II GSK 336/06

II GSK 336/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2007-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Grabowski /przewodniczący/
Janusz Drachal
Stanisław Biernat /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Środki unijne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
III SA/Wa 1065/06 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2006-06-21
Skarżony organ
Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grabowski Sędziowie Stanisław Biernat (spr.) NSA Janusz Drachal Protokolant Anna Fyda po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Spółki z o.o. w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 1065/06 w sprawie ze skargi T. Spółki z o.o. w S. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia 12 stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia rekomendacji wnioskowi o udzielenie wsparcia finansowego postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie 2) zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz T. Spółki z o.o. w S. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 21 czerwca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1065/06, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., odrzucił skargę T. Spółki z o.o. z siedzibą w S., zwanej dalej: skarżącą albo spółką, na pismo Ministra Gospodarki z 12 stycznia 2006 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy udzielenia rekomendacji wnioskowi o udzielenie wsparcia finansowego w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw, lata 2004 -2006 r."
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. W czerwcu 2004 r. T. Sp. z o.o. z siedzibą w S. złożyła do Ministra Gospodarki i Pracy trzy wnioski o dofinansowanie nowych inwestycji zgodnie z przepisami ustawy z 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji (Dz. U. Nr 41, poz. 363 ze zm.), zwanej dalej u.f.w.i. Wnioski te złożone zostały w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw, lata 2004-2006, (dalej - "SPO-WKP") i dotyczyły: 1/ rozbudowy i unowocześnienia zakładu przerobu złomu w N. - wniosek nr [...] z 29 czerwca 2004 r., 2/ rozbudowy i unowocześnienia zakładu przerobu złomu i kasacji samochodów w S. - wniosek nr [...] z 30 czerwca 2004 r. oraz 3/ rozbudowy i unowocześnienia zakładu przerobu złomu w L. - wniosek nr [..] z 30 czerwca 2004 r.
Wnioski te przeszły pozytywnie pierwszy etap oceny, którym była wstępna weryfikacja pod względem zgodności formalnej z wymogami ustawy i rozporządzeń wykonawczych. Następnie zostały przekazane do oceny merytorycznej dokonywanej przez międzyresortowy Zespół do Spraw Udzielania Wsparcia Finansowego Przedsiębiorcom. Zespół ten dokonał oceny wniosków według kryteriów wymienionych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 12 września 2003 r. (Dz. U. Nr 165, poz. 1600 ze zm.) w sprawie szczegółowych kryteriów udzielania wsparcia finansowego nowej inwestycji. Każdy z wniosków skarżącej uzyskał po 141 punktów na 172 możliwych.
Zespół wydał pozytywną opinię, tj. rekomendował do wsparcia, spośród wniosków skarżącej spółki, jedynie wniosek dotyczący inwestycji w L. Pozostałe dwa wnioski dotyczące inwestycji zlokalizowanych w S. i N. zostały zaopiniowane negatywnie ze względu na brak środków budżetowych i funduszy strukturalnych.
Minister Gospodarki i Pracy w piśmie z 13 października 2004 r., nr [...], poinformował skarżącą, że jej wniosek dotyczący inwestycji w S. uzyskał negatywną opinię Zespołu. W piśmie z 29 października 2004 r., nr [...], Minister Gospodarki i Pracy podał, że na posiedzeniu w dniu 14 października 2004 r. Komitet Sterujący SPO-WKP podtrzymał negatywną opinię Zespołu w stosunku do tego wniosku. Na tym samym posiedzeniu Komitetu Sterującego SPO-WKP wniosek skarżącej dotyczący inwestycji w L. został rekomendowany do współfinansowania.
W dniu 7 stycznia 2005 r. między Ministrem Gospodarki i Pracy a Spółką T. została podpisana umowa nr [...] o dofinansowanie projektu pod nazwą "Rozbudowa i unowocześnienie zakładu przerobu złomu - L.".
Pismem z 12 sierpnia 2005 r. skarżąca zwróciła się do Ministra Gospodarki i Pracy z wnioskiem o rozwiązanie powyższej umowy. Jako przyczynę wskazała znaczne podniesienie czynszu dzierżawnego oraz ryzyko sprzedaży gruntu, na którym zlokalizowano inwestycję. Uniemożliwiało to dalszą realizację inwestycji, a tym samym wywiązanie się ze zobowiązań wynikających z umowy. Skarżąca stwierdziła także, że potencjalnym środkiem zaradczym, który mógłby umożliwić realizację projektu, jest zawarcie nowej umowy o dofinansowanie rozbudowy i unowocześnienie zakładu przerobu złomu i kasacji samochodów, dotyczącej bliźniaczej inwestycji na terenie S., na gruncie należącym do Spółki T.
Po rozwiązaniu wspomnianej umowy Instytucja Wdrażająca poddziałanie 2.2.1. SPO-WKP (Departament Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki i Pracy) przedstawiła z inicjatywy skarżącej, Instytucji Zarządzającej (Departament Zarządzania Programem Wzrostu Konkurencyjności Przedsiębiorstw Ministerstwa Gospodarki i Pracy) propozycję rekomendowania do wsparcia finansowego wniosku Spółki obejmującego rozbudowę i unowocześnienie zakładu przerobu złomu i kasacji samochodów w S. Wniosek ten został skierowany do Komitetu Sterującego SPO-WKP, który na posiedzeniu w 27 września 2005 r. rekomendował inwestycję w S. do dofinansowania.
Jednakże później jeden z członków Komitetu Sterującego zwrócił uwagę, że projekt skarżącej zawiera w kosztach kwalifikowanych zakup przewoźnego zestawu do przerobu złomu lekkiego, który będzie wykorzystywany poza terenem lokalizacji inwestycji, do którego skarżąca posiada tytuł prawny. Wskazał, że zgodnie z przepisami u.f.w.i. oraz SPO-WKP, urządzenia użytkowane poza miejscem inwestycji nie mogą wchodzić w zakres kosztów kwalifikowanych, objętych wnioskiem o finansowe wsparcie inwestycji.
Instytucja Wdrażająca i Instytucja Zarządzająca przeanalizowały ponownie wniosek oraz dołączoną do niego dokumentację, potwierdzając zastrzeżenia członka Komitetu Sterującego SPO-WKP. Wobec tego Instytucja Wdrażająca wystąpiła z wnioskiem o wycofanie rekomendacji dla powyższego projektu. Na posiedzeniu 15 listopada 2005 r. Komitet Sterujący SPO-WKP, po ponownym przeanalizowaniu wniosku skarżącej Spółki, dotyczącego inwestycji zlokalizowanej w S., postanowił nie rekomendować tego wniosku do wsparcia.
W piśmie z 15 listopada 2005 r. skarżąca zwróciła się do Dyrektora Departamentu Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki o przedstawienie informacji odnośnie do stanu prac nad podpisaniem nowej umowy o dofinansowanie projektu.
Dyrektor Departamentu Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki pismem z 24 listopada 2005 r., nr [...], poinformował skarżącą, że decyzją Komitetu Sterującego SPO-WKP z 15 listopada 2005 r. wniosek dotyczący inwestycji w S. nie został rekomendowany do wsparcia finansowego ze względu na występujące w nim uchybienia.
W dniu 27 grudnia 2005 r. wpłynęło do Ministerstwa Gospodarki pismo skarżącej która, nie zgadzając się ze stanowiskiem Ministerstwa Gospodarki, wskazała na istotne naruszenia proceduralne w trakcie dokonywania oceny wniosku na posiedzeniu Komitetu Sterującego SPO-WKP oraz błędną interpretację przepisów przedstawioną w piśmie Ministerstwa z 24 listopada 2005 r.
W odpowiedzi Dyrektor Departamentu Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki w piśmie z 12 stycznia 2006 r., nr [...], poinformował ponownie skarżącą, że decyzją Komitetu Sterującego z 15 listopada 2005 r. wniosek dotyczący inwestycji w S. nie został rekomendowany do wsparcia finansowego. Wskazał ponadto, że uzyskanie pozytywnej rekomendacji Komitetu Sterującego jest warunkiem koniecznym do zaproponowania przedsiębiorcy przez ministra właściwego do spraw gospodarki dotacji na nową inwestycję.
Spółka T., traktując powyższe pismo Dyrektora Departamentu Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki jako decyzję administracyjną zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Domagała się uchylenia "zaskarżonej decyzji" oraz utrzymanej nią w mocy "decyzji Komitetu Sterującego przy Departamencie Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki z 15 listopada 2005 r." odmawiającej udzielenia rekomendacji wnioskowi nr [...] do udzielenia wsparcia finansowego w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw, lata 2004-2006.
W uzasadnieniu skargi spółka zarzuciła naruszenie prawa polegające na błędnej wykładni art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej: k.p.a. oraz naruszenie przepisów u.f.w.i. oraz ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206), dalej: u.n.p.r. przez przyjęcie, że uchybieniem formalnym jest objęcie przez zakres rzeczowy planowanej inwestycji zakupu przewoźnych zestawów do przerobu złomu lekkiego, które miałyby być wykorzystywane poza terenem inwestycji.
W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o odrzucenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o jej oddalenie. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania w sprawie, stwierdzając, że wskazane w skardze jako przedmiot zaskarżenia - pismo z 12 stycznia 2006 r. nie ma znamion decyzji administracyjnej, a jest jedynie informacją o nieuzyskaniu przez wniosek Skarżącej Spółki (nr ...) pozytywnej rekomendacji Komitetu Sterującego SPO-WKP. Zdaniem Ministra Gospodarki, w odniesieniu do wniosku, którego dotyczy skarga, procedura jego rozpatrywania została zakończona wystosowaniem do skarżącej Spółki pisma Ministra Gospodarki i Pracy z 29 października 2004 r. informującego o negatywnym rozpatrzeniu wniosku.
Odrzucając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że skarga jest dopuszczalna, gdy dotyczy aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 p.p.s.a. Skarżąca spółka potraktowała pismo Dyrektora Departamentu Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki z 12 stycznia 2006 r. informujące o nierekomendowaniu jej wniosku, dotyczącego tej inwestycji jako decyzję administracyjną utrzymującą w mocy decyzję Komitetu Sterującego o odmowie rekomendacji jej wniosku do udzielenia wsparcia finansowego w ramach SKO-WKP.
Sąd stwierdził, że na tle stosowania przepisów normujących zasady i tryb udzielania, bądź odmowy udzielania wsparcia finansowego, w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowała się rozbieżność. Dotyczy ona oceny charakteru prawnego postępowania prowadzonego na podstawie przepisów u.w.f.i., a zwłaszcza sytuacji, w której przedsiębiorcy odmawia się udzielenia wsparcia finansowego nowej inwestycji, a zatem gdy z różnych względów nie dochodzi do zawarcia umowy o udzielenie wsparcia finansowego, o której mowa w art. 12 ust. 1 u.f.w.i., a przedsiębiorca odmowę tę kwestionuje. Konsekwencją różnicy poglądów w tym zakresie jest również odmienna ocena co do dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na odmowę udzielenia wsparcia finansowego nowej inwestycji.
Sąd powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2005 r., sygn. akt II GSK 116/05, w którym został wyrażony pogląd, że udzielana przedsiębiorcy przez ministra właściwego do spraw gospodarki, na podstawie art. 13a u.f.w.i. "informacja" o przyczynach odmowy udzielenia wsparcia finansowego nowej inwestycji, jest w istocie rzeczy władczym rozstrzygnięciem tego ministra mającym charakter decyzji administracyjnej. Podlega ona zatem kontroli przez sąd administracyjny.
Odmienny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 24 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 394/05, oddalającym skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odrzucającego skargę na pismo Ministra Gospodarki i Pracy w przedmiocie odmowy udzielenia wsparcia finansowego.
Orzekający w sprawie skład Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opowiedział się za poglądem, w myśl którego informacja o przyczynach odmowy udzielenia wsparcia finansowego nowej inwestycji o której mowa w art. 13a u.f.w.i., ma charakter decyzji administracyjnej, a postępowanie poprzedzające jej wydanie ma charakter postępowania administracyjnego, do którego stosuje się przepisy k.p.a. W ocenie Sądu przyjęcie poglądu co do administracyjnoprawnego charakteru postępowania kończącego się informacją Ministra o przyczynach odmowy udzielenia wsparcia finansowego, nie oznacza jednak uznania, iż zaskarżony w rozpatrywanej sprawie akt, tj. pismo Dyrektora Departamentu Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki z 12 stycznia 2006 r. jest decyzją administracyjną, bądź innym aktem podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zaskarżone pismo z 12 stycznia 2006 r., niezależnie od wyrażonego w nim poglądu co do znaczenia prawnego rekomendacji Komitetu Sterującego SKO-WKP, nie jest bowiem żadnym z rozstrzygnięć ministra właściwego do spraw gospodarki. Sąd wskazał, że właściwy minister powołuje, w drodze zarządzenia, komitety sterujące dla programów, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 3 u.n.p.r dla priorytetów operacyjnych bądź dla działań w ramach tych programów, określając szczegółowy zakres ich zadań oraz tryb pracy. Wyciąg z wydanego na podstawie art. 23 ust. 2 u.n.p.r, zarządzenia nr 36 Ministra Gospodarki i Pracy z 8 października 2004 r. w sprawie Komitetu Sterującego Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw, lata 2004-2006, nie wskazuje na to, aby Komitet ten miał jakiekolwiek władcze kompetencje. W ocenie Sądu udzielenie bądź odmowa udzielenia rekomendacji przez Komitet Sterujący nie jest jakimkolwiek władczym działaniem, a jedynie jednym z wielu elementów w procesie podejmowania rozstrzygnięcia przez właściwy organ i nie może być uważane za decyzję administracyjną, czy też inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Ponadto zdaniem Sądu pierwszej instancji rozpoznanie wniosku skarżącej spółki nr [...] z 30 czerwca 2004 r. o udzielenie wsparcia finansowego inwestycji "rozbudowa i unowocześnienie zakładu przerobu złomu i kasacji samochodów w S." zostało zakończone w październiku 2004 r. wraz z przekazaniem skarżącej przez ministra właściwego do spraw gospodarki informacji na podstawie art. 13a u.f.w.i. o przyczynach odmowy udzielenia wsparcia finansowego nowej inwestycji. Ponieważ skarżąca uzyskała wówczas wsparcie finansowe dla innej inwestycji (w L.), nie zwróciła się do Ministra w trybie przewidzianym w art. 13a ust. 2 u.f.w.i. o ponowne rozpatrzenie wniosku. Tym samym decyzja (informacja) o odmowie udzielenia wsparcia finansowego inwestycji w S., stała się ostateczna.
Sąd wskazał, że przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 31 maja 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu i terminów udzielania i odmowy udzielania wsparcia finansowego nowej inwestycji, wskazują na możliwość ponownego złożenia wniosku przez przedsiębiorcę o dofinansowanie tej samej inwestycji. Stosownie do § 1 ust. 3 rozporządzenia, w przypadku złożenia przez tego samego przedsiębiorcę kolejnego wniosku dotyczącego danej inwestycji, za aktualny uznaje się ostatnio złożony wniosek. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby skarżąca taki nowy wniosek w odniesieniu do inwestycji w S. złożyła. W tej sytuacji, jakkolwiek by nie oceniać działań podejmowanych w 2005 r. w Ministerstwie Gospodarki i Pracy odnośnie do wniosku Skarżącej Spółki nr [...] z 30 czerwca 2004 r., stwierdzić należy, że działania te mogły być skutecznie podejmowane tylko w ramach przepisów rozdziałów 12 i 13 k.p.a. dotyczących nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych, stanowiących wyjątek od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., tj. wznowienia postępowania, bądź uchylenia, zmiany oraz stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd wskazał, że innym rozwiązaniem, o ile jest to jeszcze możliwe i aktualne w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego - Wzrost Konkurencyjności Przedsiębiorstw, lata 2004-2006, mogłoby być złożenie nowego wniosku o dofinansowanie inwestycji. Minister Gospodarki podejmując w bliżej nie określonym trybie działania polegające na ponownym skierowaniu wniosku skarżącej z czerwca 2004 r. na posiedzenie Komitetu Sterującego, powinien poinformować spółkę w sposób jasny i precyzyjny o istnieniu możliwości prawnych i faktycznych pozytywnego rozpatrzenia jej wniosku dotyczącego dofinansowania inwestycji w S. Okoliczność ta nie może jednak zmienić oceny, że zaskarżonego w rozpatrywanej sprawie pisma Departamentu Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki z 12 stycznia 2006 r. nie można zaliczyć do aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., a brak jest również przepisu ustawy szczególnej, który przewidywałby kontrolę sądową tego rodzaju pism.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego T. Sp. z o.o. w S. zaskarżyła w całości postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 § 2 i art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. polegającego na uznaniu, że pismo Departamentu Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki z 12 stycznia 2006 r. nie jest rozstrzygnięciem ministra właściwego do spraw gospodarki.
Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, skoro minister ponownie skierował wniosek na posiedzenie Komitetu Sterującego to należy uznać, że pismo skarżącej z 12 sierpnia 2005 r. wnioskujące o rozwiązanie umowy o dofinansowanie inwestycji w L. z jednoczesnym zawarciem umowy o dofinansowanie inwestycji potraktował jako nowy wniosek. Gdyby było inaczej, nie nastąpiłoby ponowne skierowanie wniosku na posiedzenie Komitetu Sterującego. W ocenie skarżącej przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że podjęte przez Ministra Gospodarki działania polegające na ponownym skierowaniu wniosku na posiedzenie Komitetu Sterującego nie mają wpływu na ocenę charakteru pisma będącego przedmiotem zaskarżenia, stanowi naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 8 k.p.a., z którego wynika wymóg rozstrzygania wątpliwości na korzyść obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie ważny interes społeczny. W tym przypadku, jeżeli pojawiły się jakiekolwiek wątpliwości ze strony Ministerstwa Gospodarki to powinny być one rozstrzygnięte na korzyść przedsiębiorcy. Spółka nie zgodziła się z poglądem, że pismo podpisane przez dyrektora jednego z departamentów Ministerstwa Gospodarki nie może być uznane za decyzję administracyjną, akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę fakt, że pisma do Spółki T. były podpisywane przez Dyrektora Departamentu Instrumentów Finansowych Ministerstwa Gospodarki spółka mogła założyć, że Dyrektor Departamentu Instrumentów Finansowych działał Ministra ramach umocowania Ministra Gospodarki. Spółka wyraziła pogląd, że nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji faktu, iż dla Ministerstwa pismo wystawione przez Departament jest tożsame z pismem wystawionym przez samego Ministra. W doktrynie ustalił się pogląd, że o istocie aktu prawnego powinna przesądzać jego treść, a nie forma. Zostało to potwierdzone przez Sąd Najwyższy oraz Naczelny Sąd Administracyjny. Wnosząca skargę kasacyjną wskazała ponadto, że rekomendacja Komitetu Sterującego jest jednym z koniecznych warunków do wydania pozytywnej decyzji przez Ministra Gospodarki co do przyznania dofinansowania przedsiębiorcy. Jasne jest zatem, że miało miejsce ponowne postępowanie administracyjne mające na celu ocenę możliwości udzielenia dofinansowania nowej inwestycji. Tym samym pismo Ministerstwa Gospodarki z 12 stycznia 2006 r. jest pismem kończącym takie postępowanie i nosi znamiona decyzji administracyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Gospodarki wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i podniósł, że zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne. W ocenie Ministra Gospodarki postępowanie dotyczące odmowy udzielenia wsparcia finansowego inwestycji należy do kognicji sądu powszechnego i dlatego też postępowanie przed sądem administracyjnym w takiej sprawie jest niedopuszczalne. Na poparcie takiego stanowiska organ wskazał poglądy wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 19 marca 2003 r., sygn. akt III SA 223/03 oraz w postanowieniu z 24 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 394/05.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniesiona przez T. Sp. z o.o. skarga kasacyjna na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwestionuje odrzucenie skargi z przyczyn określonych w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 p.p.s.a. Przepis art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucając skargę Sąd pierwszej instancji przyjął brak kognicji sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy, gdyż skarżone pismo - informacja Ministra Gospodarki z 12 stycznia 2006 r., o nieuwzględnieniu wniosku o udzielenie wsparcia finansowego inwestycji - nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Do takiej konkluzji Sąd I instancji doszedł poprzez analizę przepisów u.f.w.i. i stanu faktycznego sprawy.
Ocena zasadności skargi kasacyjnej zależy od tego, czy zaskarżone pismo Ministra Gospodarki mieściło się w katalogu aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej wymienionych w 3 § 2 p.p.s.a.
Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, poglądy wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na temat charakteru prawnego informacji, o której mowa w art. 13a u.f.w.i., są rozbieżne. Reprezentowane było stanowisko, że informacja ta ma charakter decyzji administracyjnej (por. wyrok z 7 września 2005 r., sygn. akt II GSK 116/05; wyrok z 26 lipca 2006 r., sygn. akt II GSK 134/06), jak również stanowisko odmawiające informacji takiego charakteru (por. postanowienie z 19 marca 2003 r., sygn. akt III SA 223/03; postanowienie z 8 grudnia 2003 r., sygn. akt III SA 2835/03; wyrok z 24 maja 2005 r., sygn. akt II GSK 70/05; postanowienie z 24 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 394/05).
Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela pogląd Sądu pierwszej instancji, że omawiana czynność dokonana na podstawie art. 13a u.f.w.i. ma charakter decyzji administracyjnej. Należy bowiem zważyć na proceduralne następstwa otrzymania przez przedsiębiorcę informacji o przyczynach odmowy udzielenia wsparcia finansowego nowej inwestycji. Mianowicie, stosownie do art. 13a ust. 2 u.f.w.i., przedsiębiorca może zwrócić się, w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w ust. 1, do ministra właściwego do spraw gospodarki, o ponowne rozpatrzenie wniosku. Ponowne rozpatrzenie wniosku przez ministra właściwego do spraw gospodarki następuje w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez ministra właściwego do spraw gospodarki wniosku o wydanie nowej opinii. Z przepisu tego, w którym można dostrzec podobieństwa do sformułowań art. 127 § 3 k.p.a., wynika, że wbrew swojej nazwie "informacja" nie jest tylko zawiadomieniem, czy oświadczeniem wiedzy, ale rozstrzygnięciem, które może być na wniosek przedsiębiorcy ponownie zbadane, a także zmienione. Jest to władcze rozstrzygnięcie, będące przesłanką zawarcia umowy, o której mowa w art. 12 u.f.w.i.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca także uwagę na uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 3/06. Według tej uchwały, odrzucenie wniosku, o którym jest mowa w art. 26 ust. 1 u.n.p.r. następuje w formie decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 26 ust. 2 tej ustawy. Teza tej uchwały, jak również argumentacja zawarta w uzasadnieniu mogą znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny uważa za nietrafne stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zaskarżone pismo Ministra Gospodarki z 12 stycznia 2006 r. nie miało charakteru decyzji administracyjnej. Przede wszystkim nie można się zgodzić z poglądem, że skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o udzielenie wsparcia finansowego dla rozbudowy i unowocześnienia zakładu przerobu złomu i kasacji samochodów w S. Taki wniosek został zawarty w piśmie skarżącej z 12 sierpnia 2005 r. Co prawda, wniosek ten nie został sformułowany w sposób rozbudowany i uzupełniał wniosek o rozwiązanie umowy na dofinansowanie inwestycji w L., to jednak stanowił impuls do uruchomienia procedury rekomendacji wniosku przez komitet sterujący, przewidzianej w u.n.p.r. Nie sposób byłoby przyjąć, że procedura ta została wszczęta i prowadzona z urzędu, bez wniosku strony.
W trakcie tego postępowania do strony zostało skierowane pismo z 24 listopada 2005 r. podpisane przez Dyrektora Departamentu w Ministerstwie Gospodarki. Pismo to zawierało informację, o której mowa w art. 13a ust. 1 u.f.w.i. Z kolei, pismo skarżącej z 20 grudnia 2005 r. było wystąpieniem o ponowne rozpatrzenie wniosku, stosownie do art. 13a ust. 2 u.f.w.i. Wreszcie, zaskarżone do Sądu pierwszej instancji pismo z 12 stycznia 2006 r. podpisane przez Dyrektora Departamentu w Ministerstwie Gospodarki, było rozpatrzeniem wystąpienia strony o ponowne rozpatrzenia wniosku, mające, jak już była o tym mowa wyżej, charakter decyzji administracyjnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, do postępowania w przedmiotowej sprawie stosuje się, w razie braku przepisów szczególnych, przepisy k.p.a., w tym również dotyczące zmiany lub uchylenia ostatecznych decyzji administracyjnych stosownie do art. 154 i 155 k.p.a.
Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna jest zasadna. Nie było bowiem podstaw do odrzucenia skargi, a postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o odrzuceniu skargi naruszało art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 p.p.s.a.
Ze względu na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., poza granicami rozpoznania sprawy pozostało to, czy treść tej decyzji była zgodna z prawem, jak również czy prawidłowa była jej forma oraz przebieg postępowania, w tym również czy organ właściwie ocenił moc prawną rekomendacji Komitetu Sterującego.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie do art. 185 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
O kosztach postępowania Sąd postanowił stosownie do art. 203 pkt 1 p.p.s.a.