II GSK 316/25

II GSK 316/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-03-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 5284/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-06-14
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku R.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 5284/23 w sprawie ze skargi R.G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 lutego 2023 r. nr Sp.64.2020 w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 5284/23, oddalił skargę R.G. (dalej: skarżący) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 lutego 2023 r. w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny.
Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał na istnienie sporu między wnioskodawcą, a uprawnionym co do prawa ochronnego znaku towarowego podkreślając, że pozostawienie w obrocie zaskarżonej decyzji może stanowić asumpt do zgłoszenia przez wnioskodawcę prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Konsekwencja uwzględniania takiego zgłoszenia – w przypadku podzielenia argumentacji uprawnionego – może doprowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz szkody majątkowej w związku z nieuprawnionym wykonywaniem prawa ochronnego do znaku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Z uwagi na powyższe wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony w skardze kasacyjnej mógł zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona ani przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zobligowana uprawdopodobnić, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Wnioskodawca, na którym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności, powinien zatem dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że uzasadnienie żądania skarżącego o zastosowanie w stosunku do niego instytucji ochrony tymczasowej nie spełnia opisanych wymogów, jakie art. 61 § 3 p.p.s.a. nakłada na wnioskodawcę. Przedmiotowy wniosek zawiera bowiem wyłącznie lakoniczne twierdzenia o oczywistości niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, których skarżący nie poparł konkretnym uzasadnieniem.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że dla wykazania, że zachodzą przesłanki opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Dodatkowo należy wskazać, iż w toku postępowania przed Sądem I instancji skarżący złożył już wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 lutego 2024 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając to brakiem sprecyzowania i wykazania przesłanek zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Skarżący był więc świadomy konieczności przedstawienia bardziej rozbudowanej argumentacji i poparcia jej odpowiednią dokumentacją, nadal jednak tego wymogu nie spełnił.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego we wskazanych powyżej okolicznościach niemożliwe było dokonanie oceny przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem uzasadnienie przedmiotowego wniosku nie odnosi się do konkretnych okoliczności pozwalających ocenić czy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 193 i art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.