II GSK 334/05

II GSK 334/05 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kuba /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6170 Adwokaci i aplikanci adwokaccy
Hasła tematyczne
Zawody prawnicze
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 635/05 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2005-05-19
Skarżony organ
Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. H.-M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 635/05 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. H.-M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 stycznia 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę adwokatów p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. H.-M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 stycznia 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę adwokatów. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że decyzją opisaną wyżej Minister Sprawiedliwości nie uwzględnił odwołania K. H.-M. od uchwały Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia 17 lutego 2004 r. utrzymującej w mocy uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w K. z dnia 19 grudnia 2003 r. o odmowie wpisu skarżącego na listę adwokatów.
Z akt sprawy wynika, iż zaskarżoną decyzję Ministra Sprawiedliwości doręczono skarżącemu w dniu 20 stycznia 2005 r. Pomimo prawidłowego pouczenia o sposobie i terminie zaskarżenia decyzji organu, skarżący wniósł skargę na decyzję, co wynika z daty nadania pisma w urzędzie pocztowym, w dniu 1 marca 2005 r.
Sąd I instancji przyjął w związku z tym, iż skarga K. H.-M. została wniesiona po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, co uzasadnia jej odrzucenie zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.).
W skardze kasacyjnej zarzucono powyższemu postanowieniu naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przez błędny sposób odczytania daty nadania skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości.
W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że syn skarżącego wysłał skargę na decyzję z dnia 14 stycznia 2005 r. listem zwykłym i został on, jak zapewniła osoba go wysyłająca, na pewno nadany przed dniem 21 lutego 2005 r.
W ocenie skarżącego przepisy zezwalające na wydalenie z adwokatury z powodu zaległości w opłacie składek korporacyjnych i tym samym wyłączające możliwość ponownego wpisu na listę adwokacką są sprzeczne z elementarnymi prawami człowieka, a ingerencja państwa nieproporcjonalna do wagi przewinienia dyscyplinarnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W niniejszej sprawie zasadność zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), w szczególności art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarżący upatruje w błędnej decyzji procesowej Sądu o odrzuceniu skargi, wynikającej z nieprawidłowego odczytania przez Sąd daty jej nadania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak określony zarzut skargi kasacyjnej nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2005 r. odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Hipoteza powyższego przepisu powiązana jest z regulacją art. 53 § 1 p.p.s.a. wyznaczającą 30-dniowy termin, liczony od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Powyższy termin procesowy jest więc zachowany, gdy przed jego upływem, skarga strony zostanie wniesiona do sądu lub też, zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a., oddana zostanie w polskim urzędzie pocztowym.
Należy jednocześnie wskazać, iż żaden przepis prawa nie uzależnia skuteczności wniesienia pisma procesowego do sądu od istnienia potwierdzenia jego nadania. Z tego względu, strona może nadać pismo skierowane do sądu zarówno jako przesyłkę poleconą, jak i jako zwykły list, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Nadawca pisma musi jednak brać pod uwagę to, że dla obliczania terminu oddania pisma procesowego w urzędzie pocztowym decydujące znaczenie będzie miała data stempla pocztowego. Gwarancję pewności terminu oddania przesyłki w urzędzie pocztowym uzyskuje się w drodze otrzymania dowodu nadania przesyłki poleconej. Z tego względu, nadanie pisma procesowego przesyłką zwykłą może skutkować niemożnością wykazania faktycznej daty jego nadania, jeżeli jest ona niezgodna z datą wynikającą ze stempla pocztowego.
Data stempla pocztowego (1 marca 2005 r.) na skardze K. H.-M. wskazuje, iż skarga ta została wniesiona z uchybieniem terminu. Bezzasadny jest więc zarzut skargi kasacyjnej dotyczący nieprawidłowego odczytania przez Sąd daty nadania skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości. Prawidłowej daty nie wskazuje zresztą i sam skarżący, ograniczając się w wyjaśnieniach do stwierdzenia, iż pismo procesowe zostało oddane w urzędzie pocztowym na pewno przez 21 lutego 2005 r. Skarżący nie dysponuje pocztowym dowodem nadania przesyłki poleconej ani żadnym innym dowodem wskazującym na to, kiedy skargę złożył. Wyjaśnieniom wynikającym jedynie z przekonania o braku uchybienia terminu, niepopartym dowodami wskazującymi na niezgodność daty stempla pocztowego z rzeczywistą czynnością nadania przesyłki, odmówić przez to trzeba waloru faktu.
Z powyższego wynika, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo ustalił, że skarga K. H.-M. wniesiona została z uchybieniem terminu, a wobec tego, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za nieuzasadnioną. Dlatego też na podstawie art. 184 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.