykorzystanie zgodne z wnioskiem. Zdaniem organu w niniejszej sprawie przesłanki te nie zostały spełnione.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca podniosła, że w 2004 r. udzielono jej 25 pozwoleń na pracę urządzeń w paśmie 2400-2483 Mhz do końca roku 2006 z parametrami odbiegającymi od warunków określonych w powołanym wyżej zarządzeniu Prezesa URTiP. Skarżąca podkreśliła, że wnioskowane pozwolenia na pracę urządzeń radiowych umożliwią do końca 2006 r. przełączenie abonentów na inne częstotliwości. Brak wnioskowanego pozwolenia spowoduje niemożność dostępu do usługi powszechnej dla 667 abonentów.
Decyzją z 5 kwietnia 2005 r., nr [...] Prezes URTiP, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1/ w związku z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 148 ust. 1 pkt 2/ lit. b/ pr. tel. utrzymał w mocy swoją decyzję z 21 lutego 2005 r. Organ podkreślił, że plan zagospodarowania częstotliwości nie zezwala na uwzględnienie wniosku strony i wydanie jej pozwolenia radiowego. Prezes URTiP wskazał jednak, że przedmiotowa decyzja nie pozbawia skarżącej możliwości świadczenia usług. Może je świadczyć za pomocą urządzeń radiokomunikacyjnych, na które nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia, w paśmie 2,4 GHz z parametrami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 6 sierpnia 2002 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa URTiP z 5 kwietnia 2005 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Prezesa URTiP z 21 lutego 2005 r., jako wydanych bez podstawy prawnej, a w przypadku uznania, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności, o uchylenie decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Prezesowi URTiP. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 148 ust. 1 pkt 2 lit. b/ pr. tel. związku z art. 93 ust. 2 Konstytucji RP, a także naruszenie przepisów postępowania: art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego
W uzasadnieniu skarżąca zakwestionowała podstawę prawną, na której organ oparł swoje rozstrzygnięcie. Jej zdaniem jedynie zarządzenie Prezesa URTiP nr 3 z dnia 12 grudnia 2003 r. można by uznać za podstawę wydania decyzji odmawiającej przedmiotowego pozwolenia. Zarządzenie to, mimo że zostało wydane na podstawie upoważnienia ustawowego, nie jest prawem powszechnie obowiązującym, co wynika z art. 87 Konstytucji RP. Skarżąca stwierdziła, powołując art. 93 ust. 2 Konstytucji, że zarządzenia nie mogą być podstawą decyzji kierowanych do obywateli, osób prawnych i innych podmiotów. Pozostałe przepisy prawne powołane w decyzji organu, nie zawierają, zdaniem skarżącej, podstaw do odmowy uwzględnienia wniosku o wydanie pozwoleń radiowych. Skarżąca powołała się na fakt wydania przez organ 25 analogicznych pozwoleń radiowych w tej samej częstotliwości.
W odpowiedzi na skargę Prezes URTiP wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonych decyzjach. Organ stwierdził, że na podstawie art. 148 ust. 1 pkt 2/ lit. b/ pr. tel. i biorąc pod uwagę zarządzenie Prezesa URTiP z 2003 r. nie jest możliwe uwzględnienie wniosku strony i wydanie pozwolenia radiowego. Przy tym, kompetencję do ustalania planu zagospodarowania częstotliwości posiada Prezes URTiP na podstawie ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 148 ust. 1 pkt 2 lit. b/ pr. tel. Skarżąca nie spełniała przesłanek wymienionych w tym przepisie oraz zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 6 sierpnia 2002 r. Wobec tego organ postąpił prawidłowo nie udzielając przedmiotowego pozwolenia. Sąd wskazał, że negatywną przesłanką wydania pozwolenia radiowego w rozpoznawanej sprawie było obowiązywanie w dniu wydania zaskarżonej decyzji planu zagospodarowania częstotliwości, stanowiącego załącznik do zarządzenia Prezesa URTiP z 12 grudnia 2003 r. Plan ten nie przewidywał zagospodarowania częstotliwości zgodnie z wnioskiem skarżącej z 10 stycznia 2005 r. czyli za pomocą urządzeń radiowych systemu MultiGain Wireless firmy Tadiran. Odnosząc się do zarzutu, że zarządzenie nr 3 Prezesa URTiP z 12 grudnia 2003 r. nie mogło stanowić podstawy prawnej wydanej decyzji, Sąd stwierdził, że powołanie tego zarządzenia było jedynie poparciem stanowiska organu o braku możliwości wydania pozwolenia radiowego w trybie określonym w art. 148 ust. 1 pkt 2. W ocenie Sądu zarządzenie Prezesa URTiP z 12 grudnia 2003 r. miało charakter wewnętrzny i w myśl art. 93 Konstytucji obowiązywało jedynie jednostki organizacyjne podległe organowi wydającemu ten akt. Przedmiotowe zarządzenie zachowało moc obowiązującą po wejściu w życie nowej ustawy na podstawie art. 223 pr. tel.
W ocenie Sądu organ naruszył art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ nie odniósł się w wyczerpujący sposób do zarzutu nierozpatrzenia całości materiału dowodowego. Nie miało to jednak istotnego wpływu na wynik sprawy.
T. P. S.A. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżając powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, jak również zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca zarzuciła naruszenie:
- art 87 ust 1 Konstytucji i art. 93 ust. 1 i 2 (w szczególności zdanie 2) Konstytucji RP – poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że podstawą prawną decyzji Prezesa URTiP, może być zarządzenie nr 3 tego organu z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie planu zagospodarowania częstotliwości;
- art. 93 ust. 1 Konstytucji RP i art. 148 ust. 1 pkt 2 lit b) pr. tel. poprzez błędne przyjęcie, że powołane powyżej zarządzenie jest aktem z zakresu administracji publicznej mającym charakter wewnętrzny i obowiązującym jedynie jednostki organizacyjne podległe Prezesowi URTiP;
- art. 148 ust. 1 pkt 2 lit. b) pr. tel. przez jego błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na uznaniu, że skarżący nie spełnia wymagań określonych w tym przepisie, przy przyjęciu, że wymaganiem tym objęte są dane planu zagospodarowania częstotliwości, o którym mowa w powołanym zarządzeniu nr 3 Prezesa URTiP z 12 grudnia 2003 r. oraz przyjęciu, że podstawą prawną zaskarżonych decyzji były przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 6 sierpnia 2002 r. w sprawie urządzeń radiowych, nadawczych lub nadawczo-odbiorczych, które mogą być używane bez pozwolenia;
- art. 113 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu czy organ wydał stronie wcześniej pozwolenia na używanie analogicznych urządzeń radiowych w takim samym stanie prawnym, co narusza również art. 7 k.p.a.;
- art. 133 p.p.s.a. w związku z art. 104 i 193 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu pisma procesowego organu administracji publicznej po zamknięciu rozprawy jak również na nieotwarciu rozprawy i niewyznaczeniu stronie skarżącej terminu do ustosunkowania się do tego pisma.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podkreśliła ponadto, że jej zdaniem w dniu wydawania decyzji nie obowiązywał plan zagospodarowania częstotliwości, stanowiący załącznik do zarządzenia nr 3 Prezesa URTiP z 12 grudnia 2003 r. Skarżąca wskazała, że plan ten został wydany na podstawie art. 106 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 73, poz. 852 ze zm.), a nie na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 2003 r. w sprawie Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości (Dz.U. Nr 22, poz. 187) ani powoływanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 6 sierpnia 2002 r. Podkreśliła, że plan ten nie został opublikowany, w związku z tym nie stanowił aktu normatywnego. Zdaniem skarżącej wejście w życie nowej ustawy Prawo telekomunikacyjne w 2004 r. spowodowało utratę mocy prawnej przez plan wydany na podstawie ustawy Prawo telekomunikacyjne z 2000 r. Prezes URTiP w ocenie skarżącej był zobowiązany do wydania nowego planu na podstawie nowej ustawy. Skarżąca nie zgodziła się z argumentacją Sądu I instancji co do tego, że plan zagospodarowania częstotliwości, będący załącznikiem do zarządzenia nr 3 Prezesa URTiP z 12 grudnia 2003 r. wydany w trybie art. 106 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r., jest aktem wewnętrznym, skoro stanowi jedną z przesłanek wydania decyzji w sprawie indywidualnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.
Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznawanie skargi kasacyjnej należy zacząć od zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, ponieważ ustalenie prawidłowego stanu faktycznego pozwala na rozpoznanie zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Skarżąca zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu niewłaściwe zastosowanie art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie, czy Prezes URTiP wydał stronie szereg postanowień radiowych na urządzenia analogiczne do urządzeń objętych wnioskiem, w takim samym stanie faktycznym i prawnym i przyjęcie, że organ nie podważył zaufania obywateli do państwa i nie naruszył art. 7 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ten zarzut jest nieusprawiedliwiony. Skarżąca już w postępowaniu administracyjnym powołała się na wcześniej wydane pozwolenia, nie przedstawiając jednak żadnych dowodów. Analogiczny zarzut został także zawarty w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, również bez przedłożenia stosownych dokumentów. Sąd I instancji nie naruszył prawa przez odmowę przyjęcia, że organ administracyjny uchybił obowiązkom wynikającym z art. 7 k.p.a. Należy zważyć, że skarżąca jest podmiotem profesjonalnym, dysponującym fachową obsługą prawną.
Kolejny zarzut dotyczy naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 133 w związku z art. 104 i 193 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na przyjęciu pisma procesowego organu administracji publicznej po zamknięciu rozprawy jak również na nieotwarciu rozprawy i niewyznaczeniu stronie skarżącej terminu do ustosunkowania się do tego pisma.
Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Pisma wpływające do sądu w związku z daną sprawą są dołączane do akt postępowania. Nie oznacza to jednak, że każde pismo strony, które wpłynie po zamknięciu rozprawy zobowiązuje sąd do otwarcia rozprawy. Rozprawa może być otwarta stosownie do art. 133 § 2, a powinna zostać otwarta w okolicznościach, o których mowa w art. 133 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdza naruszenia przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, polegającego na nieotwarciu rozprawy na nowo, w związku z pismem organu, zarejestrowanym w Sądzie I instancji w dniu 27 października 2005 r.
Kilka zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 87 i 93 Konstytucji RP oraz art. 148 ust. 1 pkt 2 lit. b/ pr. tel. Zarzuty te zostaną rozpoznane łącznie, ponieważ dotyczą różnych aspektów odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do zagadnienia podstawy prawnej decyzji administracyjnej odmawiającej przyznania pozwolenia radiowego. W szczególności, chodzi o rolę, charakter prawny, jak również zgodność z Konstytucją planu zagospodarowania częstotliwości, zawartego w zarządzeniu Prezesa URTiP nr 3 z 12 grudnia 2003 r. w sprawie planu zagospodarowania częstotliwości dla zakresu 2400-2483,5 Mhz.
Na wstępie należy stwierdzić, że kompetencja Prezesa URTiP do ustalenia planów zagospodarowania częstotliwości wynika wprost z ustawy. W obecnym stanie prawnym, podstawą prawną jest art. 112 pr. tel, natomiast w poprzednim stanie prawnym był to art. 106 pr. tel. z 2000 r. Podstawą prawną nie były natomiast przepisy powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 6 sierpnia 2002 r.
Dla oceny, czy zarzuty skargi kasacyjnej są usprawiedliwione, niezbędne jest zbadanie funkcji i treści planów zagospodarowania częstotliwości. Jak wynika z art. 112 ust. 4 pr. tel., są one instrumentem realizacji polityki państwa w zakresie gospodarki częstotliwościami a także radiofonii i telewizji, jak również zapewniają spełnienie wymagań dotyczących kompatybilności elektromagnetycznej, obronności i bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponadto plany uwzględniają uzgodnienia dokonane w ramach Unii Europejskiej oraz potrzebę efektywnego wykorzystania częstotliwości, a także założenia polityki wydawania uprawnień wymagających rezerwacji częstotliwości.
Jak wynika z przytoczonego przepisu, plany zagospodarowania częstotliwości służą uporządkowanemu i efektywnemu wykorzystaniu dobra, którego zasoby są ograniczone, jakim są częstotliwości. Jak wynika z art. 1 ust. 2 pkt 3/ pr. tel., jednym z celów ustawy jest stworzenie warunków do zapewnienia ładu w gospodarce numeracją, częstotliwościami oraz zasobami orbitalnymi.
Charakter postanowień planu zagospodarowania częstotliwości, zawartych w zarządzeniu Prezesa URTiP nr 3 z 12 grudnia 2003 r. jest trudny do jednoznacznego zakwalifikowania. Są one generalne ze względu na krąg potencjalnych adresatów, z kolei jeśli chodzi o ich treść odznaczają się niejednakowym i zróżnicowanym stopniem abstrakcyjności i konkretności,.
W skardze kasacyjnej zawarty został pogląd, że plan zagospodarowania częstotliwości utracił moc prawną, ponieważ w dniu wydania decyzji zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie obowiązywała podstawa prawna planu, znajdująca się w poprzednio obowiązującej ustawie.
Argument ten jest, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nietrafny. Stosownie do art. 223 pr. tel., przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy, jednak nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. To rozwiązanie ustawowe obejmuje także plany zagospodarowania częstotliwości. Można je zaliczyć do "przepisów wykonawczych", skoro zostały wydane na podstawie art. 106 dawnego pr. tel. Decyzja Prezesa URTiP zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została przy tym wydana przed upływem 12 miesięcy od wejścia w życie pr. tel. z 2004 r. Konkluzję, że do planów zagospodarowania częstotliwości znajduje zastosowanie art. 223 pr. tel. wzmacnia wykładnia systemowa i funkcjonalna przepisów ustawy. Kolejne przepisy pr. tel. zawierają mianowicie rozwiązania międzyczasowe odnoszące się do rozstrzygnięć indywidualnych wydanych na podstawie poprzedniej ustawy (art. 224 i 227). Żaden z tych przepisów nie dotyczy wyraźnie planu zagospodarowania częstotliwości. Trudno byłoby przyjąć, że ustawodawca zamierzał automatycznie pozbawić plany zagospodarowania częstotliwości mocy obowiązującej od dnia wejścia w życie nowej ustawy, co w oczywisty sposób zagrażałoby ładowi w gospodarce częstotliwościami.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że trafny jest zarzut zawarty w skardze kasacyjnej co do dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kwalifikacji zarządzenia Prezesa URTiP wprowadzającego plan zagospodarowania częstotliwości jako aktu wewnętrznego w rozumieniu art. 93 Konstytucji RP, skierowanego do jednostek organizacyjnych podporządkowanych organowi. Kwalifikacja ta jest nieprawidłowa, ponieważ skutki planu zagospodarowania częstotliwości nie zamykają się w ramach organizacyjnych administracji rządowej. W szczególności, postanowienia planu są brane pod uwagę przy podejmowaniu rozstrzygnięć dotyczących rezerwacji częstotliwości (art. 114 ust. 3 pkt 2/ pr. tel.) oraz pozwoleń radiowych (art. 148 ust. 1 pkt 2/ lit b/ pr. tel.).
Plan zagospodarowania częstotliwości nie jest także aktem normatywnym prawa powszechnie obowiązującego, ponieważ nie spełnia wymagań określonych w art. 87 i 92 Konstytucji. Można go zaliczyć do grupy swoistych źródeł prawa administracyjnego, jaką są akty planowania (por. J. Zimmermann, Prawo administracyjne. Zakamycze 2005, s. 86 i n.), które wyznaczają zamierzenia administracji publicznej i stanowią jedną z materialnych (treściowych) przesłanek aktów wydawanych przez organy administracyjne.
W związku z zawartym w skardze kasacyjnej zarzutem naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art 87 ust 1 Konstytucji i art. 93 ust. 1 i 2 Konstytucji RP – poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że podstawą prawną decyzji Prezesa URTiP, może być zarządzenie nr 3 tego organu z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie planu zagospodarowania częstotliwości, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarządzenie to nie było podstawą prawną przedmiotowej decyzji. Podstawę prawną stanowił powołany art. 148 ust. 1 pkt 2/ lit b/ pr. tel., czyli przepis ustawowy. Postanowienia planu zagospodarowania częstotliwości, zawartego w zarządzeniu Prezesa URTiP, wyznaczały natomiast treść rozstrzygniecia organu co do przyznania, albo odmowy przyznania pozwolenia radiowego, wraz z postanowieniami Krajowej Tabeli Przeznaczeń Częstotliwości oraz innymi czynnikami, które organ ma obowiązek uwzględniać w świetle art. 148 ust. 1 pr. tel.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem, że trafny jest jedynie zawarty w skardze kasacyjnej zarzut co do przyjęcia przez Sąd I instancji tego, że zarządzenie nr 3 Prezesa URTiP z 2003 r. wprowadzające plan zagospodarowania częstotliwości jest aktem wewnętrznym w rozumieniu art. 93 Konstytucji RP. Jednakże mimo to zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.