II GSK 326/06

II GSK 326/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Bała /przewodniczący/
Jan Grabowski /sprawozdawca/
Rafał Batorowicz
Symbol z opisem
6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne
Budżetowe prawo
Inne
Skarżony organ
Zarząd Powiatu
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędziowie NSA Rafał Batorowicz Jan Grabowski (spr.) Protokolant Maciej Dębski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Sz 880/05 w sprawie ze skargi S. K. na uchwałę Zarządu Powiatu w G. z dnia 8 kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie dotacji dla szkół oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Sz 880/05, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. K. na uchwałę Zarządu Powiatu w Goleniowie z dnia 8 kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia stawek dotacji dla szkół publicznych oraz szkół niepublicznych w roku 2004, oddalił skargę.
Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy. Zarząd Powiatu w Goleniowie w dniu 8 kwietnia 2004 r. podjął uchwałę w sprawie ustalenia wysokości dotacji dla szkół publicznych prowadzonych przez osoby fizyczne i prawne oraz szkół niepublicznych w roku 2004, w tym w § 1 pkt 2 dla Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych. W uchwale przywołano przepis art. 32 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) oraz § 4 i 5 uchwały nr XXXIII/254/01 z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie trybu udzielenia i rozliczania dotacji szkołom publicznym prowadzonym przez osoby fizyczne i prawne oraz szkołom niepublicznym działającym na terenie Powiatu Goleniowskiego, zmienioną uchwałą nr XXXV/266/02 Rady Powiatu w Goleniowie z dnia 28 lutego 2002 r. zmienioną uchwałą nr IX/58/03 Rady Powiatu w Goleniowie z dnia 26 czerwca 2003 r.
Pismem z dnia 7 czerwca 2004 r. S. K. wezwała Zarząd Powiatu do usunięcia naruszenia prawa poprzez prawidłowe ustalenie wysokości dotacji na jednego ucznia miesięcznie, uznając za nieprawidłową metodę ustalania tych kosztów. Wobec bezskuteczności wezwania do usunięcia naruszenia prawa S. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
W skardze zarzuciła przedmiotowej uchwale ustalenie stawki dotacji z naruszeniem art. 80 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572), tj. na podstawie bieżących kosztów utrzymania ucznia w szkole (zespole szkół różnych typów) niebędącej szkołą tego samego rodzaju i typu a ponadto nieustalenie stawki dotacji dla szkoły publicznej ponadpodstawowej - liceum ogólnokształcącego dla dorosłych, a poprzez to bezpodstawne stosowanie stawki określonej w § 1 pkt 2 lit. a) uchwały dla szkół publicznych ponadgimnazjalnych do szkół publicznych ponadpodstawowych i domagała się stwierdzenia nieważności § 1 pkt 2 lit. a) tej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznając skargę za nieuzasadnioną wskazał, że zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty przedszkola, szkoły i placówki publiczne niewymienione w art. 79 prowadzą gospodarkę finansową według zasad określonych przez organ lub podmiot prowadzący szkołę.
W myśl art. 80 ust. 3 ustawy o systemie oświaty, szkoły o których mowa w ust. 1 otrzymują na każdego ucznia dotację z budżetu jednostki samorządu terytorialnego obowiązanej do prowadzenia odpowiedniego typu i rodzaju szkół, w wysokości równej wydatkom bieżącym przewidzianym na jednego ucznia w szkołach tego samego typu i rodzaju prowadzonych przez tę jednostkę samorządu terytorialnego.
Według Sądu, odwołanie się przez ustawodawcę do pojęcia "tego samego typu i rodzaju" w stosunku do szkół publicznych wymaga wyjaśniania, a zwłaszcza ustalenia czy przepisy ustawy zawierają legalną definicję pozwalającą precyzyjnie określić typ i rodzaj danej placówki oświatowej. Sąd I instancji doszedł do przekonania, że ustawodawca nie definiuje pojęcia "typu" szkoły, lecz wymienia określone placówki wskazując, że stanowią one "typ" szkoły. Pojęcie rodzaju szkoły wymienione jest dopiero w art. 80 ust. 3, ale też w kontekście "typu" szkoły a następnie właśnie w art. 90 ust. 3 gdy ustawa nakazuje odnieść się do najbliższej gminy lub powiatu aby ustalić wydatki bieżące ponoszone na prowadzenie szkoły publicznej. Pojęcie "rodzaju" szkoły nie zostało jednak w ustawie wyjaśnione. Skoro ustawodawca używa je łącznie z pojęciem "typu" szkoły to, według Sądu, uzasadniony jest wniosek, że typ szkoły można interpretować jako pojęcie nadrzędne z zastrzeżeniem, iż sam ustawodawca nie jest w pełni konsekwentny, ponieważ w art. 80 mowa jest o typie i rodzaju szkoły a w art. 90 ust. 3 mowa jest o typie lub rodzaju.
Organ administracyjny poszukując szkoły publicznej danego typu i rodzaju jako podstawy określenia wysokości dotacji dla liceum ogólnokształcącego dla dorosłych wskazał na ustalony budżet szkoły publicznej, a mianowicie na liceum dla dorosłych przy Zespole Szkół, którego budżet zatwierdzono na rok 2004. Takiej relatywizacji, zdaniem Sądu, nie można zarzucić błędu lub naruszenia przepisów prawa.
Sąd podkreślił, że nie jest zasadny zarzut podniesiony przez skarżącą, przyjęcia bez podstawy prawnej, że liceum ogólnokształcące dla dorosłych działające przy Zespole Szkół w G. nie jest rodzajem tego typu szkoły a także niewłaściwej w związku z tym podstawy obliczenia należności dotacji.
S. K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Opierając się na wytkniętych uchybieniach strona skarżąca domagała się zmiany zaskarżonego wyroku oraz stwierdzenia nieważności § 1 pkt 2 lit. a) uchwały Zarządu Powiatu w Goleniowie z dnia 8 kwietnia 2004 r. nr [...] w sprawie ustalenia stawek dotacji dla szkół prowadzonych przez osoby fizyczne i prawne oraz szkół niepublicznych w roku 2004, lub uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.
Rozpatrując skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 listopada 2005 r., sygn. akt II GSK 254/05, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 maja 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd I instancji w rozpoznawanej sprawie była uchwala organu powiatu. Podstawę prawną do jej zaskarżenia stanowił przepis art. 87 § 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, w myśl którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wezwanie do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy o samorządzie powiatowym jest czynnością procesową, dla której przepisy prawa nie zakreślają żadnych wymogów formalnych. Wzywający do usunięcia naruszenia prawa nie jest więc zobowiązany do określenia naruszeń prawa kwestionowaną uchwałą. Natomiast Sąd rozpoznający skargę na uchwałę organu powiatu jest zobligowany do zbadania jej zgodności z prawem pod kątem wszechstronnego rozważenia wszystkich jej przepisów i ustalenia czy żaden z nich nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Taki obowiązek został nałożony art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., i nie może zwalniać z niego fakt, że w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wskazano konkretny przepis, który zdaniem wzywającego został naruszony w uchwale. Sąd, w składzie rozpoznającym sprawę, nie podzielił poglądu zaprezentowano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 1997 r. sygn. akt IV SA 1058/96, w którym zawarto tezę, iż sprecyzowane niebudzące wątpliwości żądanie usunięcia zarzuconego naruszenia prawa przez podmiot występujący do sądu administracyjnego ze skargą uprawnia i zobowiązuje Sąd do ograniczenia kontroli legalności do tych tylko przepisów zaskarżonej uchwały, w stosunku do których dopełniono warunku wezwania do usunięcia zarzuconego naruszenia. Pogląd ten dotyczył art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ale z uwagi na tożsamość rozwiązań prawnych w tym zakresie zawartych w ustawie o samorządzie powiatowym odnosić się może również do art. 87 § 1 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił krytykę tego wyroku wyrażoną w glosie Wojciecha Chróścielewskiego opublikowanej w OSP 1998/3/56.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ponadto, iż skarżąca w skardze wniesionej do Sądu I instancji zarzuciła zaskarżonej uchwale zarówno naruszenie art. 80 ust. 3 ustawy o systemie oświaty jak i zaniechanie ustalenia stawki dotacji dla szkoły publicznej ponadpodstawowej. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji odniósł się do pierwszego z zarzutów, natomiast nie rozpoznał drugiego zarzutu stojąc na stanowisku, że niepodniesienie tego w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa czyni go bezskutecznym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taki pogląd Sądu I instancji narusza przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu obowiązkiem Sądu było wszechstronne zbadanie zaskarżonej uchwały niezależnie od zarzutów nie tylko podniesionych w skardze, ale także w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Uchybienie przepisowi art. 134 § 1 p.p.s.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zgodnie z regulacją prawną zawartą w przepisie art. 80 ust. 4 ustawy o systemie oświaty, to organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ustala tryb udzielenia i rozliczenia dotacji, uwzględniając w szczególności podstawę obliczenia dotacji i zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji. Z powołanej podstawy prawnej uchwały organu wykonawczego powiatu wynika, że uchwała ta została podjęta w wykonaniu uchwały organu stanowiącego. W aktach sprawy brak jest uchwały Rady Powiatu w Goleniowie wydanej w oparciu o art. 80 ust. 4, która powinna zawierać także podstawę obliczenia dotacji. Skoro zaskarżona uchwała wydana została w wykonaniu uchwały rady (art. 32 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym) to niezbędnym było skonfrontowanie jej zapisów z unormowaniami zawartymi w uchwale rady powiatu dotyczącymi podstaw obliczenia dotacji. Zaniechanie tego mogło mieć istotny wpływ na ocenę legalności zaskarżonej uchwały, gdyż art. 80 ust. 3 ustawy o systemie oświaty ustanawia jedynie dolną granicę dotacji, a art. 80 ust 4 tej ustawy pozwala na inne ustalenie sposobu udzielenia dotacji, pod warunkiem zachowania dolnej granicy określonej w przepisie art. 80 ust. 3 ustawy o systemie oświaty.
Sąd wskazał ponadto, że stawiając w skardze zarzut nieustalenia wysokości dotacji dla szkół ponadpodstawowych skarżąca podniosła niezwykle istotną okoliczność mającą znaczenie dla prawidłowego zastosowania przepisu art. 80 ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Podała mianowicie, iż prowadzona przez nią szkoła nie jest szkołą ponadgimazjalną, lecz szkolą ponadpodstawową. Z niekwestionowanych przez strony ustaleń wynika, że skarżąca otrzymuje na każdego ucznia dotację w wysokości określonej w § 1 pkt 2 uchwały Zarządu Powiatu w Goleniowie z dnia 8 kwietnia 2004 r. Wysokość tej dotacji ustalono dla szkół publicznych ponadgimnazjalnych - liceum ogólnokształcącego dla dorosłych. Tymczasem z niezweryfikowanych twierdzeń strony skarżącej wynika, że szkoła, którą prowadzi nie jest szkołą ponadgimazjalną w rozumieniu art. 9 ust.1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty.
W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że podnoszone, a pominięte przez Sąd I instancji, okoliczności mogły mieć wpływ na ocenę właściwego zastosowania art. 80 ust. 3 ustawy o systemie oświaty.
Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przypomniał, iż przedmiotem skargi jest uchwała Zarządu Powiatu w Goleniowie z dnia 8 kwietnia 2004 r., Nr [...], podjęta w sprawie ustalenia stawek dotacji do szkół publicznych prowadzonych przez osoby fizyczne i prawne oraz szkół niepublicznych w roku 2004 , a w istocie postanowienia tej uchwały zawarte w § 1 pkt 2. Z treści uchwały wynika, że została podjęta na podstawie prawnej wynikającej z art. 32 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym oraz na podstawie prawnej zawartej w §§ 4 i 5 uchwały Nr XXXI i 1/254/01 Rady Powiatu w Goleniowie z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji szkołom publicznym prowadzonym przez osoby fizyczne i prawne oraz szkołom niepublicznym działającym na terenie Powiatu Goleniowskiego, zmienionej uchwałami tejże Rady z dnia 28.02.2002 r. i z dnia 26.06.2003 r.
Sąd wskazał, że z § 1 ust. 1 w/w uchwały Rady Powiatu Goleniów wynika, że dotyczy ona "szkół, których prowadzenie należy do zadań własnych powiatu, a prowadzonych przez osoby fizyczne i osoby prawne na terenie Powiatu Goleniowskiego, a w szczególności:
1) szkół niepublicznych: podstawowych specjalnych, gimnazjów specjalnych, szkół artystycznych, szkół ponadgimnazjalnych o uprawnieniach szkół publicznych, w których realizowany jest obowiązek szkolny lub obowiązek nauki,
2) szkół publicznych: podstawowych specjalnych, gimnazjów specjalnych, szkół ponadgimnazjalnych,
3) szkół niepublicznych ponadgimnazjalnych o uprawnieniach szkół publicznych dla dorosłych".
Z § 3 tejże uchwały wynika z kolei, iż "dotacja dla szkół wymienionych w § 1 ust. 1 pkt 1 i 2 przeznaczona jest na pokrycie wydatków związanych z działalnością dydaktyczną, opiekuńczo-wychowawczą i utrzymaniem obiektów" (ust. 1), zaś "dotacja dla szkół wymienionych w § 1 ust. 1 pkt 3 jest przeznaczona na częściowe pokrycie wydatków związanych z działalnością dydaktyczną i opiekuńczo-wychowawczą" (ust. 2).
Sąd I instancji stwierdził, iż stanowiąc w § 5, że planowaną wysokość dotacji na jednego ucznia ustala w danym roku kalendarzowym Zarząd Powiatu w zależności od typu i rodzaju szkoły, uchwała Rady Powiatu Goleniów w § 4 zawarła też postanowienia, że "podstawą ustalenia wysokości dotacji dla szkół wymienionych w § 1 ust. 1 pkt 2 i 3 jest wysokość bieżących wydatków ustalonych w budżecie powiatu w przeliczeniu na jednego ucznia dla publicznych szkół tego samego typu i rodzaju prowadzonych przez Powiat" (ust. 1), zaś w przypadku braku na terenie Powiatu szkoły publicznej danego typu i rodzaju podstawą do ustalenia wysokości dotacji, o której mowa w ust. 1, są wydatki bieżące ponoszone przez najbliższy powiat na prowadzenie szkoły publicznej danego typu i rodzaju" (ust. 2), jak również postanowienie, że "dotacje dla szkół, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 3, przysługują w wysokości nie niższej 50 % wydatków, o których mowa w ust. 1 i liczby uczniów uczestniczących do danej szkoły" (ust. 3).
Zdaniem WSA Zarząd Powiatu Goleniów działał w granicach i na podstawie uchwały Powiatu z dnia 28 grudnia 2001 r., w której to uchwale brak jest upoważnienia do ustalenia wysokości dotacji dla szkół innego typu, niż tam wymienione, a więc dla szkół ponadpodstawowych nie będących jednocześnie szkołami ponadgimnazjalnymi w rozumieniu ustawy o systemie oświaty.
W związku z tym za nietrafny uznał WSA zarzut niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały w następstwie braku ustalenia dotacji dla szkół ponadpodstawowych. W opinii Sądu, zarzut takiej niezgodności mógłby być ewentualnie podniesiony do uchwały Rady Powiatu Goleniów z dnia 18 grudnia 2001 r., uchwała ta nie jest jednak przedmiotem skargi.
Sąd I instancji wskazał, że z aktu założycielskiego wynika, że Prywatne Publiczne Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych w N. założone zostało w dniu 1 września 2002 r., a więc z dniem, z którym mogły być tworzone szkoły ponadgimnazjalne, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit a) - d) ustawy o systemie oświaty, kiedy nie było możliwe tworzenie nowych szkół ponadpodstawowych innych niż gimnazja. W związku z tym za chybiony Sąd uznał argument, że wskazana szkoła jest typem szkoły ponadpodstawowej w dotychczasowym rozumieniu.
Za nietrafny uznał WSA także zarzut wadliwego ustalenia stawki dotacji w oparciu o wydatki bieżące przewidziane na jednego ucznia w szkole prowadzonej prze Powiat Goleniowski - Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w G. wchodzącym w skład Zespołu Szkół. Nawet jeśli plan finansowy szkoły obejmował wydatki całego Zespołu, to przedstawiona w piśmie Starostwa Powiatowego w Goleniowie z dnia 24 maja 2005 r. kalkulacja wydatków bieżących, obrazująca koszt kształcenia ucznia w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych, jaki ustalony został w budżecie powiatu, nie pozwala zdaniem Sądu na uznanie, że nie stanowi on wydatku bieżącego przewidzianego na jednego ucznia w szkole tego samego typu i rodzaju prowadzonej przez Powiat Goleniowski.
Od powyższego wyroku S. K. wniosła skargę kasacyjną. Zaskarżając wyrok całości zarzuciła, że został on wydany z:
1. naruszeniem art. 80 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty oraz § 1 uchwały Rady Powiatu Nr XXXIII/254/01 z dnia 28 grudnia 2001 r., zmienionej uchwałami tejże Rady z dnia 28 lutego 2002 r. i z dnia 26 czerwca 2003 r., w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji szkołom publicznym prowadzonym przez osoby fizyczne i prawne oraz szkołom niepublicznym działającym na terenie Powiatu Goleniowskiego poprzez przyjęcie, że Zarząd Powiatu nie naruszył prawa wskutek zaniechania ustalenia stawki dotacji na jednego słuchacza w 2004 r. w szkole publicznej ponadpodstawowej - liceum ogólnokształcącym dla dorosłych prowadzonej na terenie Powiatu Goleniowskiego,
2. naruszeniem art. 141 § 4 i art. 133 § 1 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie z treścią zgromadzonych w sprawie dowodów, a w konsekwencji przyjęcie, że prowadzona przez skarżącą szkoła od chwili rozpoczęcia przez nią działalności była szkołą ponadgimnazjalną, a nie szkołą ponadpodstawową,
3. naruszenie art. 80 ust. 3 ustawy o systemie oświaty poprzez przyjęcie, że zgodne z prawem jest ustalenie stawki dotacji w szkole publicznej ponadpodstawowej na podstawie budżetu zespołu szkół, w skład którego wchodzi szkoła ponadgimnazjalna - liceum ogólnokształcące dla dorosłych, a więc na podstawie budżetu szkoły nie będącej szkołą tego samego rodzaju i typu,
4. naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. w ten sposób, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej uznania za prawidłową kalkulację stawki dotacji nie zawiera podstawy prawnej rozstrzygnięcia ani jej wyjaśnienia, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżąca wniosła o:
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie,
zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Powiatu w Goleniowie wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy, a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut.
Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.
Zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie dotyczą uchybienia przepisom art. 131 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.
Rozpatrując zarzut naruszenia przez sąd administracyjny I instancji przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. stwierdzić należy, iż analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż nie jest on uzasadniony.
Mając na uwadze treść tego przepisu należy powiedzieć, że Sąd ten wydał wyrok na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania w badanej sprawie był materiał dowodowy zgromadzony przez organy w toku toczącego się przed nimi postępowania. Nie ma natomiast dowodów na to by twierdzić, iż nie orzekał on na podstawie akt sprawy. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała także by zamknięcie rozprawy nastąpiło przed wyjaśnieniem wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy.
Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wyżej powołany przepis nakazuje zwięzłe przedstawienie poszczególnych elementów uzasadnienia wyroku. Cecha zwięzłości odnosi się do wszystkich elementów uzasadnienia wyroku.
Zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego sprawy powinno obejmować relację z dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie do rozprawy przed sądem administracyjnym. Ta część uzasadnienia wyroku powinna obejmować te kwestie, które są niezbędne do wyczerpującego podania pozostałych zagadnień, stanowiących kolejne elementy uzasadnienia wyroku (A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2, s. 310).
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy.
Przedstawienie zarzutów skargi wraz z odniesieniem się do nich przez Sąd I instancji wskazuje na spełnienie wymogów przewidzianych w art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w odniesieniu do przedstawienia stanu sprawy i zarzutów skargi.
Wbrew twierdzeniom skargi uzasadnienie wyroku w dostatecznym stopniu wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeśli argumentacja Sądu przesądza łącznie o ich bezzasadności.
Pozostaje do rozpoznania zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.). W myśl powołanego w skardze kasacyjnej przepisu szkoły publiczne zakładane i prowadzone przez podmioty inne niż ministrowie i jednostki samorządu terytorialnego otrzymują na każdego ucznia dotację z budżetu jednostki samorządu terytorialnego obowiązanej do prowadzenia odpowiedniego typu i rodzaju szkół, w wysokości równej wydatkom bieżącym przewidzianym na jednego ucznia w szkołach tego samego typu i rodzaju prowadzonych przez tę jednostkę samorządu terytorialnego. W przypadku nieprowadzenia przez jednostkę samorządu terytorialnego szkoły tego samego typu i rodzaju podstawą ustalenia wysokości dotacji jest kwota przewidziana na jednego ucznia szkoły publicznej danego typu i rodzaju w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego.
Strona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołuje się na to, iż prowadzona przez nią szkoła jest typem szkoły ponadpodstawowej w rozumieniu sprzed reformy ustroju szkolnego.
W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uznał powyższy pogląd strony skarżącej za nietrafny powołując się na przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1999 r. - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego (Dz. U. Nr 12, poz. 96 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 3 tej ustawy z dniem 1 września 2002 r., tworzone były szkoły ponadgimnazjalne, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a)-d) ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Z aktu założycielskiego wynika, iż Prywatne Publiczne Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych w N. założone zostało z dniem 1 września 2002 r., a więc z dniem, z którym nie było możliwym tworzenie szkół ponadpodstawowych innych niż gimnazja.
Rozważania powyższe prowadzą do wniosku, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw w rozumieniu art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.