VI SA/Wa 511/06

VI SA/Wa 511/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-05-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /sprawozdawca/
Andrzej Wieczorek
Pamela Kuraś-Dębecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2006 r. sprawy ze skargi [...] "R." sp. j. [...]z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2005r. na drodze krajowej nr [...] m. [...]zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] nr rej. [...] stanowiący własność [...] "R." Spółki Jawnej [...] z siedzibą w Z. Spółka posiadała zaświadczenie
o wykonywaniu transportu drogowego na potrzeby własne. W pojeździe znajdowała się załoga dwuosobowa kierowców. W chwili zatrzymania pojazd kierowany był przez kierowcę R. K., który do kontroli okazał wyłącznie wykresówkę z dnia [...] lutego 2005r. Stwierdzono natomiast brak wykresówek tego kierowcy
z dni [...] i [...] lutego 2005r. oraz z dnia [...] stycznia 2005r. i z ostatniego dnia poprzedzającego tygodnia lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia
w tych dniach pojazdu. Drugi z kontrolowanych kierowców Z. N. okazał do kontroli wykresówki z dnia [...],[...] stycznia 2005r. oraz z dni [...],[...] lutego 2005r. Stwierdzono natomiast brak dwóch tarcz tj. z dnia [...] stycznia 2005r. oraz
[...] lutego 2005r. Kierowca nie okazał jednocześnie dokumentów potwierdzających nieprowadzenie pojazdu w dniach, za które nie okazał wykresówek. Ustalono ponadto, iż zainstalowany w pojeździe tachograf umożliwiał rejestrację czasu pracy wyłącznie jednego kierowcy , mimo że załoga była dwuosobowa.
W związku z ustaleniami poczynionymi w trakcie powyższej kontroli, pismem [...] lutego 2005r. zawiadomiono [...] "R." Spółkę Jawną [...] z siedzibą
w Z. o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu, zobowiązując do nadesłania odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego oraz umów o pracę zawartych z kontrolowanymi kierowcami tj. R. K. i Z. N. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia [...] lutego 2005r. Spółka "R." wyjaśniła, iż z kierowcą R. K. zawarta została umowa zlecenie na zastępstwo samochodu w dniu [...] lutego 2005r. Kierowca ten miał pomagać w załadunku i w razie konieczności zastąpić drugiego z kierowców. Natomiast kierowca Z. N. prowadzi działalność gospodarczą
i w ramach tej działalności świadczy usługi transportowe dla spółki "R.". Jednocześnie strona zwróciła uwagę na brak możliwości posiadania przez kierowców wykresówek z dni [...] stycznia 2005r. i [...] lutego 2005r., gdyż w tym okresie samochód nie był użytkowany i pozostawał na terenie firmy. Do wyjaśnień załączono odpis umowy zlecenie zawartej pomiędzy spółką "R.", a kierowcą R. K.. Ponadto w dniu [...] marca 2005r. strona przesłała odpis umowy na świadczenie usług transportowych zawartej ze Z. N.
Jednocześnie o złożenie stosownych wyjaśnień odnośnie formy zatrudnienia w spółce "R." [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zwrócił się do Z. N., który pismem z dnia [...] marca 2005r. poinformował iż jego współpraca ze spółką "R." polega na przede wszystkim na kierowaniu pojazdami, zaopatrywaniu firmy w surowce i sprzedaży akwizycyjnej.
Na podstawie poczynionych w trakcie kontroli ustaleń, a także zebranego materiału dowodowego decyzją z dnia [...] maja 2005r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art.93 ust.1, art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 , ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r.o transporcie drogowym ( tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 204 poz. 2088 ) oraz lp.1.1.1; lp.1.11.11 pkt 1 lit. b i lp.1.11.7 ust.2 załącznika do wskazanej ustawy nałożył na [...] "R." Spółkę Jawną [...] z siedzibą w Z. karę pieniężną w łącznej kwocie 11.200 zł
( jedenaście tysięcy dwieście złotych) z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz za nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, a także za zainstalowanie przyrządu kontrolnego, który nie odpowiadał przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż mimo posiadania przez stronę zaświadczenia na przewozy własne, wykonywany w dniu [...] lutego 2005r. przewóz pojazdem stanowiącym własność spółki "R." nie spełniał ustawowych warunków określonych w art. 4 ust.4 ustawy o transporcie drogowym, a mianowicie nie był wykonywany przez pracownika przedsiębiorcy, ale osobę zatrudnioną na umowę zlecenie, a więc nie w systemie pracowniczym. Dlatego też spółka powinna posiadać licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy.
W trakcie kontroli, bezspornie ustalono także, iż zainstalowany w pojeździe przyrząd kontrolny przystosowany jest do rejestrowania pracy wyłącznie jednego kierowcy w sytuacji gdy załoga była dwuosobowa, czym naruszono przepisy Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym ( Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985) określone w załączniku 1 rozdział III lit. C pkt 4, Litera F pkt 1-5. Spółka naruszyła ponadto art. 15 ust. 7 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym na żądanie upoważnionego funkcjonariusza kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia w którym kierowała pojazdem. W trakcie przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2005r. w sposób nie budzący wątpliwości ustalono brak wykresówek z wymienionych w protokole dni, czego konsekwencją było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości określonej pod pozycją lp.1.11.11. pkt 1 lit. b.
Pismem z dnia [...] czerwca 2005r. [...] "R." Spółka Jawna [...] z siedzibą
w Z. reprezentowana przez radcę prawnego J. H. złożyła odwołanie od powyższej decyzji co do kwoty 9.200 zł. W odwołaniu zarzucono decyzji naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r o transporcie drogowym
tj. art.92 ust. 1i ust. 4 oraz lp.1.1.1 załącznika do ustawy w zakresie kary 8.000 zł oraz art.92 ust.1 pkt 2 i 6 i art.92 ust 4 orz lp.1.1.11.ust1 lit.b w zakresie kwot 400 zł i 80 zł. W uzasadnieniu wskazano, iż spółka użytkuje skontrolowany pojazd pomocniczo
w stosunku do podstawowej działalności jaką się zajmuje, a mianowicie prowadzi hurtownię odzieży. Jej zdaniem niezależnie od nazwy umowy zawartej z kierowcą R. K. faktycznie była to umowa o pracę. Kierowca ten wykonywał pracę polegającą na prowadzeniu pojazdu na rzecz i pod kierownictwem spółki,
w miejscu i czasie przez nią wskazanym. Dlatego też nie można mówić
o wykonywaniu przez spółkę w dniu kontroli transportu drogowego, ale przewozu na potrzeby własne , a tym samym niezasadne jest obciążenie strony karą pieniężną w wysokości 8.000 zł za brak licencji na wykonywanie transportu drogowego. Spółka "R." zakwestionowała również część decyzji mocą której nałożono na nią karę pieniężną za brak wykresówek przez kontrolowanych kierowców. Spółka podniosła, iż niemożliwym było okazanie wykresówek z dni [...] stycznia 2005 r. oraz [...] lutego 2005r. albowiem w tych dniach samochód nie był użytkowany.
Po rozpoznaniu odwołania [...] "R." Spółki Jawnej [...] z siedzibą w Z, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia
14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz.1071 z późn. zm.) art.5 ust. 1, art.87 ust.1, art. 92 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i lp.1.1.1 , lp.1.11.11.pkt 1 lit.b załącznika do wymienionej ustawy oraz art. 15 ust.7, rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 , a także art. 31 ust.1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego wykonywany w dniu kontroli przejazd pojazdem stanowiącym własność spółki "R." nie spełniał warunków koniecznych do uznania go za przejazd na potrzeby własne, albowiem nie został spełniony warunek wykonywania przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracownika. Jednocześnie organ definiując pojęcie pracownika odwołał się do definicji zawartej w art. 2 kodeksu pracy, zgodnie z którą pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę . Prowadzący kontrolowany pojazd kierowca R. K.zatrudniony był natomiast na podstawie umowy zlecenie. Zdaniem organu na uwzględnienie nie zasługują również wyjaśnienia spółki odnośnie braku wykresówek, albowiem zapis z przyrządu pomiarowo – kontrolnego jest rejestracją przebiegu dnia pracy kierowcy, a nie pojazdu. Bez znaczenia zatem jest fakt nieużytkowania pojazdu w określonych dniach, nie wyklucza to bowiem możliwości prowadzenia przez kierowcę innego samochodu.
W skierowanej w dniu [...] lutego 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze - [...] "R." Spółka Jawna [...] z siedzibą w Z. reprezentowana przez radcę prawnego J. H. wniosła o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005r. i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. Strona zarzuciła niewłaściwe i niepełne wyjaśnienie sprawy przez organ odwoławczy, który oparł się jej zdaniem wyłącznie na materiale dowodowym zebranym przez organ I instancji oraz błędną ocenę zebranego materiału dowodowego. Zarzuciła również nieuzasadnione przyjęcie przez organ II instancji, iż złożyła odwołanie jedynie co do nałożenia na nią kary pieniężnej w wysokości 8000 zł. Spółka ponowiła zarzuty zawarte w odwołaniu
z dnia [...] czerwca 2005 r. W jej ocenie w umowie zawartej między skarżącym,
a kierowcą R. K. występują wszelkie elementy niezbędne do uznania tego stosunku za stosunek pracy. Na poparcie swojego stanowiska strona powołała się na bogate orzecznictwo Sądu Najwyższego zgodnie, z którym niezbędnym warunkiem zakwalifikowania umowy jako umowy o pracę jest ustalenie, że cechy umowy o pracę mają charakter przeważający. Zdaniem skarżącej użycie w umowie zawartej z kierowca R. K., a spółką "R." nazwy "umowa zlecenie" nie może stanowić jedynej i wyłącznej przesłanki do stwierdzenia jaki w istocie zawarty został stosunek prawny pomiędzy tymi osobami, a art. 22 § 1¹ kodeksu pracy nakazuje wręcz obligatoryjnie kwalifikowanie wszelkich umów spełniających przesłanki z art.22 § 1 jako umowy o pracę. Wobec tego transport z dnia [...] lutego 2005r. spełniał wszystkie przesłanki transportu drogowego na potrzeby własne i brak było podstaw do żądania od spółki licencji na wykonywanie transportu drogowego. Skarżąca ponownie zakwestionowała prawidłowość obciążenia jej karą za nieokazanie podczas kontroli przez kierowców wykresówek z dnia [...] stycznia 2005r. oraz [...] lutego 2005r. albowiem w tych dniach samochód nie był przez firmę użytkowany.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w kwestii interpretacji pojęcia pracownik przy definiowaniu przewozów wykonywanych przez przedsiębiorcę na potrzeby własne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005r. nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału
w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie
z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).
W przedmiotowej sprawie organy obu instancji uznały, iż wykonywany w dniu [...] lutego 2005r. przejazd pojazdem marki [...] o nr rej. [...] prowadzony przez kierowcę R. K., będący własnością [...] "R." Spółki Jawnej [...] z siedzibą w Z., nie spełniał przesłanek niezarobkowego przewozu na potrzeby własne określonych w art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i z tego tytułu obciążyły skarżącą karą pieniężną w wysokości 8.000 zł (osiem tysięcy złotych) za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Zgodnie z treścią powołanego przepisu niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:
a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,
b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,
c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,
d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej
w zakresie usług turystycznych.
Zatem dla uznania przewozu za przejazd na potrzeby własne konieczne jest spełnienie wszystkich wskazanych powyżej przesłanek. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi wyjaśnienie, czy w zaistniałych okolicznościach prowadzenie pojazdu przez kierowcę zatrudnionego na podstawie umowy cywilnoprawnej wypełnia dyspozycję art. 4 ust. 4 pkt a) powołanej ustawy tj. prowadzenia pojazdu przez pracownika przedsiębiorcy, a co za tym idzie pozwala na przyjęcie, iż wykonywany w dniu [...] lutego 2005r. przewóz spełniał wszystkie warunki dla uznania go za niezarobkowy przewóz na potrzeby w własne. Organy I i II instancji definiując pojęcie pracownika odwołały się do definicji zawartej w art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy zgodnie z którą pracownikiem jest osobą zatrudniona na podstawie umowy o pracę , powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Tym samym zdaniem organów zatrudnienie kierowcy R. K. na podstawie umowy zlecenie, a więc umowy cywilnoprawnej nie pozwala na przyjęcie, iż był pracownikiem skarżącego, a przewóz stanowił przewóz na potrzeby własne.
W ocenie sądu powyższe stanowisko jest uzasadnione i znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 18.10.1994r. K 2/94; OTK 1994/2/36 podkreślił, iż kodeksom przysługuje szczególne miejsce w systemie prawa ustawowego i dlatego terminy i pojęcia używane przez kodeksy traktuje się jako wzorcowe i istnieje domniemanie, iż inne ustawy nadają im takie samo znaczenie. Jest niesporne, że zarówno aksjologia, jak i technika tworzenia prawa traktuje kodeksy w sposób szczególny. Również Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 15 stycznia 1993 r. (III ARN 89/32, POP 1393/4/70) wyraził pogląd, że "uznaną regułą wykładni jest odstępowanie od potocznego znaczenia słów i pojęć, gdy ustawodawca słowa lub pojęcia (terminy) definiuje w języku prawnym, tworząc tzw. definicje normatywne."
Takie też rozwiązanie przyjęły organy obu instancji, uznając iż skoro ustawodawca nie posłużył nie zdefiniował pojęcia pracownik na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym - zasadne jest odwołanie się do legalnej definicji pojęcia pracownika sformułowanej w kodeksie pracy. Strona skarżąca podnosiła, iż mimo zawarcia z kierowcą umowy zlecenie faktycznie strony łączył stosunek pracy w rozumieniu art. 22 kodeksu pracy, albowiem zatrudniony kierowca był podporządkowany skarżącej w zakresie wykonywanych obowiązków, wykonując pracę na rzecz i pod kierownictwem spółki. Zdaniem skarżącej łączący ją z kierowcą R. K. stosunek prawny, zawierał wszystkie istotne elementy dla zakwalifikowania go jako stosunku pracy, a zawartej umowy jako umowy o pracę.
W tym miejscu podkreślić należy, iż Sąd nie przesądza jaki faktycznie rodzaj stosunku prawnego łączył skarżącego i kierowcę R. K. , albowiem jak podkreśla się w orzecznictwie "zasada swobody umów, obowiązująca także
w prawie pracy zgodnie z art. 3531 k.c. w związku z art. 300 k.p., pozwala stronom swobodnie ukształtować stosunek prawny, w ramach którego ma być wykonana praca. O rodzaju zawartej umowy rozstrzyga więc przede wszystkim zgodna wola stron" (wyrok Sądu Najwyższego z dnia2004.10.07, II PK 29/04,OSNP 2005/7/97; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2000.04.13, I PKN 594/99 OSNP 2001/21/637). Jednakże ocena charakteru prawnego łączącego strony , która musi być poprzedzona ustaleniem zarówno treści oświadczeń woli, złożonych przez strony przy zawieraniu umowy, jak i celu i zamiaru, a także treści ukształtowanego w ten sposób stosunku prawnego nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z zebranego natomiast materiału dowodowego, jak i wyjaśnień skarżącej spółki składanych w toku postępowania administracyjnego wynikało iż strony łączy właśnie umowa zlecenie.
Ponadto w ocenie Sądu, tak precyzyjne określenie warunków jakim ma odpowiadać przewóz na potrzeby własne miało na celu z jednej strony opisanie sytuacji, w której przedsiębiorca realizuje nieodpłatnie na własne potrzeby, jako działalność pomocniczą w stosunku do podstawowej działalności nie wykonując go w celach zarobkowych i dlatego nie musi ubiegać się o licencję na wykonywanie transportu drogowego, z drugiej natomiast zapobiec sytuacjom gdy osoba pod pozorem wykonywania przewozów na potrzeby własne w rzeczywistości świadczy usługi transportowe. Tym samym przyjąć należy, iż również na przedsiębiorcy, który bez konieczności uzyskiwania licencji może przewozić wyprodukowane, wynajęte ,wydzierżawione czy też przez siebie zakupione towary - ciąży obowiązek szczególnego przestrzegania warunków jakim ustawodawca obwarował wykonywanie przewozów na potrzeby własne.
Bezsporne w sprawie jest również nieokazanie przez kontrolowanych kierowców podczas kontroli w dniu [...] lutego 2005r. wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu. Powyższe stanowiło naruszenie art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 zgodnie z którym kontrolowany kierowca okazuje na żądanie upoważnionego funkcjonariusza wykresówki za bieżący tydzień jak i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia co skutkowało nałożeniem na stronę kary pieniężnej w wysokości określonej pod pozycją lp. 1.11.11 pkt 1 lit. b złącznika do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym. Na treść rozstrzygnięcia organów administracji nie mógł mieć wpływu fakt nieużytkowania w dniach [...] stycznia 2005r. i [...] lutego 2005r. kontrolowanego pojazdu, albowiem wykresówka rejestruje czas pracy kierowcy, a nie użytkowanego pojazdu.
Mając to na uwadze Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny i nie poparty dowodami obciążyły skarżąca karą pieniężną w wysokości 9.200 zł. Wbrew twierdzeniom strony w takim zakresie rozpoznane zostało jej odwołanie do decyzji z dnia [...] maja 2005r.
Ponadto Główny Inspektor Transportu Drogowego nie dopuścił się – w ocenie Sądu – obrazy art. 136 kodeku postępowania administracyjnego zgodnie
z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. A zatem wybór przeprowadzenia ewentualnego uzupełniającego postępowania dowodowego pozostawiony został organowi odwoławczemu. Jeżeli zdaniem organu odwoławczego sprawa została wyjaśniona (przez organ I instancji) to powinien on sprawę ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć. Nieuzasadniony jest zatem zarzut strony odnośnie naruszenia przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego powołanego przepisu, ponieważ oparł się on bowiem na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji. Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w stosunku do skarżącej spółki były ustalenia kontroli z dnia [...] lutego 2005r. przeprowadzonej przez funkcjonariuszy inspekcji drogowej. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego zdaniem Sądu nie budzi zastrzeżeń, gdyż zbadane zostały wszystkie okoliczności faktyczne sprawy. Uznając, więc sprawę za dostatecznie wyjaśnioną Główny Inspektor Transportu Drogowego organ rozstrzygnął sprawę ustosunkowując się do wszystkich żądań strony zawartych w odwołaniu.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.