II GSK 363/06

II GSK 363/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-05-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Bała
Kazimierz Brzeziński
Rafał Batorowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2348/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-04-12
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz (spr.) Sędziowie NSA Jan Bała Kazimierz Brzeziński Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. O. P.P.H.U. "S." w A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2348/05 w sprawie ze skargi K. Q. A.G. z siedzibą w E. (N.) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 września 2005 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. Oddala skargę kasacyjną 2. Zasądza od E. O. P.P.H.U. ,,S." w A. na rzecz K. Q. A.G. z siedzibą w E. (N.) kwotę 300 (trzystu) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2348/05, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. Q. AG z siedzibą w E. w N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 września 2005 r., nr [...], w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu oraz zasądził od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej kwotę tysiąca sześciuset piętnastu złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy.
Znak towarowy SHE został zgłoszony do rejestracji w dniu 6 września 1999 r. przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "S." O. E. z siedzibą w A. dla towarów w klasie 25, 35 i 40.
Decyzją z dnia 18 lutego 2003 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej udzielił prawa ochronnego na znak towarowy SHE o numerze R-142441, z pierwszeństwem od dnia 6 września 1999 r. Znak przeznaczony był do oznaczania towarów z klasy 25, 35 i 40. W dniu 30 stycznia 2004 r. do Urzędu Patentowego wpłynął sprzeciw [...] z siedzibą w N. w N. (której następcą prawnym jest K. Q. AG z siedzibą w E. w N.) wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy SHE, do którego uprawnionym było Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe S. E. O. z A.
Jako podstawę prawną sprzeciwu wskazano art. 246 w związku z art. 315 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 Nr. 49, poz. 508), dalej p.w.p. , oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), dalej u.z.t.. Zdaniem wnoszącego sprzeciw znak towarowy SHE o numerze R-142441 jest podobny w takim stopniu do znaku SHE o numerze IR-582168, zarejestrowanego z wcześniejszym pierwszeństwem na jego rzecz jako przeznaczonego, między innymi, do oznaczania odzieży, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Jednocześnie sprzeciwiający wskazywał na identyczność lub jednorodzajowość towarów oraz identyczność znaczeniową oraz fonetyczną przeciwstawionych znaków.
Uprawniony do znaku SHE uznał sprzeciw za bezzasadny i wystąpił z propozycją zawarcia ugody, w myśl której uprawniony zrezygnuje z oznaczania kolidujących towarów. W związku ze złożeniem do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej stosownego wniosku ograniczającego wykaz do wybranych towarów z klasy 25 uprawniony wystąpił o odroczenie rozprawy do czasu dokonania stosownych zmian oraz ustosunkowania się wnoszącego sprzeciw. Urząd Patentowy wniosku nie uwzględnił z uwagi na odmienne skutki prawne jakie wywołuje unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy oraz decyzja o wykreśleniu wybranych towarów z rejestru znaków towarowych.
Decyzją z dnia 13 września 2005 r., nr [...] wydaną w trybie postępowania spornego Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej unieważnił prawo ochronne na znak towarowy SHE o numerze R-142441 w części dotyczącej wybranych towarów z klasy 25 oraz usług z klas 35 i 40 (pkt1), a także zniósł wzajemnie między stronami koszty postępowania (pkt 2).
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że dla wypełnienia dyspozycji art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych konieczne jest spełnienie łącznie następujących przesłanek:
- jednorodzajowość towarów i usług do oznaczania których znaki te są przeznaczone,
- podobieństwo znaków towarowych.
Konsekwencją występującego podobieństwa towarów i znaków jest niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów i usług oznaczonych tymi znakami. Z powyższego przepisu wynika także, że nie każde podobieństwo pomiędzy znakami powoduje niedopuszczalność rejestracji znaku towarowego, lecz tylko podobieństwo w takim stopniu, które mogłoby wprowadzać odbiorców w błąd. Zdaniem Urzędu Patentowego w sprawie nie występuje identyczność ani jednorodzajowość towarów w pełnym zakresie, a zatem za istotne dla rozstrzygnięcia zostało uznane ustalenie, które towary są tożsame w przeciwstawionych znakach. Zasadniczą kwestią stało się ustalenie definicji hasła "odzież", którą zdaniem Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej należy rozumieć w sposób wąski, z wyłączeniem bielizny. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie, co podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w dotychczasowej praktyce wyżej wspomnianego organu, który nie stwierdza kolizji nieidentycznych znaków, jeśli te przeznaczone są do oznaczania odpowiednio odzieży i bielizny.
Za bezsporny uznano fakt, że przedmiotowe znaki nie są identyczne ale z uwagi na tożsamość niektórych towarów oraz usług zachodzi podobieństwo oznaczeń w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych, gdyż znaki te nie są na tyle zróżnicowane by wykluczyć niebezpieczeństwo wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów. W konsekwencji mogłoby to skutkować konfliktem interesów oraz budzić niepotrzebne wątpliwości, a podstawowym zadaniem znaku towarowego jest funkcja odróżniająca.
W tym stanie rzeczy Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej orzekł jak w osnowie zaskarżonej decyzji.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. Q. AG zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędną ocenę stanu faktycznego oraz zebranego w sprawie materiału dowodowego.
W uzasadnieniu skargi poniesiono, że Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej błędnie przyjął iż znak wskazany jako podstawa sprzeciwu, tj. znak towarowy SHE o numerze IR-582168, zarejestrowany w trybie Porozumienia Madryckiego, jest przeznaczony do oznaczania odzieży, nakryć głowy, obuwia, rękawiczek i pasków. W istocie, tzw. rejestracje międzynarodowe znaków towarowych nie zawierają wykazów towarów i usług w języku polskim, lecz jedynie w językach angielskim, francuskim i hiszpańskim. W przedmiotowej sprawie, znak SHE o numerze IR-582168 zarejestrowany jest dla następujących towarów ( w wersji angielskiej): clothing, headwear, boots, shoes, gloves and belts. W sprzeciwie zamieszczone zostało tłumaczenie słowa clothing jako ubranie, bo nie było wątpliwości, iż wszystkie towary zawarte w klasie 25 wykazu towarów znaku SHE o numerze R-142441, są ubraniami. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej w zaskarżonej decyzji stwierdził jednak, iż do ubrań (czy też odzieży) nie zalicza się bielizna. Z twierdzeniem takim skarżąca się nie zgodziła, podobnie jak z oceną organu, iż pod pojęciem odzieży należy rozumieć wierzchnie elementy ubioru.
Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i o przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu Rzeczypospolitej Polskiej do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Po rozpoznaniu sprawy Sąd podkreślił, że Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej działając na podstawie art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. rozstrzyga sprawę o unieważnienie prawa ochronnego lub prawa z rejestracji na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny. Sąd zaznaczył, że organ winien rozpatrzyć sprawę unieważnienia znaku na podstawie złożonego sprzeciwu i był związany jego treścią tak co do zarzutów, jak i ich przedmiotowego zakresu. Ze sprzeciwu jednoznacznie wynika, że został on wniesiony od decyzji Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lutego 2003 r. Mocą tej decyzji udzielono ochrony na sporny znak towarowy przeznaczony do oznaczania towarów i usług w klasach 25, 35 i 40. Zdaniem Sądu organ nie rozstrzygnął jednak sprawy w należnym zakresie, ponieważ z decyzji wynika, iż prawo ochronne zostało unieważnione w części dotyczącej wymienionych w osnowie decyzji towarów z klasy 25, wśród których nie wymieniono bielizny i bielizny osobistej. Z powyższego Sąd wywnioskował, że co do tych towarów Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej sprzeciwu nie rozpoznał w sposób określony przepisami p.w.p. i przepisami k.p.a. Sąd przyznał, że organ w uzasadnieniu decyzji przedstawił swoje stanowisko co do tego, że "odzież" nie obejmuje bielizny, co wydaje się wskazywać na to, iż Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej uznał zarzuty sprzeciwu w zakresie tej części towarów za bezzasadne. Jednakże chociaż uzasadnienie decyzji jest jej integralną częścią, to jednak rozstrzygnięcie powinno być zawarte w osnowie decyzji i decyzja ta wraz z uzasadnieniem podlega ocenie Sądu. Podsumowując stwierdził, że przyjęty przez organ zakres rozstrzygnięcia sprawy stanowi o tym, iż jest ono dla skarżącego niekorzystne, bo organ nie rozstrzygnął o całości żądania i zarzutów podniesionych w sprzeciwie, uniemożliwiając tym samym sądową kontrolę prawidłowości przeprowadzonego postępowania, ponieważ Sąd kontroluje zaskarżoną decyzję i ocenie poddaje zarzuty odnoszące się do rozstrzygnięcia, a w tym zakresie rozstrzygnięcia brak.
Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "S." E. O. wniosło od powyższego wyroku skargę kasacyjną.
Zaskarżając wyrok w całości strona zarzuciła, że został on wydany z naruszeniem:
1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., a w szczególności art. 141 § 4 p.p.s.a. przez to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 kwietnia 2006 r. nie ustosunkował się do stanowiska wnoszącego skargę kasacyjną (PPHU "S." E. O.), zawartego w piśmie procesowym z dnia 25 marca 2006 r. (wraz z załącznikami) i powtórzonego podczas rozprawy w dniu 30 marca 2006 r. Zdaniem strony skarżącej efektem pominięcia pisma procesowego z dnia 25 marca 2006 r. jest wyrok, który uchylając w całości zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 września 2005 r., znacznie wykracza poza żądanie uczestnika postępowania (K. Q. AG). Ponadto wnosząca skargę kasacyjną twierdzi, że według protokołu z rozprawy z dnia 30 marca 2006r. uczestnik postępowania (K. Q. AG) żądał unieważnienia znaku towarowego "SHE" (nr R-142441) tylko i wyłącznie w części dotyczącej "bielizny";
- art. 113 § 1 i art. 133 §1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie w wyroku całego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, czyli nie spełnienie przez Sąd funkcji kontrolnej nad działalnością administracji publicznej, jak tego wymaga art. 3 § 1 p.p.s.a.,
- art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie w wyroku okoliczności wykraczających poza akta sprawy oraz znajdujące się w nich dowody
2. przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj.:
- art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 o znakach towarowych, polegające na błędnej interpretacji, wskutek wadliwie rozumianej normy prawnej odniesionej do bezspornego stanu faktycznego sprawy. Strona skarżąca podniosła, że samo oznaczenie nie jest znakiem towarowym, ale w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o znakach towarowych staje się nim z chwilą związania go z towarem, w sposób pozwalający indywidualizować go na podstawie jego pochodzenia (R. Skubisz: "Prawo znaków towarowych, .... str. 32, 33). Należy przede wszystkim udowodnić, że międzynarodowy znak towarowy SHE nr IR-582168 jest związany z towarem w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o znakach towarowych, czego K. Q. AG zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną nie wykonał. Powyższe zagadnienie było przedmiotem pisma z dnia 25 marca 2006 r., do którego Sąd nie odniósł się w wyroku.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. Q. AG wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz ustosunkowała się do zarzutów oraz twierdzeń strony skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach : 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Ponieważ składające się na podstawy kasacyjne zarzuty wyznaczają granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, istotne znaczenie ma należyte ich sformułowanie. W szczególności, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r. , OSK 421/04, LEX nr 146732 ).W niniejszej sprawie przedstawienie tego rodzaju uwag jest o tyle konieczne, że składające się na podstawy kasacyjne zarzuty tylko w niewielkim zakresie odnoszą się do zasadniczego powodu rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, który uchylił zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego RP jako dotkniętą wynikającą z naruszenia przepisów postępowania wadą uniemożliwiającą kontrolę jej legalności w zakresie dotyczącym istoty sporu pomiędzy stroną skarżącą a uczestnikiem postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mianowicie uznał, że Urząd Patentowy RP nie rozpoznał sprawy w całości, to jest w granicach wyznaczonych zakresem sprzeciwu odpowiadającego wnioskowi wszczynającemu postępowanie sporne. Zagadnienia tego nie wydaje się do końca dostrzegać autor skargi kasacyjnej twierdząc, że Urząd Patentowy RP odmówił unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy SHE w części dotyczącej towarów z klasy 25 innych niż wymienione w pkt 1 decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego. Tymczasem w rozstrzygnięciu decyzji brak sformułowania odpowiadającego sugerowanej w skardze kasacyjnej treści.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności Naczelny Sad Administracyjny stwierdza, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Aczkolwiek w przepisie tym mowa, że uzasadnienie wyroku powinno obejmować, między innymi, zwięzłe przedstawienie stanowiska stron, nie oznacza to by obowiązkiem sądu było odnotowywanie treści wszelkich pism procesowych, a tym bardziej opisywanie dołączonych załączników. Działanie takie może być celowe w przypadku istotnego związku pism z przyjętymi przez sąd przesłankami rozstrzygnięcia, w żadnym jednak przypadku zaniechanie takiej metody sporządzania uzasadnienia nie stanowi naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy.
Zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 113 § 1 i art. 131 § 1 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. wywodzą się z przedstawienia dwóch tez. Pierwsza z nich sprowadza się do twierdzenia, że sprzeciw wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy SHE, do którego uprawnionym było Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe S. E. O. z A., odnosił się jedynie do części praw ochronnych przysługujących uprawnionemu celem oznaczania niektórych towarów z klasy 25, w związku z czym Urząd Patentowy RP rozpatrzył sprawę w granicach sprzeciwu. Druga teza polega na przypisaniu treści pisemnych i ustnych oświadczeń strony skarżącej woli zaskarżenia decyzji jedynie w części dotyczącej prawa ochronnego związanego z oznaczaniem jednego tylko z wielu towarów nieobjętych punktem 1 decyzji . Na poparcie tych tez przedstawia się szerokie wywody dotyczące powiązania znaków towarowych z oznaczaniem ściśle wyodrębnionych towarów.
Co do obu tez uprawnione jest twierdzenie, że strona wnosząca skargę kasacyjną w sposób nieuprawniony przypisuje nadmierne znaczenie fachowej terminologii wywodzącej się ze ściśle prawnego lub prawniczego języka stosowanego w unormowaniach i doktrynie prawa własności przemysłowej. Twierdzi mianowicie, że jeśli strona używa określenia towaru to należy opis taki odnosić wyłącznie do towaru dalece skonkretyzowanego, mimo, że w języku potocznym zakres znaczenia opisu jest szerszy. Wychodząc z takiego założenia wywodzi, że jeśli w pismach i oświadczeniach składanych w toku postępowania spornego i sądowoadministracyjnego mowa o "bieliźnie" to wnioski strony nie dotyczą już bielizny osobistej, halek, bielizny wchłaniającej pot i innych towarów niewymienionych w pkt 1 decyzji, do których oznaczania przysługiwały przedsiębiorstwu "S." prawa ochronne.
Treść sprzeciwu wyznaczająca zakres postępowania spornego wyraźnie wskazuje, że odnosi się on do całości decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy przeznaczony do oznaczania towarów i usług w klasach 25, 35 i 40. Z uzasadnienia sprzeciwu nie wynika, by ograniczał się do oznaczania niektórych tylko towarów. Wobec stanowiska uprawnionego wyrażającego gotowość ograniczenia uprawnień, istotną stała się kwestia oznaczania towarów niestanowiących wąsko rozumianych "ubrań", skrótowo i zgodnie z potocznym rozumieniem słowa określanych jako "bielizna". Stąd też przypisywanie woli ograniczania żądań, w tym sprzeciwu, nie znajduje uzasadnienia.
Wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga jako przedmiot zaskarżenia wyraźnie wskazuje całą decyzję Urzędu Patentowego RP. Z przedstawionych już powodów nie można stronie przypisywać woli cofnięcia skargi w części tylko dlatego, że używa słowa "bielizna" zamiast wymienienia całego szeregu szczegółowo określonych towarów. Na rozprawie nie padło żadne stwierdzenie odpowiadające oświadczeniu o cofnięciu skargi w jakiejkolwiek części. Pełnomocnik skarżącego stwierdził jedynie tyle, że kwestionuje rozstrzygnięcie co do "bielizny". Sąd pierwszej instancji wykazał, że strona skarżąca zarzucała, między innymi, dostrzeżoną przez Sąd wadliwość decyzji.
Zaznaczenia wymaga, ze zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stąd też fakt podnoszenia zarzutów dotyczących jedynie oznaczania "bielizny" nie stanowiłby przeszkody do uchylenia decyzji z innych powodów.
Wskazana wadliwość decyzji jest tego rodzaju, że nie istnieje możliwość pozostawienia w obrocie rozstrzygnięcia o unieważnieniu w części prawa ochronnego ( pkt 1 decyzji ) poprzez uchylenie decyzji w części. Niekompletność rozstrzygnięcia stanowi o jego niezgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Nie istnieje przy tym rozstrzygnięcie mogące podlegać uchyleniu jako część decyzji.
Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia prawa materialnego. Sąd pierwszej instancji bowiem ani nie dokonał wykładni ani nie stosował art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. Stwierdzając daleko idące naruszenie przepisów postępowania nie tylko nie miał obowiązku ale wręcz nie powinien wypowiadać się w tym zakresie. Jakakolwiek ocena byłaby przedwczesna zważywszy, że nie jest znany sposób rozstrzygnięcia sprawy w znacznej części. Z tego też powodu nie byłaby uprawniona ocena argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Z wymienionych powodów skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego oparte jest na art. 204 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 12 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych ( Dz. U. nr 212, poz. 2076).