II GSK 3160/15

II GSK 3160/15 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2017-05-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-11-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek
Irena Wiszniewska-Białecka /przewodniczący/
Mirosław Trzecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 421/15 - Wyrok WSA w Warszawie z 2015-06-30
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 885
art. 56 ust. 1 pkt 5, art. 60 pkt 6
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 718
art. 174 pkt 1 i 2, art. 176, art. 183 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 23
art. 7, art. 8, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2017 poz 201
art. 67a par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Wiszniewska-Białecka Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. z siedzibą w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 421/15 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu zwrotu części dofinansowania ze środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z 30 czerwca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 421/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Spółki z o.o. w Z. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] listopada 2014 r. w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty przypadającej do zwrotu.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
C. (dalej: Centrum) i B. w Z. (dalej: beneficjent; obecnie: A. Spółka z o.o. w Z.; dalej: skarżący, Szpital) podpisali [...] czerwca 2009 r. umowę o dofinansowanie na realizację projektu pt. "Wymiana dwóch ambulansów na ambulanse typu "R" i "W" wraz z wyposażeniem przez B. w Z. – Powiat Z.". Skarżący otrzymał dofinansowanie w łącznej kwocie 805.201,59 zł i w ramach projektu zakupił dwa specjalistyczne ambulanse z wyposażeniem.
Pismem z [...] stycznia 2012 r. Centrum poinformowało beneficjenta o konieczności zwrotu części dofinansowania w kwocie 281.928,90 zł wraz z odsetkami.
Wnioskiem z [...] marca 2012 r. beneficjent zwrócił się do Dyrektora Centrum o umorzenie należności przypadającej z tytułu zwrotu środków dofinansowania w kwocie 281.928,90 zł. wraz z odsetkami. W uzasadnieniu beneficjent wskazał, że konieczność zwrotu części dofinansowania wraz z odsetkami skutkowała będzie zagrożeniem dla trwałości finansowej projektu oraz poważnie zagrozi budżetowi jednostki.
Minister Rozwoju Regionalnego decyzją z [...] lipca 2012 r. uchylił decyzję Dyrektora Centrum w części określającej sposób obliczenia kwoty odsetek oraz uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej wysokość kwoty do zwrotu i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy określając konieczność zwrotu należności zaliczki i płatności pośredniej w wysokości 263.905,07 wraz z odsetkami oraz płatności końcowej w wysokości 17.915,49 wraz z odsetkami. W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W ocenie Instytucji Zarządzającej dopiero ostateczne ustalenie kwoty do zwrotu, które nastąpiło w decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] lipca 2012 r., umożliwiło rozpatrzenie wniosku o zastosowanie ulgi, o której mowa w art. 55 w zw. z art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U z 2013 r., poz. 885 ze zm.; dalej u.f.p.).
Minister Rozwoju Regionalnego decyzją z [...] października 2012 r. i następnie w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy decyzją z [...] stycznia 2013 r. odmówił umorzenia należności z tytułu zwrotu części dofinansowania otrzymanego w ramach projektu w kwocie 263.905,07 wraz z odsetkami oraz umorzył postępowanie w odniesieniu do kwoty 17.915,49 zł.
Wyrokiem z 26 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 943/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję z [...] stycznia 2013 r., wskazując na konieczność dokonania analizy całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem specyfiki i znaczenia społecznego realizowanego przez skarżącego projektu.
Decyzją z [...] listopada 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] października 2012 r. Organ dokonał analizy pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu społecznego". Wskazał, że ze zgromadzonych w toku postępowania dokumentów wynika, iż obecna sytuacja finansowa skarżącego umożliwia spłatę przypadających do zwrotu należności. Wobec powyższego "ważny interes podatnika" nie może być podstawą zastosowania ulgi, a odmowa umorzenia należności nie będzie skutkować pogorszeniem sytuacji finansowej skarżącego i nie zagrozi dalszemu funkcjonowaniu szpitala.
WSA w Warszawie oddalił skargę Szpitala na powyższą decyzję.
W ocenie Sądu, organ prawidłowo ocenił, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek umorzenia należności, ustanowionych w art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej o.p.).
Sąd przytoczył sytuację finansową Szpitala, ustaloną przez organ na podstawie głównych elementów sprawozdania finansowego za lata 2009, 2010, 2011, 2012 i 2013, tj. bilansu, rachunku wyników i sprawozdania z przepływów środków pieniężnych, i podzielił stanowisko Ministra, że sytuacja finansowa skarżącego umożliwia spłatę należności, o umorzenie której wystąpił, a przesłanka "ważnego interesu podatnika" nie została w sprawie spełniona.
Zdaniem WSA spełnienie drugiej przesłanki, określonej w art. 67a § 1 o.p.,tj. wystąpienie w sprawie "interesu publicznego", powinno być rozpatrywane w kontekście prowadzonej przez skarżącego działalności polegającej na wykonywaniu świadczeń zdrowotnych. Sąd uznał, że wydanie decyzji odmawiającej umorzenia przedmiotowej należności nie skutkuje pogorszeniem sytuacji finansowej strony skarżącej oraz nie zagrozi dalszemu funkcjonowaniu Szpitala. W związku z powyższym wydanie przedmiotowej decyzji nie prowadzi do naruszenia respektowania wartości wspólnych dla społeczeństwa, jakim jest prawo dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie występuje zagrożenie dla zdrowia pacjentów to nie została spełniona przesłanka "interesu publicznego".
Zdaniem WSA zaprzestanie wykorzystywania majątku zakupionego w ramach realizacji projektu do świadczenia usług z zakresu ratownictwa medycznego w ramach kontraktu z NFZ stanowi naruszenie trwałości projektu. W świetle powyższego okoliczność, iż skarżący realizował świadczenia z zakresu ochrony zdrowia, ale poza kontraktem z NFZ, nie ma znaczenia dla konieczności zwrotu środków.
Sąd stwierdził, że organ dokładnie wyjaśnił okoliczności sprawy poprzez zebranie całego materiału dowodowego i ustosunkował się do twierdzeń strony skarżącej. Ponadto uwzględnił i należycie rozważył kwestie interesu publicznego oraz interesu dłużnika, wykonując tym samym zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 943/13.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie na jego rzecz jako kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie:
1) przepisów u.f.p., a w szczególności:
a) art. 56 ust. 1 pkt 5 poprzez naruszenie błędną ocenę wniosków wynikających z obowiązku zbadania, czy zachodzi ważny interes podatnika lub interes publiczny;
b) obrazę przepisów postępowania administracyjnego mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, a polegająca w szczególności na:
- naruszeniu art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej k.p.a.) poprzez swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego i stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a wobec tego również zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie,
- naruszeniu art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania oceny wszystkich dowodów w sprawie,
- naruszeniu art. 8 k.p.a. statuującego zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku wyjaśnienia budzącego wątpliwości stanu faktycznego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną – sporządzonej przez pracownika organu –organ wniósł o oddalenie powyższego środka odwoławczego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten – inaczej niż wojewódzkie sądy administracyjne – zobligowany jest jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Zatem to sam autor skargi kasacyjnej, wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Sąd nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Wielokrotnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano, że Sąd nie może domyślać się argumentacji, czy intencji strony skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem, co do zasady, upoważniony do stawiania jakichkolwiek hipotez i prowadzenia rozważań co do możliwego kierunku i zakresu zaskarżenia wyroku sądu I instancji.
Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, a także wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wymagane określenie podstaw kasacji i ich uzasadnienie obejmuje wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku powinien zachować więc dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów.
Z powyższego wynika, że skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być precyzyjnie skonstruowane przez wnoszącego ten środek odwoławczy, tak ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na jednej podstawie kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tzn. naruszeniu prawa materialnego, w ramach której jej autor stawia cztery zarzuty, które są formalnie wadliwe i merytorycznie nietrafne.
Ocenę zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego poprzedzić należy wyjaśnieniem, że zarzut "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego polega na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, który zachodzi gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innym słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd rozumiane jest jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny albo wręcz przeciwnie – na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu.
W pierwszej kolejności skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie przepisów u.f.p., a w szczególności art. 56 ust. 1 pkt 5 polegające "na błędnej ocenie wniosków wnikających z obowiązku zbadania, czy zachodzi ważny interes podatnika lub interes publiczny."
Skoro przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez Sąd I instancji, to ogólny zarzut naruszenia przepisów u.f.p. - szczegółowo nie wskazanych - jest całkowicie nieuzasadniony.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 5 u.f.p. zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie przepis ten w ogóle nie miał zastosowania. Organy, rozpoznając wniosek skarżącej kasacyjnie o umorzenie należności przypadającej z tytułu zwrotu części środków dofinansowania wynikającej z umowy zawartej dnia [...] czerwca 2009 r. z C. stosowały przepis art. 67a § 1 o.p. w związku z art. 60 pkt 6 u.f.p., zaś Sąd I instancji rozpoznając skargę, uznał prawidłowość zastosowania tych przepisów przez organy. W sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej uważa, że w sprawie powinien mieć zastosowanie przepis art. 56 ust. 1 pkt 5 u.f.p. w pierwszej kolejności powinien – uzasadniając ten zarzut – wskazać, z jakich powodów w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 67a § 1 o.p. w związku z art. 60 pkt 6 u.f.p., czy Sąd I instancji błędnie określił podstawę orzekania, czy też popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W dalszej kolejności skarżący kasacyjnie powinien wskazać, dlaczego powinien mieć zastosowanie przepis art. 56 ust. 1 pkt 5 u.f.p.
Tymczasem skarżąca kasacyjnie, ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu nie przedstawiła żadnych wywodów na powyższe okoliczności, co sprawia, że zarzut naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 5 u.f.p. jest nieuzasadniony.
Przystępując do oceny pozostałych zarzutów opartych na postawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wymienionych w pkt I ppkt 1 b petitum skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na to, że zostały one wadliwie skonstruowane. Autor skargi kasacyjnej błędnie zakwalifikował przepisy art. 7, 8 i 80 k.p.a. do przepisów materialnych, podczas gdy – regulując tryb postępowania organów – stanowią one przepisy procesowe. Poza tym wada konstrukcyjna tych zarzutów polega na niepowiązaniu wskazanych wyżej przepisów k.p.a. z żadnym przepisem p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a., lecz jedynie kontroluje ich zastosowanie przez organy. Zatem w zakresie naruszeń przepisów postępowania Sąd I instancji mógł naruszyć wymienione w skardze kasacyjnej przepisy k.p.a. tylko w ten sposób, że dokonał wadliwej oceny sposobu ich stosowania przez organ. A jeśli tak, to skarga kasacyjna powinna wskazywać, jakie przepisy zostały naruszone przez Sąd I instancji, więc te, które ten Sąd stosował i które objęte są procedurą właściwą dla tego Sądu (art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.). Tymczasem autor skargi kasacyjnej nie wskazał wprost przepisów, jakie podczas sądowej kontroli zaskarżonego wyroku zostały naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny Zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 7, 8 i 80 k.p.a. nie wskazał również formy naruszenia.
Kierując się uchwałą NSA z dnia 26 października 2009 r., (I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), która złagodziła niektóre wymogi formalne skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał podniesione przez skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia przepisów postępowania tylko w zakresie, jaki może ustalić z treści ich uzasadnienia.
Autor skargi kasacyjnej w zarzutach naruszenia przepisów postępowania podniósł, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy: art. 7 k.p.a. poprzez swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego; art. 8 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku wyjaśnienia budzącego wątpliwości stanu faktycznego; art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania oceny wszystkich dowodów w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tych zarzutów.
Zauważyć należy, że jakkolwiek decyzje administracyjne dotyczące przedmiotowego umarzania należności pieniężnych mają charakter uznaniowy, to nie mogą być zupełnie dowolne. Dodać też trzeba, że zwłaszcza negatywne rozstrzygnięcie dotyczące umorzenia należności pieniężnej powinno być szczególnie przekonywująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów i co do prawa, ale także co do wyjaśniania motywów podjętej decyzji, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały wnikliwie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygniecie jest ich logiczną konsekwencją. O istnieniu ważnego interesu dłużnika uprawiającego do umorzenia należności nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy.
Sąd I instancji słusznie uznał, że w rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo. Fakty istotne dla sprawy zostały prawidłowo ustalone i rozważone, w sposób niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. Badając ważny interes spółki organ na podstawie bilansów, rachunków wyników, sprawozdań z przepływów środków finansowych za lata 2009-2013 w sposób szczegółowy przeprowadził analizę porównawczą oraz wskaźnikową i doszedł do słusznego wniosku, że sytuacja finansowa spółki umożliwia spłatę należności. Trafnie wskazał Sąd I instancji, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie dawał podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja odmawiająca umorzenia należności przypadającej z tytułu zwrotu części środków dofinansowania zagrozi dalszemu funkcjonowaniu Szpitala. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy i nastąpiło to w ramach zasady swobodnej oceny dowodów. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez organ i zaakceptowana następnie przez Sąd I instancji nie narusza art. 80 k.p.a. formułującego jedną z podstawowych zasad postępowania dowodowego - zasadę swobodnej oceny dowodów. Zauważyć należy, że organ administracji publicznej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Rozumowanie, w wyniku, którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Z treści powołanego przepisu wynika przede wszystkim to, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Skarżąca kasacyjnie w żaden sposób nie podważyła wyżej wskazanych reguł postępowania dowodowego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania w przeważającej części mają charakter li tylko ogólny, autor skargi kasacyjnej nie odniósł się merytorycznie do dokonanej przez organy analizy sytuacji finansowej spółki, co sprawia że mają one charakter jedynie polemiczny.
Wprawdzie, co już wskazano, judykatura złagodziła niektóre wymogi formalne skargi kasacyjnej (zob. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), to jednak nie zwolniła strony od jasnego sformułowania zarzutów kasacyjnych i obowiązku ich uzasadnienia. Skoro strona wnosząca skargę kasacyjną nie czyni tego w precyzyjny sposób, to Sąd II instancji może rozpoznać skargę kasacyjną tylko w zakresie, jaki może ustalić z treści uzasadnienia tej skargi, co jednoznacznie wynika z treści powołanej wcześniej uchwały NSA.
Przypomnieć również należy, że stawiając zarzut natury procesowej podać należy wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. Z judykatury dotyczącej tego zagadnienia wynika, że zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 2409/11, LEX nr 1110162). A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Ponadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I OSK 513/11, LEX nr 1069664).
Autor skargi kasacyjnej w ogóle nie powołał się na wynikającą z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. formułę o istotnym wpływie zarzucanego naruszenia prawa procesowego na wynik sprawy. Zawarta tak w samych zarzutach, jak i ich uzasadnieniu argumentacja nie wykazała w żaden sposób związku przyczynowego pomiędzy zarzucanym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia sądowego. O skuteczności tego rodzaju zarzutów nie decyduje jednakże każde uchybienie przepisom procesowym, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się, że sformułowanie zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia nie może być ogólnikowe, w szczególności nie może się ograniczać do stwierdzenia, że sąd I instancji naruszył przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (tak np. wyrok NSA z dnia 22 lipca 2014 r., I OSK 718/14, Lex nr 1511161, por. też wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., I GSK 78/12). Obowiązkiem strony skarżącej kasacyjnie jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wynik sądu I instancji byłby inny, że stwierdzone uchybienia były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego rozstrzygnięcia. Skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga zatem wykazania istnienia związku przyczynowego między zarzucanym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia (tak wyrok NSA z dnia 11 marca 2014 r., II GSK 2103/12, Lex nr 1447212, wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, wyrok NSA z dnia 13 września 2013 r., I FSK 1174/12, Lex nr 1375563).
Brak wskazania istnienia związku przyczynowego w połączeniu ze wskazanymi wyżej okolicznościami czynią zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania nieuzasadnionymi.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.