II GSK 3778/16

II GSK 3778/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2017-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-07-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący/
Krystyna Anna Stec /sprawozdawca/
Magdalena Maliszewska
Symbol z opisem
6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne
Działalność gospodarcza
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 3198/15 - Wyrok WSA w Warszawie z 2016-02-19
Skarżony organ
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 220 poz 1447
art. 11 ust. 9, art. 46, art. 47
Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 151, art.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 718
art. 170 w zw. z art. 171
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 3198/15 w sprawie ze skargi B. S.A. w W. (obecnie A. Spółka z o.o. w W.) na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia wydania koncesji w części ustalającej opłatę za zmianę koncesji z naruszeniem prawa 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Spółki z o.o. w W. na rzecz Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji 240(dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 3198/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S.A. w W. (obecnie: A. Sp. z o.o.) na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania.
Przedstawiając stan sprawy wskazano, że spółka uzyskała w dniu [...] czerwca 2002 r. koncesję Nr [...] na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "[...]" a decyzji ustalono, że opłata za jej udzielenie wynosi 137.400 zł. wystąpiła [...] września 2012 r. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie udzielenia koncesji, w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty za udzielenie koncesji w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt P 9/09. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. Przewodniczący KRRiT wznowił postępowanie w żądanym zakresie, a decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. umorzył to postępowanie.
Rozpoznając wniosek spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wyraził stanowisko, że skoro koncesja z dnia [...] czerwca 2002 r. wygasła z dniem 4 czerwca 2012 r., to brak jest możliwości uwzględnienia żądania spółki w zakresie dotyczącym decyzji usuniętej z obrotu prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA z dnia 16 kwietnia 2014 r. w Warszawie - oddalający skargę na powyższą decyzję - uznając za zasady zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ppsa. Według NSA na podstawie uzasadnienia kontrolowanego wyroku brak było możliwości ustalenia stanu faktycznego w sprawie rozpoznanej przez Sąd I instancji, bowiem Sąd ten niejednolicie wskazywał w jakiej sprawie wznowiono postępowanie.
Rozpoznając sprawę ponownie WSA w Warszawie wskazał, że rozstrzygnięcie organów obejmowało żądanie strony o wznowienie postępowania w sprawie koncesji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. w zakresie, w jakim ustalona została wysokość opłaty za jej udzielenie, a która to koncesja, została dwukrotnie zmieniona w zakresie poszerzenia praw z niej wynikających: po pierwsze - w zakresie przesunięcia o kolejne 3 lata daty jej wygaśnięcia, po drugie - rozszerzenia o kolejną stację nadawczą. Zdaniem WSA nie można uznać, że wniosek strony z dnia [...] września 2012 r. – dotyczący tylko koncesji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. w jej pierwotnym brzmieniu - pozostaje w prawnym oderwaniu od rozstrzygniętego już innego wniosku tej strony z 3 września 2012 r. dotyczącym także wznowienia postępowania w sprawie decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. zmieniającej koncesję Nr [...]. WSA w Warszawie, prawomocnym wyrokiem w sprawie VI SA/Wa 2909/13 oddalił skargę skarżącej, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1790/14 oddalił jej skargę kasacyjną. Podobnie jak w niniejszej sprawie, wniosek rozpatrywany w powołanej sprawie, oznaczony tą samą datą, był wprawdzie przedmiotem odrębnego postępowania organu, jednakże – jak wskazał WSA - koncesja i decyzje ją zmieniające nie istnieją w obrocie w oderwaniu od siebie. Innymi słowy, usunięcie z obrotu prawnego decyzji zmieniającej koncesję nie nastąpiło w oderwaniu od samej koncesji Nr [...], która także wygasła przed złożeniem będącego przedmiotem niniejszej sprawy wniosku o wznowienie postępowania.
Także w rozpoznawanej sprawie, zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję własną, którą na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzono postępowanie wznowieniowe, uznając je za bezprzedmiotowe. Organ przyznał, że wadliwie wznowiono postępowanie, które już w dacie wydania postanowienia o wznowieniu było bezprzedmiotowe z uwagi na wygaśnięcie koncesji dla [...].
Poza sporem, zdaniem WSA jest, że co do zasady, zaskarżona w postępowaniu wznowieniowym decyzja została wydana na podstawie przepisów art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze zm.; dalej: urt) oraz rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 lutego 2000 r. w sprawie opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 12, poz. 153 ze zm.). Z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt P/9/09, orzekającego o niezgodności art. 40 ust. 2 urt z art. 217 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP oraz o niezgodności rozporządzenia KRRiT z 4 lutego 2000 r. z art. 92 ust. 1 Konstytucji, ogłoszonego w dniu 3 sierpnia 2011 r. w Dzienniku Ustaw 2011 Nr 160 poz. 963, art. 40 ust. 2 urt oraz ww. rozporządzenie utraciły moc obowiązującą z dniem 3 sierpnia 2012 r.
Kwestionowana w postępowaniu wznowieniowym decyzja w zakresie ustalenia opłaty była wydana na podstawie przepisów obowiązujących, których obowiązywanie –pomimo niekonstytucyjności – zostało przez Trybunał przedłużone. WSA stwierdził, że skoro decyzja koncesyjna została już wykorzystana i decyzja ta wygasła z dniem 4 czerwca 2012 r., to mając na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego i jego uzasadnienie, bezprzedmiotowe stało się dokonywanie oceny w postępowaniu wznowieniowym, czy i w jakim zakresie powinny być stosowane przepisy uznane przez Trybunał za niekonstytucyjne - na skutek wniosku z 3 września 2012 r. dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie udzielenia koncesji, w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty za udzielenie koncesji. W takim przypadku nie stanowi naruszenia art. 105 § 1 kpa umorzenie przez organ postępowania wznowieniowego, co trafnie ocenił organ w zaskarżonej decyzji.
Jeżeli chodzi o naruszenie art. 35 kpa, to zdaniem WSA naruszenie to nie podlega rozpatrzeniu w tym postępowaniu. Ustawodawca przewidział odrębne środki prawne mające na celu zapobieżenie przewlekłemu postępowaniu lub bezczynności organu, z których to środków strona mogła skorzystać.
Dalej Sąd I instancji stwierdził, że art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.; dalej: usdg) – dotyczący milczącego załatwienia sprawy administracyjnej - nie mógł mieć zastosowania w sprawie dotyczącej usług w zakresie rozpowszechniania radiowego. Przesądza o tym zarówno przepis art. 2 pkt 2 lit. g) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz. U. UE Nr L 376 z 2006, s. 36) jak i przepis prawa krajowego – art. 3 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 47, poz. 278 ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniu usług).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. Sp. z o.o. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa), tj.:
- art. 170 w zw. z art. 171 ppsa poprzez błędne uznanie, że rozpoznając niniejszą sprawę Sąd I instancji był związany oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku WSA z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2909/13, podczas gdy wyrok ten dotyczył odmiennej przedmiotowo sprawy;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 ppsa w zw. z art. 105 § 1 kpa oraz w zw. z art. 190 ust. 4, art. 8 i art. 77 Konstytucji, polegające na oddaleniu skargi, podczas gdy decyzje I i II instancji powinny zostać uchylone z tego względu, że nie istniały przesłanki do umorzenia postępowania, albowiem skarżącej przysługiwało prawo do wznowienia i merytorycznego rozpoznania jej sprawy wynikające wprost z przepisów Konstytucji;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 ppsa polegające na oddaleniu skargi, mimo iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 i art. 145a kpa polegającym na umorzeniu postępowania wznowieniowego, w sytuacji, gdy organ winien był stwierdzić, że uchylenie decyzji nie jest możliwe z uwagi na upływ 5-letniego terminu wynikającego z art. 146 § 1 w zw. z art. 145a kpa, ale sama decyzja wydana została z naruszeniem prawa;
- art. 145 § 1 pkt 2 i art. 151 ppsa polegające na oddaleniu skargi mimo wynikającej z art. 156 § 1 pkt 3 kpa nieważności zaskarżonej decyzji, a to z tego względu, że przed jej wydaniem istniała już wcześniejsza decyzja ostateczna wydana w trybie wynikającym z art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.
Wyrokowi zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 40 ust. 1 urt w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten stanowił podstawę prawną uiszczania opłat koncesyjnych, podczas gdy w okresie od 3 sierpnia 2012 r. do 20 listopada 2012 r. nie było zgodnej z prawem podstawy prawnej do pobierania tych opłat — a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu;
- art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o opłacie skarbowej oraz pkt 44 podpunktu 1) części III Zał. do tej ustawy oraz art. 62 usgd poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy w stanie prawnym ustalonym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 19 lipca 2011 r., sygn. akt P 9/09, przepisy te stanowiły podstawę do naliczenia opłaty skarbowej za zmianę koncesji w wysokości 616 zł;
- art. 32 w zw. art. 2 i art. 190 ust. 4 Konstytucji w zw. z art. 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez brak ich zastosowania i oddalenie skargi, a w konsekwencji sanowanie zatrzymania przez Skarb Państwa opłaty pobranej na podstawie niekonstytucyjnych przepisów urt, co spowodowało nieuzasadnione zróżnicowanie sytuacji prawnej skarżącej na jej niekorzyść w stosunku do innych podmiotów znajdujących się w analogicznej sytuacji tylko z tego powodu, że decyzja koncesyjna wygasła przed wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 19 lipca 2011 r., sygn. P 9/09, tj. przed 3 sierpnia 2012 r., chociaż spółce przysługuje prawo podmiotowe do wznowienia postępowania i odzyskania opłat zapłaconych na podstawie przepisów uznanych za sprzeczne z Konstytucją (art. 190 ust. 4 i art. 77 Konstytucji).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim nietrafny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 i art. 151 ppsa, polegający na oddaleniu skargi, mimo wynikającej z art. 156 § 1 pkt 3 kpa nieważności zaskarżonej decyzji, a to z tego względu, że przed jej wydaniem istniała już wcześniejsza decyzja ostateczna wydana w trybie wynikającym z art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.
Tak sformułowany zarzut był już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w analogicznej sprawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2497/14 i skład orzekający w rozpoznawanym przypadku podziela wyrażony tam pogląd o jego bezzasadności.
Trafnie wskazano bowiem, że z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji wznowienia postępowania nie do zaaprobowania byłby pogląd, że eliminacja decyzji dotychczasowej następuje w trybie fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia, o której mowa w art. 11 ust. 9 usdg. Nie jest bowiem możliwe do zaakceptowania stanowisko, że decyzje funkcjonujące w obrocie prawnym mogłyby być eliminowane z tego obrotu poprzez tworzenie fikcji ich wyeliminowania.
Jeżeli chodzi o charakter rozstrzygnięcia, dla którego podstawą prawną może być art. 11 ust. 9 usdg, to należy zgodzić się z wywodem, że jego istota sprowadza się do tego, że sprawa dotycząca wznowienia postępowania zakończonego decyzją związaną z wykonywaniem działalności przez przedsiębiorcę nie jest sprawą przedsiębiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 9 usdg. Należało zatem uznać, że we wznowionym postępowaniu, którego przedmiotem była koncesja udzielona stronie, nie mogła mieć zastosowania konstrukcja fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia. W konsekwencji chybione jest stanowisko strony wnoszącej skargę kasacyjną, że przed wydaniem przez Przewodniczącego KRRiT decyzji o umorzeniu postępowania w obrocie prawnym istniała już wcześniejsza decyzja ostateczna.
Zwrócenia uwagi wymaga nadto, że w orzecznictwie podnosi się również, że art. 11 ust. 9 usdg nie znajduje zastosowania w sprawie dotyczącej usług w zakresie rozpowszechniania radiowego.
Po pierwsze, zgodzić należy się z tym, że skoro ust. 9 art. 11 usdg został dodany na mocy art. 46 pkt 7 ustawy o świadczeniu usług - zasadne jest odwołanie się do tej ustawy. W art. 3 ust. 1 pkt 6 wyłącza ona jej stosowanie w stosunku do usług, o których mowa w ustawie o radiofonii i telewizji. Uzasadnienie projektu tej ustawy wskazuje, że jej projekt miał na celu wdrożenie przepisów dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz. Urz. L 376 z 27.12.2006, str. 36; dalej: dyrektywa o usługach), do polskiego porządku prawnego. Dyrektywa o usługach wyłącza ze swojego stosowania 13 obszarów. W odniesieniu do usług rozpowszechniania radiowego z mocy art. 2 pkt 2 lit. g) dyrektywy o usługach, akt ten nie ma zastosowania do działalności w zakresie usług audiowizualnych, w tym usług kinematograficznych, niezależnie od sposobu ich produkcji, dystrybucji i transmisji, a także rozpowszechniania radiowego.
Po drugie, na wykonywanie wykonywania działalności w zakresie rozpowszechniania programu radiowego konieczne jest uzyskanie koncesji, z mocy art. 46 ust. 1 pkt 5 usdg Zgodnie z art. 47 ust. 2 usdg udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana i cofnięcie koncesji lub ograniczenie jej zakresu w stosunku do wniosku następuje w drodze decyzji. Przepisy art. 46 i 47 usdg znajdują się w Rozdziale 4 tej ustawy - Koncesje oraz regulowana działalność gospodarcza, obejmującym art. 46 – 76. Natomiast art. 11 znajduje się w Rozdziale 1 usdg – Przepisy ogólne. Doznaje ten przepis ograniczenia bądź wyłączenia w stosowaniu, jeżeli z innych przepisów ustawy tak wynika, w myśl zasady: lex specialis derogat legi generali. Dlatego w omawianym obszarze nie było potrzeby wprowadzania odrębnych uregulowań odnośnie wyłączenia stosowania art. 11 usdg (w całości czy poszczególnych ustępów, zwłaszcza ust. 9).
Wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku nie usprawiedliwiają też dalej idące zarzuty, a to:
- zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 ppsa w zw. z art. 105 § 1 kpa oraz w zw. z art. 190 ust. 4, art. 8 i art. 77 Konstytucji - poprzez oddalenie skargi, podczas gdy (w ocenie strony) decyzje I i II instancji powinny zostać uchylone z tego względu, że nie istniały przesłanki do umorzenia postępowania, albowiem skarżącej przysługiwało prawo do wznowienia i merytorycznego rozpoznania jej sprawy wynikające wprost z przepisów Konstytucji,
- jak i zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 ppsa - poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 i art. 145a kpa polegającym na umorzeniu postępowania wznowieniowego, w sytuacji, gdy organ winien był stwierdzić, że uchylenie decyzji nie jest możliwe z uwagi na upływ 5-letniego terminu wynikającego z art. 146 § 1 w zw. z art. 145a kpa, ale sama decyzja wydana została z naruszeniem prawa.
I w tym zakresie skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego podziela stanowisko zaprezentowane w powołanym już wyroku NSA II GSK 2497/14.
Niewątpliwie bowiem zgodnie z art. 145a kpa można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (§ 1). W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§ 2). Powołany przepis stanowi wykonanie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, w myśl którego orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonym w przepisach właściwych dla danego postępowania. Oznacza to, że doprowadzenie rozstrzygnięcia do stanu zgodnego z prawem powinno nastąpić w sposób właściwy dla danego postępowania.
Zgodnie z art. 151 kpa organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (§ 1). W przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2).
W rozpoznawanej sprawie jednakże wniosek o wznowienie postępowania nie dotyczył decyzji, która istniała w porządku prawnym, a od jej wydania w wadliwie prowadzonym postępowaniu upłynął prawem przewidziany czas, lecz decyzji, która utraciła moc prawną jeszcze przed orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności art. 40 ust. 2 urt oraz rozporządzenia KRRiT z dnia 4 lutego 2000 r. w sprawie opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych z Konstytucją RP oraz przed złożeniem tego wniosku.
W związku z tym Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że w sytuacji, gdy koncesja wygasła przed wszczęciem postępowania w sprawie wznowienia postępowania w zakresie opłaty koncesyjnej, z uwagi na brak przedmiotu postępowania nie było uzasadnienia dla prowadzenia tego postępowania, tak więc merytoryczne orzekanie w tej sprawie było prawnie niedopuszczalne. Podobnie należy ocenić możliwość stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. W takim bowiem przypadku postępowanie jest bezprzedmiotowe - nie istnieje w obowiązującym porządku prawnym przedmiot (decyzja), który mógłby zostać oceniony we wznowionym postępowaniu, co powinno prowadzić do umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie przyjmuje się za dopuszczalne umorzenie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na podstawie art. 105 kpa, mimo braku odesłania do tego przepisu, jeśli z jakichkolwiek powodów stało się ono bezprzedmiotowe.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 170 w związku z art. 171 ppsa trzeba wskazać, że zgodnie z pierwszym z przepisów, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Art. 171 powołanej ustawy stanowi zaś, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia.
Istotnie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji odwoływał się do wyroku w sprawie VI SA/Wa 2909/13 - w sprawie w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego dotyczącego opłaty za zmianę koncesji nr [...] - skargę na który NSA wyrokiem z 7 października 2015 r. II GSK 1790/14 oddalił. Brak jednak podstaw by twierdzić, ze zaskarżonym wyrokiem naruszono powołane przepisy w ten sposób, że Sąd I instancji uznał, że nie ma możliwości samodzielnego rozstrzygania zagadnień prawnych tej konkretnej sprawy.
Jednoznacznie wskazano na odrębność powyższych spraw wyjaśniając, że rozpoznawana sprawa została wszczęta z wniosku o wznowienie postępowania zakończonego koncesją nr [...] w części dotyczącej ustalenia opłaty za udzielenie tej koncesji.
Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy stwierdzić, że wobec umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości, ich ocena jest niecelowa, albowiem nie stanowiły one, ani nie mogły stanowić, podstawy wydania zaskarżonej decyzji i wzorca jej kontroli przyjętego przez Sąd pierwszej instancji.
Z tych względów skarga kasacyjna – nie mając usprawiedliwionych podstaw – podlegała oddaleniu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku.
Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania (pkt 2 wyroku) wydano na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa.