II GSK 37/06

II GSK 37/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-05-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Grabowski
Małgorzata Korycińska /przewodniczący/
Stanisław Biernat /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne
Telekomunikacja
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 781/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-10-04
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska, Sędziowie NSA Jan Grabowski, Stanisław Biernat (spr.), Protokolant Karolina Mamcarz, po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 781/05 w sprawie ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 21 lutego 2005 r. Nr [...] w przedmiocie usług telekomunikacyjnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie 2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżącego P. S.A. w W. kwotę 280 zł. (dwustu osiemdziesięciu zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wyrokiem z 4 października 2005 r. (VI SA/Wa 781/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. S.A. (dalej: skarżący) na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (dalej Prezes URTiP) z 21 lutego 2005 r. (nr ...) w przedmiocie zawieszenia uprawnień abonentów do przeniesienia przydzielonego im numeru przy zmianie operatora, skargę oddalił.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 6 września 2004 r. skarżący złożył do Prezesa URTiP wniosek o zawieszenie w całości, na podstawie art. 74 ust. 2 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1080 ze zm.), dalej pr. tel., wykonywania przez skarżącego obowiązku realizacji uprawnień abonentów przyłączonych do stacjonarnej oraz ruchomej publicznej sieci telefonicznej eksploatowanej przez skarżącego, a opartych na art. 71 pr. tel. Uprawnienia te dotyczą zachowania numerów przydzielonych abonentom w razie zmiany operatora sieci telekomunikacyjnej. W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżący wskazał, że nie istnieją techniczne i organizacyjne możliwości realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 71 pr. tel., do czasu wypracowania przez Prezesa URTiP oraz innych zainteresowanych operatorów warunków realizacji przenoszenia numerów oraz wydania rozporządzenia na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 73 pr. tel.
Decyzją z 17 listopada 2004 r., nr [...], Prezes URTiP rozpoznał wniosek w części dotyczącej abonentów przyłączonych do ruchomej publicznej sieci telefonicznej i, działając na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 74 ust. 2 w związku z art. 206 ust. 1 pr. tel., zawiesił do 31 grudnia 2004 r. realizację uprawnień abonentów w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora. W uzasadnieniu decyzji, po dokonaniu analizy możliwości technicznych realizacji uprawnień abonentów wynikających z art. 71 pr. tel., Prezes URTiP stwierdził, że realizacja ta jest obecnie technicznie niemożliwa oraz wyznaczył termin 31 grudnia 2004 r. dla przystosowania sieci do realizacji tych uprawnień. Organ stwierdził, że rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie uprawnienia abonentów przyłączonych do stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej skarżącego nastąpi odrębną decyzją.
Skarżąca spółka złożyła wniosek do Prezesa URTiP o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie nowej decyzji, w której zostałoby w całości zawieszone wykonywanie przez skarżącego obowiązku realizacji uprawnień abonentów z art. 71 pr. tel., zgodnie z harmonogramem dołączonym do tego wniosku. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na naruszenie przez Prezesa URTiP przepisów art. 74 ust 2 pr. tel. oraz art. 7,10 § 1, 77 § 1 i 107 k.p.a. Podniósł, że decyzja powinna zawierać zgodnie z art. 74 ust 2 pr. tel. stwierdzenie zawieszenia obowiązków operatora dotyczących realizacji uprawnienia abonentów, określać okres, na jaki następuje to zawieszenie oraz ustalać harmonogram przystosowania sieci operatora do realizacji uprawnienia. W zaskarżonej decyzji nie było harmonogramu, a zatem obligatoryjnego fragmentu decyzji przewidzianego w przytoczonym przepisie ustawowym. Skarżący wskazał na konieczność zbadania przez organ nie tylko możliwości technicznych sieci ruchomych skarżącego, ale również pozostałych operatorów komórkowych, do których może następować migracja abonentów. Zdaniem skarżącego, nie było możliwości przystąpienia do realizacji uprawnień abonentów do czasu wydania rozporządzeń wykonawczych na podstawie art. 73 i art. 138 ust. 3 pr. tel. Skarżący przedstawił zakres prac, jakie już przeprowadził, aby umożliwić realizację uprawnień abonentom oraz wskazał harmonogram prac, które jeszcze muszą zostać wykonane. Zgodnie z przedstawionym przez siebie harmonogramem zaproponował, aby terminem rozpoczęcia realizacji obowiązku przenoszalności numeru w sieciach telekomunikacyjnych był dzień 1 marca 2007 r. Wskazując szereg uchybień proceduralnych organu skarżący stwierdził, że organ wykroczył poza granice uznania administracyjnego, gdyż wyznaczony termin przekraczał nieznacznie jeden miesiąc i był od początku nierealny, a decyzja nie podawała żadnych przesłanek, na podstawie których organ wyznaczył właśnie taki termin.
W kolejnym piśmie z 31 stycznia 2005 r. skierowanym do Prezesa URTiP skarżący załączył harmonogram wdrożenia usługi przenoszalności numerów opracowany przez operatorów sieci mobilnych, w którym przewidział techniczne wdrożenie usługi do końca listopada 2005 r.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes URTiP, decyzją z 21 lutego 2005 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 74 ust. 2 i art. 206 ust. 1 pr. tel.: w pkt I decyzji uchylił własną decyzję z 17 listopada 2004 r. w części dotyczącej terminu zawieszenia realizacji uprawnień abonentów oraz terminu przystosowania sieci do realizacji tych uprawnień, następnie w pkt II określił nowy termin zawieszenia realizacji uprawnień abonentów do 10 października 2005 r., a w pkt III określił harmonogram przystosowania sieci telekomunikacyjnych do realizacji tych uprawnień, stanowiący załącznik do decyzji.
W uzasadnieniu decyzji Prezes URTiP stwierdził, że zgodnie z zebranym materiałem dowodowym, wdrożenie metody pozwalającej na realizację uprawnienia abonentów do przenoszenia numerów miedzy operatorami wymaga zawieszenia realizacji tego uprawnienia na dłuższy okres, niż wskazano w decyzji z 17 listopada 2004 r. Uwzględniając propozycje skarżącego dotyczące określenia harmonogramu organ wydłużył okres zawieszenia realizacji uprawnień abonentów wynikających z art. 71 pr. tel. Prezes URTiP podkreślił, że realizacja uprawnień abonentów nie jest uzależniona od wydania rozporządzeń wykonawczych na podstawie art. 73 i art. 138 ust. 3 pr. tel. ale wyłącznie od możliwości technicznych operatorów. W przypadku braku odpowiednich rozporządzeń uprawnienia abonentów są realizowane według procedur określonych przez dostawcę usług, zaś w momencie wejścia w życie rozporządzenia procedury te byłyby zastępowane procedurami określonymi w takim akcie. Odnosząc się do zarzutów natury procesowej Prezes URTiP zgodził się z tym, że skarżący nie został poinformowany o przysługujących mu uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., jednak pozostałe zarzuty uznał za pozbawione usprawiedliwionych podstaw.
Skarżący złożył skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o uchylenie decyzji w części, a mianowicie jej pkt III oraz załącznika do decyzji, czyli do harmonogramu. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- art. 74 ust. 2 pr. tel. poprzez ustalenie harmonogramu przystosowania sieci w sposób uniemożliwiający realizację tego obowiązku oraz ze względu na brak aktów wykonawczych określonych w art. 73 i art. 138 pr. tel.;
- art. 74 ust. 2 pr. tel. w zw. z art. 104, art. 128 zd. 2 oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji mimo niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz błędne ustalenie przez organ, że decyzja ta jest zgodna z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy;
- art. 128 k.p.a. w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że pismo skarżącego z 31 stycznia 2005 r. stanowiło uzupełnienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ nie uwzględnił w harmonogramie argumentacji skarżącego, że do realizacji uprawnień abonentów niezbędne jest wydanie aktów wykonawczych na podstawie art. 73 i art. 138 pr. tel. Zdaniem skarżącego dostosowanie się operatorów do wymogów zawartych w przyszłym rozporządzeniu, gdyby zostało ono wydane już po wprowadzeniu uprawnień abonentów do przenoszenia numerów, spowodowałoby zbyt duże koszty operatorów. Skarżący podkreślił, że ze względu na brak przepisów wykonawczych nie jest możliwe wdrożenie usługi przenoszalności numerów. Zachodzi bowiem potrzeba skorelowania działań wszystkich operatorów, których współpraca i jednolity sposób wdrożenia zmian w sieciach telekomunikacyjnych są niezbędne, aby usługa przenoszalności numerów mogła w ogóle zostać zrealizowana. W ocenie skarżącego harmonogram zaproponowany przez organ zawiera wewnętrzne sprzeczności, nie uwzględnia możliwości przesunięcia terminów ani nie daje marginesu bezpieczeństwa dla realizacji poszczególnych punktów harmonogramu w sytuacjach, w których działania operatora są zależne od innych podmiotów. Zdaniem skarżącego Prezes URTiP nie wyjaśnił, dlaczego uznał, że zakreślone przez niego terminy są właściwe i realne oraz z jakich powodów potraktował swoją decyzję jako uznaniową, z naruszeniem art. 74 ust. 2 pr. tel. oraz przepisów art. 104, art. 128 zd. 2, art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Prezes URTiP wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że jedyną przesłanką zawieszenia realizacji uprawnień abonentów jest brak możliwości technicznych sieci skarżącego. Decyzja jedynie sankcjonuje stan, w którym ze względu na brak możliwości technicznych danego operatora, abonenci nie mogą korzystać z praw gwarantowanych ustawą. W ocenie organu, skarżący powinien się liczyć z obowiązkiem przystosowania swojej sieci od 3 września 2004 r. – tj. od dnia wejścia w życie ustawy Prawo telekomunikacyjne. Termin wyznaczony w decyzji z 21 lutego 2005 r. umożliwi skarżącemu przygotowanie się do świadczenia usługi przenoszalności numerów. Organ podkreślił, że przygotowując harmonogram uwzględnił propozycje zawarte w piśmie skarżącego z 31 stycznia 2005 r. Wskazał, że wybór konkretnej metody dostosowania warunków technicznych sieci do wymagań ustawowych należy do operatora. Organ nie zgodził się z zarzutem, że harmonogram zaproponowany w decyzji jest niespójny i logicznie sprzeczny, gdyż wymienione w nim poszczególne czynności nie nakładają się na siebie. Prezes URTiP podtrzymał swoją argumentację dotyczącą kwestii wydania rozporządzeń wykonawczych stwierdzając, że brak tych rozporzadzeń nie ma wpływu na techniczne możliwości realizacji uprawnień abonentów do przeniesienia przydzielonego im numeru przy zmianie operatora. Za pozbawione usprawiedliwionych podstaw organ uznał także zarzuty naruszenia art. 74 ust. 2 pr. tel. w zw. z art. 104, 128, 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 77 § i art. 7 k.p.a.
W piśmie procesowym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 30 sierpnia 2005 r. skarżący wskazał na zrealizowane już etapy harmonogramu prac służących do wprowadzenia przedmiotowej usługi oraz stwierdził po raz kolejny, że brak rozporządzeń wykonawczych opartych na podstawie art. 73 i art. 138 ust. 3 pr. tel. uniemożliwia realizację harmonogramu. Zauważył, że w innych krajach europejskich, w których zostało wdrożone uprawnienie abonentów do zachowania numeru przy zmianie operatora, szczegółowe wymagania zostały określone przez odpowiedników Prezesa URTiP lub właściwego ministra. Podkreślił również, że wdrożenie niezbędnych wymagań technicznych może nastąpić dopiero po uzyskaniu zgodnie z pkt 3 harmonogramu stanowiska Prezesa URTiP odnośnie przedstawionych propozycji. Stanowisko takie nie zostało jednak do tej pory zaprezentowane. Wskazał, że obowiązek operatorów stacjonarnych realizacji uprawnienia abonentów do zachowania numerów przy zmianie operatora został już wprowadzony już w 2003 r., jednak żaden z operatorów nie wdrożył tej usługi ze względu na brak rozporządzenia, o którym mowa w art. 138 ust. 3 pr. tel.
Zaskarżonym wyrokiem z 4 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Prezesa URTiP. W uzasadnieniu podkreślił, że użycie w art. 71 ust. 1 pr. tel. sformułowania "może" oznacza, że decyzja co do zawieszenia lub ograniczenia uprawnień abonentów ma charakter fakultatywny i została pozostawiona uznaniu administracyjnemu. Sąd wskazał, że kontrola decyzji podejmowanych w ramach uznania administracyjnego zmierza do ustalenia, czy dopuszczalne było wydanie takiej decyzji, czy organ nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Należało ponadto zbadać, czy przy podejmowaniu decyzji zostały spełnione wymagania z art. 7 k.p.a., czyli czy stan faktyczny został prawidłowo wyjaśniony, czy uwzględniony został interes społeczny oraz słuszny interes strony. Samo rozstrzygnięcie pozostaje już poza granicami kontroli sądowej. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada powyższym kryteriom. Sąd wyjaśnił, że to na operatorze spoczywa obowiązek zapewnienia technicznych możliwości sieci dla realizacji przedmiotowego uprawnienia abonentów. Uprawnienie to należy traktować jako zasadę, a jego ograniczenie lub zawieszenie, jako wyjątek. Do operatora należy również wybór metody przystosowania sieci, a przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne nie dają stosownych kompetencji Prezesowi URTiP. W związku z tym, że skarżący nie zakwestionował terminu zawieszenia realizacji uprawnienia abonentów do 10 października 2005 r., wyznaczonego w zaskarżonej decyzji, Sąd przyjął, że możliwości techniczne będą pozwalały skarżącemu na realizację przedmiotowego uprawnienia. W ocenie Sądu, organ wyznaczając termin realizacji uprawnień abonentów oparł się na propozycji harmonogramu, złożonej przez skarżącego przy piśmie z 31 stycznia 2005 r. do Prezesa URTiP.
W odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 74 ust. 4 pr. tel. poprzez ustalenie treści harmonogramu pomimo niewydania aktów wykonawczych na podstawie art. 73 i art. 138 ust. 3 pr. tel. Sąd stwierdził, że na podstawie art. 73 pr. tel. zostało wydane w dniu 8 marca 2005 r. rozporządzenie Ministra Infrastruktury, które nie określa jednak warunków technicznych realizacji uprawnień abonentów sieci publicznej. Natomiast delegacja ustawowa z art. 138 ust 3 pr. tel. ma charakter fakultatywny. Zdaniem Sądu, wydanie takiego rozporządzenia byłoby pożądane dla regulacji i stabilizacji działalności w sferze telekomunikacyjnej. Jednak jego brak nie może stanowić podstawy do stwierdzenia niewykonalności decyzji Prezesa URTiP w zakresie harmonogramu przystosowania sieci do realizacji uprawnienia abonentów. Sąd nie podzielił również zarzutów naruszenia przez organ przepisów postępowania. W ocenie Sądu organ posłużył się wyczerpującym materiałem dowodowym i dokonał jego należytej oceny.
Skarżący wystąpił ze skargą kasacyjną na powyższy wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wniósł w niej o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a w przypadku uznania, że doszło do naruszenia wyłącznie przepisów prawa materialnego, o uchylenie wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej części decyzji Prezesa URTiP z 21 lutego 2005 r.
Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania:
1. art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej: p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., polegające na niestwierdzeniu przez Sąd nieważności decyzji w zaskarżonej części pomimo istnienia przesłanki do takiego stwierdzenia w postaci wydania decyzji w zaskarżonej części z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na braku podpisu organu na załączniku do decyzji;
2. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 i art. 104 § 2 k.p.a., polegające na niestwierdzeniu przez Sąd nieważności decyzji w zaskarżonej części pomimo istnienia przesłanki do takiego stwierdzenia w postaci niewykonalności decyzji w tej części;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 10, 63 § 2 k.p.a., polegające na błędnym przyjęciu, że organ poprawnie uznał pismo skarżącego z 31 stycznia 2005 r., złożone w toku postępowania administracyjnego jako modyfikację (uzupełnienie) wniosku, jak również, że zaskarżona w części decyzja była zgodna z wnioskiem skarżącego, a w wyniku powyższego – błędne nieuchylenie przez Sąd zaskarżonej w części decyzji;
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na:
- błędnym przyjęciu, że uznaniowość decyzji administracyjnej jest równoznaczna z dowolnością organu w zakresie rozstrzygnięcia, a w wyniku powyższego nieuchylenie przez Sąd zaskarżonej w części decyzji;
- nieuchyleniu zaskarżonej części decyzji pomimo braku ustalenia i wskazania przez organ w decyzji przesłanek dla przyjęcia, że skarżący ma obiektywnie możliwość wywiązania się z obowiązków określonych w harmonogramie i w terminach w nim przewidzianych.
Skarżący zarzucił również Sądowi i instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 74 ust. 1 i 2 pr. tel., poprzez błędną jego wykładnię, polegająca na przyjęciu, że:
- decyzja Prezesa URTiP w zakresie przewidzianego w tym przepisie harmonogramu ma charakter uznaniowy;
- przepis ten nie stanowi podstawy prawnej do określenia przez Prezesa URTiP w harmonogramie przystosowania sieci telekomunikacyjnej do realizacji uprawnień abonenta wymagań technicznych, do jakich ma zostać przystosowana sieć wnioskodawcy;
- Prezes URTiP może nakazać operatorowi przystosowanie sieci telefonicznej do realizacji usługi pomimo niewydania rozporządzenia, o którym mowa w art. 138 ust. 3 pr. tel.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Pierwszy zarzut zawarty w skardze kasacyjnej dotyczy braku stwierdzenia przez Sąd nieważności decyzji Prezesa URTiP w zaskarżonej części wobec braku podpisu organu na załączniku do tej decyzji, zawierającym harmonogram przystosowania sieci do realizacji uprawnień abonentów, o których mowa w art. 71 ust. 1 pr. tel.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że harmonogram jest niezbędnym składnikiem decyzji administracyjnej wydawanej na podstawie art. 74 ust. 2 pr. tel., bez względu na to, czy zostanie on zamieszczony w samej decyzji, czy w załączniku do niej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, załącznik do decyzji jest jej integralną częścią. Wobec tego wynikający z art. 107 § 1 k.p.a. obowiązek podpisania decyzji przez osobę upoważnioną do wydania decyzji rozciąga się także na załącznik. Por. np. wyrok NSA z 21.06.1999, IV SA 1757/98, niepublikowany; wyrok NSA z 12.03.1997, SA/Gd 2939/95, niepublikowany.
Brak podpisu upoważnionej osoby na załączniku do decyzji stanowi rażące naruszenie prawa. Skutkiem rażącego naruszenia prawa jest nieważność decyzji administracyjnej stosownie do art. 156 § 1 pkt 2/ k.p.a. Jak wynika z art. 145 § pkt 2/ p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę na decyzję stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Brak stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa URTiP w zaskarżonej części przez Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.
Ponieważ sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, niezbędne jest odniesienie się Naczelnego Sądu Administracyjnego także do dalszych zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej.
Kolejny zarzut dotyczy nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny innej przesłanki stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, a mianowicie tego, że jest ona w sposób trwały niewykonalna, czyli posiada wadę określoną w art. 156 § 1 pkt 5/ k.p.a. W odniesieniu do zaskarżonej części decyzji, obejmującej harmonogram, trwała niewykonalność miała wynikać, zdaniem skarżącego, w szczególności z braku określenia jednolitych dla wszystkich operatorów warunków technicznych operacji zapewnienia przenoszalności numerów abonentów przy zmianie operatorów sieci komórkowych.
Zarzut ten jest nietrafny. Decyzje, o których mowa art. 156 § 1 pkt 5/ k.p.a., to takie które w ogóle nie nadają się do zrealizowania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza jednak z urzędu w niniejszej sprawie, że przedmiotowa decyzja Prezesa URTiP została już wykonana. Na stronie internetowej Urzędu Komunikacji Elektronicznej, czyli w domenie publicznej, znajduje się informacja o zrealizowaniu od dnia 16 stycznia 2006 r. uprawnienia abonentów do przeniesienia przydzielonego numeru do sieci innego operatora na obszarze całego kraju w sieciach ruchomych bez ograniczeń przez wszystkich operatorów ruchomych publicznych sieci telefonicznych. Sąd wziął ten fakt pod uwagę, jako powszechnie znany, stosownie do art. 106 § 4 w związku z art. 193 p.p.s.a. Z tego względu nie było uzasadnione przeprowadzanie dowodu z dokumentu na wykazanie okoliczności, że decyzja jest niewykonalna, o co wnosił skarżący w skardze kasacyjnej (str. 9-10).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafne są dalsze zarzuty dotyczące zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odnoszące się do charakteru decyzji administracyjnej wydawanej na podstawie art. 74 ust. 2 pr. tel., jako decyzji uznaniowej. Decyzja ta ma, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niewątpliwie elementy uznaniowe. Dotyczą one zakwalifikowania technicznych możliwości sieci operatora jako niepozwalających na realizację uprawnień abonentów, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pr. tel., rozstrzygnięcia, na jaki czas uprawnienia abonentów powinny być zawieszone, a także zdecydowania, w jaki, określony w harmonogramie sposób, sieć powinna być przystosowana do realizacji uprawnień abonentów. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z poglądem wyrażonym w skardze kasacyjnej, że uznanie administracyjne nie oznacza dowolności, jednakże nie stwierdza, aby ocena decyzji Prezesa URTiP zawarta w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji była nieprawidłowa.
Nie jest uzasadniony kolejny zarzut zawarty w skardze kasacyjnej, uznający za błędny pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do konsekwencji braku wydania rozporządzenia opartego na art. 138 ust. 3 pr. tel. Sąd I Instancji trafnie wskazał, że upoważnienie ustawowe dla takiego rozporządzenia jest fakultatywne, a rozwiązania techniczne, niezbędne do realizacji uprawnień abonentów do przenoszenia numerów, mogą zostać ujednolicone w inny sposób.
Skarga kasacyjna zarzuca wreszcie zaskarżonemu wyrokowi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zakwestionował stanowiska organu administracyjnego co do charakteru pisma strony skarżącej z 31 stycznia 2005 r. Pismo to nie było bowiem, jak twierdzi skarżący, modyfikacją wniosku o zawieszenie realizacji uprawnień abonentów. Zarzut ten jest nietrafny. W powołanym piśmie wnioskodawca zmodyfikował niewątpliwie swoje wcześniejsze stanowisko co do terminu, w jakim byłby w stanie dostosować warunki techniczne sieci do realizacji uprawnień abonentów. Jednakże, na podstawie art. 74 ust. 2 pr. tel. termin, na jaki może być zawieszone uprawnienie abonentów, ustala organ administracyjny w drodze jednostronnej, władczej decyzji administracyjnej. Organ wydający decyzję powinien mieć na względzie m.in. słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), jednakże nie jest wiązany wnioskami strony co do treści przyszłej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem, że spośród zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej usprawiedliwiony jest zarzut dotyczący braku stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nieważności decyzji wobec niepodpisania przez osobę upoważnioną załącznika do decyzji Prezesa URTiP z 21 lutego 2005 r. i wobec tego orzekł jak w sentencji. Ze względu na to, że zarzut ten dotyczył naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości rozpoznania skargi na zasadzie art. 188 p.p.s.a.