II GSK 402/09

II GSK 402/09 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2010-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-05-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kuba
Krystyna Anna Stec /przewodniczący/
Marzenna Zielińska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1441/08 - Wyrok WSA w Warszawie z 2009-02-19
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c ), art. 106 par. 3 i 5, art. 170, art. 171.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 107 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 2 i apr. 2, art. 268a, art. 156 par. 1 pkt 2.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 par. 2.
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
art. 250, art. 228 par. 1 i 2.
Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
Dz.U. 2005 nr 145 poz 1221
art. 31 ust. 2 pkt 1, art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5, art. 3 pkt 1 i 2.
Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.
Tezy
Powołanie się przez Sąd w treści uzasadnienia orzeczenia na inne prawomocne orzeczenie sądu, mające związek ze sprawą, należy traktować jako fakt znany temu Sądowi z urzędu w rozumieniu art. 228 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., a to z uwagi na związanie prawomocnym orzeczeniem w rozumieniu art. 170 p.p.s.a., z zastrzeżeniem wynikającym z art. 171 p.p.s.a. odnoszącym się do powagi rzeczy osądzonej w zakresie tego, co było przedmiotem rozstrzygnięcia.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1441/08 w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 lutego 2009 r. ,sygn. akt VI SA/Wa 1441/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddalił skargę oraz zasądził na rzecz pełnomocnika skarżącego kwotę 309,80 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie sprawy.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] M. Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) zwanej dalej ustawą o ochronie, cofnął Z. R. licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia nr 0043203 wydaną w dniu 13 października 2000 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż Z. R. wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt II K 1110/06 został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 207 § 1 Kodeksu karnego, tj. znęcania się psychicznego i fizycznego nad swoją żoną oraz skazany na karę dziesięciu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby trzech lat ze zobowiązaniem do powstrzymania się od nadużywania alkoholu. Powyższy wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt V Ka 898/07. Powyższe było przesłanką do cofnięcia licencji.
Organ wskazał również, iż przed wydaniem decyzji, wydane zostało przez Komendanta Miejskiego Policji w P. postanowienie z dnia 12 czerwca 2007 r. w przedmiocie wydania negatywnej opinii o Z. R. utrzymane w mocy postanowieniem z dnia 16 stycznia 2008 r. M. Komendanta Wojewódzkiego Policji. Opiniując negatywnie skarżącego organ wziął pod uwagę prawomocny wyrok skazujący oraz interwencje Policji w miejscu zamieszkania opiniowanego, które miały miejsce w dniach 2 lipca, 5 września i 7 listopada 2005 r. i związane były ze zgłoszeniami członków rodziny i dyżurnego pogotowia ratunkowego. W wyniku jednej z interwencji Z. R. został osadzony w izbie wytrzeźwień. Ustalono również, że skarżący przebywał sześciokrotnie w Zakładzie Opieki Zdrowotnej z rozpoznaniem zespołu depresyjnego, reakcji depresyjnej, nadmiernego i szkodliwego picia alkoholu itp. Biegli psychiatrzy i psychologowie w wydanych opiniach stwierdzili u Z. R. zaburzenia osobowości o charakterze bierno-agresywnym polegające na stałych sztywnych zmianach charakterologicznych nie podlegających leczeniu.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26. ust. 2 pkt 5 i art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób utrzymał zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, iż skazanie Z. R. za przestępstwo umyślne prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt II K 1110/06 oznaczało, iż przestał on spełniać warunki do zachowania licencji pracownika ochrony, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie oraz stało się przesłanką nakazującą organowi cofnięcie przedmiotowej licencji. Organ wyjaśnił, iż cofnięcie licencji jest skutkiem administracyjnoprawnym ustalenia, iż osoba posiadająca licencje pracownika ochrony została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne, co powoduje, że nie spełnia ona jednego z istotnych, ustawowo określonych wymogów do zachowania tej licencji. Organ odwoławczy wskazał, iż nie wziął pod uwagę przy rozstrzygnięciu sprawy postanowienia o negatywnej opinii o skarżącym, bowiem postanowienie to zostało zaskarżone do sądu administracyjnego i przed zakończeniem jego kontroli przez sąd nie mogło stanowić podstawy do cofnięcia licencji. Organ podkreślił przy tym, iż brak prawomocnego rozstrzygnięcia skargi strony na postanowienie o braku nienagannej opinii wydanej przez właściwy organ policji nie stanowi przeszkody prawnej do wydania decyzji cofającej licencje, bowiem brak nienagannej opinii oraz skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne stanowią odrębne i niezależne od siebie przesłanki cofnięcia licencji.
Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. VIII Wydział Zamiejscowy w R. z dnia 17 września 2008 r. (data prawomocności 18 października 2008 r.) oddalono skargę Z. R. na postanowienie M. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 16 stycznia 2008 r. utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w P. w przedmiocie wydania negatywnej opinii o Z. R., jako o osobie posiadającej licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.
Oddalając skargę w przedmiotowej sprawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na niesporny fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt II K 1110/06, za popełnienie przestępstwa z winy umyślnej z art. 207 § 1 k.k. Sąd pierwszej instancji wskazał również na ustalenia organów Policji, iż w stosunku do skarżącego były wielokrotnie podejmowane interwencje domowe w związku z jego zachowaniem po spożyciu alkoholu. Z. R. był osadzony w izbie wytrzeźwień, a nadużywanie przez niego alkoholu stało się przyczyną powstania zaburzeń psychicznych wymagających leczenia w zakładzie psychiatrycznym. Jednocześnie, jak orzekli to lekarze, zaburzenia psychiki nabrały u skarżącego takiego charakteru, że nie podlegały już leczeniu.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że powyższe okoliczności stały się powodem wydania zaskarżonej decyzji oraz postanowienia M. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie wydania negatywnej opinii o Z. R., którą to informację o uprawomocnieniu się wymienionego postanowienia Sąd pierwszej powziął z urzędu pod uwagę.
W ocenie Sądu pierwszej instancji sam fakt prawomocnego skazania Z. R. wyrokiem sądu karnego za popełnienie przestępstwa z winy umyślnej, uzasadniał cofnięcie posiadanego przez skarżącego uprawnienia. Przepis art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie określający jeden z warunków otrzymania licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia - brak prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne nie dookreśla kategorii przestępstwa popełnionego z winy umyślnej, za które nastąpiło prawomocne skazanie pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Zatem każde prawomocne skazanie za popełnienie przestępstwa z winy umyślnej, tj. również z art. 207 § 1 k.k., obliguje organ Policji do zachowania się zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie zgodnie, z którym komendant wojewódzki policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 powołanej ustawy o ochronie osób i mienia.
Skargą kasacyjną pełnomocnik Z. R. zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o przyznanie kosztów według norm przepisanych w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.
Autor skargi kasacyjnej w oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., zarzucił wyrokowi naruszenie:
1. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez wadliwą realizacje funkcji kontrolnej sądu administracyjnego i nie uwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszeń przepisów postępowania, jakich przy wydaniu decyzji dopuścił się zarówno organ administracji II Instancji – Komendant Główny Policji jak i organ administracji I instancji – Komendant Wojewódzki Policji, to jest:
- naruszenia przez organ administracji I instancji art. 107 § 1 K.p.a. oraz art. 268 a) K.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej nie podpisanej przez osobę, która była pisemnie upoważniona do wydania takiej decyzji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji,
- naruszenia przez organ II instancji art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. (względnie art. 138 § 2 k.p.a.) poprzez nieuchylenie wadliwej decyzji administracyjnej organu I instancji, podpisanej przez osobę, która była pisemnie upoważniona do wydania takiej decyzji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji,
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1, art. 268 a) oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez niezastosowanie wyżej wymienionego przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i nieuwzględnienie skargi pomimo, że zarówno decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji jaki i decyzja Komendanta Głównego Policji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania,
3. art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 250 Kodeku postępowania cywilnego poprzez przeprowadzenie dowodu na okoliczność treści i uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. VIII Wydział Zamiejscowy w R. w sprawie ze skargi Z. R. na postanowienie M. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie wydania negatywnej opinii o Z. R. z naruszeniem przepisów regulujących postępowanie dowodowe przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, iż wydana w niniejszej sprawie decyzja organu pierwszej instancji dotknięta była wadą nieważności gdyż wydana ona została z upoważnienia M. Komendanta Wojewódzkiego Policji i podpisana przez Zastępcę Naczelnika M. W. – O. zaś w aktach sprawy znajduje się uwierzytelniona fotokopia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 7 marca 2007 r., nr 58/2007 w sprawie upoważnienia do podpisywania niektórych dokumentów z zakresu postępowań administracyjnych. Stanowi ona upoważnienie dla Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji R. B. do wydawania i podpisywania dokumentów między innymi w zakresie licencji pracownika ochrony. Powyższe w ocenie kasatora oznacza, iż decyzja organu pierwszej instancji została podpisana przez osobę nie będącą upoważnioną przez organ do załatwiania spraw w jego imieniu.
Autor skargi kasacyjnej podniósł również, że Sąd pierwszej instancji ustalił, iż prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. VIII Wydział Zamiejscowy w R. z dnia 17 września 2008 r. oddalono skargę Z. R. na postanowienie M. Komendanta Policji w przedmiocie wydania negatywnej opinii o Z. Rogińskim jako osobie posiadającej licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że okoliczność tę ustalił z urzędu. W ocenie kasatora stanowiło to naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz art. 250 Kodeksu postępowania cywilnego, konsekwencją czego było oparcie ustaleń zaskarżonego wyroku w zakresie istotnej dla sprawy okoliczności na nieprawidłowo zgromadzonym materialne dowodowym i z naruszeniem prawa strony do zapoznania się z dokumentami oraz wypowiedzenia się co do tych dowodów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Na wstępie wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, o której mowa w § 2 powołanego przepisu, a która w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Powyższe oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę dokonuje kontroli zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji w zakresie w jakim w skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego lub procesowego, a więc w zakresie podstaw określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na postawie, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia miały zdaniem jej autora wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić należy, iż zarzuty stawiane w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, a dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odpowiednio art. 1 § 2 ustawy o ustroju sądów administracyjnych (pkt 1) i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (pkt 2), w swej istocie poprzez powiązanie ich naruszenia z przepisami art. 107 § 1, art. 138 § 1 pkt i § 2 oraz art. 268a K.p.a. odnoszą się do jednej kwestii, dotyczącej prawidłowości wydania decyzji przez organy obu instancji i ich zaakceptowania przez Sąd pierwszej instancji w toku kontroli sądowoadministracyjnej.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny ustosunkuje się do wymienionych zarzutów łącznie.
Autor skargi kasacyjnej podniósł, iż decyzja organu pierwszej instancji – M. Komendanta Głównego Policji wydana została z naruszeniem art. 107 § 1 i art. 268a K.p.a. gdyż podpisana został przez osobę nieupoważnioną przez organ do wydawania w jego imieniu decyzji, co w konsekwencji oznaczało jej nieważność w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Organ odwoławczy - Komendant Główny Policji natomiast utrzymując tę decyzje w mocy, w ocenie autora skargi kasacyjnej, naruszył art. 138 § 1 pkt 2 lub § 2 K.p.a.
Jak trafnie podniósł autor skargi kasacyjnej decyzja nr [...] z dnia 7 marca 2007 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. upoważniała jego Zastępcę, nadkom. R. B. do wydawania i podpisywania dokumentów w sprawach wymienionych w § 1 pkt 1 – 5 powołanej decyzji. W § 1 punkcie 2 tej decyzji określono, iż upoważnienie dotyczy spraw z zakresu licencji pracownika ochrony (...), w tym prowadzenia postępowań administracyjnych w zakresie wydawania, odmowy wydania, cofania oraz zawieszania prawa wynikających z licencji pracownika ochrony (...) – lit. a) cytowanego paragrafu.
Paragraf 2 decyzji stanowi natomiast, iż Komendant Wojewódzki Policji w R. upoważnił również do wydawania i podpisywania dokumentów w sprawach określonych w § 1 z wyłączeniem podpisywania decyzji dotyczących pozwoleń na broń palną bojową, dwie inne osoby poza wymienionym powyżej R. B., w tym kom. M. W. – O. – Zastępcę Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych.
Skoro decyzja cofająca skarżącemu Z. R. licencję pracownika ochrony pierwszego stopnia z dnia 30 stycznia 2008 r. podpisana została przez kom. mgr M. W. – O., zaś z treści powołanej powyżej decyzji nr [...] wynika, iż posiadała ona upoważnienie do wydawania i podpisywania decyzji między innymi w zakresie spraw licencji pracownika ochrony, to nie może być mowy, co sugeruje skarga kasacyjna, iż decyzja organu pierwszej instancji w sprawie cofnięcia licencji skarżącemu wydana i podpisana została przez osobę nieupoważnioną przez organ do załatwiania spraw w jej imieniu, tj. z naruszeniem art. 107 § 1 i art. 268a K.p.a.
Oznacza to, iż nie występowała przesłanka, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tym samym organ odwoławczy nie miał podstaw aby uchylić decyzję z dnia 30 stycznia 2008 r. z powodu braku umocowania po stronie pracownika do wydawania decyzji w imieniu organu, co oznacza, iż nie został naruszony art. 138 § 1 pkt 2 lub art. 138 § 2 K.p.a.
Również Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r., nie miał podstaw do jej uchylenia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z uwagi na niewystępowanie naruszenia, o którym mowa w skardze kasacyjnej, a zatem nie doszło do naruszenia tego przepisu, a sama kontrola sądowoadministracyjna nie uchybiała w tym zakresie przepisowi art. 1 § 2 ustawy o ustroju sądów administracyjnych.
Wobec powyższego zarzuty sformułowane w punktach 1 i 2 skargi kasacyjnej także uznać należało za bezzasadne.
Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 250 Kodeksu postępowania cywilnego, sformułowany w punkcie 3 skargi kasacyjnej uznać należy za niezasadny.
Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi, iż sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów (...). Paragraf 5 tego przepisu stanowi natomiast, iż do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3 stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego.
Wskazywany w skardze kasacyjnej art. 250 K.p.c. stanowi, że jeżeli dokument znajduje się w aktach organu (...) wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ odpis lub wyciąg z dokumentu. Sąd zażąda udzielenia odpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama uzyskać go nie może. Gdy sąd uzna za konieczne przejrzenie oryginału dokumentu, może zarządzić, by go dostarczono na rozprawę, albo przejrzeć go na miejscu przez sędziego wyznaczonego lub przez cały skład sądu (§ 2).
Autor skargi kasacyjnej w ramach powyższego zarzutu wywodził opierając się na treści art. 250 K.p.c., iż Sąd pierwszej instancji powołując się na prawomocność wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w W. VIII Wydział Zamiejscowy w R. z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 69/08 oddalającego skargę Z. R. w przedmiocie wydania opinii nagannej o skarżącym uchybił powyższemu przepisowi przeprowadzając dowód z dokumentu na okoliczność jego treści przy czym nie zawiadomił stron o terminie przejrzenia dokumentu na miejscu ani nie ujawnił z jakiego dokumentu przeprowadzał dowód i w jakim trybie.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika natomiast, iż Sąd pierwszej instancji wskazał na okoliczność toczenia się przed sądem administracyjnym postępowania w przedmiocie wydania negatywnej opinii o skarżącym, prawomocności tego orzeczenia oraz faktu, iż informację tę uzyskał z urzędu.
W tej sytuacji zastosowanie miał przepis art. 228 K.p.c. stanowiący, iż fakty powszechnie znane nie wymagają dowodu (§ 1), zaś to samo dotyczy faktów znanych sądowi urzędowo, jednakże sąd powinien na rozprawie zwrócić na nie uwagę stron (§ 2).
Mając na uwadze treść art. 170 p.p.s.a. zgodnie, z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe (...), fakt, że powołany wyrok WSA w R. jest prawomocny co wynika z postanowienia z dnia 24 października 2008 r., a także okoliczność, iż stroną postępowania w przedmiocie wydania negatywnej opinii był skarżący, a więc znał on treść tego orzeczenia, fakt ujawnienia prawomocności orzeczenia nie miał wpływu w niniejszej sprawie na treść rozstrzygnięcia, albowiem prawomocne orzeczenie wiąże organy i sądy bez względu na to, czy okoliczność ta została ujawniona czy nie, chyba, że prawomocne orzeczenie stało w kolizji z rozstrzygnięciem.
Brak było także podstaw do przeprowadzenia dowodu z dokumentu z uwagi na związanie stron i Sądu powołanym orzeczeniem zgodnie z treścią cytowanego art. 170 p.p.s.a., a z uwagi na treść art. 171 p.p.s.a. stanowiącego o powadze rzeczy osądzonej w zakresie tego co było podstawą rozstrzygnięcia, a więc negatywnej opinii o skarżącym, która z uwagi na charakter postępowania w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony mogła mieć znaczenie przy ocenie wystąpienia przesłanek do cofnięcia takiej licencji, wskazanie na prawomocność orzeczenia WSA w R. nie stanowiło naruszenia przepisów p.p.s.a. w zakresie przeprowadzenia dowodów uzupełniających.
Reasumując, powołanie się przez Sąd w treści uzasadnienia orzeczenia na inne prawomocne orzeczenie sądu, mające związek ze sprawą, należy traktować jako fakt znany temu Sądowi z urzędu w rozumieniu art. 228 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., a to z uwagi na związanie prawomocnym orzeczeniem w rozumieniu art. 170 p.p.s.a., z zastrzeżeniem wynikającym z art. 171 p.p.s.a. odnoszącym się do powagi rzeczy osądzonej w zakresie tego, co było przedmiotem rozstrzygnięcia.
Ubocznie wskazać należy, iż informacja o prawomocnym orzeczeniu z dnia 17 września 2008 r. jakkolwiek w ocenie Sądu pierwszej instancji przemawiała za prawidłowością zaskarżonej decyzji organu odwoławczego utrzymującego w mocy decyzję cofającą skarżącemu licencję, to kwestią podstawową w sprawie był fakt skazania skarżącego wyrokiem karnym i wystąpienia przesłanek z art. 31 ust 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.