II GSK 40/05

II GSK 40/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-05-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kuba /sprawozdawca/
Jan Bała
Jan Kacprzak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
II SA 1543/03 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-10-22
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Urząd Patentowy nie zbadał dostatecznie, czy w latach 1994-1998 znak towarowy IKEA był znakiem renomowanym w Polsce. Wyjaśnienie tej sprawy spoczywa na urzędzie, który będzie musiał zająć się sprawą jeszcze raz.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Kacprzak, Sędziowie NSA Jan Bała, Andrzej Kuba (spr.), Protokolant Anna Wróblewska, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. – I. S. B.V. A., H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2004 r. sygn. akt 6 II SA 1543/03 w sprawie ze skargi K. Spółka Jawna - I. B., B. B. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego nr R-100784 oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 października 2004 r. sygn. akt 6 II SA 1543/03 po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. Spółka jawna I.B. B. w W. na decyzje Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego nr R-100784 – uchylił zaskarżoną, orzekł, iż uchylona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od Urzędu Patentowego RP na rzecz K. Sp. j. I.B. B. kwotę 700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyroku WSA podał, że Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu wniosku I.-I. S. B.V. z H. przeciwko K. P. H. H. – Spółka cywilna P. I., B. B. z siedzibą w W. o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego KEA nr R-100784 decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. [...] wydaną na podstawie art. 8 pkt.1 i art. 9 ust. 1 pkt.1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (dalej: u.z.t.) w związku z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej oraz art. 98 Kodeksu cywilnego w związku z art. 256 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej unieważnił prawo z rejestracji znaku towarowego KEA nr R-100784 w klasach: 16, 28, 35, 39, 42 oraz zasądził zwrot kosztów postępowania w kwocie 900 zł.
Firma I.-I. S. B.V. z H. wystąpiła z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego KEA nr R-100784 udzielonego na rzecz P. H. H. s.c. P. I., B. B. zgłoszonego do rejestracji dnia 5 lipca 1994 r. i zarejestrowanego w dniu 23 lutego 1998 r. dla oznaczenia towarów w klasach: 16, 18, 35, 37, 39, 40 i 42. Gdyby to żądanie było nieuzasadnione, to w części dotyczącej usług w klasach 35 i 42 Wniosek o unieważnienie oparła na naruszeniu przy rejestracji przepisów art. 9 ust. 1 pkt.1 i 2 u.z.t. oraz powołała się na swoje dwie rejestracje: znaku słownego IKEA R-58832 z pierwszeństwem od dnia 2 lipca 1981 r. i słowno – graficznego z napisem IKEA R- 65667 z pierwszeństwem od dnia 16 czerwca 1988 r.
Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego RP decyzją z dnia [...] lutego 1999 r. oddaliło wniosek. W wyniku złożonego odwołania Komisja Odwoławcza przy Urzędzie Patentowym RP decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. uchyliła zaskarżoną decyzję i przekazała sprawę Urzędowi Patentowemu do ponownego rozpatrzenia ze względu na podniesione nowe okoliczności: powołanie rejestracji znaku R-65481 z pierwszeństwem od dnia 24 listopada 1981 r. i nowej podstawy prawnej, tj. art. 8 pkt 1 u.z.t. Komisja Odwoławcza stwierdziła ponadto, że uzasadnienie decyzji budzi wątpliwości.
Kolegium Orzekające rozpatrując ponownie wniosek i zalecenia Komisji Odwoławczej, której ustalenia i wskazania pomimo jej likwidacji wiążą Urząd Patentowy uznało, iż występują przesłanki dla unieważnienia prawa rejestracji z przepisu art. 8 pkt. 1 ustawy o znakach towarowych. Porównując trzy przeciwstawione znaki wnioskodawcy do spornego znaku stwierdziło, że wszystkie znaki zgłoszone do Urzędu Patentowego wcześniej niż sporny znak ze względu na sposób pisania (duże, drukowane litery) oraz dominujący element IKEA są w warstwie słownej i wizualnej podobne do znaku spornego. W znaku spornym jest wyraźna przewaga koloru żółtego co dodatkowo zbliża go optycznie w warstwie wizualnej do znaku R-65667 i może wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Różnica polega na pominięciu w spornym znaku KEA przedrostka "I", który nie jest wyczuwalny (słyszalny) w warstwie fonetycznej (słownej) i w odbiorze dźwiękowym. Ogólne wrażenie na odbiorcy towarów wywołuje element słowny IKEA.
Podzielono stanowisko wnioskodawcy, że w świetle art. 8 pkt. 1 u.z.t. uprawniony z rejestracji znaku R-100784 wykorzystał renomę jego znaku, bowiem znak IKEA był w dacie zgłoszenia znakiem znanym w Polsce w sześciu wielkich aglomeracjach.
P. H. H. K. s.c. B. B., I. B. (obecnie: K. Spółka jawna I.B. B.), reprezentowane przez rzecznika patentowego, złożyło skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W piśmie procesowym uczestnik postępowania, firma I.-I. S. B.V., wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Na rozprawie wyrażał stanowisko, iż jego zdaniem unieważnienie nastąpiło również na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., przychylił się do wniosku skarżącego o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenie przez Urząd Patentowy RP.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżona decyzję uznał, że Urząd Patentowy RP uchybił nałożonemu na niego obowiązkowi uzasadnienia twierdzeń zawartych w swoim orzeczeniu. Stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których oparł swoje rozstrzygnięcie oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W swej decyzji organ wskazał wszystkie powołane przez wnioskodawcę przepisy: art. 8 pkt 1, art. 9 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.z.t., zaś w uzasadnieniu decyzji oraz odpowiedzi na skargę organ unieważnił prawo z rejestracji znaku towarowego tylko na podstawie art. 8 pkt.1 u.z.t. Uznał, że w świetle tego przepisu skarżący wykorzystał renomę znaku wnioskodawcy, bowiem w dacie zgłoszenia znaku KEA R-100784, znak IKEA był znakiem znanym w Polsce w sześciu wielkich aglomeracjach. Organ ocenił, iż znak słowno-graficzny z napisem KEA zastrzeżony w kolorach żółtym, czerwonym i pomarańczowym (na odbitkach znaku występuje jeszcze kolor czarny), zgłoszony do rejestracji dla wskazanych usług jest podobny do trzech przedstawionych znaków w stopniu uzasadniającym twierdzenie o wykorzystaniu renomy.
Od wyroku WSA z dnia 22 października 2004 r., sygn. akt 6 II SA 1543/03, skarżąca spółka I. – I. S. B.V., reprezentowana przez rzecznika patentowego, wniosła skargę kasacyjną zaskarżając w całości powyższe rozstrzygnięcie w całości i zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy :
1. Art. 106 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) poprzez nie przeprowadzenie przez WSA dowodu uzupełniającego z dokumentów wskazujących na powszechną znajomość, a nawet sławę znaku IKEA w Polsce, co stanowi kluczowe zagadnienie w postępowaniu.
2. Art. 113 w związku z 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie wyjaśnienie przez WSA sprawy w stopniu dostatecznym, co mogło mieć wpływ na treść wyroku, uchylającego zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2003 r., a co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku.
3. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z pkt 3 p.p.s.a. polegające na naruszeniu innych przepisów mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszeniu art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez niedochowanie zasady prawdy obiektywnej, nie zebranie wszystkich dowodów i dokonanie nieprawidłowej oceny materiału dowodowego.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, ewentualnie w przypadku stwierdzenia przez Sąd przesłanek do zastosowania przepisu art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi prowadzące do uchylenia wyroku WSA.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca stwierdziła, że WSA oparł zaskarżony wyrok na błędnych przesłankach, a także przekraczając granice swobodnej oceny dowodów nie wziął pod uwagę podnoszonych okoliczności sprawy oraz faktycznych implikacji, mających wpływ na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Podkreśliła również, że zgodnie z art. 106 § 3 i § 5 w związku z art. 113 p.p.s.a. Sąd w przypadku uznania, że w uzasadnieniu decyzji Urzędu Patentowego RP został nienależycie lub niekompletnie ustalony stan faktyczny w sprawie oraz występuje brak uzasadnienia twierdzeń w nim zawartych, może zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., z urzędu przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia występujących istotnych wątpliwości, a zwłaszcza w kwestii potwierdzenia, że w dacie zgłoszenia do rejestracji znaku "KEA" Nr R-100784 znak "IKEA" był znakiem na tyle znanym w Polsce, by istniały podstawy do uznania, że jego renoma została wykorzystana przez stronę skarżącą. W opinii skarżącej Sąd nie uczynił tego, mimo, iż wobec obecności firmy IKEA na rynku polskim od 1985 r. i ewidentnie szerokiego kręgu jej odbiorców, trudno jest uznać, by okoliczność ta była sądowi nieznana na zasadach notoryjności.
Skarżąca podniosła również, iż nie trafne jest stwierdzenie WSA, że Urząd Patentowy RP w swej decyzji z dnia 29 stycznia 2003 r. wskazał powołane przez wnioskodawcę przepisy art. 8 pkt.1 i art. 9 ust.1 i ust. 2 u.z.t., natomiast unieważnił znak "KEA" Nr R-100784 tylko na podstawie art. 8 ust. 1 powoływanej powyżej ustawy. Urząd Patentowy RP zgodnie z przepisami prawa miał prawo w uzasadnieniu swej decyzji uznać, że argumenty i dowody na poparcie wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji znaku KEA na podstawie art. 8 pkt.1 ustawy o znakach towarowych są na tyle istotne i jednoznaczne, że mogą stanowić wystarczającą podstawę do wydania decyzji o unieważnieniu wnioskowanego znaku, czemu Urząd Patentowy dał wyraz w swoim uzasadnieniu. W opinii skarżącej nie budzi wątpliwości fakt, że przyczyna podana w art. 8 pkt.1 u.z.t. jest przyczyną szerszą niż przyczyna podana w art. 9 ust. 1 i 2 ustawy.
Skarżąca podkreśla również, że przy rozpatrywaniu podobieństwa dwóch podobnych znaków brana jest także przez Urząd Patentowy RP tzw. świadomość przeciętnego odbiorcy towarów. Uznaje się również, że przeciętna percepcja odbiorcy towarów, co wynika z badań socjologicznych, jest ograniczona. Zauważa on tylko podstawowe kształty i nazwę znaku. Ponieważ znak IKEA jako wyraz oraz jego forma słowno-graficzna w kolorze niebiesko- żółtym słowny znany jest w Polsce od co najmniej 1985 r., ze względu na prowadzoną reklamę oraz występowanie tego znaku w obrocie gospodarczym, stał się on dobrze znany przeciętnemu odbiorcy, dlatego zawsze kojarzony będzie ze Skarżącym. Tak więc w przypadku pojawienia się na rynku w zakresie podobnych towarów oznaczonych znakiem KEA, który niewątpliwie jest podobny w warstwie słownej do znaku IKEA, to wspomniana percepcja przeciętnego odbiorcy w pierwszym odruchu kojarzyć będzie ten znak właśnie ze znakiem IKEA.
W opinii skarżącej WSA w swoim wyroku naruszył przepisy mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 8, a zwłaszcza art. 75, 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 k.p.a., głównie poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, nie zebranie i nie rozpatrzenie wszystkich dowodów oraz dokonanie nieprawidłowej oceny materiału dowodowego oraz argumentów wnioskodawcy, co miało istotny wpływ na wydany przez Sąd wyrok w sprawie.
Urząd Patentowy RP nie skorzystał z przysługującego mu prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie z głoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna wniesiona przez pełnomocnika – rzecznika patentowego – nie w pełni odpowiada tym wymogom.
Skarga ta oparta została jedynie na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., tj. na zarzucie naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, chociaż w tekście skargi powołany jest przepis art. 174 pkt. 1 p.p.s.a w związku z art. 9 ust. 1 pkt. 1 i 2 oraz art. 8 pkt. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17 ze zm.).
Strona skarżąca nie sformułowała w sposób prawidłowy zarzutu naruszenia prawa materialnego. Nie powołała w uzasadnieniu skargi żadnych argumentów w tym zakresie, nie wyjaśniła również na czym miałoby polegać naruszenie prawa materialnego-czy na niewłaściwym zastosowaniu czy na błędnej wykładni.
Poza powołaniem w skardze kasacyjnej przepisów art. 8 pkt 1 i art. 9 pkt. 1 i 2 u.z.t. skarżąca nie rozwinęła zarzutu naruszenia prawa materialnego, koncentrując się jedynie na zarzutach naruszenia przepisów postępowania i kwestionując ustalenia faktyczne będące podstawą rozstrzygnięcia przez WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny mógł rozważać jedynie zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazanych przez stronę skarżącą, a mianowicie art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a., art. 113 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a., które to naruszenie zdaniem skarżącego miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie należy zauważyć, że Sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego RP stwierdzającą nieważność prawa z rejestracji znaku towarowego na podstawie art. 8 pkt. 1 u.z.t. z powodu naruszenia przez organ szeregu przepisów postępowania administracyjnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, stwierdził przede wszystkim nienależyte wyjaśnienie przesłanek zastosowania przepisu art. 8 pkt.1 u.z.t. w zakresie ustalenia powszechnej znajomości znaku towarowego IKEA oraz istotne braki postępowania dowodowego poprzez naruszenie przepisów art. 77 i art. 80 k.p.a.
Należy podkreślić, że po wprowadzeniu dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego wojewódzki sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie pod względem zgodności z prawem, nie zastępując organów administracji publicznej w dokonywaniu ustaleń faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, które to ustalenia organy dokonują w oparciu o przeprowadzone przez nie zgodne z regułami k.p.a. postępowanie dowodowe (art. 1 § 2 p.p.s.a.).
W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd I instancji uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na tej podstawie została uchylona zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego i zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną było wykazanie, że Sąd I instancji nie miał podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów kodeksu postępowania powołanych w uzasadnieniu wyroku, a stan faktyczny ustalony przez Urząd Patentowy nie budził wątpliwości i nie zachodziła potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego.
Strona skarżąca podnosząc zarzut naruszenia przez WSA art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zasadzie przyznała, że organ nie zebrał w sposób wyczerpujący dowodów na potwierdzenie występowania przesłanki z art. 8 pkt 1 u.z.t., tj. świadczących o powszechnej znajomości znaku towarowego IKEA, gdyż zarzucił Sądowi I instancji, że winien on był na podstawie art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. uzupełnić z urzędu materiał dowodowy i przeprowadzić dowód z dokumentu wskazujący na powszechną znajomość, a nawet sławę znaku IKEA w Polsce, stwierdzając, że ma to kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższy zarzut naruszenia przez WSA art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. jest całkowicie nietrafny i nie mógł stanowić usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej.
Prawidłowo bowiem Sąd pierwszej instancji uznał, że stwierdzenie powszechnej znajomości znaku towarowego wymaga przeprowadzenia przez organ dowodów. Takie dowody zgłoszone przez wnioskodawcę, który określa podstawę, na której domaga się unieważnienia znaku, winny być zgłoszone przez zainteresowaną stronę w postępowaniu administracyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie był obowiązany na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. do poszukiwania z urzędu innych dowodów w postaci nieokreślonych przez stronę skarżącą dokumentów, aby uzupełnić bardzo skromny materiał dowodowy zebrany w tej sprawie.
Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. winien być traktowany jak o wyjątek od zasady, że organ administracji rozstrzygający w sprawie obowiązany jest zgodnie z regułami Kodeksu postępowania administracyjnego zebrać cały materiał dowodowy niezbędny do ustalenia stanu faktycznego, będącego podstawą rozstrzygnięcia i dokonać pełnych ustaleń faktycznych, aby umożliwiało to Sądowi kontrolę legalności decyzji poprzez sprawdzenie czy zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego. Natomiast w przypadku niewypełnienia tego obowiązku przez organ Sąd winien na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) uchylić zaskarżoną decyzję.
W skardze kasacyjnej nie wskazano nawet o jakie dowody z dokumentów Wojewódzki Sąd Administracyjny z urzędu winien uzupełnić materiał dowodowy zebrany w sprawie.
Również drugi zarzut skargi kasacyjnej – naruszenie przepisów postępowania, a konkretnie art. 113 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., jest bezzasadny, gdyż Sąd nie mógł naruszyć tych przepisów zamykając rozprawę i stwierdzając w zaskarżonym wyroku, że sprawa nie została należycie wyjaśniona przez organ i wymaga przy ponownym rozpoznaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego na poparcie twierdzeń stron i ustalenia stanu faktycznego na podstawie tak zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom z art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż zawiera również wskazania co do dalszego postępowania.
Nie można także zgodzić się z zarzutem skarżącego naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z pkt 3 p.p.s.a., polegającym na naruszeniu innych przepisów mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszeniu art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i § 4, art. 80, art. 81 k.p.a., gdyż jak to wykazano wyżej Sąd I instancji miał pełne podstawy do stwierdzenia naruszenia przez organ szeregu przepisów postępowania administracyjnego, między innymi wskazanych przez skarżącego w skardze (art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.) i wykazał, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało zastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i stanowiło podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucenie Sądowi naruszenia szeregu przepisów postępowania administracyjnego – art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i § 4, art. 80, art. 81 k.p.a., w sytuacji gdy to organ naruszył te przepisy i tylko on mógł je naruszyć, gdyż nie mają one zastosowania do postępowania przed sądem jest zupełnym nieporozumieniem.
Zarzut powyższy mógłby jedynie polegać na wykazaniu, że Sąd uchylając zaskarżoną decyzję z powodu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przez organ, nie miał podstaw do stwierdzenia takich naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, ewentualnie te naruszenia nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.
Skarżący jednakże nie potrafił wykazać, że dokonane przez organ ustalenia faktyczne pozwalały Sądowi I instancji na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, a także zapomniał że sąd administracyjny jest jedynie sądem kasacyjnym i nie zastępuje organu administracji w rozstrzyganiu spraw administracyjnych.
Brak było możliwości do rozważenia innych podstaw stwierdzenia nieważności prawa z rejestracji znaku towarowego, a mianowicie z art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 u.z.t., gdyż jak sam skarżący przyznał organ nie poświęcił tym podstawom należytej uwagi. Organ nie dokonał wszystkich niezbędnych ustaleń do zastosowania tych przepisów i nie wiadomo czy istotnie zastosował art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. w niniejszej sprawie, gdyż brak jest wymaganego uzasadnienia w tym zakresie.
Reasumując powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.