II GSK 240/21

II GSK 240/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-04-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Sieńczyło - Chlabicz /sprawozdawca/
Krzysztof Sobieralski
Zbigniew Czarnik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
II SA/Wa 173/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-09-16
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 284
art. 10 ust. 1, art. 15 ust. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j)
Tezy
Przy ocenie pozytywnej przesłanki warunkującej udzielenie pozwolenia na broń z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 284 ze zm.; dalej u.b.i.a.), niezależnie od jej rodzaju i przeznaczenia, należy wziąć pod uwagę fakt popełnienia przez wnioskodawcę w przeszłości przestępstw, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a., co do których wprawdzie skazanie uległo zatarciu, jednakże zachodzi uzasadniona obawa, że posiadanie przez niego pozwolenia na broń mogłoby stworzyć zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Krzysztof Sobieralski Protokolant Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. K. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 173/20 w sprawie ze skargi N. K. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 26 listopada 2019 r. nr EA-b-177/1587/19 w przedmiocie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w celu sportowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od N. K. J. na rzecz Komendanta Głównego Policji 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 września 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 173/20, oddalił skargę N. K. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 26 listopada 2019 r. nr EA-b-177/1587/19 w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w celu sportowym.
Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia:
I
Wnioskiem z dnia 30 lipca 2018 r. N. K. J. (dalej: skarżący, strona lub wnioskodawca) zwrócił się do Komendanta Stołecznego Policji (dalej: organ I instancji, KSP) o wydanie pozwolenia na posiadanie ośmiu egzemplarzy broni palnej sportowej w celu sportowym w postaci broni palnej bocznego zapłonu o kalibrze do 6 mm, broni palnej centralnego zapłonu o kalibrze do 12 mm oraz broni palnej gładkolufowej. Do wniosku dołączył m.in. orzeczenia: lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że może dysponować bronią palną, patent, licencję na uprawianie sportu strzeleckiego w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa, która stanowi podstawę do zwolnienia z egzaminu w zakresie ww. broni oraz zaświadczenie potwierdzające, że jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim K.S.S.
W toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie, Wydział XVIII Karny z dnia 23 grudnia 2009 r. - skarżący został uznany za winnego popełnienia następujących czynów: 1) przestępstwa z art. 258 § 2 k.k., tj. tego, że brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu takich jak wymuszenia rozbójnicze, rozboje z użyciem broni palnej i innych niebezpiecznych przedmiotów, a także przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu i wolności takich jak pobicia i pozbawienie wolności innych osób, handel bronią palną oraz obrót na terenie kraju i wywóz za granicę znacznych ilości substancji odurzających i substancji psychotropowych; 2) przestępstwa z art. 53 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k., tj. tego, że wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wytworzył znaczne ilości środka psychotropowego w postaci nie mniej niż 50 kg amfetaminy, przy czym czynu tego dopuścił się w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw; 3) przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art 61 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k., tj. tego, że udzielił pomocy w nabyciu od nieustalonej osoby prekursora do syntezy siarczanu amfetaminy w postaci BMK, w celu niedozwolonego wytwarzania substancji psychotropowych w postaci siarczanu amfetaminy, przy czym czynu tego dokonał działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw.
Ponadto ustalono również, że wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie, V Wydział Karny z dnia 14 maja 2012 r. - skarżący został uznany za winnego popełnienia następujących czynów: 1) przestępstwa z art. 258 § 2 k.k., tj. tego, że wspólnie z innymi ustalonymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, która zajmowała się popełnianiem przestępstw polegających m.in. na obrocie narkotykami, wymuszeniami rozbójniczymi i wyłudzeniami; 2) przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., tj. tego, że działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami doprowadził wskazane w wyroku osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.
Skarżący obecnie nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego jako osoba skazana.
W dniu 15 lipca 2019 r. organ I instancji otrzymał pismo z Komisariatu Policji W., z którego wynika, że strona w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię.
Decyzją z dnia 9 września 2019 r. KSP odmówił skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną sportową.
Decyzją z dnia 26 listopada 2019 r. Komendant Główny Policji (dalej: organ odwoławczy, KGP) - działając na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 284 ze zm.; dalej u.b.i.a.) - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy przywołując treść art. 10 ust. 1 u.b.i.a. wskazał, że przepis ten kreuje uprawnienie organów Policji do uwzględnienia, przy rozpatrywaniu spraw dotyczących wydawania pozwolenia na broń - nie tylko interesu wnioskodawcy, przedstawiającego "ważną przyczynę" posiadania broni, ale także interesu ogólnego przejawiającego się w potrzebie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego organy Policji rozpoznające wniosek o wydanie pozwolenia na broń, na podstawie ww. przepisu - podejmują ocenę odnoszącą się do przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a., ale także wszelkich innych okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania.
KGP wyjaśnił, że skarżący w przeszłości, tj. w 2009 r. i 2012 r. został prawomocnie skazany za przestępstwa opisane w art. 258 § 2 k.k., art. 286 § 2 k.k., art. 53 ust. 2 ustawy przeciwdziałaniu narkomanii. W tym kontekście stwierdził, że wprawdzie skazania uległy już zatarciu, jednakże przy ocenie osobowości osoby wnioskującej o wydanie pozwolenia na niebezpieczne narzędzie, jakim jest każdy rodzaj broni palnej, ważny jest nie tylko sam fakt ukarania, ale dotychczasowy sposób postępowania takiej osoby. Tym samym zatarcie skazania nie stanowi automatycznej przeszkody do ustalenia, że osoba, która wnioskuje o wydanie pozwolenia na broń, rodzi obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatem okoliczność braku skazania - przy spełnieniu innych wymogów formalnych - nie przesądza o obligatoryjnym wydaniu pozwolenia na broń.
KGP uznał, że wydarzenia z przeszłości pokazały, że strona nie działa w sposób, jakiego wymagają w szczególności przepisy prawa oraz organy Policji, którym przydzielono obowiązki w zakresie reglamentowania dostępu do broni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę strony.
Sąd I instancji uznał, że organy policji rozpoznające sprawę miały obowiązek przeanalizować treść wyroków skazujących skarżącego, pod kątem ich zawartości merytorycznej - zgodnie z dyspozycją art. 75 § 1 k.p.a. - mimo, że skazanie uległo zatarciu. Według WSA, pominięcie treści tych dokumentów przy ocenie kandydata do pozwolenia na broń stanowiłoby naruszenie procedury obowiązującej przy wydawaniu zezwoleń na broń palną sportową do celu sportowego w zakresie badania przesłanki określonej w art.10 ust. 1 u.b.i.a.
WSA stwierdził, że osoba stanowiąca zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego to nie tylko osoba skazana za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, które stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Tym samym organy Policji są uprawnione do odmowy wydania pozwolenia na broń osobom, które stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, ale które nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a., przy czym wówczas muszą wskazać na czym opierają stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.
WSA podkreślił, że przestępstwa, za które skarżący został prawomocnie skazany, są przestępstwami opisanymi w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. Tym samym uprawnione jest twierdzenie organu, że osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa wymienione w tym przepisie stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ponadto Sąd I instancji przywołał orzecznictwo NSA, z którego wynika, że organy policji są uprawnione do uwzględniania przestępstw, pomimo że skazania za nie uległy zatarciu.
WSA uznał, że w ustalonych w niniejszej sprawie okolicznościach - uzasadniona jest obawa, że posiadanie pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego przez skarżącego – niezależnie od jej rodzaju i przeznaczenia – mogłoby stworzyć zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Fakt, że strona w przeszłości dopuszczała się naruszeń prawa, za co była karana sądownie (jakkolwiek wyroki uległy już zatarciu z mocy prawa), stanowi podstawę do wydanie zaskarżonych decyzji. Przyjmując, że wydanie pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego nie jest zwykłym uprawnieniem obywatelskim, lecz pewnego rodzaju przywilejem, który może być przyznany tylko osobom pozwalającym na pozytywną ocenę prezentowanego przez nie stosunku do obowiązujących norm prawnych, należy uznać, że odmowa wydanie pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego w uzasadnionych przypadkach, wynikających z oceny cech osobowościowych kandydata zbadanych pod kątem art. 10 ust. 1 u.b.i.a. nie stoi w sprzeczności z zasadą równości wobec prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy organy trafne, zdaniem WSA, przyjęły, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżący nie daje rękojmi należytego przestrzegania obowiązującego porządku prawnego, a w szczególności niepowodowania zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego.
II
W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania i kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2335; dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
I. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj.:
- art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a., poprzez uznanie, że zachodzą w przypadku skarżącego przesłanki określone w treści art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. stanowiącego, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, w sytuacji gdy skarżący nie jest osobą karaną, a także nie toczą się żadne postępowania karne przeciwko niemu oraz w sytuacji, gdy w opinii policyjnego wywiadu środowiskowego innego organu Policji, tj. Komisariatu Policji W. z dnia 15 lipca 2019 r. stwierdzono bezsprzecznie, że (cytat z opinii dostępnej w aktach sprawy): "na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz posiadanych przez tut. jednostkę Policji informacji nie stwierdzono, aby opiniowany stanowił zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, tj. nie należy do osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji". Co zaskakujące przy równoległym stwierdzeniu KSP: "organ Policji właściwy w sprawach pozwoleń na broń uznał, że wyżej przytoczone przesłanki wydania pozwolenia na broń zostały przez nią spełnione";
- art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a poprzez nietrafne przyjęcie, że wobec skarżącego jako osoby niekaranej, o nieposzlakowanej opinii i legitymującego się wzorowymi, aktualnymi opiniami właściwej miejscowo Komendy Policji oraz organizacji społecznych, wydanej przez tego samego Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie Europejskiej Karty Broni Palnej uprawniającej do podróżowania po krajach Unii Europejskiej z bronią palną innego rodzaju i kupowania do tej broni nielimitowanej ilości czarnego prochu zachodzi rzekomo przesłanka wykluczająca możliwość posiadania broni palnej do celów sportowych, a więc innego rodzaju broni niż ta dotychczas posiadana, tj. broni do uprawiania sportów strzeleckich.
II. naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tj.:
- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 lit. a i c, wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że decyzje KGP jak i decyzja KSP wydane były w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny tj. rzekomą karalność i rzekomo negatywną (jest wzorowo pozytywna) opinię z wywiadu środowiskowego, gdy faktycznie skarżący jest osobą niekaraną i wobec której nie toczą się żadne postępowania karne, zaś posiada on wzorowe opinie z wywiadu środowiskowego Komendanta Komisariatu Policji W. wskazujące, że "na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz posiadanych przez tut. jednostkę Policji informacji nie stwierdzono, aby opiniowany stanowił zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, tj. nie należy do osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji". Co jest nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa i narusza zasadę zaufania oraz przekonywania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tym bardziej, że KSP wydał niedawno przecież skarżącemu i nie cofnął z żadnych powodów Europejską Kartę Broni uprawniającą skarżącego do podróżowania po Europie z bronią palną czanoprochową i zakupu nielimitowanej ilości czarnego prochu. Tu Sąd I instancji winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.;
- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt lit. c poprzez niedostrzeżenie, że uzasadnienia decyzji odmownych KSP oraz KGP, w swoich treściach nie wykazują żadnych aktualnych przyczyn, na których miałyby być oparte decyzje odmowne (powołują się jedynie na wyeliminowane z obrotu prawnego zatarte wiele lat temu przestępstwa), więcej, powołują fakty i zdarzenia określone jako przesłanki pozytywne do wydania pozwolenia na broń (niekaralność, nieposzlakowana opinia Komisariatu Policji W., członkostwo w klubie strzeleckim, posiadanie licencji sportowej i patentu strzeleckiego, a także pozytywnych opinii lekarskiej i psychologicznej o możliwości dysponowania bronią), zaś mimo to uzasadniają w sposób urągający treści art. 80 k.p.a. swoje decyzje odmowne, nie uwzględniając całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Argumentację na poparcie zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną KGP wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. poprzez ich błędną wykładnię. Autor skargi kasacyjnej zarzucił, że Sąd I instancji nietrafnie przyjął, akceptując decyzje organów policji, że w przypadku skarżącego zachodzą przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. w sytuacji, gdy skarżący nie jest osobą karaną, nie toczy się przeciwko niemu żadne postępowanie karne, uzyskał wzorową opinię właściwej miejscowo komendy policji, a pomimo tego zachodzi przesłanka wykluczająca możliwość posiadania przez niego broni palnej do celów sportowych.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy dla oceny pozytywnej przesłanki warunkującej udzielenie pozwolenia na broń, tj. że wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego z art. 10 ust. 1 u.b.i.a., należy wziąć pod uwagę fakt popełnienia w przeszłości przez osobę ubiegającą się o udzielenie takiego pozwolenia przestępstw, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a., co do których skazanie uległo zatarciu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. i trafnie zaakceptował decyzje organów policji o odmowie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej.
Podkreślenia wymaga, że ustawodawca w art. 10 ust. 1 u.b.i.a. zawarł pozytywną przesłankę wydania pozwolenia na broń, polegającą na wykazaniu, że wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Natomiast z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. wynika, że pozwolenia na broń nie wydaje się stanowiącym takie zagrożenie wskutek m.in. skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślnie przestępstwo.
W tym miejscu przypomnieć należy, że skarżący wprawdzie nie jest już osobą karaną i ma pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, niemniej jednak w 2009 r. został skazany za popełnienie przestępstw z art. 258 § 2 k.k. (udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym), art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. (wytworzenie - działając w zorganizowanej grupie przestępczej - znacznych ilości środka psychotropowego w postaci nie mniej niż 50 kg amfetaminy), art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 61 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. (działając - w zorganizowanej grupie przestępczej - udzielił pomocy w nabyciu prekursora do syntezy siarczanu amfetaminy w postaci BMK w ilości 20 litrów za kwotę 10 tys. USD w celu niedozwolonego wytwarzania substancji psychotropowego w postaci siarczanu amfetaminy). Natomiast w 2012 r. został skazany za popełnienie przestępstw z art. 258 § 2 k.k. (udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, która zajmowała się popełnianiem przestępstw polegających między innymi na obrocie narkotykami, wymuszeniami rozbójniczymi, wyłudzeniami), art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. (doprowadzenie dwóch osób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem).
Wprawdzie powyższe skazania prawomocnymi orzeczeniami sądu z 2009 r. i 2012 r. uległy już zatarciu, jednakże przy ocenie osobowości osoby wnioskującej o wydanie pozwolenia na niebezpieczne narzędzie, jakim jest każdy rodzaj broni palnej, ważny jest nie tylko sam fakt ukarania, ale również dotychczasowy sposób postępowania skarżącego, który może stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego.
Skarżący będąc osobą dojrzałą, o ukształtowanych cechach charakteru i z wykształconymi wzorcami postępowania, nie postępował w sposób, jakiego wymagały powszechnie obowiązujące normy, w tym także prawne. Był on niejednokrotnie skazany. W tym - jak wykazano wcześniej - za udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, która miała na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu oraz przeciwko życiu zdrowiu i wolności.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowa wykładnia art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. sprowadza się do przyjęcia, że osoby ubiegające się o pozwolenie na broń powinny dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tym bardziej, że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Państwo zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli, ale w ich katalogu nie ma prawa do posiadania broni i nie należy ono do praw i wolności chronionych konstytucyjnie. Prawo do broni - bez względu na przeznaczenie - ma niewątpliwie ścisły związek ze sferą porządku i bezpieczeństwa publicznego, dlatego pozwolenie na broń powinno być udzielane osobom dającym gwarancję, że swoim postępowaniem nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia. Dlatego ustawodawca w art. 10 ust. 1 u.b.i.a. przewidział, że pozwolenie na broń nie powinno być wydane osobom, które mogą stanowić zagrożenie dla tych wartości w postaci porządku lub bezpieczeństwa publicznego, np. poprzez uzasadniony ich dotychczasowym postępowaniem, brak gwarancji bezpiecznego i ostrożnego, z zachowaniem stosownych zasad, używania broni. Prawo do posiadania broni ma bowiem w świetle ustawy o broni i amunicji reglamentacyjny charakter, zatem osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem i należy od nich wymagać nieskazitelnej postawy.
Zatem przy ocenie pozytywnej przesłanki warunkującej udzielenie pozwolenia na broń z art. 10 ust. 1 u.b.i.a., niezależnie od jej rodzaju i przeznaczenia, należy wziąć pod uwagę fakt popełnienia przez wnioskodawcę w przeszłości przestępstw, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a., co do których wprawdzie skazanie uległo zatarciu, jednakże zachodzi uzasadniona obawa, że posiadanie przez niego pozwolenia na broń mogłoby stworzyć zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego.
W konsekwencji nie doszło do naruszenia wskazanych w pkt II petitum skargi kasacyjnej przepisów postępowania, tj. naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. Należy wskazać, że art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem wyznaczającym zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. W przepisie tym określono właściwość rzeczową sądów administracyjnych i przewidziano w ramach kontroli stosowanie ustawowych środków. Naruszenie tego przepisu mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowanie środka nieznanego ustawie, a taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. W niniejszej sprawie Sąd I instancji rozpoznał skargę i skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów należy wskazać, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., które regulują sposób rozstrzygnięcia sprawy - nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Zarzut naruszenia tych przepisów podnieść można jedynie w powiązaniu z odpowiednimi przepisami procedury administracyjnej lub przepisami prawa materialnego, ze stwierdzeniem, że doszło do oddalenia skargi przez Sąd I instancji - pomimo naruszeń tych przepisów w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna tych wymogów nie spełnia, co czyni te zarzuty całkowicie niezasadnymi.
Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).