II GSK 41/06

II GSK 41/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-05-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Grabowski
Małgorzata Korycińska /przewodniczący/
Stanisław Biernat /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1213/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-10-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska, Sędziowie NSA Jan Grabowski, Stanisław Biernat (spr.), Protokolant Karolina Mamcarz, po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1213/05 w sprawie ze skargi I. K. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 marca 2005 r. Nr [...] z dnia 25 kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie sprzedaży napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 18 października 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1213/05, oddalił skargę I. K. (dalej: skarżący) na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 30 marca 2005 r. (Nr ...) i z 25 kwietnia 2005 r. (Nr ...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczeń stwierdzających dokonanie opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego został wydany w następującym stanie sprawy. W dniu 17 marca 2004 r. skarżący uzyskał zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu z wyjątkiem piwa z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży. Zezwolenie to zostało wydane na okres od 20 marca 2004 r. do 19 marca 2014 r. Następnie 20 kwietnia 2004 r. skarżący otrzymał zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży, wydane na okres od 23 kwietnia 2004 r. do 22 kwietnia 2006 r. Skarżący został zobowiązany do wnoszenia opłat za korzystanie z powyższych zezwoleń. Termin wpłaty drugiej raty za rok 2004 r. upływał 30 września 2004 r.
W dniu 4 października 2004 r. podczas rozmowy telefonicznej z osobą z Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu m. st. Warszawy skarżący poinformował, że nie dokonał wpłaty drugiej raty za zezwolenia na sprzedaż alkoholu w terminie. W odpowiedzi uzyskał informację, że uchybienie tego terminu powoduje z mocy prawa wygaśnięcia zezwoleń.
W dniu 5 października 2004 r. skarżący przesłał do Urzędu m. st. Warszawy potwierdzenie uiszczenia przedmiotowych opłat w dniu 30 września 2004 r., dokonanych w Urzędzie Pocztowym w J. koło O.
Pismem z 7 października 2004 r. Urząd m.st. Warszawy zwrócił się do Naczelnika Urzędu Pocztowego J. o udzielenie informacji, kiedy została dokonana wpłata w wysokości 726,11 zł. Naczelnik Urzędu Pocztowego w J. pismem z 13 października 2004 r. poinformował Urząd m.st. Warszawy, że opłata została zaliczona 4 października 2004 r. Do pisma załączono kserokopię dowodu wpłaty.
Pismem z 8 października 2004 r. skarżący wystąpił do Urzędu m.st. Warszawy o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wniesienie opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż alkoholu. W odpowiedzi Urząd m.st. Warszawy wezwał skarżącego do osobistego złożenia wyjaśnień i przedstawienia oryginału dowodu wpłaty. Składając wyjaśnienia skarżący stwierdził, że w dniu 4 października 2004 r., w którym telefonował do Urzędu m.st. Warszawy, nie wiedział, iż przedmiotowa wpłata została uiszczona 30 września 2004 r. przez jego pracownicę W. M., zamieszkałą w J.
Postanowieniami z 1 grudnia 2004 r. nr [...] oraz [...] Prezydent m.st. Warszawy, działając na podstawie art. 219 k.p.a. i art. 18 ust. 7 pkt 4 w związku z art. 111 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz.1231 ze zm.), odmówił skarżącemu wydania zaświadczeń o dokonaniu wpłaty drugiej raty za korzystanie w 2004 r. z zezwoleń odpowiednio: na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5 % do 18 % oraz powyżej 18 %. Organ oparł się na piśmie Naczelnika Urzędu Pocztowego w J. z 13 października 2004 r., informującym o tym, że opłata została dokonana 4 października 2004 r., czyli po terminie wskazanym w art. 11 ust. 7 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Organ wskazał, że uchybienie temu terminowi powoduje wygaśnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w dniu 1 października 2004 r. z mocy prawa zgodnie z art. 18 ust. 12 pkt 5 wskazanej ustawy.
Pismem z 8 grudnia 2004 r. Naczelnik Wydziału Zezwoleń Alkoholowych Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu m.st. Warszawy poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wygaśnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych.
Urząd m.st. Warszawy zawiadomił pismem z 9 grudnia 2004 r. Prokuraturę Rejonową o podejrzeniu popełnienia przestępstwa polegającego na poświadczeniu nieprawdy na dowodzie wpłaty.
Na dwa postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy z 1 grudnia 2004 r. skarżący wniósł zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, domagając się wydania zaświadczeń o dokonaniu wpłaty drugiej raty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż alkoholu. W uzasadnieniu podniósł, że dowód wpłaty z 30 września 2004 r. jest oryginalny i w tym dniu pracownica dokonała wpłaty w Urzędzie Pocztowym w J. Wskazał, że nie ma on wpływu na to, kiedy są realizowane przelewy na poczcie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z 30 marca 2005 r, nr [...], działając na podstawie art. art. 219 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U., z 2001 r., Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 39 ust. 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy nr [...], natomiast postanowieniem z 25 kwietnia 2005 r., nr [...], utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy nr [...]. W uzasadnieniach tych postanowień Kolegium stwierdziło, że Prezydent odmawiając wydania przedmiotowych zaświadczeń postąpił prawidłowo i podkreśliło, że zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie stanu prawnego, wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie jest więc urzędowym poświadczeniem istniejącego stanu faktycznego lub prawnego. Gdy organ posiada uzasadnione wątpliwości, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, powinien odmówić wydania zaświadczenia.
W dniu 6 czerwca 2004 r. I. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na powyższe postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 30 marca 2005 r. i z 25 kwietnia 2005 r. W uzasadnieniu powołał się na fakt posiadania oryginalnego dowodu wpłaty, potwierdzającego dokonanie wpłaty drugiej raty za korzystanie z przedmiotowych zezwoleń.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w odpowiedziach na obie skargi podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonych postanowieniach i wniosło o oddalenie skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządził połączenie do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw ze skarg I. K. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 30 marca 2005 r. i z 25 kwietnia 2005 r. Oddalając skargi Sąd stwierdził, że organ postąpił prawidłowo odmawiając wydania zaświadczeń. W ocenie Sądu przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające w trybie art. 218 § 2 k.p.a. nie rozwiało wątpliwości, w jakim terminie została uiszczona druga rata za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w 2004 r. Skarżący przedstawił dowód wpłaty z 30 września 2004 r., natomiast Naczelnik Urzędu Pocztowego w J. przekazał informację, że wpłata ta wpłynęła 4 października 2004 r. Zdaniem Sądu w tym stanie faktycznym organ nie mógł wydać zaświadczenia, którego żądał skarżący. Sąd wskazał, że kwestię kiedy rzeczywiście została uiszczona wpłata drugiej raty za korzystanie z przedmiotowego zezwolenia rozstrzygnie postępowanie administracyjne wszczęte przez Urząd m.st. Warszawy w sprawie wygaśnięcia wydanych skarżącemu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Organ prowadząc postępowanie w trybie art. 217 k.p.a. nie mógł dokonać ustaleń w tym przedmiocie.
I. K. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżając powyższy wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie w całości i domagając się rozpoznania skargi, ewentualnie uchylenia tego wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów art. 217 § 2 i art. 218 § 2 k.p.a. oraz art. 18 ust. 12 pkt 15 (powinno być zapewne: pkt 5) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek przyjęcia, że zaistniały wątpliwości co do terminu wpłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Wątpliwości te nie wystąpiłyby, gdyby zostały wszechstronnie i obiektywnie przeanalizowane przez organ wydający zaskarżoną decyzję. Skarżący zarzucił również naruszenie art.7, 8 oraz art. 77 i 80 k.p.a. poprzez zbyt dowolną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie przez organ administracyjny i Sąd. Ocena ta, zdaniem skarżącego nie jest wszechstronna, całościowa, obiektywna i rzetelna. Skarżący podniósł również, że organ nie uzyskał dowodu potwierdzającego, iż dowód wpłaty z 30 września 2004 r. jest fałszywy, mimo że to właśnie na nim spoczywał ciężar udowodnienia tego, zgodnie z art. 77 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.
Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej nie zostały sformułowane zarzuty dotyczące naruszenia przepisów p.p.s.a. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Skarżący zarzuca natomiast naruszenie przepisów k.p.a. i ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi, które były stosowane przez organy administracji publicznej, wydające postanowienia w sprawie. Zarzuty pod adresem Sądu, który wydał zaskarżony wyrok polegają zatem, jak się można domyślać, na tym, że Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.
Skarżący nie uzasadnił, na czym miało polegać naruszenie art. 18 ust12 pkt 5 ustawy wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi, wobec czego Sąd nie jest w stanie się do tego zarzutu odnieść.
Co do zarzutu naruszenia art. 217 § 2 i 218 § 2, jak również art.7, 8 oraz art. 77 i 80 k.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie wystąpiło naruszenie prawa przez Sąd I instancji, badający zgodność z prawem zaskarżonych postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie.
Stosownie do art. 218 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W niniejszej sprawie w posiadaniu organu znajdowały się: dostarczony przez stronę dowód wpłaty dokonanej w urzędzie pocztowym, jak również pismo naczelnika tego urzędu pocztowego podające inną datę zaksięgowania wpłaty, różniącą się o kilka dni od tej, która wynikała z dowodu wpłaty.
Według art. 218 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że zakres takiego postępowania wyjaśniającego jest jednak ograniczony i sprowadza się do zweryfikowania danych znajdujących się w posiadaniu organu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie jest możliwe wyjaśnianie tak istotnych okoliczności, jak w niniejszej sprawie, dotyczących rozbieżności co do daty dokonania opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Ustalenie daty dokonania tej wpłaty wymagałoby bowiem przeprowadzenia ustaleń w Urzędzie Pocztowym w J., być może za pomocą różnych środków dowodowych. Wykraczałoby to znacznie poza dopuszczalny zakres postępowania, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.