II GSK 3659/16

II GSK 3659/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2017-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-07-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Anna Stec
Magdalena Maliszewska
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kolejnictwo
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 3207/15 - Wyrok WSA w Warszawie z 2016-02-29
Skarżony organ
Prezes Urzędu Transportu Kolejowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 190.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2007 nr 16 poz 94
art. 32 ust. 1 pkt 3, art. 35 pkt 6, art 33, art. 34.
Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.P. L. K. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 lutego 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 3207/15 w sprawie ze skargi P. P. L. K. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przepisów w sprawie warunków dostępu przewoźników kolejowych do infrastruktury kolejowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. P. L. K. S.A. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 19 lutego 2016 r. oddalił skargę P. P. L. K. S.A w W. na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] maja 2013 r., w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przepisów w sprawie warunków dostępu i korzystania z infrastruktury kolejowej.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym:
w dniu 8 listopada 2012 r. do Urzędu Transportu Kolejowego wpłynęła skarga przewoźnika kolejowego P. R. sp. z o.o. w sprawie niewłaściwego dostosowania się P. P.L.K. do dyspozycji przepisu art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm., dalej: u.t.k.), poprzez niezamieszczenie w Regulaminie przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych na rozkład jazdy 2012/2013 oraz w projekcie Regulaminu 2013/2014 informacji o metodzie kalkulacji stawek za dostęp do infrastruktury oraz o wszelkich parametrach, które mają istotny wpływ na wysokość ponoszonych przez przewoźników opłat.
Prezes UTK decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. stwierdził naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym w związku z § 19 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 lutego 2009 r. w sprawie warunków dostępu korzystania z infrastruktury kolejowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 35, poz. 274), poprzez opracowanie Regulaminu 2012/2013 w taki sposób, że przewoźnicy kolejowi nie uzyskali informacji o sposobie ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej w zakresie dotyczącym metody kalkulacji stawek oraz wszelkich parametrów, które mają istotny wpływ na wysokość ponoszonych przez przewoźników opłat, jak również rekompensat przyznawanych przewoźnikom kolejowym, wpływających na wysokość naliczanych im opłat, w tym rekompensat przyznawanych w przypadku występowania utrudnień na sieci wynikających z prowadzonych przez prac remontowo-modernizacyjnych.
Objętą skargą decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Przeze UTK utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. Organ, w motywach wskazał, że skarżąca w Regulaminie 2012/2013 zamieściła jedynie informacje w zakresie określenia parametrów przyjmowanych do kategoryzacji linii kolejowych - przedziały dopuszczalnej prędkości technicznej i średniodobowego natężenia ruchu oraz określenia, zgodnie z § 8 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków dostępu, przedziałów masy brutto dla pociągów pasażerskich oraz towarowych. Brak było natomiast, pomimo poprzedniej decyzji, informacji dotyczących szczegółowego określenia sposobu alokacji planowanych kosztów przyjmowanych do kalkulacji stawek za minimalny dostęp do infrastruktury, o których mowa w § 8 rozporządzenia w sprawie warunków dostępu, a także określenia parametrów referencyjnych prędkości technicznej oraz masy brutto pociągu przyjmowanych do kalkulacji stawek jednostkowych. P. P.L.K. zamieściła jedynie zapis, że "do kalkulacji stawek przyjęto dla poszczególnych kategorii linii kolejowych parametry referencyjne reprezentujące przedziały dopuszczalnej prędkości technicznej pociągów pasażerskich lub towarowych oraz parametry referencyjne dla poszczególnych przedziałów masy brutto reprezentujące przedziały masy brutto pociągów" nie podając tych wartości. W zakresie metody ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury w odniesieniu do utrudnień spowodowanych pracami remontowo-modernizacyjnymi na liniach kolejowych, skarżąca nie wprowadziła w Regulaminie 2012/2013 kompletnych postanowień dotyczących przyznawanych przez nią rekompensat. Wprowadziła wyłącznie informacje dotyczące: pobierania opłaty podstawowej za minimalny dostęp do infrastruktury według trasy zamówionej w rocznym rozkładzie jazdy, podczas gdy przewóz realizowany jest trasą okrężną; niepobierania opłaty rezerwacyjnej za niewykorzystaną część trasy, jeśli odwołanie przejazdu nastąpiło z przyczyn leżących po stronie P. P.L.K.; refundacji kosztów uruchamiania komunikacji zastępczej. Nie wprowadziła jednak regulacji dotyczących rekompensat przyznawanych na skutek występowania na sieci zarządcy prac remontowo-modernizacyjnych oraz za odwołanie przez P. P.L.K. pociągów z przyczyn leżących po jego stronie, które zostały wprowadzone przez Prezesa UTK w decyzjach zastępujących umowy o udostępnienie infrastruktury kolejowej na rozkład jazdy pociągów 2012/2013.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1548/13 oddalił skargę P. P.L.K. S.A. od tej decyzji. Wyrok ten w wyniku skargi kasacyjnej spółki został, mocą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1128/14, uchylony zaś sprawa została przekazana Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. NSA za zasadny uznał zarzut błędnej wykładni art. 32 ust. 1 pkt 3 u.t.k. w zw. z § 19 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia z 2009 r. Wskazał, że uchybienie w zakresie prawidłowego zastosowania wykładni językowej w celu ustalenia rzeczywistego znaczenia przepisu art. 32 ust. 1 pkt 3 u.t.k. w zw. z § 19 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia z 2009 r. miało zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowego zastosowania przez organ zakwestionowanych norm prawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. rozpoznając sprawę ponownie, mając na uwadze związanie oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznał, dokonując powtórnej analizy art. 32 ust. 1 pkt 3 u.t.k. oraz § 19 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia z 2009 r. oraz przepisów prawa wspólnotowego, że w sprawie doszło do naruszenia tychże przepisów poprzez opracowanie Regulaminu 2012/2013 w taki sposób, iż przewoźnicy kolejowi nie uzyskali informacji o sposobie ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej w zakresie dotyczącym sposobu kalkulacji stawek oraz wszelkich parametrów, które mają istotny wpływ na wysokość ponoszonych przez przewoźników opłat, jak również rekompensat przyznawanych przewoźnikom kolejowym, wpływających na wysokość naliczanych im opłat, w tym rekompensat przyznawanych w przypadku występowania utrudnień na sieci wynikających z prowadzonych przez prac remontowo-modernizacyjnych.
Przywołując treść art. 33 i art. 34 u.t.k., Sąd I instancji wskazał, że w przepisach tych zawarte zostały zasady, którymi zarządca infrastruktury musi się kierować przy określaniu wysokości opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej oraz warunki, przy uwzględnieniu których zarządca może podwyższać opłatę podstawową bądź też przyznać ulgi w tej opłacie. Kwestie związane z uszczegółowieniem wskaźników dotyczących ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej zostały uregulowane w § 6-§ 15 rozporządzenia z 2009 r. Stwierdził, że w spornym Regulaminie nie zawarto informacji dotyczących szczegółowego określenia sposobu alokacji planowanych kosztów przyjmowanych do kalkulacji stawek za minimalny dostęp do infrastruktury, o których mowa w § 8 rozporządzenia w sprawie warunków dostępu. Brak było także określenia parametrów referencyjnych prędkości technicznej oraz masy brutto pociągu przyjmowanych do kalkulacji stawek jednostkowych. Ponadto skarżąca spółka nie wprowadziła kompletnych postanowień dotyczących przyznawanych przez nią rekompensat. Nie zawarła regulacji dotyczących rekompensat przyznawanych na skutek występowania na sieci zarządcy prac remontowo-modernizacyjnych oraz za odwołanie przez P. P.L.K. pociągów z przyczyn leżących po jego stronie, które zostały wprowadzone przez Prezesa UTK w decyzjach zastępujących umowy o udostępnienie infrastruktury kolejowej na rozkład jazdy pociągów 2012/2013. W ocenie Sądu, wyczerpywało to przesłanki do zastosowania przez organ art. 13 ust. 6 i 6a w związku z art. 14 ust. 4 u.t.k.
Odnosząc się do art. 32 ust. 1 pkt 3 u.t.k. w zw. z § 19 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia w sprawie warunków dostępu, z których wynika obowiązek zarządcy zamieszczenia w regulaminie przydzielania tras pociągów sposobu ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej w zakresie dotyczącym sposobu kalkulacji stawek oraz parametrów, które mają istotny wpływ na wysokość ponoszonych przez przewoźników opłat, Sąd zauważył, że w przepisach brak jest precyzyjnego określenia, jakie informacje powinny składać się na wymieniony "sposób". Mając na uwadze regulacje zawarte w art. 33 i 34 u.t.k. Sąd stwierdził, że przedmiotowy regulamin powinien zapewnić przewoźnikom możliwość uzyskania informacji w jaki sposób zarządca ustalił opłaty za korzystanie z infrastruktury kolejowej. W tym zakresie Sąd zgodził się z organem, że w sposobie ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej mieści się także metoda kalkulacji stawek oraz parametrów, które mają istotny wpływ na wysokość ponoszonych przez przewoźników opłat z uwagi na to, że są one jej częściami składowymi. Podzielił również pogląd organu, że Regulamin powinien zawierać także zasady przyznawania rekompensat w przypadku występowania utrudnień na sieci zarządcy wynikających z prowadzonych przez niego prac remontowo-modernizacyjnych.
Sąd I instancji nie podzielił zarzutu naruszenia art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Wskazał, że organ nie nakazał zamieszczenia informacji dotyczących sposobu kalkulacji stawek w zakresie, w jakim stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa – skarżącej.
W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
P. P. L. K. S.A., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:
1. przepisów postępowania, art. 190 p.p.s.a. poprzez pominięcie wykładni prawa i wskazań co do dalszego postępowania poczynionych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie o sygn. akt II GSK 1128/14, w wyniku czego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przeprowadził analizy przepisów prawnych we wskazany przez NSA sposób, a tym samym nie ustalił rzeczywistego znaczenia art. 32 ust. 1 pkt 3 u.t.k. w zw. z § 19 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia z 2009 r. i nie rozstrzygnął w rzeczywistości istoty sprawy;
2. prawa materialnego, art. 32 ust. 1 pkt 3 u.t.k. w zw. z § 19 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia z 2009 r. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że z przepisów tych wynika obowiązek zarządcy infrastruktury zamieszczania w regulaminie przydzielania tras pociągów sposobu ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej w zakresie dotyczącym sposobu kalkulacji stawek oraz wszelkich parametrów, które mają istotny wpływ na wysokość ponoszonych przez przewoźników opłat, jak również rekompensat przyznawanych przewoźnikom kolejowym, podczas gdy z wyżej wymienionych przepisów wynika, że w regulaminie określa się jedynie sposób ustalania opłaty, a nie szczegółowe metody używane do kalkulowania stawek czy też innych parametrów i rekompensat wpływających na poziom opłat ponoszonych przez przewoźników, a prawidłowa wykładnia tej normy, dokonana z uwzględnieniem innych przepisów, które odnoszą się do opłat i reguł ich określania, powinna prowadzić do rozróżnienia sposobu ustalania opłat od metod kalkulacji stawek, a w konsekwencji do wyłączenia z zakresu obowiązku o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 3 u.t.k. takich danych jak metoda kalkulacji stawek oraz inne parametry i rekompensaty mające wpływ na wysokość opłaty;
3. prawa materialnego, art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na twierdzeniu, że skarżącą powinna ujawnić informacje dotyczące metody kalkulacji stawek oraz wszelkich parametrów, które maja istotny wpływ na wysokość ponoszonych przez przewoźników opłat, podczas gdy w odniesieniu do tych informacji skarżąca podjęła niezbędne działania w celu zachowania ich poufności i opatrzyła je klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa uznając, że posiadają one wartość gospodarczą dla zarządcy infrastruktury i nie podlegają one ujawnieniu.
Podnoszą te zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie w całości wyroku Sądu I instancji, rozpoznanie skargi i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez uchylenie decyzji Prezesa UTK z dnia [...] maja 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. Wniosła również o zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Prezes Urzędu Transportu Kolejowego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie gdyż nie zawiera uzasadnionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji. Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów od autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż wyrok Sądu I instancji będący przedmiotem zaskarżenia niniejszą skargą kasacyjną P. P.L.K. S.A., został wydany w sytuacji prawnej związania tegoż Sądu I instancji wcześniejszym prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2015 r. (sygn. akt II GSK 1128/14). Zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a.: "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonana w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustalona w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.". Owo związanie dotyczy nie tylko Sądu I instancji, ale także Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpatrującym tą sprawę. Wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny we przywołanym tu wyroku zawarł następujące wskazania dla Sądu I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. NSA stwierdził, że Sąd I instancji w niewystarczający sposób argumentował przedstawioną wykładnię art. 32 ust. 1 pkt 3 u.t.k. oraz § 19 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia z 2009 r. NSA zaakcentował, iż Sąd I instancji powinien zauważyć, że organy administracji publicznej zobowiązane są do dokonywania tzw. prounijnej wykładni przepisów prawa krajowego, a więc zobowiązane są interpretować prawo krajowe w najszerszym możliwym zakresie w świetle brzmienia i celu danej dyrektywy, aby tym samym osiągnąć rezultat w niej przewidziany "Oznacza to, że Sąd I instancji powinien przy uwzględnieniu powyższych zasad dokonać analizy przepisów prawa krajowego, które w jakikolwiek sposób odnoszą się do kwestii objętych treścią art. 32 ust. 1 pkt 3 u.t.k. oraz § 19 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia z 2009 r. W art. 32 ust. 1 pkt 3 u.t.k. ustawodawca nałożył na zarządcę infrastruktury obowiązek opracowania regulaminu, w którym w szczególności m.in. określi sposób ustalania opłat. Obowiązek ten został doprecyzowany w § 19 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia z 2009 r., wydanym na podstawie upoważnienia z art. 35 pkt 6 u.t.k., przez wskazanie, że regulamin należy opracować w taki sposób, aby przewoźnik uzyskał informacje o sposobie ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej. Z regulacji tych wynika, że prawodawca krajowy położył nacisk na sposób opracowania regulaminu, czyli takie ujęcie w nim wskazanych danych, które pozwolą na uzyskanie informacji, czyli wiedzy (wiadomości) na temat tychże danych. Jedne z danych, o których informację zarządca infrastruktury ma obowiązek umieścić w Regulaminie, dotyczą sposobu ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej. Zatem, aby ustalić jakie elementy powinny się mieścić w sposobie ustalania tych opłat, należy dokonać analizy przepisów ustawy o transporcie kolejowym oraz rozporządzenia z 2009 r., które odnoszą się do tychże opłat, a w szczególności dotyczą zasad ich określania przez zarządcę infrastruktury. W art. 33 u.t.k. zawarte zostały zasady, którymi zarządca infrastruktury musi się kierować przy określaniu wysokości opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej. Regulacja zawarta w tym przepisie wskazuje na rodzaje opłat, sposób ich ustalania i obliczania, a także metodę, według której określana jest tzw. stawka jednostkowa opłaty podstawowej, jakie elementy wpływają na jej pomniejszenie lub wzrost. Ponadto w art. 34 u.t.k. określono warunki, przy uwzględnieniu których zarządca może podwyższać opłatę podstawową bądź też przyznać ulgi w tej opłacie. Kwestie związane z uszczegółowieniem wskaźników dotyczących ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej zostały też uregulowane w § 6 - § 15 rozporządzenia z 2009 r. Analiza powyższych przepisów ustawy o transporcie kolejowym oraz rozporządzenia z 2009 r. umożliwiłaby Sądowi I instancji ustalić rzeczywiste znaczenie przepisu art. 32 ust. 1 pkt 3 u.t.k. i § 19 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia z 2009 r., tj. co do prawidłowego rozumienia jakie informacje powinny być zawarte w regulaminie odnośnie sposobu ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej. Takiej analizy przepisów prawnych Sąd I instancji nie przeprowadził. Jednocześnie nie wyjaśnił bliżej co rozumie przez "metodę kalkulacji stawek" oraz w jaki sposób należy zweryfikować "wszelkie parametry", które mają istotny wpływ na wysokość ponoszonych opłat przez przewoźników. Stwierdzenie Sądu, że wymóg ujawnienia sposobu ustalania opłat sprowadza się do ujawnienia zasad na jakich dokonywana jest kalkulacja stawek bez wyjaśnienia jak Sąd rozumie te "zasady", powyższego obowiązku nie spełnia. Uchybienie w zakresie prawidłowego zastosowania wykładni językowej w celu ustalenia rzeczywistego znaczenia przepisu arat. 32 ust. 1 pkt 3 u.t.k. w zw. z § 19 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia z 2009 r. ma zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowego zastosowania przez organ zakwestionowanych norm prawnych." (s. 9-10 wyroku NSA). Ponadto NSA w cytowanym wyroku odnośnie zarzutu naruszenia art. 11 ust. 4 u.z.n.k. stwierdził, że jego ocena w istocie jest przedwczesna. Jednocześnie NSA podkreślił, iż prawidłowa kontrola zaskarżonej decyzji w tym zakresie będzie możliwa poprzez zastosowanie właściwej wykładni art. 32 ust. 1 pkt 3 u.t.k. w zw. z § 19 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia z 2009 r.
W świetle tych wskazań zamieszczonych w wyroku NSA z dnia 17 czerwca 2015 r. (sygn. akt II GSK 1128/14) skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w analizowanej sprawie stwierdził, iż nie doszło, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, do naruszenia przez Sąd I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sporawy wskazanego art. 190 p.p.s.a. Sąd ten zasadnie stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez P. P.L.K. S.A. przepisów art. 32 ust. 1 pkt 3 u.t.k. oraz § 19 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia z 2009 r. przez opracowanie Regulaminu 2012/2013 w taki sposób, iż przewoźnicy kolejowi nie uzyskali informacji o sposobie ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej w zakresie dotyczącym sposobu kalkulacji stawek oraz wszelkich parametrów, które mają istotny wpływ na wysokość ponoszonych przez przewoźników opłat, jak również rekompensat przyznawanych przewoźnikom kolejowym, wpływających na wysokość naliczanych im opłat, w tym rekompensat przyznawanych w przypadku występowania utrudnień na sieci wynikających z prowadzonych prac remontowo-modernizacyjnych. Konkluzję tą Sąd I instancji wywiódł z szczegółowej analizy wskazanych przepisów prawa oraz art. 33 i 34 u.t.k. i § 6-15 rozporządzenia z 2009 r. Jak zasadnie zauważył Sąd I instancji z treści art. 32 ust.1 pkt 3 u.t.k. i § 19 regulaminu wprost wynika obowiązek zarządcy takiego opracowania regulaminu aby z niego wynikał sposób ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej. Posługując się pojęciem "sposobu ustalania opłat" ustawodawca jednak nie dał jego legalnej definicji. Sąd I instancji podzielił w tym zakresie wykładnię tego pojęcia dokonaną przez organ w tej sprawie. Z brzmienia art. 32 ust. 1 pkt 3 u.t.k. w zw. z § 19 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia wynika obowiązek zarządcy zamieszczenia w regulaminie przydzielania tras pociągów sposobu ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury w zakresie dotyczącym sposobu kalkulacji stawek oraz parametrów, które maja istotny wpływ na wysokość ponoszonych przez przewoźników opłat. Sąd I instancji zauważył, iż w przepisach ustawowych brak jest również precyzyjnego określenia – jakie informacje powinny składać się na tenże sposób. Uwzględniając dyspozycję art. 33 i art. 34 u.t.k. Sąd I instancji stwierdził, iż regulamin powinien zapewnić przewoźnikom możliwość uzyskania informacji w jaki sposób zarządca ustalił opłaty za korzystanie z infrastruktury kolejowej. "Przy uwzględnieniu wszystkich składników opłat, które szczegółowo wylicza art. 33 u.t.k. zgodzić się zatem należy z organem, że w sposobie ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej mieści się także metoda kalkulacji stawek oraz parametrów, które mają istotny wpływ na wysokość ponoszonych przez przewoźników opłat uwagi na to, że są one jej częściami składowymi. Zgodzić się należy również z Prezesem UTK, że Regulamin powinien zawierać także zasady przyznawania rekompensat w przypadku występowania utrudnień na sieci zarządcy wynikających z prowadzonych przez niego prac remontowo-modernizacyjnych. Przydzielane przez P. P.L.K. rekompensaty mają bowiem bezpośredni wpływ na wysokość opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej. Również w ocenie Sądu przewoźnicy kolejowi powinni dysponować wiedzą o sposobie ustalania rekompensat, gdyż maja one wpływ na sposób ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury". (s. 22-23 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Naczelny Sąd Administracyjny podziela ten pogląd Sądu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na twierdzeniu, że skarżącą powinna ujawnić informacje dotyczące metody kalkulacji stawek oraz wszelkich parametrów, które maja istotny wpływ na wysokość ponoszonych przez przewoźników opłat, podczas gdy w odniesieniu do tych informacji skarżąca podjęła niezbędne działania w celu zachowania ich poufności i opatrzyła je klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa uznając, że posiadają one wartość gospodarczą dla zarządcy infrastruktury i nie podlegają one ujawnieniu, pomieszczonego w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej. Art. 11 ust. 4 u.z.n.k. stanowi, iż: "tajemnicą przedsiębiorstwa są nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarcza, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności." Zatem aby uznać dane informacje za tajemnicę przedsiębiorstwa muszą być spełnione kumulatywnie trzy przesłanki: 1) są to informacje o charakterze technicznym, technologicznym, organizacyjnym przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarcza, 2) są to informacje nieujawnione do wiadomości publicznej, 3) przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w poufności. Zasadnie organ powołując się na stanowisko doktryny i judykatury, wskazał, iż do informacji, o których mowa jest w treści art. 11 ust. 4 u.z.n.k. zalicza się wiadomości dotyczące sposobów produkcji, planów technicznych, metod kontroli jakości, wzorów użytkowych i przemysłowych, patentowanych wynalazków, informacje związane z działalnością marketingową, z pozyskiwaniem surowców, organizowaniem rynków zbytu czy informacje odnoszące się do struktury organizacyjnej, zasad finansowania działalności, wysokości wynagrodzeń pracowników, poufne know-how o charakterze produkcyjnym i handlowym. Nie można natomiast w świetle regulacji art. 11 ust. 4 u.z.n.k. uznać za tajemnicę przedsiębiorstwa informacji, które mogą być uzyskane przez podmiot zainteresowany w zwykłej i dozwolonej drodze. Jak zasadnie podkreślił organ, a Sąd I instancji to zaakceptował, za informację, o której jest mowa w treści art. 11 ust. 4 u.z.n.k. należy w tej sprawie uznać informacje o planowanych kosztach w 2013 r. z tytulu dostępu do urządzeń zaopatrzenia w paliwo, planowanych kosztach remontów, czy też kosztach utrzymania infrastruktury kolejowej, bądź prowadzenia ruchu kolejowego. Jednak Prezes UTK nie nakazał w zaskarżonej decyzji zamieszczania takich informacji w spornym Regulaminie 2012/2013. Jak podkreślił Sąd I instancji: "Wymóg ujawnienia sposobu ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej w zakresie dotyczącym sposobu kalkulacji stawek oraz parametrów, które mają istotny wpływ na wysokość ponoszonych przez przewoźników opłat sprowadza się do ujawnienia zasad i czynników, które maja wpływ na kalkulację stawek. Prezes UKE nie nakazał zamieszczenia informacji dotyczących sposobu kalkulacji stawek w zakresie w jakim stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa P. P.L.K." (s. 23 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o treść art. 204 pkt 1 p.p.s.a.