II GSK 327/06

II GSK 327/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-03-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot-Mładanowicz /sprawozdawca/
Edward Kierejczyk /przewodniczący/
Jan Kacprzak
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne
Telekomunikacja
Inne
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 292/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-06-22
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk Sędziowie: WSA (del.) Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) NSA Jan Kacprzak Protokolant Katarzyna Warchoł po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 292/06 w sprawie ze skargi P. M. na postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 30 listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia dotyczącego obowiązywania cennika usług telekomunikacyjnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od skarżącego P. M. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 292/06 oddalił skargę P. M. na postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (zwany dalej: Prezesem URTiP) z dnia 30 listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia dotyczącego obowiązywania cennika usług telekomunikacyjnych.
W uzasadnieniu wyroku podano, że skarżący pismem z dnia 9 września 2005 r. zwrócił się do Prezesa URTiP między innymi o wydanie na podstawie art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 oraz art. 218 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) zwanej dalej: k.p.a., w związku z art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. l) oraz pkt 3 lit. k) oraz art. 46 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) zaświadczenia, iż cennik, którego projekt wbrew obowiązkowi wynikającemu z Prawa telekomunikacyjnego nie został przedłożony Prezesowi URTiP w terminie co najmniej 30 dni przed planowanym terminem jego wprowadzenia, nie wchodzi w życie i nie wiąże abonenta. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że T. P. S.A. obowiązana była przedłożyć Prezesowi URTiP projekt cennika połączeń telefonicznych z numerami: 0-300 1xx xxx, 0-700 1xx xxx, 0-701 1xx xxx, 0-708 1xx xxx, zaś zaniechanie tego obowiązku powoduje, po pierwsze, iż cennik ten nie wchodzi w życie i nie wiąże abonenta, po drugie T. P. S.A. dopuściła się naruszeń przepisów Prawa telekomunikacyjnego podlegających karze pieniężnej.
Postanowieniem z dnia 3 października 2005 r. Prezes URTiP działając na podstawie art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 oraz art. 218 § 1 k.p.a. odmówił wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu tego postanowienia organ stwierdził, że na podstawie znajdujących się w posiadaniu Prezesa URTiP dokumentów mógł potwierdzić określone zdarzenie (fakt) - przedłożenie do akceptacji Prezesa URTiP przez określonego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego projektu cennika świadczenia usług, bądź nie dokonanie takiego przedłożenia. Jednakże we wniosku skarżącego, żądanie we wskazanym zakresie nie wystąpiło. Nie sprowadzało się również do potwierdzenia przez Prezesa URTiP określonego stanu prawnego, tj. np. nabycia statusu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, bądź też posiadania przez operatora kwalifikowanej pozycji rynkowej, lecz odnosiło się do ustalenia istnienia z mocy prawa konkretnych uprawnień i obowiązków i zmuszało organ do przeprowadzenia wykładni i zastosowania przepisów prawa do istniejącego stanu faktycznego.
Pismem z dnia 18 października 2005 r. skarżący działając na podstawie art. 127 § 3. art. 141 § 1 i 2, art. 144 oraz art. 219 k.p.a. wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie zaświadczenia, iż cennik opłat T. P. S.A. za usługi połączeń telefonicznych z numerami: 0-300 1xx xxx, 0-700 1xx xxx, 0-701 1xx xxx, 0-708 1xx xxx, którego projekt wbrew obowiązkowi wynikającemu z Prawa telekomunikacyjnego nie został przedłożony Prezesowi URTiP w terminie co najmniej 30 dni przed planowanym terminem jego wprowadzenia, nie wchodzi w życie i nie wiąże abonenta.
Postanowieniem z dnia 30 listopada 2005 r. Prezes URTiP utrzymał w mocy swoje poprzednie postanowienie z dnia 3 października 2005 r.. Zdaniem organu żądanie skarżącego przedstawione w obu wnioskach, nie sprowadzało się do potwierdzenia przez Prezesa URTiP określonego stanu prawnego, np. nabycia statusu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, bądź też posiadania przez operatora kwalifikowanej pozycji rynkowej, lecz odnosiło się do ustalenia istnienia z mocy prawa konkretnych uprawnień i obowiązków, czego potwierdzeniem jest stwierdzenie samego skarżącego, zgodnie z którym kwestia tego, iż cennik, którego projekt w ogóle nie został przedłożony Prezesowi URTiP nie wchodzi w życie i nie wiąże abonenta, została przesądzona przez ustawodawcę bezpośrednio w ustawie. Samo doprecyzowanie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy treści żądanego zaświadczenia nie zmienia faktu, iż w dalszym ciągu przedmiotowe żądanie skarżącego nie jest żądaniem potwierdzenia istniejącego stanu rzeczy, wynikającego ze znajdujących się w posiadaniu Prezesa URTiP dokumentów, bądź prowadzonych ewidencji, lecz żądaniem ustalenia (rozstrzygnięcia) konsekwencji prawnych określonego stanu rzeczy. Organ stwierdził ponadto, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest potwierdzenie, a nie stwierdzenie istnienia danej sytuacji, czy stanu prawnego. W związku z powyższym zaświadczenie nie może w sposób władczy, jednostronny ustalać istnienia z mocy prawa konkretnych uprawnień lub obowiązków, a jedynie je potwierdzać, jeżeli wynikają one z prowadzonych rejestrów, dokumentów lub innych danych znajdujących się w posiadaniu organu.
Na to postanowienie Prezesa URTiP skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 oraz art. 218 § 1 k.p.a., w związku z art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. l) oraz pkt 3 lit. k) oraz art. 46 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171 poz. 1800 ze. zm.), poprzez bezzasadną odmowę wydania zaświadczenia, iż cennik opłat T. P. S.A. za usługi połączeń telefonicznych z numerami: 0-300 1xx xxx, 0-700 1xx xxx, 0-701 1xx xxx, 0-708 1xx xxx, którego projekt wbrew obowiązkowi wynikającemu z Prawa telekomunikacyjnego nie został przedłożony Prezesowi URTiP w terminie co najmniej 30 dni przed planowanym terminem jego wprowadzenia, nie wschodzi w życie i nie wiąże abonenta.
Oddalając skargę na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu, zarówno jeśli chodzi o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie w tej sprawie przepisów.
Jak zauważył Sąd I instancji art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. stanowi, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Przepis ten należy czytać łącznie z przepisem art. 218 § 1 k.p.a., który nakłada na organ obowiązek wydania zaświadczenia, gdy określone fakty lub stan prawny wynika z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu.
W ocenie Sądu, w tej sprawie wydanie zaświadczenia o żądanej treści musiałoby być poprzedzone przeprowadzeniem interpretacji art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. l) oraz pkt 3 lit. k), art. 46 ust. 3 pkt 3 i 4 i art. 48 Prawa telekomunikacyjnego i ewentualnym stwierdzeniem, że cennik z mocy prawa nie wszedł w życie i nie wiąże abonentów. Dlatego też zaświadczenie to nie byłoby oparte na prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, tylko na wykładni prawa.
Sąd wskazał, iż zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Organ może w zaświadczeniu potwierdzić, że dane uprawnienie lub obowiązek powstał z mocy samego prawa, ale dotyczy to tylko takiej sytuacji, gdy takie uprawnienie lub obowiązek wiąże się z uprzednim wydaniem określonej decyzji administracyjnej (konstytutywnej). Związek ten musi być tego rodzaju, że wydanie decyzji jest warunkiem koniecznym późniejszego powstania określonych skutków prawnych ex lege. Tak więc skutek prawny, który ma być potwierdzony, nie powstałby z mocy samego prawa wobec określonej osoby, gdyby wcześniej, wobec innej osoby, nie powstał odpowiedni skutek prawny poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Ponadto zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, a jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Jest więc zatem wyłącznie przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji. Wydane zaświadczenie, ze swojej istoty, ma potwierdzać istnienie określonych faktów lub stanu prawnego. Nie można więc wydać zaświadczenia stwierdzającego nieistnienie faktów lub nieistnienie określonego stanu prawnego.
Powołując się na wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2002 r. sygn. akt 269/02, Sąd I instancji stwierdził, że skoro problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zgodnie z żądaniem strony zaświadczenia, które stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy, nie jest możliwe.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, polegające na:
1/ bezzasadnej odmowie uchylenia zaskarżonych postanowień Prezesa URTiP, podczas gdy obowiązek taki wynikał z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., w związku z art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 oraz art. 218 § 1 k.p.a., w związku z art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. l) oraz pkt 3 lit. k) oraz art. 46 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171 poz. 1800 z późn. zm.),
2/ oddaleniu skargi bez podstawy prawnej, gdyż podlegała ona uwzględnieniu (niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a.).
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł między innymi, że w art. 217 § 2 pkt 2 oraz art. 218 § 1 k.p.a. sformułowano dwie przesłanki, których spełnienie przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie, rodzi po stronie organu obowiązek wydania tegoż zaświadczenia. Po pierwsze ubiegający się o zaświadczenie musi mieć interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Po drugie zaś chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Istnienia interesu prawnego po stronie skarżącego organ nie zakwestionował.
Zdaniem skarżącego, w zaskarżonych postanowieniach nie wprost wyrażona została sugestia, iż żądanie skarżącego zmierza do ukształtowania stosunku prawnego pomiędzy skarżącym a T. P. S.A.. W jego ocenie nie ma wątpliwości, iż wniosek z dnia 9 września 2005 r. dotyczy jedynie potwierdzenia wynikających skądinąd okoliczności prawnych. Konsekwencje nieprzedłożenia przez T. P. S.A. Prezesowi URTiP projektu cennika połączeń telefonicznych z numerami: 0-300 lxx xxx, 0-700 lxx xxx, 0-701 lxx xxx, 0-708 lxx xxx wynikają bezpośrednio z ustawy Prawo telekomunikacyjne. Z art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. l) oraz pkt 3 lit. k) Prawa telekomunikacyjnego wynika bowiem, iż na TP S.A. spoczywają obowiązki określone w art. 46 ust. 3 pkt 3 i 4 tej ustawy - T. P. S.A. jest obowiązana do: (a) prowadzenia rachunkowości regulacyjnej zgodnie z zatwierdzoną przez Prezesa URTiP instrukcją, (b) prowadzenia kalkulacji kosztów usług zgodnie z zatwierdzonym przez Prezesa URTiP opisem kalkulacji kosztów oraz (c) określania cen usług na podstawie kosztów ich świadczenia. Z kolei z art. 46 ust. 3 pkt 4 wynika obowiązek przedstawiania do zatwierdzenia cennika lub regulaminu świadczenia usług.
Zgodnie z art. 221 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, nałożenie na przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązków na podstawie ust. 1 tego artykułu traktuje się za równoważne nałożeniu tych obowiązków w drodze decyzji Prezesa URTiP w trybie określonym w ustawie. Ponadto z art. 221 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego wynika, iż te obowiązki znajdują zastosowanie do dnia uprawomocnienia się odpowiednich decyzji dotyczących wyznaczenia przedsiębiorcy lub przedsiębiorców o znaczącej pozycji na rynku właściwym lub nałożenia obowiązków regulacyjnych w trybie Prawa telekomunikacyjnego. W konsekwencji do TP S.A. znajduje zastosowanie również art. 48 Prawa telekomunikacyjnego, z którego wynika, iż przedsiębiorca telekomunikacyjny, na którego nałożono obowiązek, o którym mowa w art. 46 ust. 3 pkt 4, przedkłada Prezesowi URTiP projekty cenników i regulaminów świadczenia usług wraz z uzasadnieniem, w terminie co najmniej 30 dni przed planowanym terminem ich wprowadzenia. Prezes URTiP, w drodze decyzji, w terminie 30 dni od dnia przedłożenia projektu cennika, regulaminu świadczenia usług lub ich zmiany, może zgłosić sprzeciw, jeżeli projekt cennika lub regulaminu jest sprzeczny m.in. z przepisami ustawy. Zgodnie z dalszymi postanowieniami art. 48 Prawa telekomunikacyjnego, cennik i regulamin świadczenia usług lub ich zmiany objęte sprzeciwem Prezesa URTiP nie wchodzą w życie (ust. 4), zaś w sytuacji, kiedy nie są objęte sprzeciwem podlegają publikacji w Biuletynie URTiP, na koszt przedsiębiorcy telekomunikacyjnego (ust. 5). Zdaniem skarżącego, nie może być również wątpliwości, że cennik, którego projekt w ogóle nie został przedłożony Prezesowi URTiP, także nie wchodzi w życie i nie wiąże abonenta.
Inny sposób rozumienia art. 48 Prawa telekomunikacyjnego prowadziłby do absurdalnego wniosku, że sprzeczne z prawem działanie przedsiębiorcy telekomunikacyjnego pozbawiające organ regulacyjny możliwości kontroli, tj. nieprzedłożenie projektu cennika w ogóle, powoduje mniej dotkliwe konsekwencje prawne dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego dopuszczającego się naruszenia, niż w przypadku poddania się kontroli zgodnie z Prawem telekomunikacyjnym, tj. przedłożenia cennika, który spotyka się ze sprzeciwem. Pogląd ten jest nie do zaakceptowania, zdaniem skarżącego, z tego względu, że uderza w istocie w użytkowników końcowych usług operatora o znaczącej pozycji rynkowej, którzy byliby pozbawieni gwarantowanej ustawowo ochrony ze strony Prezesa URTiP. Kwestia ta została przesądzona przez ustawodawcę bezpośrednio w ustawie - Prawo telekomunikacyjne, w związku z czym nieuzasadniony jest pogląd, jakoby istniała w tej mierze konieczność ukształtowania dopiero stosunku prawnego pomiędzy przedsiębiorcą telekomunikacyjnym a abonentem. Nie ma zatem przeszkód do wydania zaświadczenia.
Skarżący podziela pogląd przytoczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, a jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Skarżący nie podziela natomiast stanowiska, jakoby innego rodzaju sytuacja występowała w tej sprawie. Za nieporozumienie uważa skarżący również wniosek jaki rzekomo wynika z istoty zaświadczenia, iż "nie można (...) wydać zaświadczenia stwierdzającego nieistnienie faktów lub nieistnienie określonego stanu prawnego ". Jego zdaniem nieprzedłożenie przez określony podmiot cennika usług telekomunikacyjnych do zatwierdzenia właściwemu organowi jest właśnie takim faktem (jest to przykład "nieistnienia faktu" według terminologii WSA), a z kolei stanem prawnym jest okoliczność, iż w związku z tym nie doszło do zmiany stosunku prawnego pomiędzy abonentem a dostawcą usług telekomunikacyjnych w zakresie wysokości cen za te usługi (jest to przykład "nieistnienia określonego stanu prawnego" według kwalifikacji WSA).
WSA błędnie uznał w oparciu o wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt 269/02, że Prezes URTiP słusznie odmówił wydania żądanego zaświadczenia. Powołany wyrok NSA dotyczył zupełnie innej sytuacji, kiedy znajdujące się w archiwum dokumenty były niejednoznaczne i nie wynikały z nich w sposób oczywisty treści, których poświadczenia domagali się wnioskodawcy.
Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wnosząc o jej oddalenie jako bezpodstawnej jak również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jako niezasadna podlegała oddaleniu.
Z treści zarzutu wynika, iż skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Wątpliwości skarżącego nie budzi fakt, że zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną, przyjmującą postać dokumentu urzędowego, która potwierdza określone fakty lub stan prawny. W związku z tym, że w myśl art. 218 § 1 k.p.a. w drodze zaświadczenia można uzyskać potwierdzenie nie tylko określonych faktów, lecz również stanu prawnego należy mieć na względzie, iż zaświadczenie nie jest decyzją deklaratoryjną, stwierdzającą istnienie pewnego stanu prawnego. Decyzja jest bowiem aktem stosowania prawa, aktem woli, czynnością prawną, która zmierza bezpośrednio do wywołania skutków prawnych. Natomiast zaświadczenie jest czynnością faktyczną, aktem wiedzy, który może wywoływać skutki prawne, ale nie jest to jego głównym celem (zob. M. Jaśkowska A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 1055). Wobec tego organ administracji publicznej, potwierdzając istnienie określonego stanu prawnego w drodze zaświadczenia, może stwierdzić jedynie to co jest mu wiadome na podstawie prowadzonych ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Natomiast organ nie może w drodze zaświadczenia rozstrzygnąć żadnej sprawy.
Wbrew twierdzeniom skarżącego żądanie wydania zaświadczenia, iż cennik opłat T. P. S.A. za usługi połączeń telefonicznych z numerami: 0-300 1xx xxx, 0-700 1xx xxx, 0-701 1xx xxx, 0-708 1xx xxx, którego projekt wbrew obowiązkowi wynikającemu z Prawa telekomunikacyjnego nie został przedłożony Prezesowi URTiP w terminie co najmniej 30 dni przed planowanym terminem jego wprowadzenia, nie wchodzi w życie i nie wiąże abonenta, jest w istocie rzeczy żądaniem rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie obowiązywania cennika usług telekomunikacyjnych, a nie potwierdzenia stanu prawnego wynikającego z ewidencji prowadzonej przez Prezesa URTiP. Skarżący dokonuje wykładni przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne, która jego zdaniem prowadzi do wniosku, że nieprzedłożenie projektu cennika usług telekomunikacyjnych Prezesowi URTiP skutkuje tym, iż nie wchodzi on w życie i nie wiąże abonenta. Zatem domaga się on faktycznie rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach, co stanowiłoby już skutek materialny zaświadczenia. W takim przypadku zaświadczenie stałoby się faktycznie aktem stosowania prawa, a więc decyzją w rozumieniu art. 104 k.p.a. Natomiast zaświadczenie jako czynność faktyczna, stanowiąca akt wiedzy, nie zmienia praw i obowiązków strony, gdyż nie wywołuje bezpośrednio żadnych skutków materialnych.
Wobec powyższego należy stwierdzić, iż niezależnie od tego czy i jakie wątpliwości mogą budzić konsekwencje prawne faktu nieprzedłożenia cennika usług telekomunikacyjnych Prezesowi URTiP potwierdzenie tych konsekwencji w drodze zaświadczenia jest niedopuszczalne. Zatem prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że postanowienie Prezesa URTiP z dnia 30 listopada 2005 r. nie narusza prawa, co czyni niezasadnym zarzut skargi kasacyjnej.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.