II GSK 409/07

II GSK 409/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-10-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kisielewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Czesława Socha
Joanna Kabat-Rembelska
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne
Telekomunikacja
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 800/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-05-31
II GZ 18/07 - Postanowienie NSA z 2007-02-13
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 73 poz 852
Art.79 ust.1, art. 79b ust.2, art. 87b ust.2
Ustawa z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne.
Dz.U. 2004 nr 118 poz 1235
Par.5 ust.1 pkt 1, par. 6 pkt 2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań związanych z zapewnieniem dostępu do  lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nim udogodnień
Dz.U.UE.L 2000 nr 336 poz 4 Art.1 ust.2, pkt 9 zdanie 2 i pkt 14 zdanie 3 i 4
Rozporządzenie (WE) NR 2887/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie uwolnionego dostępu do pętli  lokalnej
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędziowie NSA Joanna Kabat-Rembelska Czesława Socha Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. P. SA w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 31 maja 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 800/05 w sprawie ze skargi T. P. SA w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu oferty określającej ramowe warunki umów w dostępie do lokalnej pętli abonenckiej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. P. SA w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 31 maja
2007 r., o sygn. akt VI SA/Wa 800/05 oddalił skargę T. P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w której organ ten odmówił zatwierdzenia projektu ramowej oferty określającej warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 27 kwietnia 2004 r. T. P. SA, dalej T.P. SA, złożyła do Urzędu Regulacji Telekomunikacji Poczty, dalej URTiP, wniosek o zatwierdzenie ramowej oferty określającej warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej dla innych operatorów działających w sektorze usług telekomunikacyjnych. W dniu 21 maja 2004 r. T.P. SA cofnęła wniosek w związku z wydaniem przez Ministra Infrastruktury rozporządzenia z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań związanych z zapewnieniem dostępu do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nim udogodnień (Dz. U. z 26 maja 2004 r. Nr 118, poz.1235) na podstawie delegacji zawartej w art. 87e ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.). Projekt oferty ramowej wnioskodawcy nie odpowiadał warunkom określonym w tym rozporządzeniu w zakresie udostępniania lokalnej pętli abonenckiej na rzecz innych przedsiębiorstw. W decyzji z [...] czerwca 2004 r. Prezes URTiP umorzył postępowanie w sprawie.
Nowy, uzupełniony projekt oferty ramowej został złożony przez T.P. SA w dniu 23 sierpnia 2004 r.
Prezes URTiP decyzją z dnia 1 września 2004 r. na podstawie art. 79 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne odmówił zatwierdzenia oferty ramowej T.P.SA z powodu jej niezgodności z przepisami prawa unijnego oraz prawa krajowego.
Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes URTiP decyzją z dnia 18 lutego 2005 r. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ regulacyjny podtrzymał stanowisko, że przedłożony projekt oferty ramowej określającej warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej (dostęp hurtowy) nie uwzględnia istniejących warunków rynkowych i ekonomicznych oraz nie zapewnia skutecznej konkurencji. Organ stwierdził, że projekt oferty ramowej jest niezgodny z przepisami ustawy z 21 lipca 2000 Prawo telekomunikacyjne i przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 29 kwietnia 2004 r. oraz przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady o uwolnieniu dostępu do lokalnej pętli abonenckiej z dnia 18 grudnia 2000 r. Nr 2887/2000, zwanego dalej rozporządzeniem WE. Według Prezesa URTiP prawo krajowe zawiera szczegółowe rozwiązania prawne dotyczące udostępniania lokalnej pętli abonenckiej pozostające w zgodzie z upoważnieniem zawartym w art. 1 ust. 4 rozporządzenia WE i z tego względu obydwie regulacje prawne obowiązują w tej materii równolegle. Zatem projekt oferty operatora o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej podlega ocenie prawnej zarówno na podstawie prawa wspólnotowego, jak i prawa krajowego. Organ regulacyjny podniósł, że oferta ramowa T.P. SA narusza przepisy art. 87b ust. 2 ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury, gdyż nie zapewnia operatorom korzystającym z oferty (beneficjentom) usługi szerokopasmowej transmisji danych w trybie dostępu współdzielonego i dostępu do strumienia bitowego (tzw. bitstream access). Prezes URTiP uznał za sprzeczne z prawem zawarte w ofercie ograniczenia dotyczące uwalniania łączy abonenckich polegające na uniemożliwieniu jednoczesnego świadczenia na tych łączach usług ADSL i SDSL przez T.P. SA i operatorów beneficjentów. T.P.SA nie podała przyczyn, o których mowa w art. 87b ust. 3 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, mogących stanowić podstawę do odmowy udostępnienia takich łączy innym operatorom. Organ podniósł również, że oferta T.P. SA ograniczała dostęp do lokalnej pętli abonenckiej wyłącznie do łączy aktywnych, tzn. łączy miedzianych znajdujących się w lokalu abonenta T.P. SA będącego stroną umowy pisemnej o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Pozbawienie możliwości uwolnienia łączy nieaktywnych tzn. znajdujących się w lokalu użytkownika, który nie podpisał umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, ma zdaniem organu charakter dyskryminujący. Udostępnienie łączy nieaktywnych nie spowodowałoby, wbrew twierdzeniom T.P. SA, konieczności instalowania nowej infrastruktury sieciowej lecz pozwoliłoby wykorzystać infrastrukturę już istniejącą.
Od decyzji Prezesa URTiP Telekomunikacja Polska SA wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., zarzucając organowi naruszenie przepisów: art. 95 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w związku z art. 90 i 91 ust. 3 Konstytucji RP, pkt 9 zd. 2 i pkt 14 zd. 3 preambuły i art. 1 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 18 grudnia 2000 r. w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej oraz art. 87d w zw. z art. 79 ust. 3 pkt 1 ustawy z 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne.
Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja Prezesa URTiP jest zgodna z prawem i oddalił skargę. Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skarżącej odnośnie naruszenia przez organ zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego nad prawem krajowym. Sąd podkreślił, że zasada pierwszeństwa ma zastosowanie w postępowaniu administracyjnym i sądowym w sytuacji, gdy organ administracji publicznej i sąd stwierdzą niezgodność przepisu prawa krajowego z przepisem prawa wspólnotowego mającym bezpośrednie zastosowanie. Taka okoliczność nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie, dlatego ustalenie organu co do stosowania dwóch aktów prawnych było prawidłowe. Na takie stosowanie przepisów ustawy – Prawo telekomunikacyjne i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 29 kwietnia 2004 r. oraz rozporządzenia WE nr 2887/2002 zezwala art. 1 ust. 4 rozporządzenia WE, który upoważnia Państwa Członkowskie do wprowadzania bardziej szczegółowych regulacji prawnych, zgodnych prawem wspólnotowym, m.in. w odniesieniu do innych rodzajów dostępu do infrastruktur lokalnej pętli abonenckiej niż te, które zostały określone w rozporządzeniu WE. Według Sądu I instancji obowiązek zapewnienia dostępu innym operatorom telekomunikacyjnym do usługi szerokopasmowej transmisji danych w ramach uwolnienia lokalnej pętli abonenckiej wynika z art. 87b ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego. Zgodnie z tym przepisem operator świadczący usługi szerokopasmowej transmisji danych zapewnia możliwość świadczenia takich usług innym operatorom (beneficjentom) na warunkach nie gorszych od stosowanych przez siebie w ramach własnego przedsiębiorstwa lub w stosunkach z podmiotami zależnymi. Również rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 29 kwietnia 2004 r. nałożyło na operatorów telekomunikacyjnych o znacznej pozycji rynkowej wymóg udostępniana usługi szerokopasmowej transmisji danych. Regulacje te mieszczą się w zakresie upoważnienia zawartego w art. 1 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia UE nr 2887/2002. Sąd I instancji powołując się na zalecenie Komisji Europejskiej nr 2003/311/WE z dnia 11 lutego 2003 r. w sprawie właściwych rynków produktów i usług w sektorze łączności elektronicznej uznał, że usługa tzw. bitstream access jest usługą szerokopasmowej transmisji danych. W rezultacie ta usługa jest traktowana jako element uwolnienia lokalnej pętli abonenckiej przez operatora zobowiązanego.
Zdaniem Sądu I instancji, Prezes URTiP prawidłowo zastosował przepisy Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 29 kwietnia 2004 r. W myśl art. 27 Dyrektywy ramowej nr 2002/21/WE Państwa Członkowskie są zobowiązane do utrzymania w mocy obowiązków regulacyjnych w tym w zakresie dostępu do lokalnej pętli abonenckiej, wynikających z przepisów krajowych wdrażających poprzedni pakiet dyrektyw oraz rozporządzenia WE
nr 2887/2000 do czasu przeprowadzenia odpowiednich analiz rynkowych i nałożenia nowych obowiązków regulacyjnych odnośnie dostępu do lokalnej pętli na podstawie nowych dyrektyw. W ocenie Sądu I instancji przepisy art. 222 ust 1 i 3 ustawy z 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne odnoszą się do tej kwestii. Według tych przepisów w sprawach zakończonych w postępowaniu administracyjnym a nie zakończonych w toku postępowania odwoławczego stosuje się przepisy dotychczasowe.
Sąd I instancji oddalił także zarzuty dotyczące naruszenia preambuły rozporządzenia WE nr 2887/2000. Według Sądu, zapisy preambuły wymienionego rozporządzenia nie stanowią norm prawnych lecz są wskazówkami interpretacyjnymi przy wykładni celowościowej przepisów rozporządzenia. Z treści preambuły nie można wywieść normy prawnej upoważniającej organy administracji publicznej do nakładania na inne podmioty określonych praw i obowiązków. Sąd I instancji stwierdził, że udostępnienie łączy nieaktywnych w ramach uwolnienia lokalnej pętli abonenckiej nie nałoży na skarżącą obowiązku instalowania nowych i kosztownych urządzeń technicznych, o których mowa w pkt 9 zd.1 preambuły, lecz pozwoli na wykorzystanie istniejącej już infrastruktury.
T.P. SA wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego przez :
1. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 87d w związku z art. 79 ust. 3 pkt 1 i art. 87b ust. 2 ustawy z 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne zastosowanego w sprawie na podstawie art. 222 ust.1 – ustawy z 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne;
2. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 1 ust. 4 w związku z pkt 9 zd. 2 i pkt 14 zd.3 i 4 preambuły rozporządzenia WE nr 2887/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej;
3. niewłaściwe zastosowanie art. 27 dyrektywy ramowej nr 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 marca 2000 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i łączności elektronicznej.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
1. art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r.-Prawo o ustroju sądów administracyjnych polegające na niezastosowaniu tych przepisów przy kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem wspólnotowym mogącym znaleźć zastosowanie;
2. art. 106 § 3 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej i dopuszczenie dowodu strony przeciwnej na tę samą okoliczność;
3. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku, jakich wniosków dowodowych skarżącej Sąd nie uwzględnił, brak oceny tych wniosków oraz nieustosunkowanie się do wniosku skarżącej o zawieszenie z urzędu postępowania sądowoadministracyjnego;
4. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. przez niezbadanie zaskarżonej decyzji z przepisami preambuły rozporządzenia WE nr 2887/2000 i przyjęcie, że obowiązek uwolnienia nieaktywnych łączy abonenckich nie oznacza nałożenia na skarżącą obowiązku instalowania nowej infrastruktury lokalnej.
Jednocześnie na podstawie art. 183 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca podniosła, że Prezes UKE nie miał legitymacji do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżąca wyjaśniła, że Anna Streżyńska została powołana na stanowisko Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w sposób niezgodny z art. 190 ust. 4 ustawy z 16 lipca 2004 r.- Prawo telekomunikacyjne i była to przesłanka do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd I instancji uchylając w postanowieniu z 14 czerwca 2006 r. postanowienie z 27 lutego 2006 o zawieszeniu postępowania, naruszył art. 124 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art.128 §1 p.p.s.a. W związku z powyższym skarżąca wniosła na podstawie art. 191 p.p.s.a. o rozpoznanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 12 września 2006 r. odmawiającego zawieszenia postępowania w tej sprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że utożsamianie usługi tzw. szerokopasmowej transmisji danych, o której mowa w art. 87b ust. 2 ustawy – Prawo telekomunikacyjne z wyłączoną spod regulacji wspólnotowej usługą bitstream access nie miało uzasadnienia prawnego i spowodowało błędne potraktowanie tej usługi jako elementu dostępu do lokalnej pętli abonenckiej zdefiniowanej w art. 87b ust.1 ustawy. Według skarżącej bezpodstawne są także twierdzenia Sądu o nienormatywnym charakterze zapisów preambuły do rozporządzenia WE nr 2887/2000. Powołując się na orzeczenie ETS z 10 stycznia 2006 r. nr C-344/04 w sprawie the Queen v. Department for Transport skarżąca podkreśliła, że postanowienia preambuły mają na celu doprecyzowanie treść przepisów aktu prawa wspólnotowego. Rozważając treść pkt 9 zd. 2 preambuły, Sąd I instancji nie zbadał, czy w rozpoznawanej sprawie skarżący nie byłby zobowiązany do zainstalowania nowej infrastruktury lokalnej. Zdaniem skarżącej z pkt 14 zd. 3 i 4 wynika dla Państw Członkowskich uprawnienie do uszczegółowiania postanowień rozporządzenia unijnego zgodnie z jego celem. Przepis ten nie upoważnia jednak Państw Członkowskich do wprowadzania regulacji prawnych nakładających na operatora o znaczącej pozycji rynkowej nowych obowiązków - świadczenie usługi typu bitstream access, która nie została unormowana w prawie wspólnotowym.
Bezprawne w opinii skarżącej jest powoływanie się przez Sąd na art. 27 dyrektywy ramowej 2002/12/WE, gdyż dyrektywa ramowa i rozporządzenie WE nr 2887/2000 zaczęły w Polsce obowiązywać z dniem 1 maja 2004 r. zaś rozporządzenie Ministra Infrastruktury weszło w życie po 1 maja 2004 r., wprowadzając nowy stan prawny w stosunku do tego jaki istniał w dniu akcesji.
W ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania skarżąca podkreśliła, że ocenę zgodności oferty ramowej z przepisami prawa powinny determinować przepisy prawa unijnego, tj. rozporządzenia WE nr 2887/2000 oraz ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, przepisy dyrektywy ramowej a w dalszej kolejności przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z 2000 r. Prawo telekomunikacyjne oraz regulacje prawne zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w zakresie w jakim nie naruszają prawa wspólnotowego. Ponadto zdaniem skarżącej, Sąd naruszył art. 106 § 3 p.p.s.a., gdyż nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącej przedstawionych w piśmie z 21 listopada
2005 r. oraz na rozprawie w dniu 18 maja 2007 r. dotyczących przedmiotu uregulowania rozporządzenia WE nr 1887/2000, zaś dopuścił dowody strony przeciwnej w tej kwestii, tj. zalecenie Komisji Europejskiej z dnia 11 lutego 2003 r.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej i uczestnik postępowania – K. I. G. E. i T. wnieśli o jej oddalenie, uznając, że zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. jest zgodne z prawem. W piśmie procesowym z dnia 15 lutego 2008 r. pełnomocnik Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej podniósł, że akt powołania Anny Streżyńskiej na stanowisko Prezesa UKE jest ważny, gdyż nie został on skutecznie podważony w jakimkolwiek postępowaniu i w związku z tym Anna Streżyńska może realizować kompetencje przypisane temu organowi, tj. wydawać decyzje administracyjne. W piśmie z dnia 19 lutego 2008 r. pełnomocnik K. I. G. E. i T. poparł powyższe stanowisko organu w kwestii legalności aktu powołania Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest treść i zakres określonego w art. 87b ust. 1 i 2, ciążącego na operatorze zajmującym znaczącą pozycję rynkową obowiązku zapewnienia innemu operatorowi dostępu do lokalnej pętli abonenckiej. Według organu (obecnie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej) i Sądu I instancji obowiązek ten obejmuje, w przypadku operatora świadczącego abonentom usługi szerokopasmowej transmisji danych, również udostępnienie urządzenia dostępu szerokopasmowego czyli urządzenia dostępu do strumienia bitowego (tzw. bitstream access). Inaczej mówiąc, według tego stanowiska dostęp do strumienia bitowego jest elementem dostępu do lokalnej sieci abonenckiej.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela ten sposób rozumienia treści art. 87b ust. i 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne i w związku z tym podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia tych przepisów i przepisów art. 79d w związku z art. 79 ust. 3 tej ustawy, uznaje za nieuzasadnione. Z przepisu art. 79b ust. 2 ustawy wynika, że operator obowiązany do zapewnienia dostępu do lokalnej pętli abonenckiej, świadczący usługi szerokopasmowej transmisji danych, ma obowiązek zapewnić innym operatorom możliwość świadczenia takich usług na warunkach nie gorszych od stosowanych przez siebie w ramach własnego przedsiębiorstwa. Nie jest sporne, że TP SA świadczy na rzecz abonentów w ramach własnego przedsiębiorstwa usługi szerokopasmowej transmisji danych z wykorzystaniem technik ADSL i SDSL, a więc z wykorzystaniem strumienia bitowego. Ponieważ przepis art. 87b ust. 2 ustawy nakazuje udostępnić operatorom możliwość świadczenia usług na warunkach nie gorszych od stosowanych przez udostępniającego, TP SA była zobowiązana przedstawić w projekcie oferty, o której mowa w art. 79 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne propozycję udostępnienia urządzeń, które sama wykorzystuje do świadczenia usług szerokopasmowej transmisji danych. W taki też sposób określają dostęp do lokalnej pętli abonenckiej przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 29 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych wymagań związanych z zapewnieniem dostępu do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z tym udogodnień. Według § 5 ust. 1 pkt 1 i § 6 pkt 2 rozporządzenia oferta ramowa określająca warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nim udogodnień powinna obejmować w szczególności wskazanie elementów sieci, do których oferowany jest dostęp, z podaniem informacji o ich charakterystyce i warunkach technicznych, w tym wskazanie urządzeń dostępu szerokopasmowego, zapewniające możliwość świadczenia usług szerokopasmowej transmisji danych w lokalnej sieci abonenckiej.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutów skargi kasacyjnej co do naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 ust. 4 w związku z pkt 9 zd. 2 i pkt 14 zd. 3 i 4 rozporządzenia WE nr 2887/2000 z 18 grudnia 2000r. w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej. Wnoszący skargę kasacyjną dopatruje się naruszenia tych przepisów przez przyjęcie, że pozwalają one na potraktowanie w prawie krajowym udostępnienia strumienia bitowego jako elementu udostępnienia lokalnej pętli abonenckiej. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, przepis art. ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2887 pozwala Państwom Członkowskim również na wprowadzenie przepisów nieobjętych zakresem tego rozporządzenia, między innymi w odniesieniu do innych rodzajów dostępu do infrastruktur lokalnych. Takim innym rodzajem dostępu w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia jest przewidziany w prawie krajowym dostęp do strumienia bitowego zapewniającego możliwość świadczenia usług szerokopasmowej transmisji danych w lokalnej sieci abonenckiej (§ 5 ust. 1 pkt 1 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 29 kwietnia 2004r.). Zaprezentowana wykładnia przepisu art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2887 pozostaje w zgodzie z przywołanymi przez skarżącą postanowieniami preambuły rozporządzenia (pkt 9 zd. 2 i pkt 14 zd. 3 i 4). Jeśli chodzi o zarzut nieuwzględnienia zd. 2 pkt 9 preambuły, to należy zauważyć, że z treści decyzji Prezesa URTiP ani z innych okoliczności sprawy nie wynika, iżby udostępnienie operatorom strumienia bitowego wiązało się dla skarżącej z koniecznością instalowania całkowicie nowej lokalnej infrastruktury w celu spełnienia ich żądań. Skarżąca stawiając taki zarzut w ogóle go nie uzasadniła. W zdaniu 3 pkt 14 preambuły powołano się na zasadę proporcjonalności jako podstawę określenia relacji pomiędzy regulacjami wspólnotowymi i krajowymi, realizującymi cele określone w zdaniu pierwszym pkt 14. Nie chodzi tu więc o kwestie dotyczące stosowania względem tzw. notyfikowanego operatora środków, czy nakładania obowiązków w zakresie zapewniania dostępu do pętli lokalnej. Skarżąca nie wyjaśnia zresztą, w czym miałaby się przejawiać nieproporcjonalność (dokuczliwość) obowiązku udostępnienia przez nią innym operatorom urządzeń, które sama wykorzystuje świadcząc usługi szerokopasmowej transmisji danych. Niewątpliwie konieczność zaoferowania innym operatorom dostępu do strumienia bitowego osłabia pozycję rynkową TP SA względem innych operatorów, ale przecież taki cel został określony w pkt 14 preambuły rozporządzenia, na którą powołuje się skarżąca. Jest tam mowa o konieczności konkurencyjnego dostarczania niedrogiej infrastruktury komunikacyjnej światowej jakości i szerokiego zakresu usług dla wszystkich przedsiębiorców i obywateli we Wspólnocie.
Całkowicie bezzasadny jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 27 dyrektywy 2002/21/WE z 7 marca 2002r. Przepis ten nie miał bowiem zastosowania w tej sprawie. Został jedynie przywołany przez Sąd jako dodatkowe uzasadnienie treści przepisów przejściowych, zawartych w ustawie z 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zarzutów skargi kasacyjnej co do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (art. 3 § 2 pkt 1, art. 106 § 3, art. 141 § 4, art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zostały one powiązane z omówionymi wyżej zarzutami naruszenia prawa materialnego i tak jak zarzuty prawnomaterialne nie zasługują, w świetle wyżej przedstawionych wywodów, na uwzględnienie. Sąd I instancji wyczerpująco i wszechstronnie wyjaśnił i ocenił wszystkie okoliczności faktyczne, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. Dał temu odpowiedni wyraz w obszernym i pełnym uzasadnieniu wyroku. W szczególności nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 124 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. przez podjęcie zawieszonego postępowania sądowoadministracyjnego, mimo, że istniała wciąż, zdaniem skarżącej, przesłanka zawieszenia, w postaci wadliwego powołania na stanowisko Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Prezes UKE legitymuje się zarówno zdolnością sądową, jak i zdolnością procesową w tej sprawie. Wady dotyczące powołania na stanowisko – aktu o charakterze publicznoprawnym, są w tej kwestii bez znaczenia, dopóki ten akt nie zostanie wyeliminowany w obrotu prawnego i korzysta z domniemania legalności (ważności). W tej materii wypowiadał się już zresztą zarówno Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 czerwca 2007r., II GSK 61/07, jak i Sąd Najwyższy w uchwale z 20 lutego 2008r., III SZP 1/08.
Mając to wszystko na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za nieuzasadnioną i dlatego działając na podstawie art. 184 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.