II GSK 329/23

II GSK 329/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-12-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Patrycja Joanna Suwaj
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Maciejko
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Sygn. powiązane
IV SA/Po 708/22 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2022-11-29
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 195
art. 37, art. 27 ust. 1
Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 162 § 1 pkt 1, art. 162 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia NSA Wojciech Maciejko Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej O. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 708/22 w sprawie ze skargi O. w P. na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 29 sierpnia 2022 r. nr DN-HK.906.25.2022 w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od O. w P. na rzecz Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 708/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę O. w P. (dalej: skarżący, Szpital) na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 29 sierpnia 2022 r. nr DN-HK.906.25.2022 w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji.
Sąd I instancji w podstawie prawnej wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej jako: "p.p.s.a.".
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił Szpital, zaskarżając powyższy wyrok w całości oraz wnosząc – na podstawie przepisu art. 188 p.p.s.a. – o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2022 r., HK.PSZ-9020.2.2.2021 w całości, a także poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2022 r., znak: HK.PSZ-9020.2.2.2021. Jednocześnie skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz – na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie od organu kosztów postępowania przed Sądem I instancji oraz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 3 § 2 pkt 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art., 81, art. 10 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) – dalej zwanej: "k.p.a.", poprzez nieprawidłową kontrolę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postępowania przeprowadzonego przed Organami obu instancji, przejawiające się w nieprzeprowadzeniu wystarczających ustaleń i w konsekwencji błędnym przyjęciu, że okoliczności przedmiotowej sprawy nie uzasadniają wygaszenia decyzji Organu I instancji;
II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 155 k.p.a. w zw. z art. 37 oraz art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2021 r., poz. 195 ze zm.) – dalej zwanej: "u.p.i.s." poprzez ich błędną wykładnię i błędne zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 29 sierpnia 2022 r. znak: DNHK.906.25.2022 utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2022 r., znak: HK.PSZ-9020.2.2.2021, w sprawie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 23 lipca 2019 r., HK1-423/02/4-2(2)/19 i w związku z tym nieuwzględnienie wniosku skarżącego kasacyjnie co do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji własnej z dnia 23 lipca 2019 r. znak: HK1/423/02/4-292)/19 w przedmiocie realizacji punktów: 7.a), 8.a), 8.c), 12.b), 12.d), 12.f), 12.g), 13.b), 13.d), 13.e), 13.f), 13.g), 13.1), 14.a), 14.c), 14.e), 14.f). 14.g) podczas gdy przedstawione w sprawie okoliczności faktyczne, dawały pełne uzasadnienie do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w tym zakresie.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Odpowiadając na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz zasądzenie od skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia, na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a., ostatecznej decyzji tego organu z dnia 23 lipca 2019 r. – a mianowicie, decyzji nakazującej O. w P. usunięcie nieprawidłowości ujawnionych w wyniku kontroli sanitarnej przeprowadzonej w dniach 6 – 31 maja 2019 r. w zakresie odnoszącym się do nieprawidłowości wskazanych w jej pkt 7 – 8 oraz w pkt 12 oraz wyznaczającej termin ich usunięcia do dnia 30 kwietnia 2021 r. – stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że wbrew stanowisku strony w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, o których stanowi art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem decyzja ostateczna, o stwierdzenia wygaśnięcia której wystąpiła strona nie stała się bezprzedmiotowa, o czym – zdaniem Sądu I instancji – należało wnioskować na tej podstawie, że jej adresat nie zaprzestał działalności i w dalszym ciągu udziela świadczeń zdrowotnych, co tym samym oznacza, że nałożony tą decyzją obowiązek (nakaz) usunięcia stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości jest aktualny, a zasadności tej oceny nie podważa argument rozpoczęcia realizowania przez stronę inwestycji polegającej na budowie nowego obiektu szpitalnego.
Skarga kasacyjna – której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku – nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie, w punkcie wyjścia wymaga przypomnienia i zarazem podkreślenia, że zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. – który w relacji do materialnoprawnej podstawy wydania zaskarżonej decyzji wyznaczał granice rozpoznania sprawy przez Sad I instancji, i którego naruszenia strona nota bene wprost nie zarzuca, albowiem nic takiego nie wynika z petitum skargi kasacyjnej (s. 2), w której uzasadnieniu dopiero odnosi się do przywołanego przepisu prawa (s. 7) – organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.
Wobec konwencji językowej, którą na gruncie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. operuje ustawodawca – to jest wobec użycia dla potrzeb jego redakcji, a tym samym określenia przesłanej jego stosowania, przeciwstawnego spójnika "a" – za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, jakkolwiek niewystarczającą – bo, nie samoistną – przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia, a w konsekwencji – jak należałoby przyjąć – i ten wniosek, że ustalenie przeciwne, a mianowicie, że decyzja nie jest bezprzedmiotowa – co siłą rzeczy czyni zbędnym prowadzenie ustaleń odnośnie do obowiązywania przepisu prawa nakazującego stwierdzenie wygaśnięcia decyzji albo przeprowadzanie oceny odnośnie do istnienia interesu społecznego lub w interesu strony uzasadniającego stwierdzenie jej wygaśnięcia – oznacza brak zaktualizowania się podstaw stosowania wymienionego przepisu prawa.
Uwzględniając powyższe – i zarazem podkreślając, że skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie może odnieść zarzut naruszenia przepisów art. 37 oraz art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej przez ich błędną wykładnię (pkt II petitum skargi kasacyjnej), co uznać należy za aż nadto oczywiste w świetle przyjmowanego w orzecznictwie rozumienia błędu wykładni oraz koniecznych wymogów, którym powinien czynić zadość zarzut błędnej wykładni prawa (zob. np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15), co w tym też kontekście oraz wobec tego, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika (s. 6 – 9), aby wymienione przepisy prawa stanowiły przedmiot jakichkolwiek zabiegów interpretacyjnych, w rezultacie których miałby zostać wyrażony pogląd kwestionowany przez stronę skarżącą (zwłaszcza, że do pierwszego z nich Sąd I instancji jedynie odesłał, zaś drugi z nich nie został nawet przywołany) siłą rzeczy i niezależnie już nawet od innych deficytów konstrukcyjnych tego zarzutu prowadzi do wniosku o braku jego skuteczności, albowiem na jego gruncie strona podjęła polemikę z poglądem nieistniejącym – trzeba stwierdzić, że nie jest nieprawidłowe stanowisko, z którego wynika, że decyzja z dnia 23 lipca 2019 r., o stwierdzenie wygaśnięcia której wystąpiła strona nie stała się bezprzedmiotowa.
Zwłaszcza, gdy wobec treści art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej – zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień – który stanowił prawną podstawę wydania wymienionej decyzji ostatecznej podkreślić, że jej podstawę faktyczną stanowiły stwierdzone nieprawidłowości stanowiące konsekwencję naruszenia obowiązków adresowanych do strony w zakresie odnoszącym się do wymagań higienicznych i zdrowotnych, co wobec ustalenia zaistnienia tego rodzaju nieprawidłowości stanowiło podstawę nałożenia obowiązku ich usunięcia w terminie określonym przez organ inspekcji sanitarnej. Za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że wobec konwencji językowej, którą na gruncie przywołanego przepisu prawa operuje ustawodawca, rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożenia wymienionego obowiązku nie może istnieć bez uprzedniego w relacji do niego rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, a mianowicie stwierdzenia nieprawidłowości. Siłą rzeczy, decyzja podejmowana na podstawie wymienionego przepisu prawa posiada złożoną sentencję, na którą składają się wymienione rozstrzygnięcia pozostające ze sobą w ścisłym i nierozerwalnym funkcjonalnym związku, zaś suma tych rozstrzygnięć kształtuje sytuację prawną ich adresata i przesądza o treść decyzji podejmowanej na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, która ma tym samym charakter decyzji zobowiązującej.
W tym też kontekście i zarazem w opozycji do stanowiska strony sugerującej, że wraz z upływem terminu wykonania obowiązków decyzja o ich nałożeniu miałaby się stać bezprzedmiotowa (s. 9 skargi kasacyjnej) trzeba podkreślić, że nie ma podstaw, aby twierdzić, że upływ terminu, o którym jest mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej – a mianowicie, upływ określonego przez organ inspekcji sanitarnej terminu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości – miałby prowadzić do wniosku o bezprzedmiotowości decyzji nakładającej obowiązek ich usunięcia, a tym samym do wniosku o potrzebie stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji. W tej mierze – i zarazem w korespondencji do przywołanego powyżej rozumienia art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz określonych nim przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji – wymaga podkreślenia – czego strona skarżąca nie uwzględnia jednak w dostatecznym stopniu – że należy odróżnić sytuację, w której decyzja jest wydawana z zastrzeżeniem terminu, wraz z upływem którego traci moc obowiązującą od sytuacji, w której w decyzji został określony termin dokonania przez jej adresata danej czynności bez jednoczesnego określenia skutków jego upływu dla mocy obowiązującej tej decyzji, a w tym kontekście, że z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej – ani też z żadnego innego jej przepisu – nie wynika, że termin, o którym jest w nim mowa jest terminem (początkowym lub końcowym), który wpływa na prawny byt decyzji administracyjnej podejmowanej na jego podstawie. Nie jest ona bowiem decyzją podejmowaną z zastrzeżeniem terminu, wraz z upływem którego miałaby tracić moc obowiązującą oraz miałby się dezaktualizować obowiązek działania polegający na usunięciu stanu niezgodnego z prawem. Zwłaszcza, że przeciwnemu stanowisku należałoby przeciwstawić argument z celów oraz funkcji przywołanego przepisu prawa, a co za tym idzie z istoty oraz treść określonych nim kompetencji organów inspekcji sanitarnej w zakresie odnoszącym się do zapewnienia przestrzegania wynikających z przepisów obowiązującego prawa wymagań higienicznych i zdrowotnych, które z całą pewnością zostałyby zniweczone, gdyby sugestię strony skarżącej uznać za trafną. Co więcej, uznanie tego rodzaju stanowiska (sugestii) za trafne niweczyłoby, nie dość, że ustalenia faktyczne stanowiące podstawę rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia zaistnienia nieprawidłowości – a mianowicie, naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych – to również niweczyłoby samo to rozstrzygnięcie, prowadząc w istocie rzeczy – wbrew treści i celom przepisów ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej – do uznania stwierdzonych nieprawidłowości za niebyłe, a w konsekwencji do swoistego rodzaju sanowania istnienia stanu niezgodnego z prawem.
W tym też kontekście i zarazem wobec przyjmowanego rozumienia bezprzedmiotowości – a mianowicie, że jej źródłem jest ustanie prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku gdy powoduje ona taki skutek (zob. A Wróbel: t. 3 do art. 162 k.p.a.. w: M. Jaśkowska, m., Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego LEX/el. 2025) – w korespondencji do stanowiska Sądu I instancji (s. 8 – 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) trzeba stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się przesłanki wnioskowania o zaistnieniu tak rozumianej bezprzedmiotowości.
Zwłaszcza, gdy w tej mierze – oraz w korespondencji do przywołanego powyżej rozumienia art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz znaczenia konsekwencji wynikających z tego przepisu prawa – w opozycji do zarzutu adresowanego wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia (pkt I. petitum skargi kasacyjnej) – który nie jest zasadny – podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie nie ma sporu o fakty o prawnie istotnym znaczeniu.
Nie jest bowiem sporne, że adresowany do O. w P. decyzją z dnia 23 lipca 2019 r. oraz jasny w swej treści obowiązek (nakaz) usunięcia nieprawidłowości ujawnionych w trakcie kontroli sanitarnej przeprowadzonej w dniach 6 – 31 maja 2019 r. w terminie do dnia 30 kwietnia 2021 r. nie został wykonany w zakresie odnoszącym się do nieprawidłowości wskazanych w pkt 7 – 8 oraz w pkt 12 tejże decyzji – co nota bene przyznaje sama strona skarżąca (s. 8 skargi kasacyjnej). Jeżeli w tym też kontekście ponownie odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z przedstawionego powyżej rozumienia art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że tezy o zaktualizowaniu się przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia wymienionej decyzji nie może uzasadniać – i to niezależnie już nawet od treści i funkcji art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz logiki rozwiązań prawnych przyjętych na jego gruncie, o czym była na wstępie – eksponowanie argumentu o rozpoczęciu realizowania przez stronę inwestycji polegającej na budowie nowego obiektu szpitalnego, której zakończenie miałoby spowodować, że oddziały szpitalne w odniesieniu do których stwierdzono, że funkcjonują z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa w zakresie odnoszącym się do wymagań higienicznych i zdrowotnych – co stanowiło faktyczną podstawę wydania decyzji zobowiązującej do usunięcia tych naruszeń – zostaną w części przeniesione do nowej lokalizacji, zaś w pozostałej części dopiero wówczas poddane koniecznym remontom i procesom dostosowawczym (s. 8 skargi kasacyjnej).
Zasadności tego rodzaju argumentu oraz prezentowanemu na jego gruncie podejściu do oceny bezprzedmiotowości decyzji, o stwierdzenie wygaśnięcia której wystąpiła strona, sprzeciwiają się treść i funkcje art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Zwłaszcza, gdy wobec przyjmowanego rozumienia bezprzedmiotowości – o czym była mowa powyżej – podkreślić, że realizowanie wymienionego zamierzenia inwestycyjnego nie powoduje, że nałożony na stronę obowiązek usunięcia stwierdzonych naruszeń wymogów higienicznych i zdrowotnych stał się przez to niemożliwy do wykonania, czy też wręcz zbędny, co siłą rzeczy byłoby nie do pogodzenia z dobrem pacjentów, którym strona – jako świadczeniodawca w rozumieniu ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych – udziela świadczeń zdrowotnych.
W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna, jako niezasadna, podlegała oddaleniu.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.