II GSK 371/05

II GSK 371/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-02-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Chlebny
Jan Bała
Małgorzata Korycińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6461 Wynalazki
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1530/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-06-22
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.), Sędziowie NSA Jan Bała, Jacek Chlebny, Protokolant Anna Fyda, po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej TKW C. Spółki z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1530/04 w sprawie ze skargi K. S.A. z siedzibą w L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu 1. Oddala skargę kasacyjną 2. Zasądza od TKW C. Spółki z o.o. z siedzibą w G. na rzecz K. S.A. z siedzibą w L. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1530/04 uchylił, na skutek skargi K. S.A. z siedzibą w L., decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 1 kwietnia 2004 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienia patentu oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Sąd oparł się na następującym stanie faktycznym sprawy: zaskarżoną decyzją Urząd Patentowy RP Wydział Spraw Spornych oddalił wniosek K. S.A. z siedzibą w L. przeciwko TKW C. sp. z o.o. z siedzibą w G. o unieważnienie patentu na wynalazek - "Palnik gazów niskokalorycznych" nr 174450.
U podstaw materialnoprawnych decyzji organ przywołał art. 10 i art.11 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości / Dz.U. z 1993 r. Nr 26, poz.117/, zwanej dalej u.o.w., w zw. z art.. 315 ust.3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej / Dz. U. Nr 19, poz. 1117/ zwanej dalej p.w.p., i art.98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust.2 p.w.p. Natomiast w uzasadnieniu decyzji organ odniósł się wpierw do interesu prawnego wnioskodawcy wywodząc, iż K. jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą ma prawo swobodnego dostępu do niechronionych rozwiązań należących do stanu techniki. Takie uprawnienie mieści się w konstytucyjnie chronionej zasadzie wolności działalności gospodarczej oraz w art.5 ustawy z dnia 1999 r. – prawo działalności gospodarczej /Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm./. Następnie z uwagi na fakt, że wnioskodawca, zarówno zarzut braku nowości, jak i zarzut oczywistego wynikania ze stanu techniki rozwiązania ze spornego patentu, oparł na opublikowanym przez Urząd Patentowy rozwiązaniu według zgłoszenia P 285714, na które to zgłoszenie organ ten odmówił udzielenia patentu na wynalazek "Palnik do gazów niskokalorycznych" (ze względu na nieujawnienie w wystarczający sposób konstrukcji palnika), Urząd Patentowy dokonał szczegółowej analizy rozwiązań wynalazku P 285714.
Stwierdził przy tym, że nie ulega wątpliwości, iż rozwiązanie według zgłoszenia P 285714 nie było rozwiązaniem w rozumieniu art. 10 u.o.w., ponieważ nie było zupełne, dostatecznie ujawnione, nie określało nie tylko konstrukcji istotnych środków technicznych, lecz także zawierało błędne/mylące informacje co do ich konstrukcji. Stąd też prawidłowo odmówiono udzielenia patentu na ten wynalazek. Przechodząc do zgłoszenia, na które uzyskano patent /nr 174450/ organ wskazał, że zakres przedmiotowy spornego patentu określony został w trzech zastrzeżeniach patentowych, które zacytował, by dojść do konkluzji, że zgłoszenie P 285714 nie szkodzi nowości rozwiązania według spornego patentu.
Odnosząc się do zarzutu oczywistości Urząd Patentowy wyjaśnił, że wywód w tym zakresie winien należeć do wnioskodawcy, a ten takowego nie przeprowadzić, a ponadto niepełne i bałamutne informacje zawarte w opisie P 285714 nie mogły doprowadzić do rozwiązania określonego w trzech zastrzeżeniach spornego patentu.
Kontrolując legalność tej decyzji na skutek skargi K. S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził, że wniosek o unieważnienie patentu na wynalazek - "Palnik gazów niskokalorycznych" - zgłoszony przez K. S.A. podlegał przepisom ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości. Ponadto z chwilą wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, postępowanie przed Urzędem Patentowym toczy się w trybie tych przepisów (art. 317 p.w.p.). Urząd Patentowy przy wydawaniu decyzji miał zatem obowiązek stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile danej kwestii przepisy p.w.p. odmiennie nie regulowały (art. 252 p.w.p.).
Zdaniem Sądu I instancji, Urząd Patentowy powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy wnioskodawca ma interes prawny w żądaniu unieważnienia patentu. Organ administracji co prawda przyjął, że wnioskodawca ma interes prawny w żądaniu unieważnienia patentu, jednak w ocenie składu orzekającego, uzasadnił to w sposób niewystarczający. Rozważania swe w kwestii interesu prawnego Urząd winien oprzeć przede wszystkim na fakcie zawarcia między uprawnionym z patentu a skarżącym umowy licencyjnej na wynalazek P 285714 oraz umowy wdrożeniowej na powyższe zgłoszenie.
W sprawie kwestionowany był przez skarżącego zarówno przymiot nowości wynalazku w świetle publikacji zgłoszenia P 285714, na które to zgłoszenie uczestnik nie uzyskał ochrony patentowej jak i brak nieoczywistości wynalazku. Odnosząc się do tego Sąd wskazał , że istotnym mankamentem decyzji było uchylenie się Urzędu Patentowego od powinności rozpatrzenia zgłoszonego wynalazku pod kątem jego nowości, jak i nieoczywistości w świetle stanu techniki, a zwłaszcza przeciwstawionego zgłoszenia P 285714 oraz zawartych między skarżącym a uczestnikiem wyżej wymienionych umów: licencyjnej i wdrożeniowej, a wiec naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.
Urząd Patentowy porównał zgłoszenie P 285714 ze zgłoszeniem P 174450, jednak w ocenie Sądu nie dokonał tego w sposób dostatecznie wnikliwy i dokładny mający na celu uwypuklenie nowości i nieoczywistości rozwiązania P 174450, zwłaszcza w kontekście zawiadomienia Urzędu Patentowego z dnia 2 grudnia 1997 r. kierowanego do uczestnika postępowania, w którym to Urząd stwierdził, że przedmiotowe zgłoszenie nie nadaje się do opatentowania, ponieważ jego przedmiot jest znany ze zgłoszenia P 285714. Według Sądu, Urząd winien szczegółowo uzasadnić i wykazać porównując krok po kroku opis i zastrzeżenia patentowe obu rozwiązań i wyjaśnić, dlaczego w końcu uznał, że zgłoszenie P 174450 nadaje się do opatentowania i spełnia warunki, o których mowa w art. 10 prawa wynalazczego.
Na rozprawie w dniu 22 czerwca 2005 r. twórca wynalazku i jednocześnie prezes spółki TKW C. sp. z o.o. (uczestnika postępowania) H. K. stwierdził, że urządzenie z patentu jest to urządzenie z pierwotnego zgłoszenia, które zostało udoskonalone i zoptymalizowane w wyniku umowy wdrożeniowej zawartej w 1991 r.
Z wynalazku korzystała tylko K. S.A.
Zdaniem Sądu, wypowiedź powyższa poddała pod wątpliwość kwestię nowości przedmiotowego wynalazku, gdyż istnieje wątpliwość, czy do Urzędu Patentowego nie został zgłoszony wynalazek jawnie stosowany od 1991 r. do daty zgłoszenia to jest 1994 r. i tą właśnie okoliczność Urząd Patentowy powinien wyjaśnić przy powtórnym rozpatrywaniu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny z uwagi na treść art. 106 § 3 p.p.s.a. nie mógł wyjaśnić tej kwestii, gdyż jak podał w tym przypadku nie jest wystarczające przeprowadzenie jedynie dowodu z dokumentów. Natomiast Urząd Patentowy stosując środki przewidziane w k.p.a. winien w pierwszej kolejności wyjaśnić powyższy problem.
W skardze kasacyjnej uczestnik postępowania – TKW C. sp. z o.o. zaskarżyła ten wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie bądź uchylenie i oddalenie skargi K. S.A. złożonej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie.
Wyrokowi zarzucono:
naruszenie prawa materialnego przez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie
- art. 10 ustawy o wynalazczości , polegające na przyjęciu, że wynalazek nr 174450 w dacie zgłoszenia nie był rozwiązaniem nowym, gdyż wynikał w sposób oczywisty ze stanu techniki, w szczególności w świetle zgłoszenia P 285714, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że wynalazek nr 174450 spełnia przesłanki art. 10 u.o.w., tj. w dacie zgłoszenia był nowym rozwiązaniem o charakterze technicznym, nie wynikającym w sposób oczywisty ze stanu techniki i nadającym się do stosowania;
- art. 11 u.o.w. polegające na przyjęciu, że rozwiązanie zastosowane w wynalazku nr 174450 nie nosiło cechy nowości, gdyż zostało udostępnione do wiadomości publicznej w sposób ujawniający dla znawcy dostateczne dane do jego stosowania, w szczególności przez publikację zgłoszenia P 285714 oraz jawne stosowanie przez K. S.A., podczas gdy rozwiązania zastosowane w wynalazku nr 174450 nie były zastosowane w zgłoszeniu P 285714 i na podstawie zgłoszenia P 285714 nie udostępniono do wiadomości publicznej w sposób ujawniający dla znawcy dostateczne dane do jego stosowania a przede wszystkim rozwiązanie zastosowane w wynalazku nr 174450 nie było jawnie stosowane przez K. S.A., tak samo, jak nie było jawnie stosowane rozwiązanie zawarte w zgłoszeniu nr 285714;
II. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej: p.p.s.a., przez błędne przyjęcie, iż Urząd Patentowy RP naruszył następujące przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego:
a/ art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż Urząd Patentowy RP przy rozpoznawaniu sprawy nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy oraz nie zebrał i nie rozpatrzył zebranego w spawie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, podczas gdy w niniejszej sprawie Urząd Patentowy RP szczegółowo przeanalizował cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, wyciągnął z niego jedyne logiczne wnioski, a w szczególności przeanalizował i odniósł się do wcześniejszego zgłoszenia P 285714, dokonał porównania obu rozwiązań w sposób wyczerpujący, wnikliwy i wskazując cechy nowości wynalazku nr 174450, poprzez wskazanie elementów i cech konstrukcyjnych odróżniających wynalazek nr 174450 od zgłoszenia P 285714 oraz wskazanie właściwości funkcyjnych i nowych rozwiązań w wynalazku nr 174450, np gniazda cyrkulacyjnego oraz kanału kształtowego i komory dolnej palnika a dodatkowo wydając decyzję w dniu 01.04.2005 r. miał na względzie zarówno interes społeczny jak i słuszny interes obywateli;
b/ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż przedmiotowa decyzja z dnia 01.04.2004 r. nie spełnia wymagań określonych w tym przepisie, w szczególności poprzez nierozpatrzenie zgłoszonego wynalazku pod kątem jego nowości i nieoczywistości w świetle stanu techniki a zwłaszcza zgłoszenia P 285714 oraz zawartych pomiędzy TKW C. Sp. z o.o. a K. S.A. umowy licencyjnej nr [...] z dnia 25 lipca 1991 r. oraz umowy wdrożeniowej nr [...] z dnia 28 maja 1991 r., podczas gdy w uzasadnieniu spornej decyzji znajdują się wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. a w szczególności, co wskazano powyżej, w uzasadnieniu spornej decyzji znajduje się szczegółowe i wnikliwe porównanie zgłoszenie P 285714 z patentem nr 174450.
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. mające wpływ na wynik sprawy i polegające na nie wzięciu pod uwagę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez nieuwzględnienie treści § 6 pkt. 4 oraz § 11 umowy licencyjnej nr [...], w którym K. S.A. zobowiązuje się do zachowania w tajemnicy i nieudostępniania projektu wynalazczego, tj. zgłoszenia P 285714 oraz § 5 pkt. 2 umowy wdrożeniowej nr [...], w którym K. S.A. zobowiązuje się do nieudostępniania bez zgody TKW C. Sp. z o.o. wyników pracy badawczej, a także dokumentów dotyczących opisu zgłoszenia P 285714, z których w sposób jednoznaczny wynika, że rozwiązania zastosowane w patencie nr 174450 nie były zastosowane w zgłoszeniu P 285714.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. S.A. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W piśmie procesowym z dnia 19 grudnia 2005 r. strona skarżąca polemizowała z odpowiedzią na skargę udzieloną przez K. , a nadto wyeksponowała fakt braku , w jej ocenie , interesu prawnego wnioskodawcy w żądaniu unieważnienia patentu, a tym samym braku legitymacji czynnej do występowania w przedmiotowej sprawie .
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Podstawy skargi kasacyjnej zostały zawarte w art.174 komentowanej ustawy, w myśl, którego skargę kasacyjna można oprzeć zarówno na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1 art. 174/, jak i na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2 tego art./. Przywołany pkt 1 art. 174 p.p.s.a. przewiduje zatem dwie formy naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię, przez którą należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, jak i niewłaściwe zastosowanie oznaczające dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa, na którą można się powołać w skardze kasacyjnej może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, należy nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjna, opartą na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest więc uprawdopodobnienie istnienia potencjalnego związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania, sądowoadministracyjnego. Prawidłowe skonstruowanie skargi kasacyjnej ma decydujące znaczenie dla wyniku postępowania kasacyjnego, albowiem po pierwsze Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, po wtóre strona po wniesieniu tego środka odwoławczego w postępowaniu przed tym Sądem może jedynie przytaczać nowe uzasadnienie wskazanych w nim podstaw, nie może natomiast zmieniać czy rozszerzać podstaw kasacyjnych / art. 183 § 1 p.p.s.a. /. Ta ostatnia uwaga odnosi się do pism strony skarżącej, będących reakcją na odpowiedź na skargę kasacyjną, w których podniesiono nowy zarzut dotyczący braku interesu prawnego K. S.A. wpierw w domaganiu się unieważnienia patentu , a następnie w kwestionowaniu skargą niekorzystnej dla tej spółki decyzji administracyjnej . Zarzut ten, nie podniesiony uprzednio w skardze kasacyjnej, nie może być przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obydwu ustawowych podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., gdyż jej autor w oderwaniu od motywów zaskarżonego orzeczenia zarzucił Sądowi I instancji zarówno naruszenie prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W takiej sytuacji regułą jest, że w pierwsze kolejności oceny wymagają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzutu odnoszące się do prawa materialnego mogą być rozpoznane dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, lub nie został skutecznie podważony. Ta reguła nie musi mieć jednak praktycznego zastosowania wówczas, gdy Sąd I instancji uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne właśnie, dlatego, że stan faktyczny sprawy nie został należycie ustalony. Te istotne braki w zakresie ustaleń faktycznych sprawy administracyjnej nie pozwalają bowiem na dokonanie przez sąd administracyjny kontroli procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez właściwy organ / w tym wypadku Urząd Patentowy / przepisy prawa materialnego.
Jeżeli przyczyną uchylenia decyzji administracyjnej było naruszenia przez organ przepisów postępowania odnoszących się do obowiązków dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i uzasadnienia rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami prawnymi, to takie orzeczenie Sądu zapadłe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. nie może być skutecznie zwalczane skargą kasacyjną opartą na zarzucie naruszenia prawa materialnego. Wadliwość orzeczenia w takim przypadku może polegać bądź na błędnej ocenie Sądu tego, iż w ogóle doszło do naruszenia przepisów postępowania, lub, że jakkolwiek uchybiono wskazanym przepisom to uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy administracyjnej.
W tej skardze kasacyjnej postawiono Sądowi I instancji zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w tej pierwsze postaci, a zatem, ze w ogóle nie doszło do naruszenia art.7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 103 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu postawionego zarzutu strona skarżąca prezentuje generalną tezę , że w toku trwającego od 1998 r. postępowania zgromadzono " bardzo obszerny materiał dowodowy" , a przeprowadzenie innych dowodów ponad zgłoszone było zbędne. Nadto, zastępując organ strona skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przeprowadza analizę porównawczą palnika gazów niskokalorycznych ze zgłoszenia P.285714 i patentu nr 174450 wywodząc , iż są to dwa różne rozwiązania. Odnosząc się do tego zarzutu i jego uzasadnienia zauważyć należy, iż rolą sądu administracyjnego jest kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a nie prowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność istnienia czy też nieistnienia podstaw do unieważnienia patentu. To bowiem właściwy organ w toku postępowania prowadzonego zgodnie z regułą rzetelnej procedury jest zobligowany ustalić istotne dla sprawy okoliczności, a następnie podjąć rozstrzygnięcie i je należycie uzasadnić.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji powinnością organu w tej sprawie było rozpatrzenie zgłoszonego wynalazku pod kątem jego nowości i oczywistości. Oceniając spełnienie tej powinności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że Urząd Patentowy uchylił się od tego obowiązku, a Naczelny Sąd Administracyjny tę ocenę w pełni podziela. Nie sposób, bowiem nie zgodzić się z tym, że obowiązkiem organu było szczegółowo uzasadnić i wykazać porównując " krok po kroku " opis i zastrzeżenia obu rozwiązań i wyjaśnić powody, dla których uznał, że zgłoszenie P 174450 nadaje się do opatentowania i spełnia warunki z art.10 u.o.w. Oceniając wykonanie tego obowiązku zauważyć należy, że w uzasadnieniu kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji skoncentrowano się przede wszystkim na przyczynach, dla których zgłoszeniu P 285714 odmówiono udzielenia patentu, a nie na powodach, dla których udzielono patentu nr 174450. Nie wyjaśniono również dlaczego nastąpiła zmiana stanowiska organu w stosunku do zapatrywań wyrażonych w piśmie z dnia 2 grudnia 1997 r., na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Próba wyjaśnienia tego przez stronę skarżącą w skardze kasacyjnej jest prawnie bezskuteczna.
Z kolei odnosząc się do zarzutu oczywistego wynikania rozwiązania Urząd Patentowy ograniczył się w zasadzie w tym zakresie do stwierdzenia, iż wywód taki należy do strony stawiającej ten zarzut /wnioskodawcy/, po czym uznał, że nie wiadomo, w jaki sposób przeciętny fachowiec w oparciu o niepełne i "bałamutne" informacje zawarte w opisie zgłoszenia P 285714 może dojść do rozwiązań określonych w trzech zastrzeżeniach spornego patentu. Sąd I instancji w świetle takich motywów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie mógł dojść do innego wniosku, niż ten, że oceniane rozstrzygnięcie narusza zarówno art. 7 , art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przy czym wskazał metodę zmierzającą do ustalenia , czy wynalazek spełnia kryterium nieoczywistości. Pozostając przy tej przesłance przypomnieć należy, że w zapadłym w tej sprawie wyroku z dnia 7 marca 2003 r. sygn. akt III RN 196/01 Sąd Najwyższy wskazał na konieczność przeprowadzenia kontroli prawidłowości analizy technicznej nieoczywistości rozwiązania według patentu nr 174450 w świetle zgłoszenia nr 285714 i wykazania, że na podstawie art.10 i 11 u.o.w. rozwiązanie to spełnia ustawowe kryteria udzielenia patentu. Zaniechanie tego obowiązku, stanowiło w ocenie Sądu Najwyższego rażące naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. i skutkowało uwzględnieniem rewizji nadzwyczajnej Prezesa Urzędu Patentowego. Mimo tak wyraźnych wskazań zawartych w przytoczonym wyroku Urząd Patentowy nie odniósł się do poziomu wynalazczego spornego wynalazku w sposób umożliwiający kontrolę zgodności podjętej decyzji z przepisami prawa materialnego.
Pozostając jeszcze przy zarzucie naruszenia art. 145 § 1 pkt1 c p.p.s.a. zauważyć należy, że stosownie do treści tego przepisu decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi inne naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak trafnie twierdzi się w doktrynie , w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji i postanowienia mieści się brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy , a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie / por. Tadeusz Woś- Postępowanie sądowoadministracyjną, Warszawa 2000, str. 305-306 /. Stąd też regułą jest, że uchylenie decyzji lub postanowienia w oparciu o komentowany przepis następuje wtedy , gdy naruszono kilka przepisów procesowych , a uchybienie im mogło w sposób istotny oddziaływać na treść decyzji lub postanowienia . W tej sprawie Sąd I instancji uznał, że Urząd Patentowy naruszył przepisy art.7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej . Naczelny Sąd Administracyjny, z przyczyn powyżej naprowadzonych zgadza się z tą oceną, a to czyni omawiany zarzut skargi kasacyjnej nieusprawiedliwionym.
Drugi z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania odnosi się do art. 145 § 1 pkt1a w związku z atrt.141 § 4 p.p.s.a.. Zarzut ten, jak należy wnioskować z nie w pełni jasnego jego uzasadnienia, zasadza się na tezie, że Sąd zaniechał wzięcia pod uwagę całego materiału dowodowego w celu stwierdzenia czy naruszono prawo materialne i czy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Omawiana podstawa skargi kasacyjnej nawiązuje do konsekwentnie prezentowanego przez stronę poglądu, iż sprawa została należycie wyjaśniona, a decyzja zawiera uzasadnienie spełniające wymogi zakreślone art. 107 § 3 k.p.a. Ponieważ poglądu tego Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela, to jak już wcześniej sygnalizowano nie można było w oparciu o niedostatecznie wyjaśniony stan faktyczny dokonywać jego subsumcji pod wskazanego w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego. Nadto wskazując na dokumenty, które co istotne Sąd I instancji nakazał organowi dopiero ocenić, strona skarżąca czyni zarzut Sądowi, iż ten nie prowadził postępowania dowodowego i zaniechał oceny dowodów znajdujących się w aktach. Przypomnieć zatem trzeba, że dowody te nie były przedmiotem wnikliwej oceny organu, a ta okoliczność zostało temu organowi wytknięte i stanowiła podstawę uchylenia kontrolowanej decyzji. W postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd nie wyręcza organu i nie prowadzi postępowania dowodowego, mającego na celu ustalenie istotnych okoliczności stanu faktycznego, tylko ocenia zgodność działania organu z prawem. Dlatego i z tej przyczyny omawiany zarzut skargi kasacyjnej należy uznać za nieusprawiedliwiony.
Dotychczasowa argumentacja Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje także na powody, dla których, za co najmniej przedwczesne należało uznać zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa materialnego. Motywy uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji nie budzą wątpliwości. Sąd ten nie przesądził o tym, że wynalazek nr 174450 w dacie zgłoszenia nie był rozwiązaniem nowym, czy też, że wynikał w sposób oczywisty ze stanu techniki, jak zarzuca to strona skarżąca w tej części skargi kasacyjnej, w której podnosi błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 10 i art.11 u.o.w. . Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję z tego względu, że te obie kwestie mające zasadnicze znaczenie dla wyniku sprawy administracyjnej nie zostały należycie wyjaśnione. Stawianie zatem Sądowi w takiej sytuacji zarzutu naruszenia prawa materialnego jest całkowicie nieusprawiedliwione.
Brak usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej spowodowało jej oddalenie w oparciu o art.184 p.p.s.a.. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art.204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 3 tej ustawy i § 12 ust 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych / Dz. U. Nr 212 poz. 2076 ze zm./.