II GSK 3332/16

II GSK 3332/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2018-10-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-06-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca
Joanna Sieńczyło - Chlabicz /przewodniczący/
Tomasz Smoleń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Sygn. powiązane
III SA/Kr 1476/15 - Wyrok WSA w Krakowie z 2016-02-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 141 § 4, art. 134 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 3 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1476/15 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 lutego 2016 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] (Spółka, Skarżąca kasacyjnie) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia ważności zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych skargę oddalił.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.
Wnioskiem z dnia 15 października 2013 r., Spółka wystąpiła o przedłużenie ważności zezwolenia nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., Dyrektor Izby Celnej w [...] zawiesił przedmiotowe postępowanie do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] w sprawie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych, [...], działającego pod wymienionym zezwoleniem.
W dniu 21 kwietnia 2015 r. do organu wpłynęła decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. umarzająca postępowanie w sprawie cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych [...] z uwagi na fakt, że stało się ono bezprzedmiotowe wobec wygaśnięcia z mocy prawa poświadczenia rejestracji przedmiotowego automatu.
Dyrektor Izby Celnej w [...] stwierdziwszy, że ustąpiły przyczyny zawieszenia przedmiotowego postępowania, podjął to postępowanie i postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. włączył do niniejszego postępowania ww. decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...]. Następnie, Dyrektor Izby Celnej w [...] w dniu [...] maja 2015 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił przedłużenia ważności przedmiotowego zezwolenia.
Rozpoznając odwołanie od wyżej wskazanej w decyzji Dyrektor Izby Celnej w [...] wskazał, że zezwolenie, którego dotyczy niniejsza sprawa wydane zostało w dniu 20 marca 2008 r., zatem utraciło ważność z dniem 20 marca 2014 r., bowiem wtedy wygasło z mocy prawa po upływie okresu, na który zostało udzielone. Powyższe oznacza, iż z dniem 20 marca 2014 r. Spółka utraciła prawo do prowadzenia, w oparciu o przedmiotowe zezwolenie, działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].
W ocenie organu postępowanie w sprawie o przedłużenie tego zezwolenia stało się bezprzedmiotowe. Konsekwencją prawną wypływającą z faktu wygaśnięcia zezwolenia jest niewątpliwie niemożność przedłużenia ważności tego zezwolenia ani wprowadzenia jakiejkolwiek zmiany w jego treści.
W konsekwencji konieczne jest zakończenie postępowania w danej instancji, jednak bez merytorycznego rozstrzygnięcia tej sprawy. Wobec powyższego działając na podstawie przepisów art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej - Dyrektor Izby Celnej w [...] obowiązany jest uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w sprawie. Skutkiem powyższego nie ma również podstaw, aby odnosić się do zarzutów sformułowanych w odniesieniu do decyzji organu pierwszej instancji.
Skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) oddalił skargę.
Sąd I instancji wskazał, że decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] udzielono Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 216 punktach zlokalizowanych na terenie województwa [...] na okres 6 lat, po upływie którego zezwolenie to wygasło. Podstawą tej decyzji był m.in. art. 36 ust. 1 obowiązującej w dacie wydania zezwolenia ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j.: Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.).
Dalej stwierdził, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie miały zastosowania merytoryczne unormowania ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w związku z wystąpieniem bezprzedmiotowości postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia 15 października 2013 r.
Ze wskazanych wyżej przepisów obowiązującej w dacie wydania zezwolenia z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych wynika, że termin 6 lat ważności zezwolenia był terminem określającym okres mocy wiążącej w czasie tego zezwolenia, po upływie którego zezwolenie to wygasało, tj. traciło swój byt prawny. Z kolei termin wskazany w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych był terminem skierowanym do wnioskującego o przedłużenie zezwolenia, a kwestia jego zachowania nie miała wpływu na moc wiążącą zezwolenia w czasie. Oznacza to, że fakt złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia z zachowaniem wymogów art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych nie dawał pewności uzyskania decyzji o przedłużeniu, która mogła zapaść jedynie wtedy, gdy zezwolenie to pozostawało w obrocie prawnym. Taka sytuacja zaistniała w realiach niniejszej sprawy. Wniosek o przedłużenie zezwolenia został złożony wprawdzie w dniu 15 października 2013 r., jednakże nie został rozpoznany przed upływem terminu ważności tego zezwolenia, tj. przed dniem 20 marca 2014 r., a zatem w czasie, gdy zezwolenie to pozostawało w obrocie prawnym.
Skoro decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] udzielająca zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 216 punktach zlokalizowanych na terenie województwa [...] utraciła swoją moc prawną z dniem 20 marca 2014 r., to nie istniała możliwość jej zmiany po tym terminie. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, należało wydać decyzję o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego.
W odniesieniu do stanowiska Spółki podniósł, że złożenie przez nią wniosku o przedłużenie zezwolenia w okresie jego obowiązywania nie ma znaczenia prawnego w kwestii dopuszczalności zmiany tej decyzji po upływie terminu jej ważności. Decyzja z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] utraciła swoją moc prawną z dniem 20 marca 2014 r., zaś wniosek o przedłużenie zezwolenia wpłynął do organu w dniu 15 października 2013 r. Upływ terminu ważności decyzji z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] wyklucza dopuszczalność jej przedłużenia zezwolenia niezależnie od przyczyn, dla których zakończenie postępowania w przedmiocie przedłużenia zezwolenia nastąpiło już po utracie ważności decyzji. Kwestia ewentualnej bezczynności organu w rozpatrywaniu wniosku lub przewlekłości postępowania pozostaje poza granicami niniejszej sprawy. Na marginesie zauważył, że postępowanie w sprawie było zawieszone od dnia 14 listopada 2013 r. do dnia 24 kwietnia 2015 r., a Spółka nie korzystała ze środków prawnych pozwalających zakwestionować jej ten stan rzeczy. W tej sytuacji, organ I instancji powinien był umorzyć postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, a skoro tego nie uczynił wydając decyzję merytoryczną, organ odwoławczy trafnie zastosował art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej i po uchyleniu decyzji organu I instancji umorzył postępowanie w sprawie.
W ocenie Sąd I instancji organ odwoławczy prawidłowo zastosował w realiach rozpoznawanej sprawy art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a Ordynacji podatkowej, a analiza akt sprawy nie uzasadnia wniosku, aby postępowanie w sprawie prowadzone było z naruszeniem art. 121 § 1 tej ustawy w sytuacji, gdy orzeczenia procesowe wstrzymujące bieg postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia były doręczane Spółce z właściwymi pouczeniami, a Spółka akceptowała ten stan rzeczy nie korzystając z przysługujących jej środków prawnych. Wbrew twierdzeniom Spółki organ odwoławczy w sposób czytelny wyjaśnił przesłanki umorzenia postępowania w sprawie, nie doszło zatem do naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej.
Od wyżej wskazanego wyroku skargę kasacyjną wniosła Spółka zaskarżając go w całości i zarzucając:
1. art 134 § 1 p.p.s.a., poprzez brak rozstrzygnięcia w granicach sprawy - brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze przez stronę skarżącą,
2. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez pominięcie , uzasadnieniu skarżonego wyroku odniesienia się do zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą,
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez oddaleni skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż postępowanie organ administracji publicznej było sprzeczne z przepisami prawa,
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa.
Wskazując na powyższe zarzuty, wniosła:
- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania,
ewentualnie o :
- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 188 p.p.s.a.,
- zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego,
Pismem procesowym datowanym na dzień 9 czerwca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od Spółki kosztów postępowania oraz kosztami zastępstwa procesowego wg przepisy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega zatem na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, lecz uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Natomiast przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu, który zdaniem strony został naruszony przez sąd I instancji. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie wykładni odmiennej, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu oraz wyjaśnienie jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, tj. na treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Skarga kasacyjna Spółki stawia wyrokowi Sądu I instancji cztery zarzuty. Autor wskazał, że opiera ją na art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., przy czy w żadnym z nich nie stawia zarzutu naruszenia prawa materialnego.
W ocenie NSA skarga kasacyjna Spółki jest nietrafna, dlatego nie mogła skutkować uchyleniem skarżonego wyroku.
Przechodząc do rozważenia zasadności postawionych zarzutów, w pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jego zasadność, bowiem wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości (por. wyroki NSA: z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13; z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II GSK 937/12).
Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Oceniając zasadność powyższego zarzutu kasacyjnego w świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, powołany wyżej przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., w myśl którego uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie skarżąca kasacyjnie podnosi, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest przedstawieniu oceny prawnej wybiórczej i uwzględniającej wyłącznie stanowisko organu II stopnia oraz na zaniechaniu uwzględnienia w ocenie prawnej wszystkich istotnych okoliczności i przez to wadliwe. Z tym zarzutem nie sposób się zgodzić. Zawarty w uzasadnieniu wywód prawny pozwala na jednoznaczne ustalenie i ocenę w toku kontroli instancyjnej tego, co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Jest przy tym oczywiste, że skoro przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem prawa procesowego to - w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko wówczas, jeżeli jego naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza z kolei, że sam brak odniesienia się Sądu I instancji do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze nie stanowi uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku. Dopiero wykazanie, iż były one na tyle istotne, że Sąd mógłby inaczej orzec w sprawie, gdyby się do nich odniósł, daje podstawę do uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2016 r., II GSK 358/15). Na gruncie tej sprawy Skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła dostatecznych argumentów, że podnoszone braki uzasadnienia zaskarżonego wyroku nakazuje wyeliminować to rozstrzygnięcie z obrotu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że brak odniesienia się do zarzutów dotyczących kwestii istotnych dla rozpoznania sprawy skutkuje brakiem możliwości kontroli kasacyjnej. Jednakże z taką sytuacją nie mamy do czynienia w tej sprawie, gdyż wbrew zarzutom Skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji dokonał oceny zaskarżonej decyzji oraz podniesionych w skardze zarzutów, odnosząc się w niezbędnym zakresie do wszystkich istotnych okoliczności z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia a zaskarżony wyrok poddaje się kontroli instancyjnej. Nie jest natomiast przesłanką ustawową uzasadnienia przekonanie strony do poglądów Sądu I instancji, jak również szczegółowe odniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało wykazać, że uzasadnienie z uwagi na swoją konstrukcję, niespełnione wymogi ustawowe nie pozwala na ocenę, czy wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy, czy też nie. To, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu.
Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., którego naruszenia także dopatruje się Skarżąca kasacyjnie stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny I instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącą, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. WSA rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia ważności zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga.
Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por.m.in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., I OSK 2438/11; wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., I GSK 264/09, LEX nr 744745). Stawiany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. należało uznać zatem za niezasadny.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania wskazanych w punkcie 3. i 4. skargi kasacyjnej, należy wskazać, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem administracyjnym art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. stanową tzw. przepisy wynikowe, które nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, wszak błąd w postaci uchylenia zaskarżonego aktu albo oddalenia skargi sąd pierwszej instancji popełnia w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Stawiając zarzut naruszenia tych przepisów należy zatem wskazać, jakie przepisy postępowania lub prawa materialnego zostały naruszone przez organ administracji publicznej, którego działanie zaskarżono. Sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem, do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło oraz na czym ono polegało. Skoro w ramach komentowanych zarzutów nie wskazano konkretyzujących ich naruszeń prawa procesowego, argumentacja w nim wskazana nie poddaje się instancyjnej kontroli, co sprawia, że zarzuty te należało uznać za chybione.
Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną uznając ją za bezzasadną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 ust. 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804). W rozpoznawanej sprawie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu należny jest z tytułu udziału radcy prawnego reprezentującego organ w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Organowi za udział w rozprawie nowo ustanowionego pełnomocnika profesjonalnego zasądzono koszty w wysokości 75% stawki minimalnej - 480 zł, co dało kwotę 360 zł.