II GSK 34/06

II GSK 34/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Sulimierski
Maria Myślińska
Stanisław Biernat /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne
Koncesje
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 163/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-07-27
Skarżony organ
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok w części i oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Biernat (spr.) Sędziowie NSA Jerzy Sulimierski Maria Myślińska Protokolant Katarzyna Warchoł po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 163/05 w sprawie ze skargi T. P. Spółki Akcyjnej w W. na decyzję Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 15 listopada 2004 r. nr [...], w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok: a) w pkt 1 w części uchylającej decyzję Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 15 listopada 2004r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 27 lutego 2004 r. nr [...] w zakresie dotyczącym pkt IX z wyjątkiem zastrzeżenia nr 1; b) w pkt 2 lit. a); - i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. 2. w pozostałym zakresie oddala skargę kasacyjną. 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 27 lipca 2005 r. (VI SA/Wa 163/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. P. S.A. (dalej: T. P.) na decyzję Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: KRRiT) z 15 listopada 2004 r., nr [...], w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego, w pkt 1/ uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Przewodniczącej KRRiT z 27 lutego 2004 r., Nr [...] w punktach III, VI, IX, XVI. W pkt 2/ wyroku zostały uchylone również uchwały KRRiT: z 26 listopada 2003 r., Nr [...] w punkcie IV, z 12 lutego 2004 r., Nr [...] w punktach II i V, z 14 maja 2004 r., Nr [...] i z 26 sierpnia 2004 r., Nr [...].
Z akt sprawy wynika następujący stan sprawy.
W dniu 18 marca 2003 r. Przewodniczący KRRiT w porozumieniu z Prezesem Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (dalej: URTiP), działając na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 10, poz. 1114 ze zm., dalej: u. rtv., ogłosił informację o możliwości udzielenia koncesji na rozpowszechniania programu telewizyjnego, ustalając, że zainteresowane podmioty mogą składać wnioski o udzielenie koncesji do 18 kwietnia 2003 r.
T. P. jako jedyna odpowiedziała na powyższe ogłoszenie. Wraz z wnioskiem o uzyskanie koncesji złożyła szereg załączników, m.in. określających przewidywaną zawartość tematyczną programu.
Uchwałą z 26 listopada 2003 r., Nr [...] KRRiT, na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 3 oraz art. 37 ust. 1-3a u. rtv., postanowiła udzielić T. P. koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "P." po otrzymaniu od Prezesa URTiP postanowienia w zakresie art. 37 ust 1 pkt 3 lit a-f u. rtv. oraz wydaniu odrębnej uchwały KRRiT dotyczącej szczegółowych warunków koncesyjnych.
Postanowienie Prezesa URTiP wymagane przez powyższą uchwałę zostało wydane 18 stycznia 2004 r.
Uchwałą z 12 lutego 2004 r., Nr [...] KRRiT na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 3 u. rtv. uszczegółowiła warunki koncesji dla T. P. na nadawanie programu telewizyjnego. KRRiT wskazała zakres tematyczny oraz zakres czasowy emitowania poszczególnych kategorii programów. Organ określił także obowiązki T. P. informowania Przewodniczącego KRRiT o ewentualnych zmianach w jej strukturze kapitałowej lub uzyskania na nie zgody. Wyznaczył również okres obowiązywania koncesji.
Decyzją z 27 lutego 2004 r., Nr [...] Przewodnicząca KRRiT działając na podstawie art. 33 ust. 2, 3, art. 36 ust. 1 oraz art. 37 ust. 1-3 u. rtv. w związku z art. 104 i 107 k.p.a., po porozumieniu z Prezesem URTiP w zakresie technicznych warunków rozpowszechniania oraz w wykonaniu uchwał KRRiT Nr [...] z 26 listopada 2003 r. oraz Nr [...] z 12 lutego 2004 r., postanowiła udzielić T. P. koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego o charakterze uniwersalnym pod nazwą "P." przeznaczonego do powszechnego odbioru. Przewodnicząca KRRiT wskazała, że program będzie zawierał różne gatunki i formy telewizyjne oraz różnorodną problematykę. Wyznaczyła, tak jak w powołanej uchwale KRRiT, wymiar czasowy poszczególnych gatunków i form telewizyjnych w przedziale tygodniowym. Opisała także strukturę kapitałową spółki i określiła obowiązki informacyjne wynikające z ewentualnych zmian tej struktury. Stwierdziła, że uprawnienia wynikające z przedmiotowej koncesji nie mogą być przenoszone, a wypadku łączenia, podziału lub innego rodzaju przekształcenia uprawnienia te mogą przejść na inny podmiot za zgodą Przewodniczącego KRRiT. T. P. została również zobowiązana do składania corocznie sprawozdania finansowego. W decyzji koncesyjnej organ postanowił o zarezerwowaniu 63 kanałów wymienionych w decyzji, przeznaczonych do rozpowszechniania programu w sposób rozsiewczy naziemny, z zastrzeżeniem, że w przypadku powodowania zakłóceń stacje zostaną wyłączona (zastrzeżenie nr 1 w pkt IX). Dodatkowo organ ustalił, że stacja w S. będzie użytkowana do czasu uruchomienia stacji dużej mocy w O. w tym samym kanale (zastrzeżenie nr 2 w pkt IX). Koncesja została udzielona na okres od dnia 3 marca 2004 r. do dnia 2 marca 2014 r.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że oferta programowa wskazana przez T. P. ma charakter uniwersalny i zapisane w koncesji wymagania programowe nie wykraczają poza zadania, jakie postawiła sobie T. P. proponując projekt programu. Zdaniem Przewodniczącej KRRiT dotychczasowy dziesięcioletni okres działalności stacji telewizyjnej prowadzonej przez T. P. umożliwił weryfikację deklaracji złożonych we wniosku o koncesję i pozytywną ocenę realizacji inwestycji w zakresie bazy produkcyjnej, postprodukcyjnej oraz emisji sygnału. Organ podkreślił, że założenia zawarte we wniosku o koncesję złożonym w 1993 r. zostały wypełnione z dużym wyprzedzeniem czasowym i jakościowym. Zdaniem Przewodniczącej KRRiT, T. P. posiada w pełni wyposażoną bazę techniczną w sferze produkcji, postprodukcji i emisji sygnału, a stacja telewizyjna jest wyposażona w systemy i sprzęt technologiczny odpowiadający standardom aktualnej techniki światowej. Organ ocenił również pozytywnie zdolność finansową do prowadzenia stacji telewizyjnej przez T. P. Podkreślił, że zostały przedłożone wszystkie wymagane dokumenty: bilanse i rachunki wyników za lata 2001-2002, sprawozdania zarządu i opinie biegłych rewidentów oraz sprawozdanie o przychodach, kosztach i wyniku finansowym za I półrocze 2003 r. Zostały załączone również opinie bankowe, zaświadczenia z urzędów skarbowych o niezaleganiu z podatkami oraz z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o niezaleganiu z opłatą składek. Zdaniem organu, T. P., realizując konsekwentnie przyjęte założenia, może dysponować środkami finansowymi potrzebnymi do realizacji założeń inwestycyjnych uwzględnionych we wniosku, a stopień zaawansowania oraz zgromadzony majątek T. P. pozwalają na kontynuację działalności stacji telewizyjnej.
Pismem z 17 marca 2004 r. T. P. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosła o:
- zmianę pkt III lit. a,b,c,d decyzji koncesyjnej co do obowiązków programowych; w zakresie lit. a – wykreślenie wyrazów "w wymiarze nie mniejszym niż 7 godzin w tygodniowym czasie emisji programu"; lit b –wykreślenie wyrazów "w wymiarze nie mniejszym niż 6 godzin w tygodniowym czasie nadawania"; lit. c – wykreślenie wyrazów "w wymiarze nie mniejszym niż 1 godzina i 30 minut w tygodniowym czasie nadawania" oraz zarzuciła brak doprecyzowania wniosku w zakresie litery d/;
- wykreślenie punktu VI decyzji koncesyjnej – w zakresie obowiązków właścicielskich. Postanowienia te ograniczają, zdaniem T. P., wolność prowadzenia działalności gospodarczej koncesjonariusza oraz akcjonariuszy i stanowi zbyt daleką ingerencję organu państwowego w stosunki wewnętrzne podmiotu;
- wykreślenie w punkcie IX decyzji koncesyjnej zastrzeżenia oznaczonego cyfrą 1 lub doprecyzowanie, których obiektów nadawczych to zastrzeżenie dotyczy, ponieważ brak wskazania w koncesji konkretnych obiektów nadawczych może powodować dowolne wyłączanie przez organ poszczególnych stacji z uwagi na występowanie bliżej nieokreślonych zakłóceń i w praktyce oznaczać brak dostatecznej ochrony praw nabytych;
- szczegółowe wskazanie podstawy wyliczenia opłaty koncesyjnej poprzez przywołanie metody określenia liczby mieszkańców na obszarze objętym zasięgiem nadawania. Zdaniem T. P. brak wykazania tej metody prowadzi do określenia kwoty należnej na najwyższym poziomie, co narusza art. 2, 217 i 92 ust. 1 Konstytucji RP.
Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy KRRiT wydała dwie uchwały: z 14 maja 2004 r., Nr [...] i z 26 sierpnia 2004 r., Nr [...]. Treść tych uchwał została uwzględniona w decyzji Przewodniczącej KRRiT z 15 listopada 2004 r., Nr [...]. Decyzją tą Przewodnicząca KRRiT działając na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 u. rtv. oraz art. 104, 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymała w mocy decyzję z 27 lutego 2004 r. w zakresie punktów: III lit. a,b,c i pkt IV. Jednocześnie uchyliła swoją wcześniejszą decyzję w zakresie pkt IX i nadała nowe brzmienie zastrzeżeniu nr 1 w taki sposób, że konieczność wyłączenia stacji występuje w przypadku powodowania zakłóceń innych służb niż radiodyfuzja oraz radiofonicznych i telewizyjnych stacji nadawczych istniejących i działających na podstawie koncesji udzielonych przed dniem udzielenia niniejszej koncesji lub istniejących i działających na podstawie u. rtv. Uchylił również pkt XIV wcześniejszej decyzji i nadał mu następujące brzmienie: 1) opłata za udzielenie koncesji wynosi 21 982 800,00 złotych; 2) opłata za udzielenie koncesji została ustalona na podstawie rozporządzenia KRRiT z 4 lutego 2000 r. w sprawie opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 12, poz. 153 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem KRRiT z 2000 r.; 3) ustalenie liczby potencjalnych odbiorców zostało dokonane na podstawie obliczeń zasięgów stacji oraz pokrycia powierzchniowego i ludnościowego sporządzonego na zlecenie Biura KRRiT przez Instytut Łączności we Wrocławiu.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że obowiązki odnośnie do posiadania konkretnych pakietów akcji dotyczą nie poszczególnych akcjonariuszy spółki, lecz podmiotu, który ubiegał się o udzielenie koncesji. Zdaniem organu, obowiązek uzyskania zgody Przewodniczącego KRRiT na sprzedaż akcji przez podmioty wymienione w koncesji, w wyniku której te podmioty posiadałyby mniej niż 51% akcji ma zapobiec niekontrolowanym zmianom w strukturze kapitałowej koncesjonariusza. Informacje te są istotne, ponieważ przejęcie pośredniej lub bezpośredniej kontroli nad koncesjonariuszem zostało wskazane jako przesłanka do cofnięcia koncesji zgodnie z art. 38 ust. 3 u. rtv. Przewodnicząca KRRiT stwierdziła, że spełnia funkcję kontrolną w odniesieniu do działalności koncesjonowanej – w tym również, co do rękojmi właściwego wykonywania koncesji i możliwości finansowania działalności nadawczej. Przyjęcie innego stanowiska, w ocenie organu spowodowałoby, że koncesja stałaby się przedmiotem obrotu.
Odnośnie do zarzutów dotyczących narzucania przez organ sposobów tworzenia i zestawiania programu Przewodnicząca KRRiT wskazała, że postanowienia decyzji koncesyjnej nie stoją w sprzeczności z art. 13 pkt 1 u. rtv., bowiem pozostawiają koncesjonariuszowi samodzielność w kształtowaniu programu w zakresie realizacji zadań określonych w art. 1 ust. 1 u. rtv. KRRiT nie wykroczyła przy tym poza projekt programu, który przedstawiła T. P. ubiegając się o koncesję.
W odniesieniu do kwestii naliczania opłaty koncesyjnej, Przewodnicząca KRRiT przywołała art. 40 ust. 2 u. rtv. stwierdzający, że KRRiT w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, uwzględniając charakter poszczególnych nadawców i ich programów, ustala w drodze rozporządzenia wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1 oraz może określić podmioty zwolnione od opłaty. Przy tym, za udzielenie koncesji pobiera się opłatę, niezależnie od opłat za używanie urządzeń radiokomunikacyjnych oraz używanie częstotliwości, przewidzianych w ustawie o łączności. Zdaniem organu, powołany przepis nie narusza konstytucyjnej zasady wydawania rozporządzeń, bowiem KRRiT jako organ wskazany w Konstytucji może zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji takie rozporządzenia wydawać. Przewodnicząca KRRiT wskazała również dokładne założenia, na podstawie których zostały dokonane obliczenia wysokości opłaty koncesyjnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję T. P. wniosła o jej zmianę poprzez:
1. w pkt III
- lit. a – wykreślenie wyrazów " w wymiarze nie mniejszym niż 7 godzin w tygodniowym czasie emisji programu";
- lit. b. – wykreślenie wyrazów " w wymiarze nie mniejszym niż 6 godzin w tygodniowym czasie nadawania" ;
- lit. c – wykreślenie wyrazów "w wymiarze nie mniejszym niż 1 godzina i 30 minut w tygodniowym czasie nadawania";
2. wykreślenie pkt VI koncesji, a w szczególności pkt VI. 1.;
3. w pkt IX koncesji wykreślenie zastrzeżenia z cyfrą 1 lub doprecyzowanie jakiego rodzaju (stopnia) zakłóceń zastrzeżenie to dotyczy;
4. w pkt XIV koncesji – wykreślenie postanowień odnośnie do opłaty z uwagi na niezgodność przepisów, na podstawie których ją naliczono, z przepisami Konstytucji, a w razie nieuwzględnienia tego żądania, zmniejszenia opłaty do wysokości ustalonej zgodnie z metodologią zastosowaną w decyzji Przewodniczącego KRRiT, Nr [...] z 7 marca 2003 r.
W uzasadnieniu T. P. podniosła, że postępowanie koncesyjne dotyczyło programu o charakterze uniwersalnym, a więc takiego, którego strukturę i ograniczenia programowe określają wyłącznie przepisy ustaw. Zdaniem T. P. ograniczenia dotyczące programu mogłyby być nałożone w koncesji jedynie w przypadku, gdyby koncesja ta dotyczyła programu wyspecjalizowanego, o którym mówi art. 4 pkt 4 u. rtv. Wprowadzanie określonych procentowo obowiązków programowych, które nie spoczywają nawet na nadawcy publicznym, powodowałoby naruszenie zasad wolności gospodarczej i uczciwej konkurencji, dlatego też koncesja jest w tym zakresie wadliwa.
Za niezgodne z przepisami prawa T. P. uznała wprowadzone w koncesji ograniczenia dotyczące kształtowania struktury właścicielskiej spółki oraz uzyskiwania zgody na zmianę tej struktury. Kompetencja organu w tej dziedzinie nie może być domniemywana. T. P. powołała art. 38 ust. 2 pkt 4 u. rtv., zgodnie z którym organ posiada uprawnienie do wszczęcia postępowania, gdy w konsekwencji dokonanych zmian w akcjonariacie nastąpiłoby przejęcie bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad działalnością nadawcy przez inną osobę. Jest to więc uprawnienie do kontroli następczej, a nie prewencyjnej.
T. P. podniosła, że akcjonariusze nie byli stronami postępowania, nie mogą być zatem adresatami obowiązków określonych w decyzji administracyjnej. Naruszałoby to przepisy art. 10 oraz 7 k.p.a.
W ocenie T. P., zmiana w zaskarżonej decyzji treści zastrzeżenia co do obowiązku wyłączenia stacji nie wyeliminowała dowolności organu administracyjnego w tej kwestii z uwagi na odwołanie się do bliżej nieokreślonych "zakłóceń". Niezbędne jest zatem określenie dopuszczalnego stopnia tych zakłóceń lub wprowadzenia zasad obiektywnego ustalania, czy zakłócenia są na tyle istotne, aby spowodować wyłączenie danego obiektu nadawczego. Zdaniem T. P., jedynym przypadkiem dopuszczalności wyłączenia stacji nadawczej jest sytuacja, gdy sygnał jest nadawany niezgodnie z parametrami ustalonymi dla nadawcy przez organ administracyjny w koncesji; inne przypadki powinny natomiast zostać określone precyzyjnie w koncesji. T. P. stwierdziła, że niedokładne określenie sytuacji, w których możliwe byłoby wyłączenie nadajnika, powoduje zagrożenie nie tylko dla nadawców jako podmiotów gospodarczych, ale również dla interesu publicznego z uwagi na możliwość wywierania nacisku na niezależność mediów.
Odnośnie do ustalenia opłaty koncesyjnej T. P. podniosła, że organ powinien oprzeć jej wysokość na liczbie mieszkańców w zasięgu programu określonej w decyzji z 7 marca 2003 r., ponieważ od tego czasu stan prawny nie uległ zmianie, nie mogła więc ulec zmianie także stosowana metoda obliczeń podatku, a o jakiejkolwiek zmianie metody koncesjonariusz nie był informowany.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie 1 wyroku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Przewodniczącej KRRiT z 27 lutego 2004 r. w punktach III, VI, IX, XIV, natomiast w pkt 2 wyroku, uchylił także związane z nimi uchwały KRRiT ( z 26 listopada 2003 r., Nr ... w pkt III; z 12 lutego 2004 r., Nr ... w pkt. II i V, z 14 maja 2004 Nr ...., z 26 sierpnia 2004 r., Nr...). W odniesieniu do punktów III i IV koncesji oraz związanych z nimi uchwał KRRiT podstawę uchylenia stanowił art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej p.p.s.a., w pozostały zaś zakresie podstawą ta był art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.
Sąd na wstępie uzasadnienia wskazał, że postępowanie w sprawie udzielania i rozpowszechniania koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych toczy się w ramach i na zasadach określonych w u. rtv. oraz w rozporządzeniu KRRiT z 2 czerwca 1993 r. w sprawie zawartości wniosku oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach o udzielenia i cofania koncesji na rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych, Dz.U. Nr 52, poz. 244, (dalej: rozporządzenie KRRiT z 1993 r.), a w zakresie nieuregulowanym tymi aktami według przepisów k.p.a.
W pierwszej kolejności Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcia zawarte w koncesji dotyczące spraw własnościowych T. P. wykraczają poza dopuszczony przez u. rtv. zakres uregulowań koncesyjnych. Postanowienia zawarte w koncesji co do obowiązku zachowania nie mniej niż 51% udziałów w kapitale zakładowym przez wskazanych w decyzji akcjonariuszy gwarantują KRRiT możliwość decydowania o zmianach właścicielskich w T. P. Sąd wskazał, że żaden przepis u. rtv., ani inny rangi ustawowej, nie daje takiej kompetencji ani KRRiT ani jej Przewodniczącemu. Zdaniem Sądu, art. 10 ust. 2 u. rtv. wyklucza ustalanie w koncesji warunków dotyczących zmian właścicielskich. Zgodnie z art. 38 ust 2 pkt 4 u. rtv. istnieje możliwość cofnięcia koncesji w sytuacji przejęcia bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad działalnością nadawcy przez inną osobę. Informacje w tej materii organ może uzyskać na podstawie danych dostępnych w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, nie jest więc konieczne zamieszczanie w koncesji warunków dotyczących zmian właścicielskich. Sąd przytoczył również przepisy art. 494 § 2 i art. 531 § 2 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych, Dz.U. z 2000 r., Nr 94, poz. 1037 z późn. zm., dalej: k.s.h., które nie ograniczają możliwości przekształceń własnościowych w spółkach wykonujących koncesje, nie mogą więc być w ocenie Sądu przesłanką formułowania warunków takich przekształceń w samej koncesji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że kompetencja do cofnięcia koncesji w przypadku przejęcia kontroli nad działalnością koncesjonariusza może być realizowane bez konieczności formułowania w koncesji warunków odnoszących się stosunków właścicielskich w spółce - koncesjonariusza. Sąd nie zgodził się z argumentacją organu, że prawo do takich rozstrzygnięć w koncesji daje mu art. 38 u. rtv. a contrario przy założeniu, że przepisem wyjściowym jest art. 37 ust. 2 u. rtv.
Sąd nie podzielił również argumentacji Przewodniczącej KRRiT co do uzasadnienia pkt III koncesji, dotyczącego szczegółowego określenia czasu emisji audycji informacyjnych i publicystycznych, edukacyjnych i poradniczych oraz filmów dokumentalnych. Sąd podniósł, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u. rtv. nadawca kształtuje program samodzielnie w zakresie zadań określonych w art. 1 ust. 1 u. rtv. i ponosi odpowiedzialność za ich treść. Ustalanie więc jakichkolwiek warunków w koncesji, które ograniczają swobodę nadawcy, nawet jeżeli program opisany we wniosku koncesyjnym zakładał przyjęte w koncesji warunki jego realizacji, nie ma podstawy w u. rtv.
Sąd stwierdził, że przepis art. 37 ust. 2 u. rtv. stanowi, iż koncesja może określać inne warunki prowadzenia działalności, niezbędne dla realizacji przepisów ustawy. Jednakże ustalanie dodatkowych warunków musi, zdaniem Sądu, opierać się na konkretnych przepisach u. rtv. Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 2 i 4 u. rtv. organ posiada kompetencje jedynie w zakresie określenia w koncesji przedmiotu działalności objętej koncesją oraz rodzaju programu i czasu jego rozpowszechniania. Przepisem art. 6 u. rtv. natomiast zostały określone ogólne zadania KRRiT, do których należy m.in. określanie warunków prowadzenia działalności przez nadawców oraz podejmowanie rozstrzygnięć w sprawach koncesyjnych, ale jedynie w granicach upoważnień ustawowych. W ocenie Sądu, organ wykroczył poza zakres swoich kompetencji określając warunki rozpowszechniania programu w koncesji. Sąd uznał takie działanie za sprzeczne z zadaniami KRRiT – staniem na straży wolności słowa w radiu i telewizji, samodzielności nadawców i interesów odbiorców oraz zapewnieniem pluralistycznego charakteru radiofonii i telewizji.
Sąd podzielił również zarzut T. P. odnośnie do zastrzeżenia Nr 1 zamieszczonego w pkt IX decyzji, stanowiącego, w jakich wypadkach może zostać wyłączony nadajnik. Zastrzeżenie to, zdaniem Sądu, nie spełnia wymogów art. 107 § 1 i 3 k.p.a., wdyż nie wskazuje, jaki rodzaj i stopień zakłóceń będą powodowały wyłączenie nadajników. Obowiązki koncesjonariusza wynikające z tego zastrzeżenia są niedookreślone, co może powodować utrudnienia w weryfikacji ich przestrzegania i prowadzić nawet do cofnięcia koncesji.
Sąd ponadto stwierdził niezgodności decyzji Przewodniczącej KRRiT z treścią uchwały KRRiT z 26 listopada 2003 r. Nr [...]. Uchwała ta zawierała w pkt III trzy zastrzeżenia, a decyzja Przewodniczącej KRRiT wydana na podstawie tej uchwały zawierała jedynie dwa zastrzeżenia, przez co został naruszony art. 33 ust. 3 u. rtv., nakładający na Przewodniczącego KRRiT obowiązek wydania decyzji zgodnej z uchwałą KRRiT.
Sąd nie podzielił natomiast stanowiska T. P., że opłata za udzielenie koncesji została wydana na podstawie przepisów niezgodnych z Konstytucją. opłata ta została ustalona na podstawie rozporządzenia KRRiT z 2000 r., wydanego na podstawie art. 40 ust. 2 u. rtv. Sąd wskazał, że organ miał obowiązek zastosować te przepisy, gdyż nie zostały one uznane za niezgodne z Konstytucją. Sąd dopatrzył się jednakże uchybień proceduralnych w ustalaniu wysokości opłaty. W nadesłanych do Sądu aktach administracyjnych brak było zlecenia Biura KRRiT dla Instytutu Łączności we Wrocławiu (Samodzielna Pracownia Kompatybilności Elektromagnetycznej). Brak zatem informacji, kto i na jakiej podstawie zlecił wykonanie tych badań a także, jaki charakter miał dokument sporządzony przez tę jednostkę. Sąd podkreślił, że jeżeli była to opinia biegłych, to zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. T. P. miała prawo zapoznania się z tym dokumentem oraz zgłoszenia ewentualnych uwag przed wydaniem decyzji, co gwarantuje jej art. 81 k.p.a.
Kolejnym uchybieniem proceduralnym wskazanym przez Sąd był brak przesłania na wezwanie Sądu informacji na temat uchwały KRRiT Nr [...], która stanowiła jedną z podstaw do wydania decyzji koncesyjnej przez Przewodniczącej KRRiT.
Sąd stwierdził również wystąpienie rozbieżności pomiędzy sformułowaniami zawartymi w ogłoszeniu o możliwości uzyskania koncesji, a postanowieniami Prezesa URTiP z 5 stycznia 2004 r. oraz decyzji udzielającej koncesji. Prezes URTiP uzgodnił warunki techniczne rozpowszechniania programu za pomocą stacji nadawczej R. pracującej w kanale TV Nr [...], tymczasem zarówno w ogłoszeniu jak i w koncesji mowa jest o lokalizacji w W. Powyższa kwestia została pominięta w uzasadnieniu decyzji, dlatego Sąd nie dokonał kontroli prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia w tym zakresie.
Przewodnicząca KRRiT wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżając powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w części określonej w pkt 1, z wyłączeniem części rozstrzygającej o opłacie za udzielenie koncesji oraz w pkt 2 lit a, b, c, d i pkt 3 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, względnie o zmianę tego wyroku w części określonej w pkt 1, z wyłączeniem części rozstrzygającej o opłacie za udzielenie koncesji oraz w pkt 2 lit a, b, c, d i pkt 3 przez oddalenie skargi w tej części. Wniósł również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania za dwie instancje.
Zaskarżonemu orzeczeniu Przewodnicząca KRRiT zarzuciła, jako naruszenie prawa materialnego:
1. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 2, art. 38 i art. 37 ust. 2 u. rtv., polegające na przyjęciu, że cytowane powyżej przepisy nie dają podstawy do ustalenia treści koncesji [...] w sposób określony w pkt VI koncesji, dotyczący rozwiązań w sprawach właścicielskich,
2. błędną wykładnię art. 37 ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 u. rtv. oraz w zw. z art. 1, 5, 20, 54 ust. 1, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP i niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów poprzez błędne ustalenie hipotezy normy wyznaczonej tymi przepisami i pominięcie w jej treści istoty koncesji jako uprawnienia do rozpowszechniania oznaczonego programu w kształcie realizującym treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u. rtv. oraz art. 213 ust. 1 i art. 54 ust. 1 Konstytucji RP.
Przewodnicząca KRRiT zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
1. art. 3 § 2 pkt 1 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak kontroli zaskarżonych decyzji w zakresie rozwiązań w sprawach właścicielskich (pkt VI koncesji), polegające na przyjęciu przez Sąd stanowiska zgodnego z treścią wyroku NSA z 24 października 2002 r., II SA 3200/01 oraz wyroku WSA z 8 kwietnia 2004 II SA 3883/02, które dotyczyły innych, surowszych postanowień koncesji;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ poprzez nieuwzględnienie przepisów art. 59 oraz art. 49 ust. 2 ustawy z 6 sierpnia 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, Dz.U., Nr 173, poz. 1807, (dalej: u.sdg.), w związku z art. 40b, art. 37 ust. 2 u. rtv. oraz § 9 ust. 1 i § 3 pkt 2 rozporządzenia KRRiT z 1993 r. ;
3. art. 134 § 2 p.p.s.a. poprzez uchylenie pkt IX koncesji [...], zawierającego listę stacji nadawczych niezbędnych do rozpowszechniania programu przez T. P., co stanowi rozstrzygnięcie na niekorzyść strony skarżącej przy jednoczesnym braku stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji;
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. polegające na wykazaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia prawa materialnego uzasadniającego uchylenie ppkt d/ w pkt III koncesji, jak również brak właściwej kontroli decyzji koncesyjnej w powołanym zakresie;
5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. polegające na wykazaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przepisów postępowania uzasadniającego uchylenie pkt IX koncesji, określającego warunki techniczne rozprowadzania programu jak również brak właściwej kontroli decyzji koncesyjnej w powołanym zakresie;
6. art. 145 § 1 lit c/ poprzez błędne przyjęcie, że zastrzeżenie nr 1 zawarte w pkt IX koncesji w brzmieniu ustalonym decyzją Przewodniczącej KRRiT z 15 listopada 2004 r., Nr [...], nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.;
7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ polegające na niewykazaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przepisów postępowania uzasadniających uchylenie pkt VI w uchwale nr [...], oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu art. 40 ust. 1 u. rtv., z którego wynika obowiązek naliczenia opłaty za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podkreślił m.in., że rozwiązania odnośnie struktury kapitałowej spółki T. P. znalazły się w decyzji koncesyjnej na podstawie art. 6 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 4 u. rtv. Zgodnie z przepisem art. 6 ust 1 u.rtv., KRRiT stoi na straży samodzielności nadawców, co jest uznawane za szczególną wartość ustroju mediów w Polsce. Ustawodawca założył, zdaniem organu, że utrata tej samodzielności może nastąpić przez przejęcie kontroli uprawnień kapitałowych nad nadawcą. Byłoby to sytuacją niepożądaną w świetle art. 38 ust. 2 pkt 4 u.rtv. i godziłoby w ład medialny, dlatego też znaczące zmiany w akcjonariacie nadawcy powinny być przesłanką wszczęcia postępowania o cofnięcie koncesji. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że wydając decyzję koncesyjną, ma kompetencję w świetle art. 10 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt. 4 oraz art. 37 ust 2 u. rtv. do umieszczania w decyzji koncesyjnej postanowień, które będą umożliwiały stwierdzenie czy koncesjonariusz realizuje przepisy u. rtv., w tym rozwiązania zapobiegające utracie samodzielności przez nadawcę poprzez przejęcie kontroli nad nadawcą przez inny podmiot. Zdaniem organu przyjęcie założenia, że KRRiT nie ma kompetencji do kształtowania w określonym zakresie stosunków własnościowych oraz nie jest władna egzekwować obowiązku informacyjnego, stwarza zagrożenie, że koncesja stanie się przedmiotem obrotu, a przepis art. 38 u. rtv. nie będzie mógł być wykonywany w interesie publicznym, a jedynie w interesie prywatnym. Organ udzielający koncesji nie czuwa jedynie nad stroną techniczną koncesji, lecz także chroni szeroko pojęty ład publiczny mediów, który został podniesiony do rangi konstytucyjnej, stosownie do art. 213 Konstytucji.
Odnośnie do drugiego zarzutu prawa materialnego organ podniósł, że art. 6 ust. 1 u. rtv. powołany przez Sąd na poparcie tezy, iż zasadą jest samodzielność nadawców w kształtowaniu programu, należy odczytywać w pełnym jego brzmieniu, łącznie z art. 6 ust. 2 u. rtv., zgodnie z którym KRRiT powołana jest do określenia warunków prowadzenia działalności przez nadawców w granicach upoważnień ustawowych. Przepis ten należy interpretować również łacznie z art. 1 ust. 1 u. rtv. oraz art. 213 Konstytucji i art. 5 i 6 ust. 1 u. rtv. W świetle tych przepisów KRRiT stoi na straży interesu publicznego. Dbając o ten interes KRRiT czuwa, aby zadania przewidziane dla radiofonii i telewizji były realizowane przez nadawców. Organ wskazał, że zgodnie z powoływanym rozporządzeniem KRRiT z 1993 r., w postępowaniu o udzielenie koncesji ocenia się określony program, deklarowany przez starającego się o koncesję. KRRiT wydając uchwałę ocenia projekt wnioskodawcy i Przewodniczący KRRiT udziela koncesji na ten konkretny projekt. Rozwiązania zawarte w decyzji koncesyjnej zapewniają realizację programu, którego założenia zostały pozytywnie ocenione w postępowaniu koncesyjnym. Postanowienia koncesji odnośnie wskazania ilościowego udziału poszczególnych gatunków programu nie stanowią w ocenie organu naruszenia art. 13 ust. 1 u. rtv., bowiem nie kształtują programu nadawcy. Kształtowanie miałoby miejsce wtedy gdyby organ ingerował w treść programu nadawcy. Omawiane postanowienia mają na celu jedynie realizowanie norm wynikających z art. 1 ust. 1 u. rtv. poprzez zapewnienie realizacji założeń programowych, deklarowanych w postępowaniu koncesyjnym. Wpisane do koncesji obowiązki programowe są jedynie konsekwencją i konkretyzacją zadań, które chce realizować nadawca. Konkretyzacja wyraża się w określeniu rodzajów audycji i ich ilościowego udziału. Organ wskazał, że rozwiązania te nie są celem samym w sobie, ale służą interesowi społecznemu, jakim jest zaspokajanie oczekiwań i potrzeb odbiorców.
Organ podkreślił, że jego zadaniem jest zapewnienie samodzielności i swobody działania nadawców, ale równie ważnym zadaniem stojącym przed nim jest dbałość o interesy odbiorców programu. Wskazał, że zadania te określa dla różnych programów w sposób modelowy, w zależności od ich charakteru i zasięgu odbioru społecznego. Wymagania wobec programu ogólnopolskiego o charakterze uniwersalnym muszą być zatem odpowiednio duże, tak by oferta była zdolna zaspokoić preferencje i oczekiwania zróżnicowanego grona odbiorców.
Organ nie zgodził się z poglądem T. P., że określenie we wniosku koncesyjnym rodzaju i ilościowego udziału gatunków ma jedynie znaczenie deklaratoryjne, bowiem wnioskodawca powinien przedstawiać taki projekt programu, który rzeczywiście zamierza realizować. Brak wskazania ilościowego (minimalnego) udziału w programie wymaganych rodzajów audycji stwarzałby, zdaniem organu, niebezpieczeństwo zminimalizowania bądź nieobecności rodzajów audycji wymagających większych kosztów, ambitniejszych, trudniejszych w realizacji. Spowodowałoby to zubożenie oferty programowej.
Przewodnicząca KRRiT w skardze kasacyjnej wywodziła, że skoro ma stać na straży interesu publicznego w zakresie radiofonii i telewizji, konkretyzacja tego zadania łączy się z możliwością zamieszczania w decyzjach rozstrzygnięć dotyczących programu, mimo że u. rtv. nie przewiduje wprost takiej kompetencji. Wyłączenie uprawnień do kształtowania programu przez Przewodniczącego KRRiT oznaczałoby zdaniem organu pozbawienie go narzędzi do realizacji nałożonych na niego zadań przez Konstytucję i stanowiłoby również zaprzeczenie istoty koncesji.
Odnośnie naruszenia przepisów postępowania organ wskazał, że obowiązki informacyjne dotyczące zmiany struktury kapitałowej nałożone na T. P. w koncesji wynikają z art. 59 oraz art. 49 ust. 2 u. sdg., w związku z art. 40b u. rtv. i § 9 ust. 1 rozporządzenia KRRiT z 1993 r. Z przepisu § 3 pkt 2 tego rozporządzenia wynika, że dane dotyczące akcjonariuszy podmiotu ubiegającego się o koncesję muszą być zawarte we wniosku o przyznanie koncesji; analogicznie muszą być zgłoszone wszelkie zmiany w tym zakresie, nie tylko wtedy, gdy skutkują przejęciem kontroli. Dlatego też organ nie zgodził się z Sądem, że powinien korzystać z informacji dostępnych w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.
Uzasadniając pkt 6 zarzutów procesowych organ stwierdził, że zastrzeżenie nr 1 w pkt IX koncesji odnośnie możliwości wyłączenia nadajnika zostało w wyczerpujący sposób uzasadnione w zaskarżonej decyzji. Stanowisko organu w tej materii zgodne jest z powszechnie obowiązującym art. 45 Konstytucji Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego, art. 147 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo Telekomunikacyjne oraz treścią postanowień Prezesa URTiP, do których T. P. nie wnosiła zastrzeżeń. Organ ponadto podniósł, że uzasadnienie było kierowane do profesjonalnego podmiotu, któremu znane są regulacje dotyczące omawianych kwestii.
Przewodnicząca KRRiT zarzuciła, że w zaskarżonym wyroku Sąd powoływał się na argumentację zawartą w innych wyrokach wydanych przez sądy administracyjne, mimo że wydane były one w innym stanie faktycznym i prawnym. W obowiązującym stanie prawnym nie mają bowiem zastosowania w odniesieniu do spółek rozpowszechniających program radiowy i telewizyjny powołane przez Sąd przepisy k.s.h., gdyż obecnie kwestię niezbywalności uprawnień wynikających z koncesji reguluje art. 38a u. rtv.
T. P. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Nie podzieliła zarzutów organu wnoszącego skargę kasacyjną odnośnie naruszenia przez Sąd prawa materialnego. Przywołała przepis art. 10 ust. 2 u. rtv., który, jej zdaniem, nie może stanowić podstawy do nakładania w decyzji koncesyjnej na nadawcę regularnych specyficznych obowiązków informacyjnych. Elementy decyzji koncesyjnej zostały zawarte w art. 37 ust. 1 u. rtv. i nie ma tam mowy o możliwości zobowiązania koncesjonariusza do informowania o zmianie w strukturze akcjonariatu. T. P. zwróciła również uwagę, że przedmiotowe obowiązki informacyjne mogą być często niemożliwe do spełnienia, w sytuacji, w której akcje koncesjonariusza będą znajdować się w publicznym obrocie; wtedy nie będzie miał on nawet wiedzy o faktach, których raportowania domaga się organ.
W odpowiedzi na zarzut organu, że ma on prawo zgodnie z powoływanym powyżej rozporządzeniem KRRiT z 1993 r. do określania w zawartości programu ilościowego czasu poszczególnych rodzajów audycji, T. P. przytoczyła orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2002 r. sygn. akt. II SA 3200/01 w którym Sąd wskazał, że powyższe rozporządzenie, a przynajmniej jego niektóre przepisy należy uznać za sprzeczne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.
Odnosząc się do zarzutów organu co do naruszenia przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, T. P. podniosła, że stanowisko Sądu w tym zakresie jest prawidłowe.
Poza odniesieniem się do poszczególnych zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej T. P. stwierdziła, że wśród przyjętych w Polsce praw i podstawowych wolności, znajduje się wolność prasy i innych środków przekazu (art. 14 Konstytucji RP), wolność wyrażania poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji (art. 54 Konstytucji RP). W ocenie T. P., koncesjonowanie działalności radiowo – telewizyjnej jest ustawowym wyjątkiem od zakazu wprowadzania cenzury prewencyjnej. Jednakże w z związku z tym, że jest to wyjątek od zasady wyrażonej w przepisach konstytucyjnych, zakres jego zastosowania i wykonywania nie może godzić ani naruszać wyżej wymienionych wolności. T. P. powołała również Europejską Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, stanowiącą w art. 1, że państwa obowiązane są zapewnić realizację praw i wolności określonych w Konwencji poprzez powstrzymywanie się przez władze tych państw od ingerencji w wyżej wymienione wolności i prawa. Zdaniem T. P., art. 10 Konwencji wskazuje, że procedury dotyczące wydawania koncesji na działalność radiową, telewizyjną lub kinematograficzną winny spełniać ustawowe kryterium niezbędności w społeczeństwie demokratycznym.
W podsumowaniu odpowiedzi na skargę kasacyjną T. P. stwierdziła, że Sąd prawidłowo uchylił część rozwiązań zawartych w decyzji koncesyjnej, gdyż były one wydane bez podstawy prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), kontrola sądów administracyjnych jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny objął kontrolą zaskarżoną decyzję Przewodniczącej KRRiT, a także, na podstawie art. 135 p.p.s.a., wcześniejszą decyzję tego samego organu, jak również uchwały KRRiT w sprawie koncesji, wydawane na podstawie art. 33 ust. 3 u. rtv.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznawana skarga kasacyjna opiera się na obu podstawach.
I. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił pkt III zaskarżonej decyzji Przewodniczącej KRRiT i poprzedzającej jej decyzji tego samego organu z 27 lutego 2004 r. oraz pkt II uchwały KRRiT nr [...], z 12 lutego 2004 r. Punkty te wprowadzały obowiązek uwzględnienia w programie nadawanym przez koncesjonariusza audycji poszczególnych rodzajów, w wyznaczonym, minimalnym wymiarze, ustalonym w skali tygodniowego czasu nadawania. Dotyczyło to audycji informacyjnych, edukacyjnych i przyrodniczych, filmów dokumentacyjnych i prezentacji wydarzeń kulturalnych.
W skardze kasacyjnej uchylenie tych punktów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zostało zakwalifikowane jako naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 37 ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 u. rtv. oraz w zw. z art. 1, 5, 20, 54 ust. 1, art. 213 ust. 1 Konstytucji RP i niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów poprzez błędne ustalenie hipotezy normy wyznaczonej tymi przepisami i pominięcie w jej treści istoty koncesji jako uprawnienia do rozpowszechniania oznaczonego programu w kształcie realizującym treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u. rtv. oraz art. 213 ust. 1 i art. 54 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto, zostało to uznane za naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. polegające na niewykazaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia prawa materialnego, uzasadniającego uchylenie pkt III podpunkt d/ koncesji, jak również brak właściwej kontroli decyzji koncesyjnej w powołanym zakresie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne, wobec czego skarga kasacyjna w tym zakresie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Elementy składowe decyzji koncesyjnej są wymienione w art. 37 ust. 1 u. rtv. Stosownie do art. 37 ust. 2 u. rtv., koncesja może określać inne warunki prowadzenia działalności niezbędne dla realizacji przepisów ustawy. Sąd podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku i we wcześniejszym orzecznictwie (por. w szczególności wyrok NSA z 24 października 2002 r., II SA 3200/01), że organ koncesyjny może nałożyć na koncesjonariusza tylko takie obowiązki – warunki prowadzenia działalności, które wynikają z konkretnych przepisów ustawy. Żaden z powołanych przez Przewodniczącą KRRiT przepisów Konstytucji ani u. rtv., nie może służyć jako podstawa prawna dla określenia przez organ w koncesji udziału procentowego poszczególnych rodzajów audycji w całości programu nadawanego przez koncesjonariusza. Pozycja ustrojowa KRRiT i jej zadania służące zapewnieniu realizacji interesu publicznego w dziedzinie radiofonii i telewizji, jak również kompetencje Przewodniczącego KRRiT, nie uzasadniają takiego wpływu na kształt programu nadawcy, jaki wynika z pkt III decyzji koncesyjnej i pkt II uchwały KRRiT nr [...]. Poza tym nie można przyjąć, aby nakładanie przez organ szczegółowych obowiązków dotyczących struktury programu nadawcy było niezbędne dla realizacji przepisów ustawy.
Należy przy tym zauważyć, że ustawa nakłada na koncesjonariusza pewne obowiązki dotyczące wymiaru czasowego niektórych nadawanych programów (np. art. 15 ust. 1-3, art. 15a ust. 1, art. 16 ust. 2 u. rtv.). Są to jednak obowiązki ex lege, które nie mogą być rozszerzane w decyzji koncesyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu wyrażonego w skardze kasacyjnej, że określanie przez organ koncesyjny wymiaru czasowego poszczególnych rodzajów programów było dopuszczalne, gdyż stanowiło to konkretyzację zamierzeń programowych określonych przez nadawcę, deklarowanych w postępowaniu koncesyjnym. Także i w takim przypadku niezbędna jest podstawa ustawowa do ingerencji przez organ w rodzaje programów nadawanych przez koncesjonariusza.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na to, że deklarowane przez wnioskodawcę zamierzenia co do programu i udziału poszczególnych rodzajów audycji odgrywają istotną rolę w procesie koncesyjnym. Stosownie do § 2 powołanego wyżej rozporządzenia KRRiT z 1993 r., wniosek o udzielenie koncesji na nadawanie programu radiowego lub telewizyjnego powinien zawierać m.in. oznaczenie charakteru programu (uniwersalny, wyspecjalizowany - z określeniem specjalizacji) (pkt 4), określenie przewidywanego udziału w programie audycji wytworzonych przez wnioskodawcę lub na jego zamówienie albo we współdziałaniu z innymi nadawcami (pkt 9/, a także określenie przewidywanego udziału w kwartalnym czasie nadawania programu telewizyjnego audycji: a) wytworzonych pierwotnie w języku polskim, b) wytworzonych pierwotnie w języku polskim przez producentów niezależnych, c) wytworzonych przez producentów europejskich, d) wytworzonych przez europejskich producentów niezależnych (pkt 11). Ponadto § 3 rozporządzenia przewiduje, że do wniosku o udzielenie koncesji powinny być dołączone załączniki obejmujące m.in. informacje programowe, a wśród nich m.in. przewidywany procentowy udział wszystkich rodzajów audycji w tygodniowym czasie nadawania programu (§ 3 pkt 12/ lit. d/).
Informacje programowe dołączane do wniosku koncesyjnego są, wraz z innymi składnikami wniosku i załączników do niego, istotnym czynnikiem branym pod uwagę przy rozstrzyganiu przez organ koncesyjny o tym, czy dany podmiot spełnia wymagania do otrzymania koncesji, a w razie ubiegania się o koncesję więcej niż jednego wnioskodawcy – o tym, komu koncesję przyznać. Konkluzję taką można wyprowadzić z art. 36 ust. 1 pkt 1, 3, 4 w związku z art. 1 ust. 1 oraz z art. 15 ust. 1 i 3 u. rtv. Nie można przyjąć, że rola deklaracji wnioskodawcy dotyczących struktury programu i jego poszczególnych rodzajów kończy się wraz z przyznaniem koncesji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszczalne jest zamieszczenie w decyzji koncesyjnej odesłania do informacji programowych, dołączanych do wniosku o przyznanie koncesji i przewidywanej struktury poszczególnych rodzajów programów, będącej elementem tychże informacji programowych. W ten sposób informacje programowe zaproponowane przez koncesjonariusza będą mogły stać się składnikiem decyzji koncesyjnej. Takie rozwiązanie pozwoli na uniknięcie wyznaczania przez organ treści koncesji w zakresie dotyczącym struktury programu nadawanego przez koncesjonariusza, do czego, jak była już mowa, nie ma on wymaganych podstaw ustawowych. Równocześnie nie zostanie naruszona samodzielność nadawcy w zakresie kształtowania programu, proklamowana w art. 13 u. rtv., ponieważ informacje programowe są ustalone przez samego nadawcę. Koncesjonariusz ma obowiązek ich przestrzegania, jako zadeklarowanych przez siebie zamierzeń, przy ubieganiu się o otrzymanie koncesji, a nie jako warunków określonych jednostronnie i władczo przez organ.
Naczelny Sąd Administracyjny wyraża pogląd, że wymaganie istnienia szczegółowych podstaw ustawowych dla określania warunków prowadzenia koncesjonowanej działalności stosownie do art. 37 ust. 2 u. rtv. odnosi się do warunków ustalanych jednostronnie przez organ. Nie ma ono natomiast zastosowania do warunków koncesji wynikających z woli samego nadawcy. Art. 37 ust. 1 u. rtv. nie zawiera wyczerpującego katalogu składników koncesji, o czym świadczy użycie zwrotu "w szczególności".
Treść, sposób sformułowania i szczegółowość informacji programowych zależą od wnioskodawcy w postępowaniu koncesyjnym. Biorąc pod uwagę charakter informacji programowych i czas, kiedy są one sporządzane, trudno byłoby przyjąć, że wiążą one w sposób absolutny i mechaniczny. Rażące odstąpienie od zadeklarowanej przez koncesjonariusza struktury nadawanego programu, mogłoby jednak pociągnąć za sobą konsekwencje określone w art. 38 ust. 1 pkt 2/ u. rtv.
II. Kolejne zarzuty skargi kasacyjnej odnoszą się do uchylenia przez Wojewódzko Sąd Administracyjny pkt VI zaskarżonej decyzji Przewodniczącej KRRiT i poprzedzającej jej decyzji tego samego organu z 27 lutego 2004 r. oraz pkt V uchwały KRRiT nr [...], z 12 lutego 2004 r. Powołane punkty zawierają postanowienia dotyczące stosunków własnościowych spółki T. P. Został w nich sformułowany obowiązek zachowania przez osoby posiadające akcje w dniu wydania koncesji co najmniej 51 % akcji w kapitale zakładowym spółki i co najmniej 51 % głosów w Walnym Zgromadzeniu niemniejszego udziału. Następnie, został zawarty zakaz przeniesienia uprawnień z koncesji na inny podmiot, jak również nałożony obowiązek uzyskania zgody Przewodniczącego KRRiT na przeniesienie uprawnień z koncesji w przypadku łączenia, podziału lub innego rodzaju przekształcenia spółek, o którym mowa w k.s.h. Ponadto został wprowadzony obowiązek informowania Przewodniczącego KRRiT o różnych zmianach w strukturze kapitałowej spółki.
W skardze kasacyjnej, uchylenie pkt VI koncesji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zostało zakwalifikowane jako naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 2, art. 38 i art. 37 ust. 2 u. rtv. Ponadto Przewodnicząca KRRiT zarzuciła sądowi I instancji naruszenie art. 3 § 2 pkt 1 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak kontroli zaskarżonych decyzji w zakresie rozwiązań w sprawach właścicielskich polegające na przyjęciu przez Sąd stanowiska zgodnego z treścią m.in. wyroku NSA z 24 października 2002 r., II SA 3200/01, który dotyczył innych, surowszych postanowień koncesji, jak również naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ poprzez nieuwzględnienie przepisów art. 59 oraz art. 49 ust. 2 u. sdg, w związku z art. 40b, art. 37 ust. 2 u. rtv. oraz § 9 ust. 1 i § 3 pkt 2 rozporządzenia KRRiT z 1993 r.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten nie ma usprawiedliwionych podstaw, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej w tym zakresie na podstawie art. 184 p.p.s.a. Jak już była o tym mowa przy omawianiu zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących pkt III zaskarżonej decyzji Przewodniczącej KRRiT, organ koncesjonujący może jednostronnie i władczo wyznaczać treść koncesji tylko w przypadku legitymowania się konkretnymi podstawami ustawowymi (art. 37 ust. 1 i 2 u. rtv.). Natomiast ani z art. 37 u. rtv., ani z innych przepisów ustawowych nie da się wyprowadzić kompetencji organu do zamieszczenia w koncesji zakazów i nałożenia na koncesjonariusza lub jego akcjonariuszy obowiązków, takich jak te, które zostały wyznaczone w pkt VI decyzji koncesyjnej. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność podnoszona w skardze kasacyjnej, że ograniczenia nałożone w koncesji w obecnej sprawie są łagodniejsze, niż te, które zostały nałożone w koncesji w sprawie, będącej przedmiotem przytoczonego wyroku NSA, ponieważ również i one nie mają wymaganych podstaw ustawowych. Podstaw takich nie mogą stanowić ogólne przepisy dotyczące ustrojowej pozycji i zadań KRRiT oraz kompetencji Przewodniczącego KRRiT.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sytuacja własnościowa koncesjonariusza i zachodzące w niej zmiany mają znaczenie w świetle u. rtv., jak również wiążą się z nimi kompetencje Przewodniczącego KRRiT. Należy w tym kontekście przytoczyć art. 35, art. 38 ust. 2 pkt 4, art. 38a, art. 40a u. rtv. W przepisach tych zostały zawarte zakazy ustawowe, albo określone kompetencje przewodniczącego KRRiT do wyrażania zgody na pewne czynności, jak również do stosowania różnych sankcji. Podstawą prawną tych sankcji mogą być przepisy art. 38 ust. 1 pkt 2 art. 38 ust. 2 pkt 3 i 4, art. 38a ust. 3 albo art. 40a ust. 3 u. rtv.
Trafne są stwierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej na temat potrzeby posiadania przez Przewodniczącego KRRiT informacji o zmianach sytuacji własnościowej koncesjonariusza, jak również zmian dotyczących akcjonariuszy. Jednakże w tym celu nie jest niezbędne zamieszczanie w koncesji postanowień, takich jak te, jakie zostały zawarte w pkt VI decyzji koncesyjnej.
Za nietrafny uważa Naczelny Sąd Administracyjny pogląd wyrażony w wyroku sądu I instancji, że źródłem informacji dla organu koncesyjnego mają być dane z Krajowego Rejestru Sądowego; pogląd ten nie ma jednak wpływu na wynik sprawy. Organ koncesyjny może otrzymywać informacje o stanie własnościowym spółki i sytuacji akcjonariuszy niezbędne dla wykonywania swoich kompetencji w wyniku wykonywania przez koncesjonariusza ciążących na nim obowiązków informowania o zmianach danych zawartych w załącznikach do wniosku o uzyskanie koncesji albo w odpowiedzi na żądania kierowane do koncesjonariusza.
Naczelny Sąd Administracyjny uważa za prawidłową argumentację zawartą w skardze kasacyjnej, wykazującą obowiązek zgłaszania przez koncesjonariusza organowi koncesyjnemu wszelkich zmian danych, które wynikają z wniosku o udzielenie koncesji i dołączonych do tego wniosku dokumentów (art. 45 w związku z art. 49 ust. 2 u. sdg w związku z art. 40b u. rtv.). Dokumentami dołączonymi do wniosku o koncesję na rozpowszechnianie programów telewizyjnych są m.in. dane dotyczące struktury własnościowej spółki i dotyczące wspólników (akcjonariuszy), jak również organów spółki (§ 3 pkt 2 rozporządzenia KRRiT z 1993 r.). Dane te powinny być aktualizowane w trakcie postępowania koncesyjnego (§ 9 powyższego rozporządzenia). Z faktu istnienia przedstawionych powyżej obowiązków informacyjnych koncesjonariusza wynikających z przepisów ustawowych nie można wyciągać wniosków o dopuszczalności zamieszczania analogicznych obowiązków w decyzji koncesyjnej.
Trafne jest odwołanie się w skardze kasacyjnej do kompetencji kontrolnych Przewodniczącego KRRiT wynikających z art. 10 ust. 2 u. rtv. Stosownie do tego przepisu, Przewodniczący KRRiT może żądać od nadawcy przedstawienia materiałów, dokumentów i udzielenia wyjaśnień w zakresie niezbędnym dla kontroli zgodności działania nadawcy z przepisami ustawy i warunkami koncesji. Powołany przepis ustawowy nie stwarza jednak podstawy do zamieszczania w decyzji koncesyjnej szczególnych obowiązków informacyjnych koncesjonariusza.
III. Dalszy zarzut zawarty w skardze kasacyjnej dotyczy uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pkt IX zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji tego samego organu z 27 lutego 2004 r. Przewodnicząca KRRiT zarzuciła wyrokowi sądu I instancji naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 134 § 2 p.p.s.a., poprzez uchylenie pkt IX koncesji, zawierającego listę stacji nadawczych niezbędnych do rozpowszechniania programu przez T. P., co stanowi rozstrzygnięcie na niekorzyść strony skarżącej przy jednoczesnym braku stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ponadto naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. polegające na niewykazaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przepisów postępowania uzasadniającego uchylenie pkt IX koncesji, określającego warunki techniczne rozprowadzania programu jak również brak właściwej kontroli decyzji koncesyjnej w powołanym zakresie, wreszcie naruszenie art. 145 § 1 lit c/ poprzez błędne przyjęcie, że zastrzeżenie nr 1 zawarte w pkt IX koncesji w brzmieniu ustalonym decyzją Przewodniczącego KRRiT z 15 listopada 2004 r., nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.
Przed rozpoznawaniem zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących uchylenia przez sąd I instancji pkt IX decyzji koncesyjnej należy zauważyć, że ten punkt ma niejednorodną strukturę wewnętrzną. Składa się on, po pierwsze, z wykazu 63 zarezerwowanych kanałów przeznaczonych do rozpowszechniania programu w sposób rozsiewczy nadziemny, wraz z podaniem lokalizacji i parametrów charakteryzujących te kanały, a po drugie z dwóch "zastrzeżeń". Zastrzeżenie nr 1 dotyczy obowiązku wyłączania stacji w przypadku powodowania zakłóceń, a w zastrzeżeniu nr 2 organ koncesyjny stanowi, że kanał z lokalizacją w Ł. (kanał 50) będzie użytkowany do czasu uruchomienia stacji dużej mocy w O. w tym samym kanale.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy T. P. kwestionowała zastrzeżenie nr 1 w pkt IX decyzji z 27 lutego 2004 r. Przewodniczący KRRiT w decyzji z 15 listopada 2004 r., poprzedzonej uchwałą KRRiT [...] z 26 sierpnia 2004 r., zmienił swoją wcześniejszą decyzję i nadał nowe brzmienie zastrzeżeniu nr 1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. P. wniosła o uchylenie zastrzeżenia na 1 do pkt IX decyzji albo jego doprecyzowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił cały punkt IX zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu stwierdził, że występuje rozbieżność między treścią decyzji Przewodniczącej KRRiT, a treścią uchwały KRRiT z 26 listopada 2003 r. nr [...]. W decyzji zostały sformułowane mianowicie dwa zastrzeżenia, podczas kiedy w uchwale znajdowały się trzy. Taka rozbieżność była, zdaniem sądu I instancji sprzeczna z art. 33 ust. 3 u. rtv. Ponadto sąd I instancji wyraził pogląd, że zastrzeżenie nr 1 do punktu IX jest nieprecyzyjne i nie spełnia wymogów art. 107 § 1 i 3 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej odnośnie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w części uchylającej pkt IX decyzji Przewodniczącej KRRiT są w pewnym zakresie zasadne. Należy wszakże rozdzielić i osobno rozpoznać zarzuty dotyczące zastrzeżenia nr 1 oraz zarzuty dotyczące pozostałej treści pkt IX.
Naczelny Sąd Administracyjny uważa stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do zastrzeżenia nr 1 w pkt IX decyzji koncesyjnej za prawidłowe. Treść tego zastrzeżenia, mimo jego modyfikacji w decyzji z dnia 15 listopada 2004 r., jest nieprecyzyjna, a uzasadnienie decyzji nie odpowiada wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto, jak podaje się zresztą w skardze kasacyjnej, przesłanki i procedura wyłączenia stacji w razie wystąpienia zakłóceń zostały unormowane w przepisach ustawy – Prawo telekomunikacyjne (dalej: pr. tel.). Zarówno w art. 21 ust. 2 pkt 1/, dawnego pr. tel. z 21 lipca 2000 r. (Dz. U. Nr 73, poz. 852, z późn. zm.), obowiązującej w dniu wydania decyzji Przewodniczącej KRRiT z 27 lutego 2004 r., jak i w art. 147 ust. 3 pkt 1/, nowego pr. tel. z 16 lipca 2004 r., (Dz. U., Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.), obowiązującej w dniu wydania decyzji Przewodniczącej KRRiT z 15 listopada 2004 r., została przyznana kompetencja Prezesowi Urządu Regulacji Telekomunikacji i Poczty, dalej URTiP, (obecnie: Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej) do zmiany lub uchylenia decyzji o rezerwacji częstotliwości w przypadku stwierdzenia, że używanie urządzenia radiowego zgodnie z rezerwacją powoduje szkodliwe zaburzenia elektromagnetyczne.
W tym stanie rzeczy, zagadnienie będące przedmiotem zastrzeżenia nr 1 nie wymaga zamieszczania w decyzji koncesyjnej, tym bardziej, że wyłączenie urządzenia radiowego (stacji) następuje w wyniku odrębnego postępowania administracyjnego, które prowadzi inny organ, niż organ koncesyjny. Stąd też skarga kasacyjna w zakresie, w jakim odnosi się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylającego pkt IX koncesji w części dotyczącej zastrzeżenia nr 1, nie jest zasadna i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
W odniesieniu natomiast do pozostałej części wyroku sądu I instancji uchylającego pkt IX zaskarżonej decyzji Przewodniczącej KRRiT i poprzedzającej jej decyzji z 27 lutego 2004 r. zarzuty skargi kasacyjnej są trafne. Należy zauważyć, że decyzja Przewodniczącej KRRiT nie została w tym zakresie zaskarżona przez T. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Co prawda, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże, według art. 134 § 2 p.p.s.a. sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uchylenie przez sąd I instancji pkt IX decyzji koncesyjnej, ustalającego listę zarezerwowanych kanałów przeznaczonych do rozpowszechnienia programów, uniemożliwia koncesjonariuszowi prowadzenie działalności. Jest to więc rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącego, przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji.
Trafny jest także zarzut skargi kasacyjnej, że sąd I instancji nie wykazał naruszenia przepisów postępowania, uzasadniającego uchylenie całego pkt IX decyzji. Sąd I instancji zwrócił jedynie uwagę na niezgodność między uchwałą KRRiT, a decyzją Przewodniczącego KRRiT co do liczby zastrzeżeń zawartych w pkt IX koncesji. Rozbieżność w tej dziedzinie jest nieznaczna, a rozwiązanie przyjęte w decyzji Przewodniczącego KRRiT w porównaniu z uchwałą KRRiT polega na zniesieniu ograniczenia czasowego co do użytkowania jednej z 63 stacji nadawczych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wystąpiło tu naruszenie art. 33 ust. 3 u. rtv. Dotychczasowe orzecznictwo dotyczące rozbieżności między treścią uchwały KRRiT, a decyzją koncesyjną dotyczyło innych sytuacji (por. np. wyrok NSA z 26 maja 1998 r., II SA 915/97, 917/97, OSP, 1999, nr 4, poz. 79).
Podniesiona w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozbieżność dotycząca stacji R. została wyjaśniona w skardze kasacyjnej, a jej przyczyny są udokumentowane w aktach postępowania administracyjnego (por. postanowienie Prezesa URTiP z 5 stycznia 2004 r. [...] oraz pismo T. P., zarejestrowane w Biurze KRRiT 22 stycznia 2004 r.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i na podstawie art. art. 185 p.p.s.a. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zakresie, w jakim sąd I instancji uchylił pkt IX zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji z 27 lutego 2004 r., z wyjątkiem części pkt IX dotyczącej zastrzeżenia nr 1.
IV. Ostatni zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ polegającego na niewykazaniu naruszenia przepisów postępowania, uzasadniających uchylenie pkt IV w uchwale nr [...] KRRiT oraz naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. polegającego na nieuwzględnieniu art. 40 ust. 1 u. rtv., z którego wynika obowiązek naliczenia opłaty za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu.
Zarzut ten jest zasadny. W pkt 2 a/ wyroku sąd I instancji uchylił pkt IV uchwały KRRiT z 26 listopada 2003 r., Nr [...] przy czym w uzasadnieniu nie podał powodów, którymi się kierował. W pkt IV powołanej uchwały KRRiT postanowiła o naliczeniu opłaty za udzielenie koncesji, powołała jako podstawę prawną przytoczone wyżej rozporządzenie KRRiT z 2000 r., a także ustaliła termin, w jakim opłata powinna być uiszczona i podała numer rachunek bankowego. W uchwale tej nie została natomiast określona wysokość opłaty za udzielenie koncesji.
Tak więc pkt IV uchwały nr [...] KRRiT odnosi się do samego obowiązku uiszczenia opłaty, jak również określa sam sposób uiszczenia tej opłaty. Skarga kasacyjna trafnie podnosi, że treść uchwały odpowiada temu co wynika już z art. 40 ust. 1 u. rtv. i konkretyzuje jego postanowienia. Stosownie do tego przepisu, za udzielenie koncesji pobiera się opłatę, niezależnie od opłat za używanie urządzeń radiokomunikacyjnych oraz używanie częstotliwości, przewidzianych w ustawie o łączności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił, na czym polegało naruszenie prawa w pkt IV uchwały nr [...] KRRiT. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uchylił pkt 2 lit. a/ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na podstawie z art. 185 § 1 p.p.s.a.
Wobec częściowego uwzględnienia skargi kasacyjnej Sąd odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na zasadzie art. 207 § 2 p.p.s.a.