II GSK 4106/17

II GSK 4106/17 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2020-05-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-12-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Kosterna /sprawozdawca/
Joanna Kabat-Rembelska
Małgorzata Korycińska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II SA/Gl 137/17 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2017-07-07
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 23
art. 7, art. 77, art. 70
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 137/17 w sprawie ze skargi Ł. W. i A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 7 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 137/17 oddalił skargi Ł.W. i A.W. (dalej: "Skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Podstawą wydania zaskarżonych decyzji było stwierdzenie, że [...] września 2015 r. samochodem ciężarowym Mercedes - Benz o numerze rejestracyjnym [...], należącym do Skarżących, kierowanym przez T.S., był wykonywany dla Skarżących przewóz międzynarodowy podnośników dwukolumnowych z Niemiec do Polski. W wyniku takich ustaleń Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Opolu decyzją z [...] grudnia 2015 r. nałożył na A.W. i Ł.W. jako wspólników spółki cywilnej [A.] S.c. w K. karę pieniężną w wysokości 8 000 zł za stwierdzone naruszenie przepisów ustawy prawo o transporcie drogowym. Decyzja ta została uchylona przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD" lub "Organ odwoławczy").
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Opolu decyzją z [...] maja 2016 r. nałożył na A.W. i Ł.W. jako wspólników spółki cywilnej, prowadzących działalność gospodarczą pod firmą [A.] S.c. w K. karę pieniężną w wysokości 8 000 zł za stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Jako podstawę prawną decyzji wskazał w szczególności art. 4 pkt 6 a, art. 87 ust. 2, art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2003 r., poz. 1414 ze zm., dalej: "utd" lub "ustawa o transporcie drogowym"). Organ I instancji swoje ustalenia faktyczne oparł na zebranych w sprawie dowodach: przesłuchaniu kierowcy, dokumentach dotyczących dysponowania samochodem przez Skarżących, oraz dokumentów zakupu przez Skarżących przewożonych podnośników. Organ pierwszej instancji nie uwzględnił oświadczenia, iż zakup oraz transport pojazdu Mercedes-Benz oraz przewóz tym samochodem podnośników na rzecz wspólników spółki [A.] miał charakter przysługi koleżeńskiej i został zrealizowany nieodpłatnie.
W odwołaniach od tej decyzji Skarżący zarzucili w szczególności naruszenie:
- art. 92a ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, iż wspólnicy spółki jako przedsiębiorcy wykonywali transport drogowy bez zezwolenia, oraz art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie podjęcie wszystkich niezbędnych kroków do załatwienia sprawy.
Rozpoznając złożone odwołanie Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości. Organ odwoławczy uznał, iż organ pierwszej instancji dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i tym samym prawidłowo rozstrzygnął sprawę. W ocenie GIDT przewóz wykonywany w dniu kontroli drogowej nie był przewozem na potrzeby własne, lecz był to odpłatnie wykonywany przewóz drogowy. Z zeznań kierowcy wynika, że przejął załadowany pojazd od innego kierowcy w okolicach Drezna i był to jego pierwszy przejazd z ładunkiem, gdyż dotychczas wykonywał przejazdy bez ładunku. Za wykonywanie takich usług nie pobierał wynagrodzenia, lecz korzystał z mobilnego serwisu opon lub innych urządzeń stron.
W skardze na tę decyzję Skarżący zarzucili decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego naruszenie:
- art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji;
- art. 92a ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, iż to wspólnicy spółki jako przedsiębiorcy wykonywali transport drogowy bez zezwolenia, podczas gdy wykonywała go osoba trzecia nie będąca pracownikiem spółki i nie posiadająca żadnej cywilnoprawnej umowy ze spółką;
- art. 7, art. 77 art. 89 i art. 86 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nie przeprowadzenie rozprawy i zaniechanie przesłuchania stron, co miało wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie.
W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "ppsa"). WSA wskazał na przepisy art. 92 i art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Sąd I instancji za prawidłowe uznał ustalenia, że zarówno pojazd jak i przewożone nim podnośniki były własnością Skarżących. W ocenie WSA nie można było uznać za zasadne twierdzeń Skarżących, że był to przewóz grzecznościowy, skoro w zamian za dokonany przewóz kierowca mógł korzystać w miarę potrzeby z usług Skarżących w zakresie mobilnego serwisu opon czy z korzystania z innych ich urządzeń. Przeczą też temu upoważnienia, w które Skarżący wyposażyli kierowcę przez rozpoczęciem przez niego przejazdu tym pojazdem wraz z podnośnikami do Polski. WSA za zasadne uznał ustalenia organów, że przewóz nie mógł być uznany za przewóz na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 ust. 4 utd. Nie zostały spełnione warunki takiego przewozu, gdyż kierowca nie był pracownikiem Skarżących. Sąd I instancji za prawidłowe uznał też ustalenia, że przewóz był dokonywany z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej, bez licencji na wykonywanie transportu drogowego. Zasadnie zatem organy obydwu instancji oceniły, że naruszone zostały przez Skarżących przepisy ustawy w zakresie obowiązku wykonywania transportu drogowego zgodnie z wymogami ustawy o transporcie drogowym. WSA za prawidłowe uznał stwierdzenie naruszenia przepisów polegające na wykonywaniu transportu bez wymaganej licencji – lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy, skutkujące nałożeniem kary w wysokości 8 000 zł.
WSA uznał też za niezasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym dotyczące odmowy przeprowadzenia rozprawy administracyjnej.
A.W. zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości skargą kasacyjną. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, oraz o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. Skarżący zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżonemu u wyrokowi zarzucił:
I. Naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 ppsa, to jest:
1) art. 145 § 1 lit. c ppsa w związku z art. 7, art. 77 i art. 70 kpa poprzez jego błędne niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ wydający zaskarżoną decyzję przepisów postępowania (art. 7 i 77 kpa) w zakresie w istotny sposób wpływający na wynik sprawy;
2) art. 141 § 4 ppsa poprzez sporządzenie uzasadnienia w taki sposób, że jest ono wewnętrznie sprzeczne i nie pozwala prawidłowo odczytać przesłanek, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji podejmując zaskarżone orzeczenie;
3) art. 151 ppsa poprzez jego błędne zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, pomimo że zachodziły podstawy do jej uwzględnienia.
II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 ppsa, to jest art. 145 § 1 lit. a) ppsa w związku z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przez przyjęcie, że to wspólnicy spółki jako przedsiębiorcy wykonywali transport drogowy bez zezwolenia w sytuacji, gdy transport ten był wykonywany przez osobę trzecią niebędącą pracownikiem spółki, ani nie posiadającą żadnej formalnoprawnej umowy ze spółką.
Główny Inspektor Transportu Drogowego nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Nie żądał też przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ppsa przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, to jest na zarzutach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa);
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 ppsa prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, według którego przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane, jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ppsa obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09). Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało
Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazać trzeba, że dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej konieczne jest, co do zasady wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Ocena skuteczności zarzutów ich naruszenia uzależniona jest od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych – jego zdaniem – przepisów postępowania sądowego, a nie przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Działanie sądu administracyjnego podlega regulacji ustawy ppsa i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188). Z tego punktu widzenia istotne jest zatem, aby skarżący zawarł w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów, które mogły być i były stosowane przez Sąd I instancji w procesie orzekania. Rolą sądu administracyjnego, rozstrzygającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy, jest bowiem przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Proces ten obejmuje: kontrolę rekonstrukcji i zastosowania przez organy administracji publicznej norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów, kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym kontroli ich wykładni i zastosowania przez pryzmat przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" z 2010 r., nr 5-6, s. 267 i nast.).
W świetle powyższych uwag stwierdzić trzeba, że skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie w pełni odpowiada tym wymaganiom.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania zawartych w pkt I petitum skargi kasacyjnej należy
stwierdzić, że autor skargi kasacyjnej powołując się na naruszenie m.in. art. 77 kpa nie wskazał, której z jednostek redakcyjnych tego przepisu (paragrafów) zarzut ten dotyczy. Art. 77 kpa zawiera cztery jednostki redakcyjne (paragrafy) o odmiennej, samoistnej treści normatywnej, Przepisy te, wraz z niektórymi innymi przepisami kpa służą realizacji ogólnej zasady kodeksu postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 7 kpa, to jest realizacji zasady praworządności, dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej i załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Argumentacja skargi kasacyjnej pozwala odnieść się w ramach podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia "art. 77 kpa" do oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji co do uznania braku naruszenia przez organy art. 77 § 1 kpa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji zasadnie nie dopatrzył się w działaniach organów naruszenia art. 77 § 1 kpa. Istotą okoliczności faktycznych podlegających ocenie organów w kontekście zastosowania art. 92a ustawy o transporcie drogowym i nałożenia kary na podstawie pkt 1.3. załącznika do tej ustawy było ustalenie, że przewóz był wykonywany bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie przewozu drogowego lub bez wymaganej licencji. Ustalenie tych przesłanek, to jest braku zezwolenia i licencji, nie budzi wątpliwości i w istocie ustalenia w tym zakresie nie były podważane przez Skarżących. Zebrany materiał dowodowy, to jest w szczególności spontaniczne zeznania kierowcy, dokumenty dotyczące własności i dysponowania samochodem oraz przewożonym nim ładunkiem przez Skarżących jednoznacznie wskazywały, że przewóz był wykonywany w ich imieniu i na ich rzecz, co wskazuje że to Skarżący byli podmiotem wykonującym przewóz drogowy, o jakim mowa w art. 92a utd. Przewóz nie mógł być też uznany za przewóz na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 ust. 4, bowiem poza sporem jest, że kierowca nie wykonywał przewozu na potrzeby własne, ani nie był też pracownikiem Skarżących. Zasadnie zatem organy uznały, a Sąd I instancji to zaakceptował, że nie istniała potrzeba przeprowadzenia rozprawy administracyjnej czy dodatkowego przesłuchania kierowcy, skoro okoliczności powyższe, przesądzające o nałożeniu kary, zostały ustalone w sposób nie budzący wątpliwości. Autor skargi kasacyjnej stawiając zarzuty naruszenia przepisów postepowania nie wskazuje przy tym, jaki istotny wpływ na wynik sprawy miałoby przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, czy dodatkowe przesłuchanie kierowcy. Stawiając zarzut naruszenia art. 70 kpa, który to przepis stanowi o możliwości dołączenia do protokołu zeznania na piśmie oraz innych dokumentów mających znaczenie dla sprawy, autor skargi kasacyjnej nie wskazuje w istocie, na czym naruszenie tego przepisu miałoby polegać i jaki mogło mieć istoty wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postawiony w pkt I.1. skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w związku z art. 7, art. 77 i art. 70 kpa jest nieuzasadniony.
Nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Przepis ten określa wymogi uzasadnienia wyroku. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W przypadku gdy sąd wyda wyrok odpowiadający wymogom określonym w tym przepisie, zarzut jego naruszenia musi być powiązany z zarzutem naruszenia innych przepisów prawa przez sąd I instancji lub przez organy administracji. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 ppsa zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia i wolne jest od wskazywanych przez stronę wad, co prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa – którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych – czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd
Administracyjny nie dostrzegł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sprzeczności ani braku jednoznacznego wskazania przesłanek, jakimi kierował się WSA oddalając skargę. Sąd I instancji ocenił prawidłowość dokonania ustaleń faktycznych, jaki i wykładni oraz zastosowania przepisów prawa materialnego przez organy administracji.
Skoro Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego, to tym samym zasadnie oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa, co czyni zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia tego przepisu bezpodstawnym.
Zatem Skarżący kasacyjnie nie podważył prawidłowości wyroku Sądu I instancji w zakresie zarzutów naruszenia przepisów postępowania. W tej sytuacji należało uznać, że nie podważył prawidłowości ustaleń stanu faktycznego sprowadzającego się do tego, że w toku kontroli Skarżący byli podmiotem wykonującym przewóz drogowy z naruszeniem warunków przewozu drogowego, to jest bez wymaganego zezwolenia na wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i bez wymaganej licencji. Uzasadniało to nałożenie kary na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Prawidłowości wykładni tego przepisu Skarżący nie kwestionowali. Skarżący nie wykazali skutecznie okoliczności zwalniających ich z odpowiedzialności na podstawie tego przepisu. Zatem jego zastosowanie przez organy były zasadne, co trafnie zaakceptował Sąd I instancji. Czyni to pozbawionym usprawiedliwionych podstaw postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu prawa materialnego.
W tej sytuacji należało skargę kasacyjną oddalić na podstawie art. 184 ppsa jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.
Na podstawie art. 182 § 2 ppsa skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, gdyż Skarżący kasacyjne zrzekł się rozprawy, a o przeprowadzenie rozprawy nie wnosił też Organ.