II GSK 4275/16

II GSK 4275/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2017-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-08-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący/
Krystyna Anna Stec
Magdalena Maliszewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Umorzenie postępowania
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 3199/15 - Wyrok WSA w Warszawie z 2016-04-28
Skarżony organ
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 220 poz 1447
art. 11 ust. 9.
Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 141 par. 4, art. 134, art. 190.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 3199/15 w sprawie ze skargi B. S.A. w W. (obecnie A. Spółka z o.o. w W.) na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uchylenia decyzji zmieniającej koncesję na rozpowszechnianie programu radiowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz A. Spółki z o.o. w W. 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016 r. oddalił skargę R. P. S.A. z siedzibą w W., obecnie R. M..fm Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca kasacyjnie, Spółka) na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął za podstawę orzekania następujący stan faktyczny.
Spółka uzyskała [...] czerwca 2002 roku koncesję na rozpowszechnianie programu radiowego. Koncesja została następnie zmieniona decyzją Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] lutego 2010 roku. W decyzji tej ustalono, że opłata za zmianę koncesji wynosi 16.956 zł.
W związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt P 9/09, strona wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zmiany koncesji, w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty za zmianę koncesji.
Postanowieniem z dnia 13 listopada 2012 r. Przewodniczący KRRiT wznowił postępowanie w żądanym przez spółkę zakresie, a decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 roku umorzył to postępowanie. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 roku. W ocenie organu skoro koncesja z dnia [...] czerwca 2002 roku wygasła z dniem 4 czerwca 2012 roku, to wraz z nią wygasła decyzja zmieniająca tę koncesję, a to oznacza, że nie można było wydać w tej sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego z uwagi na brak przedmiotu postępowania (decyzja z dnia [...] lutego 2010 roku zmieniająca koncesję i ustalająca opłatę za zmianę koncesji nie przewidywała innych terminów jej obowiązywania niż decyzja udzielająca koncesji z dnia 5 czerwca 2002 roku). Powołując się na treść art. 40b ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze zm.; zwaną dalej u.r.t. lub ustawa o radiofonii i telewizji), Przewodniczący KRRiT uznał, że do postępowania koncesyjnego nie ma zastosowania art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.; zwanej dalej u.s.d.g. lub ustawa o swobodzie działalności gospodarczej). W
Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 roku nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] kwietnia 2013 roku, o umorzeniu postępowania w zakresie, w jakim ustalona została wysokość opłaty za zmianę koncesji, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Spółka wniosła od powyższego wyroku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, t.j.:
1. nie zastosowanie art. 2, aret, 190 ust. 4, art. 193 i art. 79 Konstytucji RP, które są podstawą do odstąienia od zasady tempus regin actum w przypadku decyzji wydawanej na skutek wznmowienia postępowania administracyjnego;
2. nie zastosowanie art. 40 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 .07.2011 r. (sygn.: P 9/09) a obowiązującym przed dniem 20 listopada 2012 r. – które są podstawą do zastosowania przepisów ustawy o opłacie skarbowej, jako podstawy prawnej do okreśłenia wysokości opłaty za udzielenie koncesji;
3. nie zastosowanie przepisów: art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz Załącznika, część III, pkt 44, ppkt 2) ustawy o opłacie skarbowej – które są podstawą do wskazania prawidłowej opłaty za udzielenie koncesji na kwotę 82 zł;
4. błędne zastosowanie przepisów art. 40 u.r.t. (wbrzmieniu obowiązującym od dnia 20 listopada 2013 r.) oraz przepisów rozporządzenia KRRiT z dnia 4.12.2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych w sytuacji, gdy przepisy te nie powinny być zastosowane w sprawie niniejszej.
Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisow postępowania, t.j.:
1. błędne zastosowanie art. 105 k.p.a. który nie powinien zostać w sprawie zastosowany;
2. naruszenie art. 35 k.p.a.;
3. brak zastosowania art. 11 u.s.d.g.;
4. nie zastosowanie przepisu art. 40 ust. 1 u.r.t. w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19.07.2011 r. (sygn. P 9/09), a przed dniem 20 listopada 2012 r. – które są podstawą do uznania, że organ nie wydając decyzji w terminie okreśłonym przepisami k.p.a. wydał decyzję zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy i okreśłił opłatę za udzielenie koncesji na kwotę 82 zł.
Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 roku sygn. akt VI SA/Wa 2908/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nia w mocy decyzję przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu i zasądził na rzecz Spółki koszty postępowania w sprawie. Sąd w uzasadnieniu ww. wyroku podał, iż w jego ocenie Przewodniczący KRRiT błędnie uznał, że w sprawie nie ma zastosowania norma prawna wyrażona w przepisie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. W ocenie Sądu w art. 11 ust. 9 u.s.d.g. została ustanowiona klauzula generalna fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku przedsiębiorcy. Konstrukcja fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku polega na przyjęciu, że w braku wyraźnego rozstrzygnięcia sprawy w ściśle określonym terminie, została ona pozytywnie załatwiona, tj. rozstrzygnięta zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy. WSA wskazał, iż ustawa o radiofonii i telewizji nie zawiera przepisu wyłączającego stosowanie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Sąd wskazał, że brak wyraźnej regulacji w omawianym zakresie oznacza, że powołany przepis art. 11 ust. 9 cyt. ustawy znajduje zastosowanie w sprawach przedsiębiorców rozstrzyganych na podstawie przepisów ustawy o radiofonii i telewizji. W konsekwencji uznał, że milczenie organu koncesyjnego spowodowało, że wydał on decyzję zgodnie z wnioskiem skarżącej spółki zawartym w skardze o wznowienie postępowania z dnia [...] września 2012 r.
Skargę kasacyjną wniósł Przewodniczący KRRiT zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego opisanych w skardze, a w szczególności art. 40b u.r.t. w zw. z art 11 ust. 9 u.s.d.g. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż art. 40b u.r.t. nie stanowi wyłączenia dla stosowania w postępowaniu przed Przewodniczącym KRRiT art. 11 ust. 9 u.s.d.g., podczas, gdy dokonanie przez Sąd prawidłowej wykładni doprowadziłoby do uznania, iż art. 40b u.r.t. wyłącza stosowanie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. w ww. postępowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjnego wyrokiem z dnia 7 października 2015 roku sygn. akt II GSK 2627/14 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 czerwca 2014 roku sygn. akt VI SA/Wa 2908/13. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. dotyczył skargi R. P. S.A. w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 roku nr [...] utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 roku nr [...], którą umorzono postępowanie prowadzone z wniosku skarżącej z dnia 3 września 2012 roku w przedmiocie postępowania wznowieniowego prowadzonego z wniosku spółki R. P. S.A. w W..
Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zaznaczył na wstępie, iż zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
WSA przypomniał, iż wniosek z 3 września 2012 r. spółki R. P. S.A. w W. dotyczył opłaty za zmianę koncesji. Wobec poczynionych przez organ ustaleń faktycznych - obie decyzje zawierają szereg powołanych wyroków sądownictwa administracyjnego na poparcie tezy o bezprzedmiotowości postępowania z uwagi na wygaśnięcie decyzji, którą skarżący skarży w trybie nadzwyczajnym, tj. na mocy art. 151 §1 k.p.a.
Przepis art. 11 ust. 9 u.s.d.g. stanowi, że jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej. W tym miejscu już należy wskazać, że pojęcie nadrzędnego interesu publicznego zostało zdefiniowane w art. 2 ust.1 pkt 7 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 47, poz. 278 ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniu usług), do definicji której odsyła art. 5 pkt 7 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Tak więc nadrzędny interes publiczny, o którym mowa w art. 11 ust. 9 u.s.d.g. to interes zdefiniowany w ustawie o świadczeniu usług. Nie jest kwestionowane, że przepis art. 11 ust. 9 u.s.d.g. ustanawia klauzulę generalną fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku przedsiębiorcy. Oznacza to, że w przypadku braku wyraźnego rozstrzygnięcia przez organ sprawy w ściśle określonym terminie, przyjmuje się fikcję, że sprawa ta została załatwiona – rozstrzygnięta zgodnie z wnioskiem i wywołuje skutki tożsame jak w sytuacji wydania rozstrzygnięcia przez organ. Warunkiem przyjęcia tej fikcji jest ustalenie, że organ nie rozpatrzył wniosku w terminie (por. powyższy wyrok NSA oraz wyroki NSA z dnia: 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1168/12, 13 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1946/13; M. Szalewska, Klauzula generalna fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia w sprawach administracyjnych przedsiębiorców, Administracja z 2010 r., z. 4, s. 89). Artykuł 11 u.s.d.g. uzyskał nowe brzmienie, w tym został dodany ust. 9, na mocy art. 46 pkt 7 ustawy o świadczeniu usług. Podkreślenia wymaga, że ustawa o świadczeniu usług wyłącza jej stosowanie w stosunku do usług, o których mowa w ustawie o radiofonii i telewizji. Stanowi o tym jej art. 3 ust. 1 pkt 6. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o świadczeniu usług (druk sejmowy nr VI.2590) "projekt ustawy o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ma na celu wdrożenie przepisów dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz. Urz. L 376 z 27.12.2006, str. 36; dalej: dyrektywa o usługach), do polskiego porządku prawnego. Nadanie nowego brzmienia art. 11 u.s.d.g. miało spowodować wdrożenie art. 13 dyrektywy o usługach – Procedury udzielania zezwoleń, który w pkt 3 stanowi, że procedury i formalności związane z udzielaniem zezwoleń zapewniają, że wnioski zostaną rozpatrzone możliwie najszybciej, a w każdym razie w rozsądnym terminie, który jest ustalany i podawany z wyprzedzeniem do wiadomości publicznej (...), natomiast w pkt 4, że w przypadku nieotrzymania odpowiedzi w terminie ustalonym lub przedłużonym zgodnie z ust. 3, uznaje się, że zezwolenie zostało udzielone. Odmienne postanowienia, mogą być stosowane, gdy jest to uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym, w tym uzasadnionym interesem stron trzecich.
W przypadku wykonywania działalności w zakresie rozpowszechniania programu radiowego konieczne jest uzyskanie koncesji, z mocy art. 46 ust. 1 pkt 5 u.s.d.g. Zgodnie z art. 47 ust. 2 u.s.d.g. udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana i cofnięcie koncesji lub ograniczenie jej zakresu w stosunku do wniosku następuje w drodze decyzji. Przepisy art. 46 i 47 u.s.d.g znajdują się w Rozdziale 4 u.s.d.g. - Koncesje oraz regulowana działalność gospodarcza, obejmującym art. 46 – 76. Natomiast art. 11 u.s.d.g. znajduje się w Rozdziale 1 u.s.d.g – Przepisy ogólne. Doznaje ten przepis ograniczenia bądź wyłączenia w stosowaniu, jeżeli z innych przepisów u.s.d.g. tak wynika, w myśl zasady: lex specialis derogat legi generali. Dlatego w omawianym obszarze nie było potrzeby wprowadzania odrębnych uregulowań odnośnie wyłączenia stosowania art. 11 u.s.d.g. (w całości czy poszczególnych ustępów, zwłaszcza ust. 9). Należy zauważyć, że dyrektywa o usługach wyłącza ze swojego stosowania 13 obszarów. W odniesieniu do usług rozpowszechniania radiowego z mocy art. 2 pkt 2 lit. g) dyrektywy o usługach akt ten nie ma zastosowania do działalności w zakresie usług audiowizualnych, w tym usług kinematograficznych, niezależnie od sposobu ich produkcji, dystrybucji i transmisji, a także rozpowszechniania radiowego. Z powyższych uregulowań wynika, że art. 11 ust. 9 u.s.d.g. nie mógł mieć zastosowania w sprawie dotyczącej usług w zakresie rozpowszechniania radiowego. Przesądza o tym zarówno przepis dyrektywy o usługach jak i przepis prawa krajowego – ustawy o świadczeniu usług. Ponadto należy zauważyć, że ustawa o swobodzie działalności gospodarczej w art. 1 u.s.d.g. wskazuje, że akt ten reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zadania organów w tym zakresie. Podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa, z mocy art. 6 ust. 1 u.s.d.g. Przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile ustawy nie uzależniają podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej od obowiązku uzyskania przez przedsiębiorcę koncesji albo zezwolenia, o którym mowa w art. 75 (art. 14 ust. 1 w zw. z ust. 5 u.s.d.g.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. powołując się na wskazane wyżej orzeczenie NSA uznał, że celem wprowadzenia omawianego przepisu było wdrożenie dyrektywy o usługach, która wyraźnie wyłącza z zakresu swej regulacji sprawy związane ze świadczeniem usługi w zakresie rozpowszechniania radiowego.
Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że zakończenie wznowionego postępowania następuje w formie decyzji, której sposoby rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienia przepis art. 151 § 1 k.p.a. W pierwszym rzędzie właściwy organ bada, czy rzeczywiście zaistniały podstawy do wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a k.p.a. i art. 145b k.p.a. W razie negatywnego wyniku wydaje - w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. W takiej sytuacji nie przystępuje do merytorycznego rozpoznania sprawy i nie może zweryfikować decyzji dotychczasowej. Natomiast gdy organ stwierdzi istnienie podstaw do uchylenia decyzji zgodnie z art. 145 § 1, art. 145a k.p.a. i art. 145b k.p.a. uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.).
Z powyższego wynika, że katalog decyzji, które mogą zapaść w postępowaniu wznowieniowym ściśle określają przepisy prawa. Nie do zaaprobowania jest pogląd na co wyraźnie zwrócił uwagę NSA w orzeczeniu uchylającym w tej sprawie wyrok WSA, że eliminacja decyzji dotychczasowej następuje w trybie fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia, o której mowa w art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Wyjątkowy charakter omawianej instytucji wyklucza możliwość rozszerzającej interpretacji przepisów określających warunki jej zastosowania. Na marginesie trzeba by też zauważyć, że przyjęcie koncepcji skarżącej oznaczałoby, że decyzje funkcjonujące w obrocie prawnym mogłyby być eliminowane z tego obrotu poprzez tworzenie fikcji ich wyeliminowania.
Z podanych wyżej powodów WSA w W. za nieusprawiedliwiony uznał zarzut naruszenia art. 11 ust. 9 u.s.d.g. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
Końcowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nieusprawiedliwione są także inne zarzuty podniesione w skardze co zostało szczegółowo omówione w orzeczeniu NSA, zaznaczając, iż Sąd w niniejszej sprawie w całości cytowany pogląd NSA podziela.
Biorąc powyższe pod rozwagę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.
Spółka M..FM sp. z o.o. z siedzibą w W. (poprzednio R. P. S.A.) reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, na podstawie art. 173 § 1 i art. 177 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżyła w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., zarzucając naruszenie:
- art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak oceny oraz odniesienia się w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich postawionych w skardze z 19 września 2013 r. zarzutów za wyjątkiem zarzutu naruszenia art. 11 ust. 9 u.s.d.g., przez co WSA nie rozpoznał sprawy w jej granicach, a uzasadnienie wyroku nie zawiera pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co ponadto może świadczyć o nierozpoznaniu przez WSA istoty sprawy, wskutek czego zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli instancyjnej.
Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 185 § 1 p.p.s.a., kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., oraz zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. sąd kasacyjny nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie lecz w granicach wniesionej skargi kasacyjnej. Będąc związanym zarzutami w niej sformułowanymi, Naczelny Sąd Administracyjny bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, iż w niniejszej sprawie nie występowała nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a., odnieść należało się do podstawy, na której skargę kasacyjną oparto. Mianowicie istotą wniesionej skargi kasacyjnej jest zasadna konstatacja pelnomocnika Spółki, iż w Sąd pierwszej instancji odniósł się do niewątpliwie istotnego problemu prawnego zaistniałego w kontrolowanej sprawie, jakim była kwestia zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g., do czego był zresztą zobligowany przez Naczelny Sąd Administracyjny na mocy wyroku z dnia 7 października 2015 r. Uszło jednak uwadze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż pozostałe zarzuty podniesione w skardze od decyzji Prezesa KRRiT pozostały nierozpoznane, co powoduje, iż należy przyznać rację stronie skarżacej co do tego, że sprawa nie została rozpoznana przez Sąd pierwszej instancji w jej całokształcie, do czego obliguje art. 134 p.p.s.a. Niedostatek uzasadnienia wyroku polegający na nieodniesieniu się co do wszystkich zarzutów skargi, poza poruszającymi kwestię prawną zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g., stanowi mogącą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy wadę, o której mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a.
Należy zaznaczyć, iż w niniejszej sprawie, wydając zaskarżony wyrok, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 190 p.p.s.a. był związany wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 października 2015 r. w sprawie o sygn. II GSK 2627/14, którym uchylił zaskarżony w sprawie wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA w W.. Kwintesencja poglądów wyrażonych przez NSA w powyższym wyroku sprowadzała się jednak wyłącznie do zdyskwalifikowania poglądu WSA wyrażonego w uchylonym wyroku z dnia 3 czerwca 2014 r., w przedmiocie zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. do spraw z zakresu regulowanego przepisami ustawy o radiofonii i telewizji, nie zawierając wskazań co do pozostałej części zarzutów strony skarżącej kasacyjnie. Naczelny Sąd Administracyjny w wiążącym w zakresie ocen prawnych z mocy art. 190 p.p.s.a. wyroku stwierdził, iż sam nie jest na obecnym etapie władny odnieść się do pozostałych kwestii prawnych podniesionych w skardze kasacyjnej (str. 7 in fine uzasadnienia wyroku NSA z dnia 7 października 2015 r.).
Należy w tym miejscu zauważyć, iż również na obecnym etapie odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., których nierozpoznanie zostało podniesione w skardze kasacyjnej, a tym bardziej rozpoznanie sprawy w jej całokształcie zgodnie z dyspozycją art. 134 p.p.s.a., byłoby na tym etapie niemożliwe, wobec kontrolnej roli Naczelnego Sądu Administracyjnego w stosunku do wyroków wydawanych w I instancji przez wojewódzkie sądy administracyjne.
Wobec powyższego NSA ogranicza się do stwierdzenia, że brak jakichkolwiek wywodów Sądu pierwszej instancji w wyżej opisanym zakresie powoduje, iż nie poddaje się on pełnej kontroli instancyjnej.
Z powyższych względów, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, przy czym o kosztach postępowania orzekł na mocy art. 203 pkt 1 p.p.s.a.