II GSK 372/05

II GSK 372/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-02-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Chlebny /sprawozdawca/
Kazimierz Brzeziński
Tadeusz Cysek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne
Telekomunikacja
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1631/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-05-19
GZ 159/04 - Postanowienie NSA z 2005-01-18
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek, Sędziowie NSA Kazimierz Brzeziński, Jacek Chlebny (spr.), Protokolant Agnieszka Romaniuk, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R.S.T. E.-N. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1631/04 w sprawie ze skargi R.S.T. E.-N. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 13 lipca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie usług telekomunikacyjnych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1631/05, oddalił skargę R.S.T. E.-N. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (dalej: Prezes URTiP) z dnia 13 lipca 2004 r. o nr: [...], w przedmiocie zawieszenia realizacji uprawnień abonentów.
Sąd za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Wnioskiem z dnia 11 grudnia 2003 r. Spółka E.-N. wystąpiła do Prezesa URTiP o odroczenie obowiązku realizacji uprawnień abonentów w zakresie zachowania numeru. Powołując się na art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2002 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.), strona wniosła o zawieszenie na okres 32 miesięcy od dnia wydania decyzji realizacji uprawnień abonentów do zachowania przydzielonego numeru w sieci (tj. numeru w sieci tego samego operatora) w przypadku zmiany miejsca zamieszkania, siedziby lub miejsca prowadzenia działalności. Wniosła również o zawieszenie na okres 32 miesięcy od dnia wydania decyzji realizacji uprawnień abonentów do zachowania przydzielonego numeru w sieci przy zmianie operatora świadczącego usługi. Jednocześnie strona domagała się zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu wydania rozporządzenia wykonawczego na podstawie art. 88 prawa telekomunikacyjnego, określającego wymagania techniczne i eksploatacyjne, jakie powinna spełniać stacjonarna publiczna sieć telefoniczna oraz poszczególne urządzenia w tej sieci, jak również do czasu wydania rozporządzenia na podstawie art. 43 ust. 4 ww. ustawy, określającego warunki korzystania z uprawnień przez abonentów publicznej sieci telefonicznej.
W toku postępowania administracyjnego postanowieniem z dnia 29 marca 2004 r. Prezes URTiP odmówił zawieszenia postępowania w sprawie uprawnień abonentów sieci E.-N. do zachowania numeru w sieci, przewidzianych w art. 43 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego oraz uprawnień do zachowania przydzielonego numeru przy zmianie operatora świadczącego usługi, przewidzianych w art. 43 ust. 2a powołanej ustawy.
Decyzją z dnia 25 maja 2004 r., nr [...], Prezes URTiP odmówił zawieszenia realizacji uprawnień abonentów sieci E.-N. w zakresie zachowania przydzielonego numeru w sieci tego operatora, o których mowa w art. 43 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego oraz zawiesił do dnia 31 grudnia 2004 r. realizację uprawnień abonentów E.-N. w zakresie zachowania przydzielonego numeru przy zmianie operatora świadczącego usługi, o których mowa w art. 43 ust. 2a ustawy. Organ określił zarazem termin przystosowania sieci E.-N. do realizacji uprawnień abonentów tego operatora na dzień 31 grudnia 2004 r.
Decyzją z dnia 13 lipca 2004 r., nr [...], Prezes URTiP utrzymał w mocy decyzję z dnia 25 maja 2004 r. W jej uzasadnieniu podniósł, że jedyną przesłanką do zawieszenia lub ograniczenia realizacji uprawnień abonentów, o których mowa w art. 43 prawa telekomunikacyjnego jest brak możliwości technicznych sieci operatora do realizacji tych uprawnień. Organ dokonał ponadto analizy wszystkich metod technicznych, mających zastosowanie przy realizacji uprawnień abonentów do zachowania numeru przy zmianie operatora świadczącego usługi. Podkreślił, iż delegacja z art. 88 ust. 2 i 3 jest fakultatywna i dotyczy określenia dodatkowych wymagań dla urządzeń telekomunikacyjnych lub szczegółowych wymagań technicznych i eksploatacyjnych dla urządzeń i sieci telekomunikacyjnych. Uznał, że nie można mówić o braku regulacji, która uzasadniałaby bierność operatorów, gdyż podstawowe wymagania, jakie powinny spełniać urządzenia telekomunikacyjne zostały określone w art. 88 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego. Stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie brak możliwości technicznych dla realizacji uprawnień abonenta dotyczących zachowania przydzielonego numeru występuje jedynie przy zmianie operatora. Zdaniem organu, zakreślone przez wnioskodawcę terminy wdrożenia poszczególnych rozwiązań umożliwiających zachowanie numeru są jednak zbyt odległe i stanowią poważne ograniczenie dla realizacji ustawowych uprawnień abonentów.
Spółka E.-N. zaskarżyła do sądu administracyjnego powyższą decyzję Prezesa URTiP w części określającej termin zawieszenia realizacji uprawnień abonentów, o których mowa w art. 43 ust. 2a ustawy oraz w części zobowiązującej stronę skarżącą do przystosowania eksploatowanej sieci telekomunikacyjnej do realizacji uprawnień abonentów w terminie do 31 grudnia 2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 maja 2005 r. oddalił skargę E.-N. S.A. Uznał, że kwestionowane rozstrzygnięcie Prezesa URTiP odpowiada prawu. Sąd wskazał, iż brak jest podstaw, aby z treści art. 44 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego wywodzić, iż obowiązek realizacji omawianych uprawnień abonentów zachodzi tylko wtedy, gdy występują techniczne możliwości pozwalające na realizację tych uprawnień. Przewidziana w art. 44 ust. 2 ustawy możliwość zawieszenia lub ograniczenia realizacji uprawnień abonentów na wniosek operatora, z jednoczesnym określeniem harmonogramu przystosowania sieci do realizacji uprawnień, jest potwierdzeniem nałożenia obowiązku na operatora. Od obowiązku tego nie można się zwolnić, powołując się na uwarunkowania prowadzonej działalności, w tym na brak porozumienia z innymi operatorami. Sąd uznał, iż nie było także uzasadnionych powodów by zakwestionować zaskarżone rozstrzygnięcie Prezesa URTiP co do terminu zawieszenia uprawnień do końca roku 2004.
Za niezasadną Sąd uznał argumentację strony, która podniosła, że nie wiadomo na czym miało polegać przystosowanie sieci do realizacji przedmiotowych uprawnień, skoro strona sama postulowała termin tego przystosowania, tyle że dłuższy (niespełna trzyletni).
Sąd uznał ponadto za bezzasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 44 ust. 2 ustawy przez zawieszenie realizacji uprawnień z przyczyn od niej niezależnych, "związanych z funkcjonalnością sieci innych operatorów". Podkreślił, iż jedyną przesłanką zawieszenia jest brak technicznych możliwości sieci strony skarżącej.
W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji Spółka E.-N. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji Prezesa URTiP na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej przywoływanej jako: p.p.s.a.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000 r., Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 193 p.p.s.a. Ponadto strona wniosła o zasądzenie kosztów postępowania.
W podstawach skargi kasacyjnej jej autor sformułował następujące zarzuty :
1) naruszenia prawa materialnego, tj. art. 44 ust. 2 art. 142 ust. 3 prawa telekomunikacyjnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnym przyjęciu, iż:
a) Prezes URTiP może odmówić zawieszenia realizacji uprawnień abonenckich określonych w art. 43 ust. 2a prawa telekomunikacyjnego nawet jeżeli techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają na realizację uprawnienia;
b) zawieszenie realizacji uprawnień abonenckich określonych w art. 43 ust 2a prawa telekomunikacyjnego może nastąpić z przyczyn niezależnych od skarżącego, związanych z funkcjonalnością sieci innych operatorów, podczas gdy przesłanką zawieszenia realizacji powyższych uprawnień jest brak technicznych możliwości sieci strony skarżącej, które to możliwości można będzie ocenić, kiedy znane będą wymagania techniczne, jakie sieć skarżącego powinna spełniać;
c) możliwe jest określenie harmonogramu (terminu) przystosowania sieci skarżącego do realizacji uprawnień abonenckich określonych w art. 43 ust. 2a prawa telekomunikacyjnego, podczas gdy nie wiadomo jakie wymagania techniczne sieć skarżącego powinna spełniać, w związku z czym nie jest możliwe określenie terminu potrzebnego do dostosowania sieci do nieznanych wymagań;
2) naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, polegające na bezzasadnej odmowie uwzględnienia skargi i tym samym odmowie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Prezesa URTiP, podczas gdy obowiązek taki wynikał z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes URTiP wniósł o jej oddalenie jako bezpodstawnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie wszczęcie postępowania administracyjnego nastąpiło na wniosek strony skarżącej - oparty na podstawie art. 44 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego, uzasadniony brakiem technicznych możliwości sieci E.-N. S.A. do realizacji uprawnień abonentów o których mowa w art. 43 ust. 2 i ust. 2a ww. ustawy.
Wniosek został rozpatrzony przez Prezesa URTiP pozytywnie w części dotyczącej zawieszenia realizacji uprawnień abonentów E.-N. S.A. w zakresie zachowania przydzielonego numeru przy zmianie operatora świadczącego usługi o których mowa w art. 43 ust. 2a prawa telekomunikacyjnego. Realizację uprawnień zawieszono do dnia 31 grudnia 2004 r. Pomimo uwzględnienia wniosku strona zakwestionowała rozstrzygnięcie Prezesa URTiP w drodze skargi wniesionej do sądu administracyjnego - w części określającej termin zawieszenia realizacji uprawnień abonentów, o których mowa w art. 43 ust. 2a ustawy i w części zobowiązującej do przystosowania sieci w terminie do 31 grudnia 2004 r. Decyzja organu w części w jakiej odmawiała zawieszenia uprawnień abonentów o których mowa w ust. 2 art. 43 stała się natomiast prawomocna.
Podstawę materialnoprawną zawieszenia lub ograniczenia zakresu uprawnień abonentów, o których mowa w art. 43 prawa telekomunikacyjnego, stanowi art. 44 ust. 2 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem Prezes URTiP może w drodze decyzji, na czas określony, zawiesić lub ograniczyć zakres realizacji uprawnień, o którym mowa w art. 43, jeżeli techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają na realizację uprawnień w całości lub części. W decyzji należy określić harmonogram przystosowania sieci do realizacji uprawnienia objętego wnioskiem.
Skarżąca Spółka w podstawach skargi kasacyjnej podnosi, iż nie jest możliwe określenie terminu potrzebnego do dostosowania jej sieci albowiem nie jest jasne, jakie wymagania techniczne sieć powinna spełniać. W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego skarżąca dowodzi, że nie może spełnić obowiązków nałożonych na nią mocą ustawy "z braku normatywnego ustalenia metody, której zastosowanie niezbędne jest do zapewnienia realizacji uprawnień abonentów wymienionych w art. 43 ust. 2a".
Przypomnieć w związku z tym należy, że ustawodawca w art. 44 ust. 1 prawa telekomunikacyjnego ustanowił skorelowany z uprawnieniami abonenta, o których mowa w art. 43 tej ustawy, obowiązek operatora zapewnienia w swojej sieci technicznych możliwości realizacji tych uprawnień. Osiągnięcie celu wyznaczonego normami prawa, który w niniejszej sprawie stanowi zapewnienie abonentom możliwości zachowania ich dotychczasowych numerów w przypadku zmiany operatora jest więc zadaniem skarżącej Spółki. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji - jeżeli nie ma możliwości technicznych, to operator świadczący usługi telefoniczne jest obowiązany do zapewnienia takich możliwości, a jeżeli już są - to jest obowiązany zapewnić abonentom korzystanie z tych uprawnień. Wybór środków służących osiągnięciu tego celu ustawodawca pozostawił operatorom. Skoro uprawnienia abonenta należy traktować jako zasadę, to ich wyłączenie w drodze zawieszenia lub ograniczenia jako wyjątek. Z tego też względu zawieszenie realizacji uprawnień abonentów może nastąpić jedynie na czas określony. Wymóg ograniczenia okresu zawieszenia wyraźnie określonym terminem przyczynia się do ochrony praw abonenta i związany jest z zasadą ich bieżącej realizacji (art. 44 ust. 1).
Stanowiący podstawę rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie art. 44 ust. 2 przyznaje operatorowi uprawnienia do domagania się od organu jedynie odroczenia obowiązków operatora wynikających z art. 44 ust. 1 w związku z art. 43. Przepis ten wskazuje, że warunkiem sine qua non zawieszenia omawianych uprawnień abonentów może być wyłącznie brak technicznych możliwości sieci wnioskodawcy. Nie ma jakichkolwiek podstaw do rozszerzającej interpretacji tego przepisu, bowiem jest on wystarczająco precyzyjny. W świetle powyższego - skoro strona skarżąca wskazywała na wystąpienie innych trudności, jakie mogą pojawić się przy realizacji uprawnień abonentów należało podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż inne trudności nie stanowią przesłanek o których mowa w art. 44 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego. Nie mogły one być zatem brane pod uwagę przez Prezesa URTiP przy rozpoznawaniu wniosku. Odmawiając uwzględnienia wniesionej skargi Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż bezzasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 44 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego przez zawieszenie realizacji uprawnień - zdaniem skarżącej - z przyczyn od niej niezależnych, bo "związanych z funkcjonalnością sieci innych operatorów". Sąd podkreślił, że brak technicznych możliwości sieci wnioskodawcy do realizacji uprawnień abonentów stanowi wyłączną podstawę stosowania art. 44 ust. 2 ww. ustawy.
Należy również podzielić stanowisko Sądu I instancji, że przewidziana w art. 44 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego możliwość zawieszenia lub ograniczenia realizacji uprawnień abonentów na wniosek operatora i tylko na czas określony, z jednoczesnym określeniem harmonogramu przystosowania sieci do realizacji uprawnień - stanowi tylko potwierdzenie nałożonego na operatora ustawowego obowiązku. Mając powyższe na uwadze organ ustalił i uzasadnił wskazany w decyzji termin zawieszenia omawianych uprawnień abonentów oraz termin przystosowania sieci do wymogów ustawy (harmonogram) jako wystarczający na ewentualne porozumienie się z pozostałymi operatorami, jak i na zaimplementowanie wybranej metody realizacji uprawnień. Sąd I instancji miał podstawy do uznania, że Prezes URTiP nie naruszył prawa ustanawiając inny niż postulowany przez skarżącą termin do zawieszenia realizacji uprawnień abonentów. Wskazał, że w aktach sprawy brak jest materiałów, które pozwalałyby przyjąć inny termin.
Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł naruszenia przez Sąd I instancji art. 44 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego, także w związku z dokonaną przez niego oceną, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji administracyjnej, zgodnie z wnioskiem strony, Prezes URTiP nie przekroczył granic uznania administracyjnego.
Wobec powyższego podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § l pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § l pkt 2 i art. 97 § l pkt 4 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. jest bezzasadny. Sąd I instancji nie mógł stwierdzić nieważności decyzji Prezesa URTiP jako obarczonej wadą rażącego naruszenia prawa, albowiem nie miała ona miejsca.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.